#100. 100 afleveringen verder: het verhaal achter Plastische Chirurgie Gesnapt

Honderd afleveringen! Nicholas en Margot blikken terug op vijf jaar "Plastische Chirurgie Gesnapt": van de allereerste opname via de iPhone tot de opening van PUUR kliniek. Ze vertellen over hun opleiding, fellowships in Australië en Maastricht, hun werk in de ziekenhuizen van Limburg en hoe liefde en carrière samengaan. Een persoonlijke aflevering over groei, keuzes en wat de volgende 100 afleveringen mogen brengen.

Het transcript van deze aflevering vind je hier: https://www.plastischechirurgielimburg.be/podcast100

Meer informatie over Dr. Wilssens en Dr. Den Hondt vind je op www.plastischechirurgielimburg.be en www.puurkliniek.be

Volg Dr. Den Hondt en Dr. Wilssens via:
- Instagram: @drdenhondt.drwilssens en @puurkliniek
- Facebook: @art.in.surgery en @puurkliniek

Transcript

Welkom bij Plastische Chirurgie Gesnapt, de podcast waarin we een realistische blik werpen op de wereld van plastische chirurgie. Wij zijn Nicholas Wilssens en Margot Den Hondt, beide erkend plastisch chirurg en zaakvoerder van PUUR kliniek in Rotselaar. En met deze podcast willen we plastische chirurgie begrijpelijk maken en dichter bij jou brengen.

Naast ons werk in PUUR kliniek is Nicholas ook actief in het Sint-Trudo Ziekenhuis in Sint-Truiden, terwijl Margot haar expertise inzet in het Ziekenhuis Oost-Limburg in Genk en Lanaken. We bespreken openhartig onze ervaringen, beantwoorden jouw vragen en delen inzichten over wat plastische chirurgie écht inhoudt.

Bezoek onze website www.plastischechirurgielimburg.be of puurkliniek.be voor meer informatie. Of volg ons op Instagram en Facebook via @drdenhondt.drwilssens en @puurkliniek. Laten we samen de wereld van plastische chirurgie verkennen.

Het is feest vandaag! Oh ja, want dit is onze honderdste aflevering. Hoe is het mogelijk? Ja, ik moet eerlijk toegeven dat ik het zelf niet helemaal gedacht had. Nee, helemaal niet. Toen we hier vijf jaar geleden mee gestart zijn. Ja, ondertussen is het zelfs meer dan vijf jaar geleden dat de eerste aflevering online kwam. Dat was op 1 mei 2021 en sindsdien is er wel wat veranderd, hè? Ja, absoluut. Ik weet nog de eerste aflevering die we maakten, dat was, ja, dat was bij ons thuis, maar via een app als ik het goed heb.

En dan moesten wij in een aparte ruimte gaan zitten en, en, ja, een soort communiceren via onze iPhone met elkaar. En dan werd dat allemaal als één geheel, in een geheel gegoten. Dat was, ik kan me dat bijna niet meer voorstellen nu.

Ja, inderdaad, toen hadden we nog geen microfoons, dus dan was het gewoon met onze telefoon. Maar om elkaars geluid niet te hebben, gingen we ons dan inderdaad verstoppen dat we elkaar niet konden horen. Dus ja, we gaan deze aflevering misschien een beetje meer vertellen over, over ons, hè, en over hoe dat dit tot stand is gekomen, waar dat we staan, waar dat we naartoe gaan. Ja, voor aflevering 100 leek ons dat wel gepast.

Nu, misschien eens beginnen met waarom, waarom dat we dat eigenlijk wouden, zo'n podcast. Ik denk de belangrijkste reden voor ons was vooral dat er een beetje een hiaat was. Een, ja, een nood aan goede informatie, aan betrouwbare informatie voor patiënten. En we merkten dat er heel veel info online beschikbaar was, maar dat dat niet altijd de juiste info was.

En aangezien dat het gebrek aan informatie vaak tot, tot de grootste, ja, medische fouten of de grootste teleurstellingen leidt. Ja, hebben wij, is dat wel echt een van onze speerpunten waarmee dat we aan de slag gaan om, ja, die brug of, ja, 't, het gat tussen arts en patiënt ook zo klein mogelijk te maken en zoveel mogelijk informatie aan te reiken aan de patiënt.

En dit paste daar eigenlijk perfect in. Natuurlijk, de hoeksteen van informeren blijft de raadpleging, de consultatie, waar dat we zeker voor een eerste keer een lang gesprek houden met de patiënt. Maar dat weten we allemaal, je onthoudt niet alles van wat dat er gezegd wordt. Dus dit is ideaal om nog eens te kunnen beluisteren, om die informatie beter te integreren, tot jou te laten komen en om het beter te kunnen onthouden.

Ja, zeker omdat er vaak toch wel wat tijd tussen zit, tussen die consultatie en dan de uiteindelijke ingreep. En dan is het goed om eigenlijk heel die uitleg nog eens goed tot jou te laten doordringen. Zodanig dat je echt helemaal voorbereid bent op een eventuele ingreep. En zodanig dat je ook, ja, misschien wat meer concreet of meer gerichte vragen kan stellen aan de arts.

Ja, absoluut. En die missie, dat delen we vandaag nog altijd, hè. Dus in het begin hadden we schrik dat we niet genoeg onderwerpen zouden vinden om afleveringen over te maken. Maar kijk, het tegendeel bleek waar. En we zijn natuurlijk, ondertussen is er ook, niet alles is hetzelfde gebleven. Er is veel veranderd. We hebben ondertussen microfoons en wat we wel nog altijd zelf doen is heel de podcast editen en maken. Dat besteden we niet uit omdat we het te belangrijk vinden dat die informatie nog altijd op de juiste manier weergegeven wordt. Misschien een beetje uit schrik om daar een boodschap te verliezen of verkeerd aan elkaar geplakt te zien.

Maar voor de rest is er ook heel veel veranderd, hè, en wij als arts ook. We zijn ook geëvolueerd en daar gaan we het vandaag wat over hebben, hè. Ja, je hoort het natuurlijk in onze intro al. Dus Margot werkt in het ziekenhuis van Genk, in het ZOL Genk en Lanaken, terwijl ik in Sint-Truiden werk. Dus allebei in Limburg. Natuurlijk niet te verwonderen dat je onze website dan ook herkent als plastischechirurgielimburg.be. Daar hebben we eigenlijk een beetje, ja, geluk mee gehad, zal ik het zo zeggen. Want Margot en ik zijn op hetzelfde moment, hebben wij de opleiding tot plastisch chirurg, ja, voltooid. We kwamen eigenlijk samen op de arbeidsmarkt zal ik het maar zeggen. En we waren toen al een koppel. En, ja, de plaatsen voor plastisch chirurg liggen niet zo heel dik bezaaid. En voor ons was het natuurlijk belangrijk dat we, één: allebei een plaats vonden en het liefst niet de ene in Oostende en de andere in Luik, want dat zou ons leven ietwat complex hebben gemaakt.

Dus we zochten wel degelijk plaatsen die dicht bij elkaar lagen. En we hebben die eigenlijk gevonden in Limburg. Hoewel geen van ons beiden daar, vandaar afkomstig zijn. Maar ja, in retrospect wel heel blij allebei dat we daar, dat we daar beland zijn.

Ware het niet dat we uit Australië zijn teruggekomen, want dat was ook nog wel een mooie optie geweest dat we daar waren gebleven. Het heeft niet veel gescheeld. Na alle fellowships. Ja, want je hebt het, je hoort dat misschien. Wij zijn niet van Limburg. Nicholas is van Oost-Vlaanderen. Ik ben van Vlaams-Brabant en we hebben een fantastische tijd gehad op ons fellowship in Australië.

En dat hing misschien in de lucht om daar te blijven, maar we zijn terug naar huis gekomen, hè. Het heeft toen inderdaad niet veel gescheeld. Maar we zijn naar huis gekomen omdat we eigenlijk ook al wisten dat we dan samen gingen starten in Limburg. Ja, het is eigenlijk al een geweldige zes jaar geweest, in Limburg.

Nu, Margot heeft in het ZOL de hoofd-halschirurgie binnen de plastische echt wel uitgebouwd. Het is natuurlijk een proces dat nog volop bezig is, maar dan denken we aan oncologische patiënten, de tumoren van de huid in het hoofd-halsgebied, maar ook de aangezichtszenuw, die verlamd kan geraken om gelijk welke reden, en die dan herstel nodig heeft. De migrainechirurgie die ze daar aan het uitbouwen is, zijn toch allemaal zaken die uiteindelijk op nog maar zes jaar toch al enorm geëvolueerd zijn.

In die jaren heeft ze zich ook geëngageerd om bij het bestuur van onze nationale vereniging te gaan, de RBSPS noemt die: the Royal Belgian Society for Plastic Surgery. En dit jaar is ze zelfs met de meeste stemmen in die board verkozen geraakt, op die paar jaar. Dat wil toch wel iets zeggen. Ze heeft zich daar met enkele wel interessante topics bezig gehouden, namelijk bijvoorbeeld wat wij als arts wel en niet mogen als het aankomt op publiciteit, of onze elektronische facturatie die sinds 1 september vorig jaar verplicht is.

Ja, we praten daar misschien niet zoveel over, maar dat is voor ons echt wel iets wat dat we heel belangrijk vinden. Je hebt dat misschien al gemerkt dat wij niet zo gemakkelijk voor- en nafoto's tonen of dat we daar toch voorzichtig mee willen omspringen. En dat is vooral in het dat we dat graag genuanceerd willen doen. De Belgische wetgeving is streng en we willen graag die deontologie maximaal respecteren. Maar tegelijk weten we ook dat het heel belangrijk is in het juist informeren om ook zo'n dingen juist gekaderd te kunnen laten zien. En dat proberen we voorop te stellen.

Ook met deze podcast om informatie altijd genuanceerd te brengen. Niet alleen een goednieuws show, maar ook altijd praten over de risico's, de complicaties, wat dat je realistisch kan verwachten. Ja, klopt, hè, want het is heel gemakkelijk om reclame te maken voor een bepaalde ingreep. Maar we zijn en blijven natuurlijk artsen en dus dat moet toch wel, het bespreken van topics moet toch wel echt met de nodige sérieux gebeuren.

En dan misschien nog als laatste en dan toch nog wel bewonderenswaardig vind ik zelf, is dat ze in die korte tijd toch ook al banden heeft uitgebouwd met de Universiteit van Hasselt, waar ze af en toe gevraagd al is geweest om lessen te geven over bepaalde topics of om studenten te begeleiden bij bijvoorbeeld lijken dissecties. Dit allemaal, ja, naast het klinische werk.

Oké, ja, super fijn, hè. Heel veel gebeurd, al heel veel meegemaakt, geleerd, gegroeid de afgelopen jaren. Nadat we uiteraard al die jaren daarvoor, want niet vergeten, wij zijn al bezig met plastische chirurgie sinds 2010, zoiets. Dus dat is al, dat is een traject.

Leren en groeien, dat stopt gewoon nooit. Ja, en ook nog een mooie om te weten Nicholas, toen wij startten in Limburg, toen combineerde hij eerst twee jobs die toch wel alle twee heel veel toewijding vroegen en een hele andere insteek waren. Enerzijds startte hij als staflid in Sint-Truiden in het ziekenhuis, waar hij echt vanaf de grond zijn praktijk volledig heeft uitgebouwd, want de samenwerking was een beetje anders.

Ik ben in Genk gestart in een groep van plastisch chirurgen, waar Nicholas echt zijn praktijk volledig zelf van nul heeft uitgebouwd, wat natuurlijk een hele andere omkadering geeft. En tegelijkertijd heeft hij ook nog een fellowship gedaan in handchirurgie en borstchirurgie in het Universitair Ziekenhuis van Maastricht.

Dus dat waren toch wel hele pittige en hele leerrijke momenten waarin dat je echt enorm gegroeid bent, hè. Dus we hadden al in Australië de fellowships en dan ben jij nog eens bijkomend gaan subspecialiseren in Maastricht. Bij het afronden van het fellowship ben je dan de activiteiten in Sint-Truiden verder gaan uitbouwen, gaan uitbreiden en nu ben je zelfs diensthoofd van de dienst plastische chirurgie in Sint-Truiden.

Dus dat is ook een heel mooi parcours, hè. Vooral omdat de groei daarin, de persoonlijke groei als chirurg en als dienst daar een heel mooie evolutie heeft gekend. Je bent ondertussen ook, nog voor jouw diensthoofdschap, medische coördinator geweest van chirurgie in het algemeen, totdat het uiteindelijk te druk werd omdat je dan ook diensthoofd bent geworden, de activiteit in Sint-Truiden ondertussen, de samenwerking met de collega's, met de dermatologen, met de orthopedisten. Dat werd zo druk dat dat ook niet meer haalbaar was om dat allemaal te combineren.

Ja, jullie weten dat misschien niet, maar Margot en ik hebben ook tijdens onze opleiding plastische hebben we ook nog een tweejarige masteropleiding aan de KU Leuven gevolgd in management en beleid in de gezondheidszorg. Omdat, ja, we beiden toch wel ook wel geïnteresseerd zijn in de andere kant van de geneeskunde. Dus niet zozeer alleen in het patiëntencontact, maar ook gewoon in alles wat daar rondhangt. Hoe wordt dat georganiseerd, die gezondheidszorg? Wie zijn daar de spelers in? Hoe werken die met mekaar samen? Hoe kunnen we die samenwerking verbeteren? Dat zijn allemaal zaken die echt superboeiend zijn. En je merkt dat ook als na deze korte uiteenzetting, merk je dat ook in de keuzes die we gemaakt hebben of de functies die we bekleden, dat dat daar toch ook altijd wat naar boven komt. Dat maakt onze job ook zo boeiend en gevarieerd.

Ja, absoluut. En dan is er nog iets heel moois bijgekomen. Nog een professioneel kindje bijgekomen. Want, vorig jaar op 1 mei 2025 hebben wij onze privépraktijk geopend PUUR kliniek in Wezemaal, in Vlaams-Brabant, waar we met twee samen werkzaam zijn. Ja, daar droomden we al lang van. Want we delen natuurlijk die passie voor plastische chirurgie, maar we werkten apart en dat heeft zeker zijn voordelen. Maar dat heeft ook nadelen. En ja, als je zo samen gepassioneerd bent en samen zoiets wilt uitbouwen. Ja, dat is leuk om daar samen aan te werken, dag in, dag uit. Druk, maar wel heel leuk.

En we merkten dat daar ook gewoon nood aan was, hè, aan zo een omgeving voor esthetische patiënten. Die zijn niet altijd op hun plaats in een ziekenhuis. En dan is het fijn om daar in een aangenamere omgeving, ja, over te kunnen praten en hun in een aangenamere omgeving te kunnen behandelen.

En ja, daarom dat PUUR kliniek in het leven is geroepen. En ja, het is altijd uitkijken de dagen dat we daar kunnen werken. Ja, het service aspect, de patiënt omringen met de beste zorgen, met de meeste liefde. Dat is iets wat dat we daar echt ons op kunnen laten losgaan om dat zo goed mogelijk te maken en te blijven perfectioneren. Dat is natuurlijk iets, iets superfijn om dat buiten de steriele, cleane, strakke ziekenhuisomgeving zo een warm dekentje rond de patiënt te kunnen hullen.

Misschien moeten we eventjes meer inzoomen op onze activiteiten en hoe dat die geëvolueerd zijn dan de laatste paar jaren. Ik denk voor ons beiden is dat, ja, eigenlijk een beetje een verderzetting van wat wij in onze training hebben gezien en wat we in onze fellowships hebben gezien.

En dan is het een heel groot deel oncologische chirurgie geweest. Reconstructies na oncochirurgie, of, ja, de meer reconstructieve kant van de plastische heelkunde. Maar ook, toch niet te versmaden een belangrijk deel esthetische. En dat is wel duidelijk ook aan het toenemen de laatste tijd Ja, onze fellowships, dat start vanuit een persoonlijke interesse waar we hebben gekozen om als uitbreiding van onze plastische chirurgie training om ons verder te verdiepen in bepaalde aspecten van die plastische chirurgie.

We zijn bijvoorbeeld een jaar naar Australië geweest, naar Sydney, waar Nicholas zich heel specifiek heeft toegelegd op handchirurgie, maar ook in belangrijke mate op esthetische borstchirurgie. Hij heeft daar bij een hele grote naam gewerkt in de esthetische borstchirurgie, borstvergroting, maar ook breast implant illness, BIA-ALCL, lymfoom.

Voor mijzelf lag de focus op huidkanker, op melanoom en op reconstructie in het hoofd-halsgebied. En daarna, als we zijn thuisgekomen, hebben we beiden nog bijkomende fellowships gedaan. Voor Nicholas in Maastricht dus ook hand terug en ook weer die esthetische borstchirurgie belangrijke focus. Voor mijzelf was dat esthetische aangezichtchirurgie in het Coupure Centrum in Gent.

Dus we hebben daar een heel bewuste keuze gemaakt. We zijn daar een richting ingeslagen en we hebben het geluk dat we dat ook kunnen verder zetten in ons eigenlijke werk als plastisch chirurg. Ja, want we zien wel ook aan onze eigen praktijk, onze aparte praktijk in ziekenhuizen bedoel ik dan, dat dat voor een heel groot deel overlapt, namelijk die, die huidtumoren, de borstverkleiningen, de algemene plastische chirurgie zoals de body contouring, de liposuctie.

Dat zijn allemaal zaken die heel hard overlappen. Maar meer en meer, en dat merk je wel, gaat vooral wat esthetiek betreft, gaat dat inderdaad wel een beetje elk een eigen verhaal. Dus waarbij dat bij Margot inderdaad heel veel facelift procedures zijn en ook meer complexe aangezichtschirurgie.

Terwijl bij mij meer en meer dan de esthetische borstingrepen aan bod komen. Ja, en dan hebben we het vooral over de borstvergrotingen, de borstlifts, de borstverkleiningen. Dat rekenen we een beetje tussen de twee, namelijk tussen de reconstructieve en het esthetische. Ik heb mij de laatste jaren ook iets meer toegelegd op de niet-chirurgische esthetische ingrepen. Denk maar aan de injectables zoals botuline toxine, fillers, PRP, huidverbeteraars. Ja, omdat het mij toch wel aanspreekt dat je met iets veel minder invasief dan chirurgie eigenlijk heel complementair kan werken aan die chirurgie. En dat zien we nu ook binnen PUUR kliniek dat dat vaak een en-en verhaal is. En het zijn echt, ja, je kan echt prachtige dingen daarmee doen. En de twee zijn volledig complementair aan elkaar. Het is leuk om dat allemaal een beetje onder de knie te hebben, zodat je ook gewoon meer aan je patiënt kan bieden.

Absoluut, hè. Dus twee gelukkige plastisch chirurgen hier die hun job heel graag doen. Het is eigenlijk geen job, hè. Het is veel meer dan dat. En waar denk je dat we gaan staan bij de 200e aflevering? Hmm. Wat brengt de toekomst? Of wat wil je misschien dat de toekomst brengt? Ik denk dat ik nog altijd heel blij ben met de weg die dat we hebben gekozen. Zoals we net zeiden van aan onze fellowships waar dat we nu staan in die evolutie.

En ik denk dat we alleen maar verder gaan in dat subspecialiseren en dan meer specifiek heel goed worden in een paar dingen die dat we heel graag doen. Heb je zo'n top drie van ingrepen? Facelift, ooglidcorrectie en borstverkleining Ja, dat is een mooie. En voor u? Ja, twee overlappend .

Goed. Ah, ook goed, want, een mannelijke versus vrouwelijke chirurg, dat is ook een persoonlijke keuze. Daar heeft ook iedereen een ander aanvoelen in. Wat dat ook fijn is. Ik denk bij mij de borstlift of, ja, of de borstverkleining. Die twee overlappen dan soms a, staat bij mij op de eerste plaats. Op de tweede plaats de ooglidcorrecties en op de derde plaats denk ik voor mij de abdominoplasties of de buikwandcorrecties.

Allee, maar dan zijn we goed bezig, hè. Zelfs hier in, daar vullen we mekaar aan. Ja, want misschien het aller- en het allerbelangrijkste wat we nog niet gezegd hebben. Ja, want je zou het bijna vergeten. Maar ook naast het werk, ook buiten PUUR kliniek zijn wij natuurlijk een team, zijn wij een koppel.

En tussen al dat werken door, tussen al dat uitbouwen door, tussen al dat opereren door, zijn wij die voorbije zes jaar ook trotse ouders geworden van twee prachtige kindjes. En we hebben een dochtertje van zes en een zoontje van twee op dit moment. En ja, dat is natuurlijk, dat maakt het allemaal waard, hè, want daar doe je het tenslotte allemaal voor.

Dus alles verdwijnt in het niets natuurlijk als dat niet in orde is, als dat niet, aan die voorwaarden niet voldaan is, dat je als gezin gelukkig bent, dat je als gezin op je plaats zit, dat je kindjes gelukkig zijn. Dus ook op dat vlak wrijf ik mij heel hard in mijn pollekes. Absoluut.

En als jij nog ideeën hebt om de komende 100 afleveringen te vullen, als je graag een topic hebt dat we voor jou eens helemaal bespreken. Uiteraard, zoals altijd, laat het ons weten. We doen dat met heel veel plezier. Absoluut. Tot de volgende keer. Tot de volgende. Daag!