Seizoen 1, aflevering 3: Tony Karam

Tony Karam is een muzikant en regisseur, die vanuit Syrië naar Almere is gevlucht voor de oorlog die in zijn geboorteland woedde en vanwege zijn geloof. 

Wil je als eerste weten wanneer er weer nieuwe vertelavonden zijn van Almere Vertelt? Volg dan Almere Vertelt via Facebook, Instagram of neem een kijkje op de website voor meer informatie.

Transcript

Copy Transcript Copied

SPEAKER_00 0:13

The podcast met de andere open. Verhalen met de podcast. Of the 188. En ook de tijd naar het persoonlijk verhaal van een onbekende partner. In deze aflevering luister je naar het verhaal van Tony Karam. Tony komt uit Syrië en heeft vanwege de oorlog en zijn geloof alles achter moeten laten. Hij werkt als regisseur en muzikant. Tony is blij dat hij in Almere is komen wonen. Almere is een nieuwe stad en hij ziet het als zijn verantwoordelijkheid om mee te kunnen helpen om Almere een echte multiculturele stad te maken.

SPEAKER_01 1:18

Goedenavond allemaal. Ik ben dankbaar dat ik hier mag zijn om met jullie mijn verhaal kunnen delen. Tiffany had over huis hom. En na vijf jaar oorlog heb ik heel veel meegemaakt. Angst, bang, boos, verdriet, had ik in 2015 de kans om uit Syrië te kunnen vluchten, weg te gaan, om naar Europa of naar veiligheid land te kunnen zijn, en mijn reis duurt drie maanden lang lopen, zwemmen, fietsen, ijzel, kopen, donker. Izel, ja. Dus uiteindelijk hier ben ik in 2015 vertrokken, en ben ik hier in 2016 aangekomen. En ik mis mijn cultuur en mijn gerichten, onze gerichten en onze taal, Aremees taal. En onze vier, eigenlijk heud, super koud. En ik mis heel veel dingen en via via 2019. Een pastoor heeft over mij gehoord dat ik regisseur ben, dirigent en pianist, en hij heeft mij uitgenodigd om zijn koor kan dirigeren, en piano bij zijn kerk te kunnen spelen. En hij zei: oké, laat ons naar de kerk gaan. Daarna voor jou, Syrië eten koken. Ik word echt helemaal enthousiast en benieuwd. Ik ga eindelijk onze rijst eten, onze kruiden roken. Toen ben ik naar daar geweest. Het was april. Warm niet te warm, maar warm genoeg. Toen ben ik in zijn huis ingekomen. Het hele huis is goud en wit. Muur, de plafond en de floor. Bank, meubels, alles is goud en wit. En ik merk dat was een vrouwelijk smaak, niet mannelijk smaak. Ja, is superuniek en mooi en ik heb niets gevraagd. Ik was nieuw leren kennen en netjes blijven. Wij hebben lekker gegeten, hij was alleen thuis. Daarna wij hebben een traditie na het eten gaan wij lekker sterke koffie maken, met kleine die dingen zo en drinken. En wij waren aan het praten. Toen heb ik gehoord de deur sloten en de deur is geopend en iemand komt. Ik was aan het drinken. En ik ben superblij, want ik heb na elf Actc daar geweest met niet lekker eten eigenlijk. Ja, sorry. Zo moet ik verwarmen en eten. Warm maken daarna eten, heb ik onze gericht gegeten. Ja, maar door respect en traditie. Ik heb het niet gekeken, wie kwam in. Maar ik heb het gehoord als het paard loopt. Als het paard loopt, en ik heb iets geroken. Gerookt, of een mooie geur, prachtige huur. Ik wist het, zijn een vrouw of dochter. Vrouw, dus ik ben klaar van koffie. Hij ging naar die vrouw toe, ik ben zo gebleven, toen die vrouw kwam naar mij toe, en ik zag mooie benen. Echt uniek, mooie hout, lekker lekker kleur ook met lange haken. En ik, ik durf niet om naar haar te kijken, want als ik haar benen zo zie, hoe is haar gezicht? Toen zij zij buigt naar mij toe om de koffie te opruimen. Toen val haar valt als watervallen. Zo dikke haar, zwarte haar glimt. Zo komt naar mij toe aan mijn hart. Wik ik moet netjes blijven. En ja, zij zei: Hallo zegla, hallo celafiek. Dat betekent welkom thuis. Ik zei: Oké, merci, madame dank u wel, mevrouw. Ik heb het naar haar gekeken, en ik wil opstaan om aan te geven en hallo te zeggen, op eens: de planet is gestopt, en de tijd ook stopt, toen zag ik één movie, één cinema zwart wit. Toen zag ik een jongen stond tegen een bus een klein meisje achter het raam in de bus zwijt, en zij zei tegen hem: bij een laatste maratanje. Dag, maar wij gaan elkaar nog een keer zien. Ik wil jou dat en Schaf Maratan. En zij met zoai verlegen zij. Gooit en papier met bloem. En papillon, goud en wit, zij gooit het zo, maar wanneer de bus vertrekt, zij gooit het zo: en die jongen ging naar die cadeau, en hij heeft zijn Bijbel geopend en hij doet of deed de bloem in zijn Bijbel dicht. Dat was mijn Bijbel. En die 1996. Toen die tijd heb ik haar niet gezien tot 4 april 2016. Zij was mijn eerste liefde en laatste liefde. En toen heb ik haar verloren door de traditie en dat mag niet, en dat hoeft niet, en dat hoort zo en ik zei: als ik met iemand getrouwd en een meisje heb gekregen, zal ik haar Rena noemen. Haar naam was Rena. Zij woont hier in de permanent. Ik was echt helemaal gesmeld, gesmolten. Want ik dacht het nooit dat ik haar nog een keer zie. Of mag ik haar nog een keer horen of aanraken. Maar als ik haar kijk, hoe zij liep naar mij, zie ik een paard. Donker Arabisch paard. Macht met mussels en glimt. En loopt met zo vrouwelijk lopen, dansen, een soort van dansen. Zij was echt in onze kerk: zij speelde basketbal. En wij hadden mooie tijden met elkaar. Maar toen ik aan het denken was, toen hoorde ik, toen wakker ik wakker door één één militair kinderen, vier kinderen van militairen woe naar binnen, naar mij toe. Toen ben ik wakker ook alles terug naar realiteit. Toen zag ik haar vier kinderen, zij heeft vier kinderen. Hier had ik een dubbel gevoel. Ik ben blij voor haar. En ik respecteer haar en haar man, de pastoor van mijn kerk. Maar op de andere kant ook. Ik zei, waarom waarom is hij niet ik. Ja. Waarom moet ik alles wat ik van hou, moet ik verloren verliezen. Mijn land, mijn familie, mijn alles, alles. Ook zij. Door toen ik in zee was aan het zwemmen van Turkije naar Griekenland, toen moest ik moesten wij een tas weggooien om die ballon niet zwaar te worden. En was echt een ruzie tussen mijn hart en mijn hoofd. Zal ik mijn tas voor tas of achtertas weggooien die mijn papier, mijn paspoort, mijn mobiel, mijn goud, mijn geld. Of mijn memory. Ik had mijn achterrug tas, foto's, alle brieven die van vrienden, mijn Bijbel. Die staat in de heterbumje zo in. Toen heb ik die weg gegooid, en om te kunnen zwemmen verder naar Griekenland toe. Maar toen heb ik haar gezien. Wist ik dat zij is de Bloom. Mijn bloem. Zij is niet in mijn tuin. Maar tenminste, zij is live in het leven, en zij is blij, en zij heeft moeite gezien, en zij helpt haar man en zo. Dus zij word van mijn liefde naar mijn zuster. Zo moeilijk en raar knop. Maar zij is nu mijn liefde zus. En wij wij werken samen. Ik begeleid haar als stembegeleider. Zij heeft een mooie stem. En ik heb voor haar één lid geschreven en afgemaakt, en zij heeft het gezongen, ook in de kerk. Dus wat ik wil zeggen, huis of hoom: waar ik veilig voel, waar ik kies van niet waar ik geboren ben, zoals ze het even zijn. En ik voel me in Nederland. In vier jaar nu ben ik in Nederland. En in almere twee jaar, ik voel me helemaal prachtig. En ik voel me echt thuis. En dank jullie wel voor welkom. Echt, ik ben blij hier. Dat was hem.

SPEAKER_00 15:58

Leuk dat je luisteren naar de podcast van Almere 187, een samenwerking van vis-a-vis en Mazra, de House of Stories. Mijn naam is Sahande Tahdiwani, initiatiefnemer en artistiek verantwoordelijke van Map. Namens vis-a-vis en Map willen we alle vertellers en medewerkers bedanken die dit project en ook de podcast mogelijk maken. Vond je de podcast zo leuk dat je Almere 187 wel een keertje live zou willen meemaken? Houd de website www.visav.nl in de gaten voor nieuwe live vertelavonden in de rode haren. Wil je de Almere 187 podcast supporten? Dat kan. Via de website petje.af kun je een supportersabonnement nemen of eenmalig doneren. Volgende week hebben we weer een nieuwe podcast waarin een andere verteller aan het woord is. Dan zal Waldi van Kooglenberg zijn verhaal vertellen. Waldi is geboren in Suriname als Waldi Poniman Diporeggio. De naam van Kooglenberg is zijn adoptienaam. In het dagelijks leven is hij vooral te vinden in zijn atelier waar hij tekent, schildert en muziek maakt. Zijn motto is dat door middel van verhalen en liederen tradities worden doorgegeven. Deze overlevering is belangrijk om in verbinding met elkaar te zijn. Ben je benieuwd naar het verhaal van Waldi? Luister dan volgende week naar een nieuwe aflevering van de podcast van Almere 187.