Seizoen 1, aflevering 2: Tiffany Tremus

Tiffany is geboren op Curaçao en op jonge leeftijd naar Nederland gekomen. In haar verhaal deelt zij met de luisteraar hoe zij beide landen ervaart. 

Wil je als eerste weten wanneer er weer nieuwe vertelavonden zijn van Almere Vertelt? Volg dan Almere Vertelt via Facebook, Instagram of neem een kijkje op de website voor meer informatie.

Transcript

Copy Transcript Copied

SPEAKER_00 0:06

Hallo, mijn naam is Anton. Leuk dat je luistert naar de podcast van Almere 187. Een podcast met persoonlijke verhalen van diverse Almere. Zij vertellen verhalen over geluk, avontuur, tragiek en voorspor. De verhalen in deze podcast zijn verteld tijdens één van onze vertelvikenden bij visa wie in restaurant De Rode Haring. Almere 187 is een samenwerking van visa V en Metro, de House of Stories. En wil door middel van verhalen mensen elkaar laten ontmoeten. En ook de nieuwsgierigheid naar het persoonlijk verhaal van een onbekende prikkel. In deze aflevering hoor je het verhaal van Tiffany Tremens. Zij is geboren in Willemstad op Curaçao en is sind september 1996 naar Amsterdam verhuisd. In haar dagelijkse leven is zij muzikant en producer. Zij is van mening dat mensen veel van elkaar kunnen leren door naar elkaar te luisteren.

SPEAKER_01 1:28

Ja, Antony Santos. Mijn opa die is een beetje licht getint, Dominicaans. En mijn oma pleedjes. En mijn opa luister altijd naar dit. Mijn moeder vindt het vreselijk. Want voor haar sting alleen maar over liefdesverdriet en hoe een vrouw zijn hart heeft gebroken. Dus elke keer als ik het draai, zeg zo: Tif, doe die muziek uit. Vreselijk muziek. Andere muziek aan. Vrolijke muziek. Maar dit was natuurlijk de muziek waar mijn opa altijd naar luisterde in de auto. En overal waar ging: Antony Santos. Ik vergeet het nooit meer. Cursau. Het is één uur is middags. En mijn opa heeft een groen huis. Echt knalgroen huis. Kan je je voorstellen een groen huis. En daar heeft hij zo'n pad. En daarvoor heeft hij een heel soort mooie balkon. Da heb je mooi de zon aan het noorden. En daar is altijd een wind, een bries. Dat je door het huis voelde. En dan lag we dan een middagtje aan het doen naar het eten. Hij kon heerlijk koken. Echt, als ik klaar was met eten, dan lagen we daar op de grond. Hij lag daar en ik lag naast hem. En ik voelde dat de wind zo. Mijn telefoon lag naast me. Want ik had de wekker aangezet. En ik had een heel mooie roze bloes aan met een rok. En ik lag daar zo een middagdje aan het doen. En op een gegeven moment hoorde ik een toeter. En dat was de toeter van mijn neef. Mijn neef is lang, donker. Hele lieve jongen. Hele mooie, charmante gezicht. Heel zacht. Net als ik. En ik hoorde van verre ik Bonardi. Goedemiddag is een papje mens. En ik liep naar buiten en ik groete mijn neef en ik zei Bontaardi. En hij had een grijze auto. En ik state in de auto en we reden naar mijn oma. Mijn oma woont helemaal aan de andere kant. Die woont bij Bocassami. Wat ik nog kan herinneren, vandaar was dat als we naar mijn oma gingen, dat je dan. Ja, mijn oma woon helemaal bovenin. En dat je met de auto zo helemaal met stijgende lijn zo daarboven moest gaan. En je hoort ook het zand zo. Dat moet je niet met mijn vader doen. Mijn vader is doodspan voor dat soort dingen, die heeft zoiets van beneden. Mijn oma woon helemaal bovenin en ze had een knalrode huis. Echt, net als uw shirt, echt knalrood. En mijn hele familie was daar en ik stapte uit. En iedereen begon me goed te doen, moedardi. Ik zei helemaal niet. Dat is heel lang geleden dat ik mijn familie heb gezien. Mijn oma was natuurlijk die dagjarig. Ik ging op bezoek naar mijn oma. En dan zaten we met z'n allen en iedereen was lekker gezellig aan het praten. En ja, beetje gezelligheid, oma isjarig. En ik zat daar een beetje tussen en ik probeerde de gesprekken te volgen. En op een gegeven moment zat ik daar een beetje en toen dacht ik van ja, ik wil wel een beetje iets doen of zo. Ik moet dat ik maar daar zit. Op een gegeven moment hoor ik helemaal achterin bij mijn oma's een tuin. Hoorde ik keihard zapae. Dat betekent schoen. Zo keihard op de tafel. Dan waren mijn ooms die waren domino aan het spelen. En als er eentje wint, dan krijgen ze een pak slag. En dan volgende ronde gaan ze dan heel doorverder. Domino is iets een spel dat veel gespeeld wordt op Cursaal, maar ook in de Amerikaans Latijnse cultuur wordt dat heel erg veel gespeeld. En dat hoorde je daar in de achtertuin en ik liep daar naartoe. En ik wilde ook eigenlijk spelen. Ik denk nou, leuk, het klinkt hartstikke leuk hea toe, weet je wel. En ik herken het spel natuurlijk, want ik speel net veel met mijn vader thuis. En mijn vader, soms doet dat ook wel eens kaartje bam op die tafel slaan, heerlijk. En ik liep naar mijn oom toe en ik zei: Hé, oom, mocht ik spelen? En hij zei: Nee. Dit spel is niet voor vrouwen. Ik koek het niet. Ik had er zoiets van oké. En ze bleef maar schreeuwen en een beetje bij een beetje voelde ik dat ik terugging en hij zei ook tegen mij van ja ga maar daar met die kinderen spelen. En toen ik langzaam terugkroop, ging ik inderdaad ook bij die kinderen zitten. En daar zat ik dan bij mijn neefjes en die vertelde over Spiderman en leuk neefje, schattig. En op een gegeven moment was het tijd om weer naar huis te gaan. En ik had mijn familie in iedereen gedrag gezegd. We hebben heerlijk gegeten, het was hartstikke gezellig. En zoals je het hoorde, de muziek van net, er wordt ook heel veel afgespeeld bij ons. En op een gegeven moment zat ik in de auto en het was s'avonds en ik hoorde de zee tegen de rots aan. En op een gegeven moment stopten we langs het strand. En ik liep daar op de rots en ik keek naar de grote mooie maan en de sterren. En op dat moment dacht ik aan Nederland. De fiets. De grachten, de Albert Heijn. Nederland. Het land waar ik getogen ben, maar niet geboren. Cusau, het land waar ik geboren ben, mijn cultuur. Het plek waar ik eigenlijk verbonden voelde, maar ook weer niet. Cusau is prachtig, ik vind het. Ik hou van mijn cultuur. Het is blauw, heerlijk eten, mooie cultuur. Maar Nederland is voor mij thuis. Nederland is voor mij waar ik thuis hoor. En hoe gek dat voor mij voelde, ik dacht altijd dat ik dat daar wel mijn thuis zou zijn, maar het was het niet. En zoals ik bij mijn oom voelde dat ik langzaam terugtrok. Zo voelde ik me ook. En ik verlangde zo erg naar Nederland. Dat ik uiteindelijk wel een ticket kocht en terugvloog naar Nederland. En toen ik vanuit mijn vliegtuig stap en ik rook. En ik zag de grijze mooie wolken en ik hoorde iedereen weer klagen. En de tijd, alles gaat heel snel. Wist ik, ja, ik ben thuis. Ik ben Nederland. Nederland. Gek is dat, hè? Dat je gewoon thuis kan voelen op een plek waar je niet geboren bent. Curissau dat heeft mijn leven voor altijd veranderd. Maar Nederland heeft mij iets zo moois gegeven ondanks dat we klagen en dat we hier lekker patat eten met oude nieuwe heerlijke oliebollen. En ondanks dat we zo verschillend zijn. Nederland heeft mij wel iets heel moois achtergelaten en geleerd. In Nederland is alles mogelijk. Het onmogelijke is mogelijk. En ik heb geleerd hier in Nederland om van de kleinste dingen te houden. En dat is de reden waarom Nederland zo ging waarderen. Elk klein dingetje miste ik. En voor elk klein dingetje was ik voor altijd dankbaar. En op dat moment wist ik ik wil nergens anders in de wereld zijn dan alleen in Nederland. Wat Nederland kon mij geven, wat nergens anders mij kon geven. En dit is iets wat voor altijd bij mij dichtbij zal zijn. En ik hoop dat jullie in dit verhaal dat hebben kunnen voelen en ervaren hoe ik eigenlijk Nederland en Kurus zou hebben ervaren. Dank u wel.

SPEAKER_00 12:22

Leuk dat je luisteren naar de podcast van Almere 187. Een samenwerking van vis-a-vis en Mesra, de House of Stories. Mijn naam is Sahande Sahebdiwani, initiatiefnemer en artistiek verantwoordelijke van Mesra. Namens vis-a-vis en Mesrap willen we alle vertellers en medewerkers bedanken die dit project en ook de podcast mogelijk maken. Vond je de podcast zo leuk dat je Almere 187 wel een keertje live zou willen meemaken? Houd de website www.visavie.nl in de gaten voor nieuwe live vertelavonden in de rode haren. Wil je de Almere 187 podcast supporten? Dat kan. Via de website petje.af kun je een supportersabonnement nemen of eenmalig doneren. Volgende week hebben we weer een nieuwe podcast waarin een andere verteller aan het woord is. Dan zal Tony Karam een verhaal vertellen. Tony komt uit Syrië. Hij moest vanwege de oorlog en zijn geloof alles achterlaten. Tony is regisseur en muzikant. Zijn motto is dat mensen door elkaar te helpen, te accepteren, te communiceren en te respecteren samen een mooie toekomst kunnen creëren. Ben je benieuwd naar het verhaal van Tony? Luister dan volgende week naar een nieuwe aflevering van de podcast van Almere 187.