Seizoen 1, aflevering 6: Yosra Belyazid

Yosra is een creatieve en hardwerkende jonge vrouw, afkomstig uit een groot Marrokaans gezin. Ze daagt zichzelf graag uit, en om die reden vertelt ze een persoonlijk verhaal tijdens Almere187. 

Wil je als eerste weten wanneer er weer nieuwe vertelavonden zijn van Almere Vertelt? Volg dan Almere Vertelt via Facebook, Instagram of neem een kijkje op de website voor meer informatie.

Transcript

Copy Transcript Copied

SPEAKER_01 0:06

Hallo, mijn naam is Haat. Leuk dat je luistert naar de podcast van Almere 187. Een podcast met persoonlijke verhalen van diverse Almere. Zij vertellen verhalen over geluk, avontuur, tragiek en voorstoot. De verhalen in deze podcast zijn verteld tijdens één van onze vertelwiekenden bij vis-à-vis in restaurant De Rode Haring. Almere 187 is een samenwerking van vis-a-vis en Maser, de House of Stories. En wil door middel van verhalen mensen elkaar laten ontmoeten en ook de nieuwsgierigheid naar het persoonlijk verhaal van een onbekende prikkel. In deze aflevering luister je naar het verhaal van Josra Beljazit. Zij komt uit een Marokkaans gezin van zes: haar vader, moeder en drie zusjes. Josra volgt een opleiding in Amsterdam en combineert haar opleiding met een stage in de kinderopvang. Josra is altijd op zoek naar uitdagingen en wil het uiterste uit haarzelf halen. En dat is precies de reden dat zij voor Almere 187 een verhaal komt vertellen.

SPEAKER_00 1:25

Ik ben zeven jaar oud en ik zit in de auto samen met mijn ouders en mijn zusjes. In Marokko. En we zijn onderweg naar mijn oma, dat is de moeder van mijn moeders kant. En voordat we daar aankomen, komen we aan bij een pleintje met allemaal hoge gebouwen eromheen. Dat zijn allemaal huizen. Maar mijn oma had de grootste mooiste deur voor mijn gevoel. Dus eenmaal daar aangekomen, ren ik ook direct uit de auto en ren ik naar de grootste deur van het pleintje. Ik druk direct op de bovenste deurbel. En ik hoor mijn oma al vanaf boven roepen: van wie is dat? Wie is er? En ik schreeuw naar boven: oma, ik ben het, Jostra. En ze zoomt direct de deur open. Ik die mooie grote, zware deur open duwen, loop ik door het halletje heen. En ik zie daar al op de trap aan het einde van het halletje zie ik mijn oom staan. Mijn oom stond te wachten om ons te groeten. En ik loop als eerste naar mijn oom toe. Ik steek mijn hand uit en mijn oom groept mij en die zegt: stel hem, Jostra. Dus ik keek hem aan en ik zeg tegen hemes. En hij begint ineens heel hard te lachen. En zegt vervolgens tegen mij: Jostra, jij bent echt een grapje en liep naar boven. Ik loop hem achteraan, helemaal naar de bovenste verdieping, want daar verbleef mijn oma en daar ontving mijn oma ook alle gasten. We zijn bovenaan en mijn oom stapt eerst naar binnen. En ik stap vervolgens de woonkamer binnen van mijn oma. Ik zie daar ook heel veel familieleden zitten. Mijn oma zag ik er zitten, mijn opa zat daarnaast. Een heleboel ooms en tantes, maar ook ooms en tantes die dus in Marokko wonen en die ik niet zo vaak zie, gewoon één keer per jaar wanneer we naar Marokko toe gaan. En ook wat ooms en tantes, neefjes en nietjes die met ons mee zijn gegaan op vakantie. Ik kijk even om me heen en ik zie alle mijn hoofden. En ineens valt mijn blik op die van mijn oom. En ineens zeg mijn oom, moet je eens horen wat Josra net beneden heeft gezegd. En de hele kamer begint te lachen. En ik stond nog even stil en ik kijk de kamer in. En vervolgens ben ik naar boven gelopen, één verdieping hoger heb je de sta. Dat is een soort dakterras. En daar ben ik toen in een hoekje gaan zitten en ik gaan huilen. En heb ik die avond besloten om niet meer naar beneden te gaan. Ik ben Jostra. Ik ben een almeerder. Ik heb Marokkaanse roots. En ik heb besloten op mijn jaarlijkse trip naar Marokko om geen Marokkaans meer te praten. Ik ben acht jaar oud. En ik zit met mijn ouders in de pizza huid. En de pizza uit in Marokko is echt een hele lekkere plek om te eten. Dan kan je echt de beste pizzas en lasagnes eten die je maar kan vinden. Maar het duurt daar wel heel lang voordat je je eten krijgt. Dus ik besluit om acht in het restaurant te gaan spelen in een groot speeltoestel. En ik weet nog dat toen ik daar aankwam, dat ik direct zo hoog mogelijk probeerde te klimmen. Direct klimmenklouteren, dat is wat ik leuk vind. Eenmaal helemaal bovenaan, kom ik in een tunnel terecht. Een tunnel met allemaal verschillende ramen erin. En elk raam had een ander kleurtje. Maar aan het einde van die tunnel zie ik een meisje zitten en ze zat daar naar eentje te spelen. Ik besloot om naar voren te krijpen en te groeten. Dus ik loop naar ik krijg naar haar toe. En ik zeg tegen haar: Hé, hoe gaat het? En ze begon in het Frans terug te praten. En ik begon op een gegeven moment na te denken en ik kende maar één woordje Frans en dat is bonjour. Dus ik zei direct bonjour. En ze keek me aan en ze zegt bonjour terug. Ik probeerde haar duidelijk te maken dat bonjour in mijn taal, Nederlands, dat dat hallo is. Dat was gelukt, want we hebben de hele avond zitten spelen met twee woordjes en dat op een andere manier uitleggen. Dus het was continu: bonjour, hallo, bonjour, hallo, bonjour, hallo. En zo gingen we de hele avond door. En ik weet nog dat ik me besefte dat je eigenlijk helemaal geen taal nodig hebt om het leuk te hebben met elkaar, of gewoon leuk te kunnen spelen. Ik ben 9 jaar oud. Ik ben in een dorpje samen met mijn moeder en zusjes bij de zus van mijn oma. Dat dorpje heet Asilla. En dat is een dorpje vlak naast de geboortestad ook van mijn ouders. En ieder jaar als we daar aankomen, dan wist de familie wel een koninklijk diner voor ons te bereiden. Dus iedere keer wanneer mijn bordje nog niet eens op was, dan had ik al een ander bordje met die slekkers erop. We hebben met de hele familie lekker gezellig gegeten. A het einde besloot mijn moeder even buiten te gaan wandelen en mijn zusjes gingen met haar mee. Ik bleef nog even uitbuiken, want mijn buik zat echt heel erg vol. En mijn nichten bleven ook aan tafel zitten. Met twee nichten die ook in Marokko wonen. Dat zijn de dochters van mijn zuster. En ze bleven even met elkaar praten in het Marokkaans. En ik zat op mijn nintendo zat ik continu spelletjes te spelen. Maar op een gegeven moment ving ik wat op van hun gesprek. En ik hoorde een paar dingen over mijn moeder. Ik zet mijn oren nog een klein beetje meer open. En ik hoorde verhalen als in. Hoe kan het dat zij met zulke korte mouwen naar buiten gaat? Ken zij geen schaamte. Dat komt ervan als je in Europa gaat opgroeien, dan is dat jouw eindpunt. En ik keek heel even omhoog en volgens mij hadden ze ook niet door dat ik ze kon verstaan. En ik ging weer terug het spelletje in en ik heb het verder zo gelaten. Ik ben tien jaar oud. En ik ben met mijn neefje aan het spelen op het strand in Marokko. En we hadden allebei een wakeboard en we gingen in de zee en we vonden het super leuk om de hoogste golven te gaan zoeken. We waren heel enthousiast met elkaar aan het spelen. En op een gegeven moment vertel mijn neef van kom op in het Marokkaans zegt hij dat tegen mij. Kom, we gaan naar die kant. Daar zijn de golven veel hoger. Die zijn veel hoger, dan kunnen we veel leukere trucjes doen. Maar ik was super enthousiast en ik zeg ook in het Marokkaans tegen hem. Nee, kom, we gaan naar die kant. Daar zijn de golven veel hoger en daar wil ik een trucje uit proberen. En hij was gewoon stil en hij keek me aan. Ze twee stappen naar voren in het water met grote ogen. En op een gegeven moment begint hij te peddelen. Te peddelen naar de kust, naar mijn ouders. En hij begint te schreeuwen: Jostra kan Marokkaans. Marokkaans. En ik probeer hem bij te houden, want ik wist niet wat hij aan het doen was. Ik loop achter hem aan en ik hoor hem tegen mijn ouders zeggen van Jostra kan Marokkaans. Jostra zei dit en dit. En hij begon te herhalen wat ik dus zei. En mijn moeder zegt tegen hem van nee joh, zij kan helemaal geen Marokkaans. Ze zijn wel jaren mee bezig, dat kan ze helemaal niet. En hij zegt: Ja, wel echt waar, dat is echt. Dus mijn moeder kijkt naar mij en zegt tegen mij: Jostra, heb je Marokkaans gesproken? En ik zeg: Nee, ik heb geen Marokkaans gesproken, want ik wilde niks herhalen. Meder had het op dat moment heel even zo gelaten. Maar ze wist dat ik die zo me heel graag een vlieger wilde. En ze zag een man lopen op het strand die vliegers verkocht. Ze roept me naar haar toe en ze zegt tegen mij, hier heb je wat drems, een paar centen. Ga maar naar die man toe en haal maar je eigen vlieger. Ze wist dat ze me dat geen twee keer hoefde vertellen. Want ja, ik ging direct, ik pakte die rente directe centjes aan en ik ging die vlieger ophalen. Ik kan die meneer vragen: hoeveel kost die vlieger? En ik had het heel heel mooi en fijn afgehandeld met meneer. En ik kom terug met wisselgeld en mijn vlieger. En mijn moeder keek me aan met volle trots en ze zegt tegen mij: van zie je wel, je kan het wel. Je kan wel Marokkaans. En toen zei ik, ja, dat klopt, mama. Ik kan zeker Marokkaans. En ik heb ook gehoord wat zoveel gezegd hebben. Ik ben 23 jaar oud. En ik voel mij het meeste thuis tussen mijn vrienden. Want als ik tussen mijn vrienden zit en ik groep mijn vrienden met seller maar. Dan krijg ik van mijn ene vriendin een fawakka terug. En dan krijg ik van de andere vriendin krijg ik een hallo hoe gaat er terug. De andere krijg ik een tjou. En misschien wel van de andere merhaba. Ik vind juist het allermooiste: het maakt niet uit hoe ik mijn vrienden groet, ik krijg een eigen begroeting terug. En daar voel ik mij het meeste thuis. En dat vind ik ook echt het mooiste wat er is.

SPEAKER_01 10:44

Leuk dat je luisteren naar de podcast van Almere 187. Een samenwerking van vis-a-mesra, de House of Stories. Mijn naam is Sahande Souhebdi, initiatiefnemer en artistiek verantwoordelijke van Mesra. Namens vis-a-vis en Map willen we alle vertellers en medewerkers bedanken die dit project en ook de podcast mogelijk maken. Vond je de podcast zo leuk dat je Almere 187 wel een keertje live zou willen meemaken? Houd de website www.visavie.nl in de gaten voor nieuwe live vertelavonden in de Rode Haring. Wil je de Almere 187 podcast supporten? Dat kan. Via de website petje.af kan je een supportersabonnement nemen of eenmalig doneren. Volgende week hebben we weer een nieuwe podcast waarin een andere verteller aan het woord is. Dan zal Hakim Radw zijn verhaal vertellen. Hakim woont al zijn hele leven in Almere. Hij zit in de brugklas, doet aan scouting en doet graag dingen samen met vrienden. Daarnaast maakt hij beats. Hij heeft gesproken bij de 5 mei kinderlez en bij het Black Lives Matter protest in Almere. Zijn motto is: Verhalen werken verbindend. Ze brengen mensen samen en geven richting. Ben je benieuwd naar het verhaal van Hakim? Luister dan volgende week naar een nieuwe aflevering van de podcast van Almere 187.