Besta Ik Als Niemand Mij Ziet? - Arnoud Paauwe

We bouwen torens omdat we bang zijn dat we zonder toren niemand zijn. Wij maken namen,
bouwen reputaties, zoeken naar zichtbaarheid. Maar Babel is niet het verhaal van mensen
die te veel willen. Het is het verhaal van mensen die genoegen nemen met te weinig. Wij zijn
gemaakt om gekend te zijn door God, maar nemen genoegen met bekend zijn bij mensen.
Pinksteren is het antwoord op Babel: God daalt neer, niet om iets te stoppen, maar om iets
te beginnen. Hij haalt je uit je toren en plaatst je in Zijn volk. Voordat je je naam had
gemaakt, was je al door Hem genoemd.

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Ik hou van oude Bijbelverhalen. Want ik zat dan als kind op school, en als de juffemeester mij een verhaal vertelde, dan zat ik echt op het puntje van mijn stoel. Want ik zag zo'n verhaal dan echt helemaal voor me. En een van die Bijbelverhalen die mij echt fascineerden, was de toren van Babel. Dat vond ik echt altijd een fascinerend verhaal. Want er beslaat maar een paar versen uit de Bijbel. Maar het concept is wereldwijd bekend. Iedereen kent het. We spraken allemaal dezelfde taal en wilden iets bouwen wat tot aan de hemel ruikte. Maar God greep in en liet iedereen een andere taal spreken. Zodka niet meer begrepen. En dat was het einde van de toren van Babel. En als kind keek ik dan naar die plaatjes van de toren van Babel in de Bijbel, zoals je hier achter me ziet, en dan dacht ik altijd. Zo hoog is die toren toch niet? En dan kwam de vraag bij me op: wanneer vindt God een toren dan te hoog. En vorig jaar kwam ik aan in mijn lijstje in de hoofdstad Kwarloempour en we reden vanaf de airport naar de stad toe, en dat is echt een hele mooie rit zodra je dichterbij komt, dan zie je de stad, als je aankomt rijden, zie je de stad langzaam dichterbij komen. En de laatste keer dat we geweest waren, was een aantal jaar geleden en terwijl we aankomen rijden, zien we in het midden van de stad een enorm grote toren opdoen. En ik vraag aan de taxichauffeur, hé, wat is dat voor toren? Die kennen wij nog niet. En de taxichauffeur vertelt: dit is de Medica 118. En hij is deze maand afgebouwd. En dit is de één hoogste toren van de wereld. Het is echt een prachtig gebouw. Met mooie lesstrepen erop, zoals je hier achter me ziet. En hij is overal zichtbaar in de stad. En terwijl wij langzaam dichterbij komen, ik qua Loempoer, vroeg ik maar weer af wanneer vindt God dan de toren te hoog. Want deze toren is echt veel hoger dan de plaatjes uit mijn kinderboek. Om te ontdekken of God daadwerkelijk een probleem heeft met hoge torens, moeten we niet beginnen bij de hoogte van de toren, maar bij de reden waarom hij gebouwd wordt. Dus laten we het verhaal van de toren van Babel lezen in Genesis 1.11. De toren van Babel. Heel de aarde had één taal en dezelfde woorden. En het gebeurde toen zij naar het oosten trokken, dat zij in de vlakte in het land sinaar vonden. En daar gingen zij wonen. En ze zeiden alle tegen elkaar: kom laten wij kleiblokken maken die goed bakken. En de kleibokken dienen tot steen en het asfalt diende tot een leem. En ze zeiden: Kom, laten wij voor onze stad bouwen en een toren waarvan de top in de hemel rijdt. En laten we voor ons een nam maken. Anders worden wij over heel de aarde verspreid. Want dan gebeurt er iets bijzonders. Toen daalde de Heer neer om de stad en de toren te zien die de mensenkinderen aan het bouwen waren. Mensen die zeggen: wij gaan een toren bouwen die tot aan de hemel rijdt. En God zegt: Wa even, ik moet even afdalen om te kunnen zien wat deze mensenkinderen aan het bouwen zijn. En toen zei de Heeren: Zie, ze vormen één volk en ze hebben één taal. En dit is het begin wat zij gaan doen. En nu zal niet meer wat zij zich voornemen te doen, voor hen onmogelijk zijn. Kom, laten wij nedalen en laten wij hun taal verwarren, zodat zij geen van elkaar taal zullen begrijpen. En zo verspreide de Heer hen over heel de aarde. En ze hielden op met het bouwen van de stad en de toren. En daarom gaf men haar de naam Babel, wat betekent verwarring, want daar verwarden de Heerde de taal van heel de aarde. Het is de toren die de top van de hemel zou moeten bereiken. Maar God moet nog steeds afdalen om überhaupt te zien. Blijkbaar was de toren dus niet zo hoog. En je herinnert of je leest dit verhaal en je denkt. Ah ja, ja, dit gaat over mensen die te groot worden. Over mensen die een stap te ver gaan. Een verhaal over trots. En God zet ze even op een plek. En dan wordt ook vaak van Babel gemaakt: God houdt niet van grote ambities. Een God die zegt: stop, tot hier en niet verder. Maar als je goed leest, dan staat er ook wat anders. Kijk maar naar die laatste zin: Anders worden wij over heel de aarde verspreid. Dit gaat direct in wat God eerder tegen hen heeft gezegd. Namelijk in Genesis 9 vers 1. Wees vruchtbaar, word talrijk en vervul de aarde. God zei: ga de wereld in. Maar Babel zegt: we bouwen een toren en we blijven hier. Babel wordt gebouwd vanuit een angst om uiteen te vallen en verspreid te worden over de aarde. En dan is er nog een zin ervoor: laten wij voor ons een naam maken. Ze zijn bang als wij niet samen iets bouwen, als wij geen naam maken, als wij niet gekend zijn, dan worden wij vergeten. De toren van Babel wordt gebouwd uit een angst om vergeten te worden, om betekenisloos te worden. Babel gaat dus niet over hoogte. Het gaat over verlangen. Een verlangen dat iets groter is dan je eigen bestaan, een zoektocht naar je maker. Een verlangen waar misschien ook wat God in ons heeft gelegd. Want diep verbinnen verlangen wij naar meer. Iets wat groter is wat wij kunnen zien, meten of verklaren. En het verlangen is niet slecht, het is zelfs geestelijks. En ik had als kind nooit de behoefte om een hoge toren te bouwen. Ja, misschien wel met Legoblokken. Maar ik word niet ochtends wakker en denk: ah, vandaag ga ik een toren bouwen. Maar ik herken wel de dran om iets te maken wat blijft staan. Waarvan mensen zeggen: oh, dat was goed, dat was mooi. Je kunt bouwen aan Gods huis, maar ondertussen toch nog bezig zijn met je eigen naam. Je kunt dienen, maar stiekem hopen dat iemand het ziet. Je kunt geven, maar je telefoon net zo draaien dat je buren het bedrag net kunnen zien. Je kunt iets doen voor God. Maar diep van binnen bezig zijn of mensen jou nog zien. Het is hetzelfde als Babel. We bouwen een toren aan de hemel om naam te maken. Het wordt een project over onszelf. En dat past bij onze tijd. Want in onze huidige cultuur klinkt namelijk altijd: wees jezelf, wees authentiek. Wees jezelf, dat klinkt echt als een bevrijding. Uiteindelijk hoef je niemand anders te zijn, dan mag je echt jou zijn, jezelf. Maar meestal moet je wel uitzoeken welke versie van jezelf nou echt goed werkt. Want welke versie krijgt reactie? Welke versie wordt gewaardeerd? Welke versie past in de groep? Welke versie is geestelijk genoeg? En hoe harder wij proberen onszelf te zijn, hoe meer we op elkaar gaan lijken. We willen namelijk allemaal origineel zijn. Maar vaak zijn we allemaal origineel op dezelfde manier. Zelfde koffietentjes, dezelfde interieurs, dezelfde kleding, dezelfde hashtag. Het begint met scrollen en met vergelijken. Met kijken wie er meer heeft, wie er meer bereidt, wie er beter uitziet. Wie ben ik in deze wereld vol met stemmen die mij vertellen wie het moet zijn? Waar je naar kijkt, word je doorgevormd. En we bouwen dus wat we zien. En daarmee bouwen we zelf onze eigen toren. Je maakt van jezelf het hoogste doel. Je maakt van jouw gevoel de waarheid. Jouw verhaal is het centrum. En jouw naam is het project. We bouwen nog steeds niet meer met stenen of in staal. Maar we bouwen torens omdat we bang zijn dat zonder toren niemand kijkt. Chesterton zeg dit: als wij ophouden God te aanbidden aanbidden wij niets. Wij aanbidden alles. Een beetje je eigen succes, dan heb je nooit genoeg. Een beetje je eigen schoonheid, dan voel je je altijd lelijk. En bid je je eigen naam, dan moet je hem altijd blijven bewijzen? Dat is wat Babel doet in ons leven. Dat is de angst die dieper zit. Besta ik wel als niemand mij ziet. Maar wat is je vertel dat Babel niet het verlangen is naar te veel, maar het verlangen is naar te weinig. Je denkt misschien nu van, maar laat het mij je uitleggen: we zijn gemaakt voor gemeenschap met God, maar we nemen genoegen met reputatie. We zijn gemaakt om gekend te zijn door God, maar we nemen genoegen om bekend te zijn bij mensen. We zijn gemaakt voor glorie, maar we nemen genoegen met zichtbaarheid. God biedt ons glorie, maar wij blijven hangen in succes, aandacht, controle en status. Wij zijn deel van een verhaal wat echt veel groter is dan onszelf. Wij zijn verleden, heden en toekomst tegelijkertijd. We dragen op de sporen van de mensen voor ons. Onze ouders, onze grootouders, generatie aan cultuur en geschiedenis. We zijn gemaakt van de stof van de aarde. En God persoonlijk is een adem in ons geblazen. We zijn niet alleen een bonkvlees wat rondloopt, met een hart dat klopt. Een lichaam met een wat karakters en talenten bij elkaar opgeteld. Als we ons reduceren tot alleen onszelf, dan hebben we misschien een heel groot ego. Maar we maken onszelf te klein. Een mens zonder diepte, zonder wortels, zonder identiteit. We verlangen naar een naam. Maar een naam is iets wat je verdient. En een naam kun je verliezen. Een naam hakt af wat anderen van je vinden. Een naam moet je onderhouden. Een naam maak je zelf en je bent hem nooit zeker. Maar God wil jou een identiteit geven. En God noemt jou. En wat Hij zegt, dat staat vast. Want voordat ik mijzelf g zoeken, ben ik al door God gezien. Voordat ik mijn naam probeerde te maken, ben ik al door Hem genoemd. En dan komt het besef: ik ben niet mijn eigen oorsprong. Er klinkt een stem van de vader die zegt. Jij bent van mij. Voordat je iets had gedaan, voordat je iets had laten zien. Voordat je je naam had gemaakt. Echte authenticiteit. Het begint niet met je zelf vinden, maar het begint op het moment dat je beseft: ik was al gevonden voordat ik begon met zoeken. Maar God stond niet bij jou. En dat begint bij Pinksteren. In de Hannelingen 2 vers 1 staat. En toen de dag van de Pinksterfeest vervuld werd, waren zij alle eensgezinds bij één: samen op één plek. En plotseling kwam uit de hemel een geluid als een geweldige windvlaag en dat vervulde het hele huis waar zij zaten. Bij Babel daalde God neer om iets te stoppen. Bij Pinksteren daalt Hij neer om iets te beginnen. En er verschenen aan hen tongen als van vuur die zich verdeelden en het zat op ieder van hen. Bij Babel probeerde mensen een toren te maken voor hun eigen naam. Bij Pinksteren maakt God een tempel voor zijn naam en jij met het materiaal. Want de Heilige Geest daalt hij niet neer op één bijzonder persoon, maar op allemaal. Want er staat: en ze werden allen vervuld met de Heilige Geest en begonnen te spreken in andere talen, zoals de Geest hun gaf uit te spreken. En als we verder lezen, en toen dit geluid klonk, kwam de menige samen en ze raakten in verwarring. Want ieder van hen hoorde hen in zijn eigen taal spreken. Ze waren buitensgesteld van verwondering en ze zeiden tegen: zie zijn niet al die mensen die spreken Galileus. En hoe hoorden wij hen dan, iedereen in onze eigen taal waarin wij geboren zijn? Allemaal verschillende talen, allemaal verschillende culturen. En ze verstaan elkaar. En in de Bijbel staat niet voor niets een opstomming van al deze plaatsen: Parten, Mede, Elemieten. En zij die inwoners zijn van Mesopotamië, Judea, Cappadocië, Pontjes in Azië, Firigië en Pamphalidië, Egypte en de steken van Libië bij Sirene en de hier verblijvende Romeinen, zowel Joden als Prooselieten, Cretenses en Arabieren. Dit is Babel omgekeerd. God daalt neer door de Heilige Geest. Bij Babel verdeelt de taal mensen en bij Pinksteren verbindt de taal mensen. Pinksteren is niet alleen dat mensen elkaar weer kunnen verstaan. Pinksteren is dat mensen vervuld worden met de Heilige Geest. Niet geïnspireerd, niet gemotiveerd, niet even geraakt, maar vervuld. En dat betekent dat er een kracht op hun komt die niet uit hun hen komt. Een stem die groter is dan hun eigen moed, een vuur wat ze niet hebben aangestoken. Babel die bouwt met menselijke kracht omhoog. Maar Pinksteren begint wanneer de Heilige Geest met kracht neerdaalt. Want er komt niet één taal terug, maar iedereen hoort in zijn eigen taal, eigen cultuur, eigen stem. De Heilige Geest brengt eenheid zonder verschillen uit te wissen. Want de Heilige Geest vernietigt niet jouw identiteit. Het herscheert jouw identiteit rondom Jezus Christus. Want als alles hetzelfde instrument zijn, dan bestaat er geen muziek meer. Eenheid ontstaat door het verschil wat op hetzelfde centrum gericht wordt. Een vieol wordt geen trompet en een piano wordt geen cello. Een hand is geen mislukte voet en een oog is geen mislukt oor. H verschil is hun betekenis. God maakt een volk door hen te verbinden aan één naam Jezus. Jouw verhaal wordt verbonden aan het verhaal van zoveel anderen. En er staat in 1 Peters 2 verstien: U die voorheen volk was, bent nu Gods volk. En daarmee wordt Pinksten niet alleen de persoonlijke ervaring van de uitstorting van de Heilige Geest. Niet alleen meer vuur, meer geluid, meer intensiteit, meer emotie. Niet een toren van onze eigen geestelijkheid. Maar de aanwezigheid van God die mensen daadwerkelijk bij elkaar brengt. Een verzameld volk. Pinksteren is de geboorte van de kerk. Pinksteren is het moment waarom God jou in zijn volk plaatst. En dat klinkt heel mooi. Dat is ook wel een beetje ongemakkelijk. Want een volk betekent ik ben niet meer van mezelf, ik kan niet geloven op alleen mijn voorwaarden. Ik kan het niet alleen kerk zijn als het mij uitkomt. En het kan niet alleen verbonden zijn, zolang ik het comfortabel vind. Een volk betekent dat God mij verbindt aan mensen die ik niet zelf had uitgekozen. Mensen met andere talen, andere achtergronden, andere karakters, andere irritaties. En misschien denk je dan: ah, dus dit is de conclusie. Mijn toren moet weg, mijn naam moet weg, mijn verlangen moet weg, mijn ambitie moet weg, ik moet kleiner worden, bescheiden het op de achtergrond opgaan in het geheel. Maar nee, dat is niet wat de Heilige Geest doet. De Heilige Geest wist jouw stem niet uit. De Heilige Geest geeft jouw stem een richting. De Heilige Geest maak je niet minder jezelf. Hij haalt je uit het centrum en zet Jezus in het centrum. Want kijk wat er bij Pinkster gebeurt. Wij horen hen in onze eigen talen de grote daden van God spreken. De grote daden van God. En dat is het verschil tussen Babel en tussen Pinksteren. Babel gebruikt jouw kracht om jouw naam groot te maken. En de Heilige Geest gebruikt jouw stem om Gods naam groot te maken. En hij maakt er iets anders van, namelijk geen toren, maar een pilaar. Want in openbaringen 3 vers 12 staat een belofte. Wie overwint? Hem zal ik maken tot een pilaar in de tempel van mijn God. Dit is het verschil. Een toren wil gezien worden, maar een pilaar die draagt. Een toren staat voor zichzelf, maar een pilaar staat nooit alleen. Een toren maakt mensen klein, maar een pilaar maakt ruimte voor anderen. Maar een pilaar draagt alleen, omdat hij gedragen wordt. Een pilaar rust namelijk op het fundament. En het gevaar is vaak dat wij de pilaar gaan verwarren met het fundament. En als wij dat verwarren, dan doet het vaak pijn als we het even niet meer kunnen dragen. Want dan kan het voelen alsof de kerk gewoon doordraait zonder ons. Alsof onze waarde werden bepaald door wat wij droegen. Maar God heeft nooit bedoeld dat één mens het hele dak draagt. Wij dragen samen het dak. Babel wordt gebouwd op zichtbaarheid van naam, de kerk wordt gebouwd op het offer van velen. Want doorbreken is niet gebouwd door mensen die gezien wilden worden. Het wordt gebouwd door mensen die willen dragen. Mensen die zeggen mijn stem, mijn talent, mijn tijd en mijn leven. Het is niet voor mijn naam, maar het is zijn huis, zijn naam. Een volk van Pilaren. Verschillende mensen met verschillende stemmen, verschillende talen. Die samen iets dragen wat groter is dan uzelf. Bouw niet zo groot dat mensen jou bewonderen. Maar bouw zo groot dat alleen God de verklaring kan zijn. Niet uit bewijsdrang, niet het angst dat het stonde jou gaat instorten, niet om je naam groter te maken, maar vanuit een rust. Omdat je weet ik draag, maar ik ben niet het fundament. Dat is rust en een pilaar die rust. Niet omdat er niets te doen is, er is genoeg te doen, maar omdat je weet wat jou draagt. En pinkste is niet het moment waarop jij een groot gevoel krijgt. De Heilige Geest kwam niet om ons onmisbare sterren te maken. Pinkste is een moment waarop God jou uit jouw toren haalt. En in zijn volk plaats en zijn huis wat Hij bouwt voor zijn naam. Je bent gevonden. Je bent gekend en je bent thuis. De Bedeka 118 staat er nog steeds in qua loempoer. Hij is af en ik weet nu het antwoord op mijn vraag: Wanneer is een toren te hoog voor God? Nooit. Wanneer is een droom te groot voor God? Nooit. Leef zo afhankelijk van God dat alleen Hij de verklaring kan zijn voor wat er in jouw leven gebeurt. Een droom zo groot dat alleen God de verklaring kan zijn wat er door jou heen gebeurt. Dat is Pinksteren. Dat is de geboorte van de kerk. En dat is wat er gebeurt bij Pinksteren. Zullen we gaan staan? Misschien herken je vandaag je eigen toren. De druk om gezien te worden, of de angst om vergeten te worden. Of de behoefte om je naam hoog te houden. God zegt in openbaringen 3: vers 12: Ik zal hem maken tot een pilaar. Niet wordt een pilaar in ons huis, dat is weer doen. Maar nee, ik maak je een pilaar. Vandaag wil God je identiteit geven: een plek in zijn volk, een plek in zijn huis. En ik wil handelingen 2 vers 37 met je lezen. Want toen zij dit hoorden, werden zij diep in het hart geraakt. En ze zei tegen Peters en de andere apostelen: Wat moeten wij doen, mannenbroeders? En de Peter zei tegen hen: bekeer u en laat ieder van u gedoopt worden in de naam van Jezus Christus tot het vergeven van de zonden en u zult de gaven van de Heilige Geest ontvangen. Dat is de keuze die je vandaag kunt maken. Als je die keuze vandaag wil maken om deel te zijn van dit grotere verhaal wat er is, wil ik je aandeel. Uidnodig om met mij mee te bidden. Zullen onze ogen sluiten, Heer, ik wil niet langer bouwen voor mijn naam, maar ik wil leven voor uw naam. Vandaag maak ik de keuze om u te volgen, want u bent voor mij gestorven aan het kruis en op de derde dag weer opgestaan. Vergeef mijn zonde. Maak mij nieuw. Wees de Heer voor mijn leven voor mij door uw geest. Maak mij tot een pilaar in uw huis. In Jezus naam. Amen.