Μηνάς Λυριστής: Οι νέοι στην Ελλάδα έχουν μεγαλώσει μέσα σε μια διαρκή κρίση!

🎙️(31/07/2026) Τα podcasts του Newshub.gr

Η σύγχρονη δυτική κοινωνία στη μεγάλη της εικόνα, αλλά και ειδικότερα πολύ περισσότερο η ελληνική κοινωνία που μας αφορά άμεσα, είναι αντιμέτωπη με την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και ανισοτήτων. Η γενιά των νέων που έχουν μπει πλέον στην παραγωγική ζωή αντιμετωπίζει τα φαινόμενα αυτά και εγείρει ζητήματα και αιτήματα για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Σε αυτό το πλαίσιο, αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον καταθέσεις γόνιμου προβληματισμού, όπως ένα νέο βιβλίο με τίτλο "Η δίκαιη κοινωνία δεν είναι ουτοπία· είναι επιλογή", στο οποίο 27 νέοι επιστήμονες καταθέτουν τις απόψεις και τις προτάσεις τους για τα κοινωνικά ζητήματα και τα πολιτικά αιτήματα για μια δίκαιη κοινωνία.

Ο Μηνάς Λυριστής, Δρ διεθνών σχέσεων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, ερευνητής του Strategy International και επιμελητής του συλλογικού τόμου "Η δίκαιη κοινωνία δεν είναι ουτοπία· είναι επιλογή" (εκδ.Παπαζήση), μίλησε στις "Αναλύσεις" του Newshub με τον Γιάννη Χαραλαμπίδη για τη γενιά των Ελλήνων millennials, των νέων πριν και μετά τα 30, που έχουν μεγαλώσει μέσα στο περιβάλλον των πολυκρίσεων και αντιμετωπίζουν την ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων, για τα πεδία στα οποία εκδηλώνεται η κοινωνική ανισότητα, όπως για παράδειγμα οι εργασιακές σχέσεις, η κατοικία, η ψηφιακή ζωή και η κλιματική κρίση και για το σύγχρονο αίτημα κοινωνικής δικαιοσύνης και τις προϋποθέσεις αυτό να αποδώσει νέες δυνατότητες πολιτικής παρέμβασης και κοινωνικής ανασύνταξης.

https://www.newshub.gr 

Μας τιμάτε εαν κάνετε εγγραφή
στο κανάλι μας στο Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCgI7vd72xX-ZNWb_x7zzWJg
στη σελίδα μας στο facebook: https://www.facebook.com/newshub.gr
στη σελίδα μας στο twitter: https://twitter.com/NewshubG
στη σελίδα μας στο  instagram: https://www.instagram.com/newshub.gr/
στη σελίδα μας στο Tik Tok:  https://www.tiktok.com/@newshub.gr

Transcript

SPEAKER_01 0:01

Είναι τα πότκα στο NewsCubτα τι αναλύσει με το Γιάννη Χαραλαμί. Το ζήτημα τη κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι σημερινό, δεν είναι καινούριο, είναι διαχρονικό έτοιμα. Ουσιαστικά από την αρχοτητα τη αρχαία κοινωνία και όλα διατιώνεται ω ζήτημα συζήτηση, ω έτοιμα ενδεχομένω και απέτησε πολλέ φορέ από διάφορε κοινωνικέ ομάδε, εννοείται ότι στο πέρασμα των χρόνων έχει αποτελέσει αντικείμενο προβληματισμού και κατάθεση σκέψων από μια σειρά από διανοητέ, είναι ένα από τα κεντρικά θέματα τη σύγχρονη φιλοσοφία, αλλά και των κοινωνικών και πολιτικών επιστημών με σημαντικού τεράστιου στο χαστέ να τοποθετούνται πάνω σε αυτό βεβαίω, αλλά και αν θέλετε η ίδια η πολιτική και κοινωνική ιστορία να παράγει πολύ έντονη, σημαντική ήδη πάνω σε αυτό το ζήτημα. Η κοινωνική δικαιοσύνη και έχει ενδιαφέρον νομίζω να κάνουμε μια συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα και για αυτή τη θεματική. Με αφορμή ένα βιβλίο που κυκλοφόρισε πολύ πρόσφατα. Ένα βιβλίο που κυκλοφόρισε από τι εκδόσει παπαζί, ένα συλλογικό τόμο με τίτλο Η δίκη κοινωνία δεν είναι ουτοπία είναι επιλογή με επιμελητή των μιλάλη, τον οποίο γνωρίζουμε βεβαίω γιατί έχουμε συζητήσει αρκετέ φορέ μαζί του για θέματα που έχουν να κάνουν με την διεθνή πολιτική, καθώ βεβαίω είναι διεθνολόγο και διδάκτορ του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Ερευνητή στο Strategy International. Συζητάμε συνήθω μαζί του για τα ζητήματα τη μέσα ανατολή. Αυτή τη φορά όμω θα κάνουμε μια διαφορετική συζήτηση. Θα αναφερθούμε στα ζητήματα τη κοινωνική δικαιοσύνη, τη δίκη κοινωνία και όλων των, αν θέλετε, επιπέδων που παράγει, αυτή, όσο γίνεται, βέβαια θα τα καταπιαστούμε με αυτά, που παράγει αυτή η συζήτηση. Και νομίζω ότι είναι ευκαιρία να ανοίξουμε τη ματιά μα και το μυαλό μα σε ζητήματα που πολλέ φορέ τα υπερκαλύπτει η ροή τη επικαιρότητα και είναι ευκαιρία βεβαίω, εδώ φέντο ότι έχουμε και καλοκαίρι, να ψάχνουμε λίγο περισσότερο, να βρούμε χρόνο να διαβάσουμε μερικέ σελίδε παραπάνω που θα μα χαρίσουν προβληματισμού ενδεχομένω γόνηου. Γεια σα, κύριε Ελληνίστη.

SPEAKER_00 2:38

Καλημέρα, κύριε χαλαποίηση. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση.

SPEAKER_01 2:41

Εγώ ευχαριστώ που έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε αυτή την βέβαια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Λοιπόν, θα ξεκινήσω ρωτώντα πώ προέκυψε αυτό το βιβλίο. Δεν είναι κάτι πολύ συνηθισμένο. Είναι αφενώ μορφολογικά ένα συλλογικό στόχο, τον οποίο μια σειρά από νέου επιστήμονε καταθέτουν τι απόψει του. Αφετέρου, η ίδια η θεμαματική δεν έρχεται, ξέρετε, τυπολογικά να κουμπί πολύ εύκολα σε ένα πεδίο, επιστημονικό ή θεματικό.

SPEAKER_00 3:17

Είναι πολύ ενδιαφέροντα ερώτηση. Υπάρχει απάντηση φυσικά σε αυτό. Παρότι σε μια πρώτη άποψη ενδεχομένω να φαίνεται ότι είναι ένα τέτοιο βιβλίο, ένα πολιτικό βιβλίο, δηλαδή. Δεν είναι στα άμεσα ενδιαφέροντα, είτε ατομικά, τα δικά μου λόγω τη ιδιότητε μου, είτε γενικότερα στην νεολαία την ελληνική που βλέπουμε μια νεολαία που δεν διαβάζει πάρα πολύ, δεν γράφει πάρα πολύ και ο κάθε εξή. Ερχόμαστε όμω να φαιζήσουμε ευθέω αυτή την άποψη ή οποιαδήποτε άλλη άψη που ουσιαστικά αποκλεί νέου επιστήμονε, νέε και νέου επιστήμονε, νέε και νέου επαγγελματίε, νέου και νέε των ανθρώπων των τεχνών, να εκφράζουν την άποψη του στη γνώμη του για ζητήματα τη εποχή και ζητήματα που είναι άμεσα συνδυάμε με την ίδια ματι τη ζωή, ουσιαστικά. Οπότε αυτό το βιβλίο, παρότι δεν δείχνει τι δάφνε που περιγράψετε στο αρχικό σα σχόλιο, δηλαδή τη υψηλότερη διανόηση. Δεν θεωρώ ότι είμαστε κάποιοι ούτε φιλόσοφιλικοι, ούτε υψηλοί διανοητέ. Είμαστε όμω άνθρωποι οι οποίοι έχουν εργαστεί σε αυτή τη χώρα που ζούμε και βιώνουμε την καθημερινότητά μα, έχουμε παράξει είτε επιστήμοι, είτε τέχνη, είτε είμαστε μέρο ενεργά μέλη αυτή τη κοινωνία. Και θεωρούμε ότι πατώντα ουσιαστικά, γιατί όλοι οι συγγραφέ είναι μέλη ουσιαστικά γεννημένοι τη δεκαετία του 1990. Άρα ουσιαστικά πλέον είτε έχουμε πατήσει είτε πατάμε τα τριάντα έτη ζωή, ουσιαστικά άλλοι τα έχουν ξεπεράσει λίγο λίγο, αλλά είναι λίγο πριν το κατόφυλλο, αλλά είναι ουσιαστικά γενιά των Μιλένια, τον Ελληνών Μιλένια. Και θεωρούμε ότι είναι η στιγμή, έχοντα μια άλλου μικρή και άλλου μεγαλύτερη εμπειρία του τι συμβαίνει σε αυτή τη χώρα σε επίπεδο θεσμών, σε επίπεδο δημοκρατία, σε επίπεδο εργασία, στέγηση και ο καταξή. Να εκφράσουμε και εμεί στη δική μα άψη και να δημιουργήσουμε ουσιαστικά ένα πρώτο βήμα διαλόγου. Για να ξεκινήσει, αν θέλετε, η γνώμη μαζί μου δεν έχει ξεκινήσει ακόμα, να ξεκινήσει μια ουσιαστική συζήτηση έβρεση λύσεων επιτέλου. Έβρεση λύσεων για ζητήματα που όλοι τα συζητούν, δεξιά και αριστερά, αλλά κανεί δεν προτείνει ποτέ. Πάντατε ακούμε ήδη ξύλινου λόγου, ανακλώσιμου και ο καταξή.

SPEAKER_01 5:45

Είναι 25. Να πούμε ότι είναι 25 συνολικά η συμβολή του βιβλίου. Βάζω και τον Στέφαλο Παραστατήδη μέσα από οποίο έχει γράψει τον πρόλογο.

SPEAKER_00 5:58

Είναι 27. 27.

SPEAKER_01 6:01

Κάτι μου ξέφυγε μένα, λοιπόν.

SPEAKER_00 6:03

Ναι, ναι είναι 25 οι συγγραφεί και αυτοτελείσει που γράφουν ο καθένα πάνω στο δικό του αντικείμενο στα κέφρα του βιβλίου. Εγώ 20 εκτό που κάνετε μέσα και ο 20 έβδομο στο στέφανου Παραστατή που γράφει τον έναν πολύ ενδιαφέρον πρόλογο.

SPEAKER_01 6:15

Α, πολύ σωστά. Κάτι υπολογιστά λάθο εδώ τότε, πάσ περιπτώσει, πολύ σωστά. 27, λοιπόν. Συνολικά είναι οι επιστήμονε που συμβάλλουν με την σκέψη του σε αυτή την προσπάθεια. Στι έχετε γράψει την επιμέλεια. Συνώ έχετε κάνει την επιμέλεια και έχετε γράψει την εισαγωγή, όποια είναι εκτεταμένη και πολύ ενδιαφέρουσα. Και βεβαίω ο Στέφανο Παραστατήδη, γνωστό έλεγχο του πασόκουλευτή, ο οποίο έχει γράψει τον πρόλογο. Τώρα, να κάνουμε μια προσπάθεια να πιάσουμε τα μεγάλα παιδία στα οποία ανοίγει τη συζήτηση το βιβλίο, υπομορφη κεφάλιων το πρώτο κομμάτι. Ανφέρετε βεβαίω στην οικονομία και την εργασία, την κρίση τη εργασία, όπω λέει χαρακτηριστικά συνδέει δηλαδή και φυσικά όχι άδικα και όχι άστοχα. Συνδέει τα προβλήματα τη οικονομία και τα προβλήματα τη εργασία, τη απασχόληση. Πώ, καταρχά να πούμε ότι είναι προφανώ η οικονομική ζωή και η εργασιακή δραστηριότητα είναι στη βάση αυτού που θα λέγαμε κοινωνική δικαιοσύνη.

SPEAKER_00 7:38

Πολύ σωστά, Ξέρετε, υπάρχει ένα. Πλέον εγώ το κατατάσω στην κατηγορία των ερωτών. Ένα απόφθαμα το οποίο εκφράστηκε πριν από μερικά χρόνια από ένα στέλεχο τη Βουλή, ενό βουλευτή, όπου έλεγε ότι η Έλληνε είναι εξαρτημένη από το μισθότητο. Το οποίο είναι και στα δικά μου τα μάτια, εκτό από μία μορφή σχεδότητα επάσει περιπτώσει, αλλά είναι ένα από τα ερετάτα, τα οποία πραγματικά όταν κάναμε τη συζήτηση με του συντελεστέ του βιβλίου για τα κεφάλια και αυτό που θα έγραφαν στο πρώτο μέρο του βιβλίου, το βιβλίο που το τέλειο από πέντε μέρη, ήταν μια φράση η οποία πραγματικά μα έχει προξενήσει εξαιρετικό ενδιαφέρον για το πώ αντιμετωπίζετε ουσιαστικά ίδια εργασία και τι θεωρείται ποιότητα ζωή στη χώρα μα. Στο πρώτο μέρο λοιπόν ακολουθούμε προσπαθούμε να αποδομήσουμε αυτή να εκφράσω ουσιαστικά τη λέξη. Θεωρώντα ενώ μια παθογένεια τη ίδια τη οικονομία και τη εργασία σε ένα τύπη φιλοσοφικό επίπεδο. Ουσιαστικά τα πρώτα κεφάλαιου βιβλίου μιλούν για την εργασίακή πραγματικότητα στην Ελλάδα, πώ δηλαδή τι σημαίνει η εργασία στη χώρα. Μιλούν για λογιστικά ζητήματα τη εργασία. Μιλούν για το πώ και αν εν τέλει και κατά πώ ενφύσταται αυτή η φράση ότι υπάρχει αναπτυξιακό μοντέλο στη χώρα. Αν υπάρχει, τι σημαίνει ένα επτυξιακό μοντέλο, τι κάνουν άλλε χώρε. Υπάρχουν αρκετά πολύ σοβαρέ αναλύσει. Υπάρχει φυσικά κεφαλο για τι γυναίκε και το επιχειρήν. Ακόμασουμε κεφάλα για το πώ θα μπορούσε να γίνει η λεγόμενη αποκέντρωση που εγώ ότι θυμάμαι από τα πολύ παιδικά μου χρόνια να την ακούμε στο σχολείο. Μπορώ να την ακούμε καθόλου.

SPEAKER_01 9:30

Μπορώ να σα πω ότι η συζητάλληνα από τα δικά μου παιδικά χρόνια, τα οποία προηγούνται αρκετά τον δικό σα.

SPEAKER_00 9:39

Ναι, μια έννοια από την ακούμε, την ακούμε, όλοι μιλούν για αποκέντρωση. Κάποτε η αποκέντρωση ήταν να φύγουμε από τα αστυνομικά και ήταν να γυρίσουμε στην επαρχία. Μετά η αποκέντρο τελικά γίνει μόνο αποκέντρωση των υπηρεσιών, σαν έννοια που ακουγότερο. Μετά η αποκέντρο των υπηρεσιών έγινε κάτι εντελέσα στο αποκέντρωση τελία, χωρί να επεξεργείται και πλέον δεν ακούγεται και καθόλου. Εμεί ερχόμαστε και προτάσουμε λύσει. Για αρχή εξηγούμε τη σημαίνει αποκέντρωση, τι κάνουν άλλε χώρε τη Ευρώπη. Όταν λέει άλλε χώρε τη Ευρώπη, μην πάει το μια άλλο μακριά στην Γαλλία ή στην Γερμανία, για ακόμα και τι κάνουν χώρε όπω η Βουλγαρία, που εδώ στην Ελλάδα θα είχαμε περίεργη άποψη αν ακολουθήσουμε καλέ πρακτικέ από τέτοιε χώρε, μετά το ομάδα τα πράγματα. Όπω επίση έχουμε κεφάλο για την καλλιτεχνική αριστοκρατεία, τι σημαίνει να είσαι εργαζόμενο στην τομέα του πολιτισμού στην Ελλάδα. Και επίση έχουμε και ένα κεφάλο το οποίο δεν το θεωρώ μεταξύ των σημαντικότερο. Είναι όμω από τα πιο σημαντικά όλου του βιβλίου, το οποίο μιλάει για το brain drain, το λεγόμενο Brain Drain, αλλάβάζοντα την υποσημείωση ότι το brain drain δεν είναι μόνο οι επιστήμονε που φεύγουν ή έφυγαν από τη χώρα. Είναι και οι άνθρωποι, οι συμπολίτε μαφιτι δευτεροβάθημα εκπαίδευση, απόφυτη Λυκίου κτλ. Οι οποία είναι πολύ περισσότεροι από του επιστήμονε. Και είναι σε ένα βαθμό ακόμα πιο σημαντική δική του αποσία. Διότι αυτοί οι άνθρωποι θα κάλεπτον τι θέσει του βασικού κορμού τη χώρα. Γιατί οι επιστήμονε οι υπερδειδάκτορε είναι πολύ λιγότεροι σε σχέση με του Έλληνε από αυτέ τι δευτεροβάθημε εκπαίδευση που έφευγαν από τη χώρα. Και αυτή η κατηγορία ανθρώπων που είναι η πληψηφία αποσιοπείται. Και όλοι μιλούν στι κατακαιρεύου κυβερνήσει να γυρίσουν πίσω οι επιστήμονε και να κοιτού κτλ.

SPEAKER_01 11:36

Να κάνω ένα προβοκατόρικό ερώτημα. Γιατί έχει και ένα ενδιαφέρον να δούμε εγώ. Είμαι ανήκο την προηγούμενη γενιά από εσά. Και από εσά όλου που εμφάνισε συναπαρτίζετε το πλήρωμα το συγγραφικό αυτού του βιβλίου. Και με ενδιαφέρει πραγματικά και εμένα και νομίζω ότι είναι ενδιαφέρον για όλου μα ακούουν πώ βλέπουν οι άνθρωποι αυτή τη γενιά τα πράγματα. Είπατε ότι είναι πάσει περιπτώσει ενοχλητική, θα χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη, ενοχλητική η διαπίστεση ότι ο Έλληνα εργαζόμενο είναι εξαρτημένο από το μισθό του. Θα πει κάποιο τη προηγούμενη ή προηγούμενη γενιά. Και πώ αλλιώ θα ήταν, δηλαδή. Δηλαδή, είναι δυνατόν ένα εργαζόμενο άνθρωπο να μην είναι εξαρτημένο από τον μισθό του. Μόνο κάποιο ο οποίο παλιότερα τον λέγαμε, ισοδυναία θα ήταν. Τώρα λέγονταν αλλιώ όλοι αυτοί δεν ξέρω έντεκου. Δεν είμαι σίγουρο ακριβώ πώ να του χαρακτηρίσω, αλλά εμπάσει περιπτώσει κάποιο έχει εξασφαλισμένα εισοδήματα από την εργασία πρώτη γενιά ή ενδεχομένω από κάποια συνθήκη τη τύχη, α πούμε. Δεν ξέρω πώ αλλιώ θα ήταν κάποιο που δεν είναι εξαρτημένο από το προϊόν το εισοδηματικό τη εργασία του.

SPEAKER_00 13:03

Είστε πολύ έμπυρο και γι' αυτό είμαι κανεί αυτή την ερώτηση, την οποία παραδέχουμε καιρό ότι δεν είχα δεχτεί σε άλλε παρουσιάσει του βιβλίου που είχαμε κάνει. Είτε διαζώσει είτε βιοφωνικά κτλ. Και η απάντηση σε αυτή την ερώτηση θεωρώ ότι πρέπει να είναι εξαιρετικά ψήφρημη, αναλύοντα τι σημαίνει να είσαι εξαρτημένο από το μισθό. Δηλαδή, ο κάθε ένα άνθρωπο ουσιαστικά, κάθε εργαζόμενο, τι κάνει, δίνει σε μια εταιρεία ένα μέρο του χρόνου του. Είτε χειρονακτική είτε εμπερική, επαυσυπριτώ, αναλόγω στη δουλειά. Και η εταιρεία του πληρώνει αυτό τον χρόνο. Αναλώ με το μισθό που συμφωνήθηκε. Όσο εκείλα καλά. Το ζήτημα του περιεξάρτηση του μισθού, γιατί το θέλω έχει ιδέα, διότι όταν λεω ότι η Έλληνε είναι εξαρτημένη από το μισθό του, ουσιαστικά υπονοεί ότι ο κάθε εργαζόμενο είναι αναγκασμένο να δουλεύει για να επιβιώσει. Σε καμία δυτική κοινωνία όμω, καμία δυτική κοινωνία στα θεμέρια, το θεωρητικό κατασκευασμα, δηλαδή το κοινωνικό συμβόλαιο που θεωρητικά έχουν υπογράψει δυτικέ κοινωνίε, δεν αναφέρει ότι είσαι υποχρεωμένο να επιβιώνει. Πρέπει να ζει. Στου 8 χρόνια, ώρε λοιπόν, ήδη 10 δεν ξέρω τώρα είναι και τη μόδα και τα μεγαλύτερα ωράρια. Όσε ώρε δουλεύει κάποιο άνθρωποι που έπαιρνε τι ώρε να τι υπόλοιπε που δεν δουλεύει να έχει χρόνο να μπορεί να ζει. Γι' αυτό και προφανώ είμαστε ενάντια των 13 όρων, ενάντια τη εργασία φτάσα εργασία που έχουμε κάνει, ακόμα και εμεί έχουμε βρεθεί σε αυτή την προσέγγιση.

SPEAKER_01 14:42

Άρα συνδέεται την έννοια τη εξάρτηση με την έννοια τη οριακή επιβίωση. Δηλαδή ότι αυτό. Είναι χρήσιμο, γιατί δεν ήταν ξεκάθαρω σε μένα, ναι.

SPEAKER_00 14:55

Βεβαίω, ναι. Και σύμφωνα μάλιστα με τα στοιχεία τη Ελτσ, αυτό επίση πολύ ενδιαφέρον, δεν ενδιαφέρον πρόταση από θέλετε πίσω ότι το στοιχείο ότι οι Έλληνε μετά τη 20 του μηνό ψάχνουν να δουν να καλύψουν τι τρύπε γιατί δεν έχει τελειώσει ο μισθό. Δεν είναι κάτι το οποίο το έχει κατασκευάσει ο μέσο σνού ή η αντιπολίτευση ή κάποιο αντιπολίτευση, έτσι δεν ενδιαφέρει ποιο είναι. Είναι κάτι το οποίο πραγματικά συμβαίνει. Και επειδή μα αρέσουν στην Ελλάδα να μιλάμε με δεδομένα ή με καταστάσει που συμβαίνουν και να δίνουμε υποτίθεται πραγματικά δεδομένα και στοιχεία για όσα λέμε. Δεν χρειάζεται παρά να βγουμε από το σπίτι μα. Μία μέρα πλύνει του σεβά του και να κοιτάξουμε τα νοχτερινά μαγαζιά που πριν από 10 χρόνια θα ήταν γεμάτα, πόσο κόσμο συγκεντρώνουν σήμερα. Παραναβγούμε έξω από το σπίτι μα, να πάμε για διακοπέ που έχει κρατήσει είδα τη πολιτελία και να δούμε πόση έλλεινε είναι οι διακοπέ και σε τι προορισμού. Όλα αυτά έχουν ειδικά κείσ που έχετε τη βάση σα στην Κρήτη, α πούμε. Μπορείτε να. Το ξέρετε δηλαδή χρειάζεται να το δείτε. Τι συμβαίνει με τον Έλληνα τουρίστε και κατα πόσο έρχεται κάποιο π.χ. από τη Θεσσαλονίκη στην Κρήτη.

SPEAKER_01 16:12

Καλά. Από τη Θεσσαλονίκη θα πάει κάποιο πιο κοντά, γιατί σαν τη χαρτοιδική δεν έχει ενδεχομένω, αλλά εν πάση περιπτώσει. Εμφάση περιπτώσει και παρεμτικάτικά να πω ότι η πρωτική Ελλάδα έχει εξαιρετικέ δυνατότητε να φιλοξενήσει. Και δυστυχώ έχουμε πέσει όλοι μεταμύτρα στα Νησιά. Όχι αδείκο, αλλά οπωσδήποτε δεν πρέπει να ξεχνάμε την επιρωτική Ελλάδα που είναι επανέμω.

SPEAKER_00 16:37

Όχι ανήκο, αλλά ένα ακόμα στοιχείο που εξετάζουμε στο πρώτο μέρο είναι ότι όλη η παραγωγική δομή τη χώρα τίνει να παράγει σερβιτόρου.

SPEAKER_01 16:49

Είναι ένα πολύ παλιό ζήτημα συζήτηση αυτό, βέβαια. Λοιπόν, τώρα εδώ πρέπει να κάνω και ένα επιπλέον προογατόρικό ερώτημα. Για πάνω σε αυτό το οποίο λέτε. Λένε πολύ ότι είναι εκτό πραγματικότητα αυτή η άποψη ότι ο Έλληνα οριακά επιβιώνει, διότι πρέπει να κλείσει τραπέζι οπουδήποτε σε μια μεγάλη πόλη για να βρει πέμπτη παρασκευή Σάβατο να φά. Λένε πολύ. Ή δείτε πόσα χρήματα ξοδεύει ο Έλληνα για τον καφέ του που τον παίρνει μια και δύο φορέ απέξω την ημέρα. Η παραγέλ είναι πάρα πολύ εύκολα ότι να μα γυρέψει στο σπίτι. Γίνεται το απίστευτο αδιαχόρητο στι εθνικέ οδού όταν έχουμε τριμήμερο, πενθήμερο η αρχή και τέλο των διακοπών του Αυγούστου. Τι γίνεται στα λημια κλπ. Θέλω να πω ότι για κάθε τύπο αυτά υπάρχει και μια αντίστοιχη εύκολη ή περισσότεροι λιγότερο εύκολη απάντηση.

SPEAKER_00 17:56

Βεβαίω, με τη μόνιμη διαφορά ότι μου αρέσει όταν έχετε καταλάβει, νομίζω όλο αυτό το καιρό που συζητάμε μαζί κάθε φορά που έχουν τη μήναμε προσκαλείται. Ότι μου αρέσει να ψάχνω τα πράγματα λίγο περισσότερο από την πρώτη απλή άποψη. Το πρώτο που θα πω είναι αυτέ οι απόψει τι έχω ακούσει πάρα πολλέ φορέ, το ζήτημα είναι ποιο τη λέει. Και αν αυτό που εκφράζει αυτέ τι απόψει είναι στην ίδια κατηγορία την εισοδηματική με του υπόλοιπου που τον ακούνει. Είναι πολύ κρίσιμο αυτό που λέω, διότι όταν είσαι, για παράδειγμα, επιχειρηματία και μεγάλο επιχειρηματίζεται. Ή αν είσαι ξαναδόχο ή αν είσαι πολλά χρόνια βουλευτή ή ευρευνη κλπ. Είναι πολύ εύκολο όταν έχει λύσει τα οικονομικά σου προβλήματα και δεν βγαίνει στην πραγματική αγορά. Δεν πα στο σούπερκε να λε, α, είναι ο έλλεινα παραγέλει. Ναι, παραγγέλνε γιατί έχουμε φτάσει στο εξή παράδοξο. Όχι μόνο στην Ελλάδα, βέβαια, αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Το να παραγγέλνει να έχει είτε ίδιο κόστο, είτε ακόμα και φθηνότερο πολλέ φορέ από το αναμαγύρευε. Είναι πολύ εύκολο να πάσει ένα ταχυφαγείο από τα πασίγνωστα αμερικάνικα ταχυφαγία και να παραγγείλει δύο τσίμπέρ για παράδειγμα, το οποίο θα έχει κόστο πολύ χαμηλότερο από ό,τι να τα έφτιαχνε στο σπίτι, με μεγάλο κόστο όμω στην ποιότητα του φαγί του κουτρό. Άρα τι σύμβαει εδώ ή έχει διπλή χασούρα ο ίδιο πολίτη καθώ και ζητίζεται με χαμηλή διατροφική ποιότητα τροφή και αφετέρου δεν έχει χρήματα στην πραγματικότητα να μαγειρέψει ο ίδιο. Ή μπορεί να μην είναι και χρόνο.

SPEAKER_01 19:32

Επίση, ένα άλλο επιχείρημα το οποίο αξίζει να το σκεφτείτε και αυτό είναι ότι το γεγονό ότι έχει να ξοδέψει επαρκώ ένα 30-40% του γενικού πληθυσμού. Δεν σημαίνει ότι το υπόλοιπο 60 ή 70 δεν δυσκολεύεται πολύ.

SPEAKER_00 19:49

Αυτό είναι το δεύτερο κέλο που δεν έλεγα, γιατί ειδικά με αυτό το αστίο επιχείρημα ότι γεμίζουν στα τρίμενε εθνικέ οδεί. Στην πραγματικότητα γεμίζουν δύο οδί. Αυτοί που φεύγουν από την Αθήνα για να πάνε προεπόμενη ή προ στερά Ελλάδα και αυτοί που πάνε στα κοντινά νησιά που ενδεχομένω κατάγονται από εκεί. Δεν είναι ότι φεύγει ο πολίτη τη πάρα για να πάει διακοπέ. Ο Αθηνέο φεύγει. Και σε μια Αθήνα η οποία κατοικείται από ό,τι ακούγεται από 5 εκατομμύρια ανθρώπου, προφανώ μπορούν 100.000 να φύγουν σε μία μέρα. Γιατί αυτά είναι τα νούμερα. Δεν έχουν περάσει κοντά 2.5 εκατομμύρια αθανέ. Μιλάμε για νούμερα 100.000 το τρίμερα. Οπότε βάζοντα τα νούμερα κάτω, δηλαδή κοιτάζοντα όχι πολύ μακριά από την προσφέρμενη πληροφορία και πολύ κοντά. Βάζοντα τα νούμερα παρακατό, βλέπουμε ότι τι φεύγει. Ούτε καν το 1% τη πόλη.

SPEAKER_01 20:48

Τι εννοείται στο βιβλίο η κρίση των δημοσίων αγαθών.

SPEAKER_00 20:53

Η κρίση των δημοσίων αγαθών και η κοινωνική ενθυκτικότητα είναι το δεύτερο μέρο του βιβλίου μα. Και σε δημόσια αγαθά αναφερόμαστε στα εξή πολύ συγκεκριμένα. Τι είναι δημόσιο αγαθό στο κοινωνικό συμβόλαιο που μάθουμε ότι υπάρχει ουσιαστικά. Είναι η πεδία, είναι η υγεία, η εκπαίδευση παιδεία κλπ. Και η στέγαση. Η στέγση. Δεν είναι δημόσιο αγαθό με την έννοια ότι πρέπει να μέίνει δωρεάν. Είναι όμω δημόσιο δικαίωμα το να μπορεί να έχει δικαίωμα να φεύγει στο σπίτι σου και να μην είσαι 35 χρονών και να μένει με του γονεί σου αναγκαστικά όχι από επιλογή. Ένα λοιπόν ζήτημα που αναλύουμε είναι το ζήτημα τη στέγηση. Και πόση η στέγη εντάσσεται στο ίδιο το μοτίβο ανάπτυξη μια πόλη. Έτσι ξεκινάει το δεύτερο μέρο του βιβλίου μα. Οπουστικά υπάρχει ο συγγραφέα ο Γέλο του Τσούμα ένα δοκίνον για το πώ οι πόλη μπορούν να λειτουργούν σαν θετικό τρόπο για του ίδιου του πολίτε. Μια πόλη λοιπόν γεμίζει από κατοικίε οι οποίε έχουν πολιθεί σε εξωτερικά, σε φάνητου εξωτερικού. Και αυτά είτε γίνονται κατοικίε θερινέ, α πούμε, είτε γίνονται Airbnb. Τότε αυτόματα μειώνονται σε πολύ μεγάλο βαθμό, ειδικά στην περίπτωση περίπτωση τη Αθήνα και συγκεκριμένων νησιών, όπω ο Σταντερνή ή μήκο, μειώνονται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό το ποσοστό διαθέσιμων σπιτιών για εντοκίαση. Αντίστοιχα, στο δεύτερο κεφάλιο που γράφει το Στίνοι Σου Λιότου, πάλι μιλάει για αυτό το ζήτημα ήδη για την περίπτωση του περίπτωση τη Αθήνα όμω, μιλώντα για ζητήματα όπω το gentrification, μιλώντα για ζητήματα όπω ότι πάντα νοικιάσει ένα σπίτι και οι τιμέ είναι εξωφρενικά υψηλέ, ενώ το προσφερμένο σπίτι δεν ανταποκρίνται σε αυτή την τιμή. Γιατί, επειδή μιλάμε και επίση ένα επιχείρημα που ακούγεται έτσι προβρωτεύει το ότι τόσε είναι τιμένε είναι 600 ευρώ και 700 ευρώ είναι τα 50 τετραγωνικά π. Λονδίνω ή στο Βερολίνο.

SPEAKER_01 23:00

Ακούγα σήμερα το πρωί στο ραδιοφόνο ότι το μέσο ενίκειο στην ατοική είναι 785 ευρώ. Το μέσο ενίκει.

SPEAKER_00 23:09

Αυτό όμω το μέσο ενίκιο.

SPEAKER_01 23:11

Δηλαδή είναι όσο ο βασικό μισθό περίπου.

SPEAKER_00 23:14

Ναι, ναι, ναι σωστά, πολύ λίγο παρακάτω. Αυτή η τιμή όμω δεν μπορεί να είναι για ένα σπίτι πεντεί κοντα ετία. Δεν μπορεί να έκθησε στο σπίτι το 1970 και το 80 με τι αντιπαραχέ και να τον νοικιάζει με τη μέση 2010 και 2020. Και όμω, αυτό συμβαίνει. Και γιατί συμβαίνει αυτό, διότι εγώ δεν ισχυρίζω ότι φτάνουν όλα τα σπίτια για να πάνε όλοι οι Έλληνε μείνει στο ενίκιο με το που θα γίνουν 18. Δεν το ξέρω κι αν φάνηκαν. Απλά, θέλω να πω ότι δεν είναι αυτό το επιχείρημά μου. Το επιχείρημά μου είναι όμω ότι ακριβώ επειδή επειδή υπάρχει πολύ λιγότερη προσφορά σε σπίτια, οι τιμέ αυξάνονται ραγδαία. Και αν δούμε τα στοιχεία που δίνει η Ελστάτ, αλλά και το Ευρωπαρόμετρο, η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία, βλέπουμε ότι οι αυξήσει μέσα σε μια δεκαετία επερβαίνουν το 50%. Πράγματο οποίο είναι εξωφρενικό, δηλαδή δεν συμβαίνουν τέτοιε αυξήσει τόσο βία και τόσο σύντομα. Σε καμία άλλη χώρα ανεπτυγμένη, όπω αλληλεμφαίωνο, αλλαγόμαστε. Και αυτό σημαίνει ακριβώ για αυτόν τον λόγο. Παρατηρούμε ότι στην πατρίδα μα για να προχωρήσουμε και στα επόμενα θέματα, έχουμε η υψηλότερη αύξηση των πωλήσεων των κατοικίων είτε σε εταιρείε, είτε σε φυσικά πρόσωπα που έρχονται από το εξωτερικό λόγω του προγράμματο τη Golden Visa, το οποίο παρά τα όσα λέγονται προφανώ δημιουργεί πρόβλημα στη χώρα μα με αυτή την δομή που έχει σήμερα. Και αν θέλετε, γιατί μου αρέσει να είμαι και να μιλάω και έφτιαφου, εγώ είμαι και διαφωνώ και με το ίδιο το πρόγραμμα, αλλά αυτό έχει να κάνει με άλλε σκέψει. Λοιπόν, είτε αυτά τα σπίτια δίνονται στι πλατφόρμα ενικίαση τη βραχηφρόμη, είτε νικιάζονται, είτε πόλουνται σε κατοίκου σε πολίτη μάλλον τρίτον χωρών, οι οποίοι έρχονται στη χώρα μα για λίγε μέρε των χρόνο. Με αποτέλεσμα αυτά τα σπίτια να μην είναι ανοιχτά στην αγορά, την ελληνική αγορά που ασφικτή, αλλά να είναι σε ξένου. Και υπάρχει αυτοί οι διαφοροποιήσει και γι' αυτό και θα το θερούμε σαν κρίση ουσιαστικά τη θέγαση. Ότι υπάρχει κοινό το οποίο ψάχνει να μπει σε ένα σπίτι, όχι απαραίτητε να συγκατογήσει κτλ. Δεν καταλαβαίνω πόσο αυτό πήγε στη δημόσια συζήτηση, αλλά αν πάσο υπάρχει ψάχνει σπίτι και δεν μπορεί να βρει.

SPEAKER_01 25:34

Εντάξει, το θέμα τη συγκατοικηση μπήκε διότι σε άλλε χώρε είναι πολύ πιο διαδεδομένη η κουλτούρα τη συγκατοκηση στι νέα ηλικίε.

SPEAKER_00 25:43

Στι νέε ηλικίε, βεβαίω. Αλλά όταν πλησιάζει στα 30 ασκέφισε θεωρητικά στι άλλε χώρε να κάνει οικογένεια, όχι να συγκατοικησία.

SPEAKER_01 25:50

Ναι, ασφαλώ, ασφαλό.

SPEAKER_00 25:52

Λοιπόν, οπότε είναι λοιπόν ένα ζήτημα, γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι ακόμα και σήμερα δεν υπάρχουν σπίτια που είναι κλειστά. Υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχει η δυνατότητα να δωθεί το πόσο αποζητήται για αυτά τα σπίτια. Άρα κάτι πρέπει να γίνει.

SPEAKER_01 26:05

Επειδή εγώ δεν έχω καταλάβει. Επειδή αναφερόμαστε πάρα πολύ συγγραφέα, με βοηθήστε. Και ακούει και την κυβέρνηση, να αναφέρεται στα κλειστά σπίτια. Για ποιο λόγο είναι κλειστά αυτά τα σπίτια. Μήπω είναι κλειστά διότι έχουν λόγω και τη οικονομική κρίση και τη κρίση ιδιωτικού χρέου έχουν περιέχει στα χέρια διαφόρων φαν, για παράδειγμα, και υπάρχει δυχέρια να τα εκμετατευτούν μαζικά.

SPEAKER_00 26:32

Ένα ζήτημα είναι αυτό είναι αυτό. Αλλά δύο ακόμα σημειώσει που θα τα βρίσκω στη συζήτηση, είναι τα εξή. Εξαιτία τη κρίση ιδιωτικού χρέου, προφανώ πολλά σπίτια παρέμειναν κλειστά τη δεκαετία τη κρίση και έτσι χρειάζονται ανακοινείσει που μπορεί ο διακτίσει να μην έχει να τα κάνει και τα λοιπά. Αυτό είναι μια συζήτηση την οποία προφανώ την ακούω. Από την άλλη πλευρά όμω, εάν κάποιο σήμερα και αυτά τα περιγράφουμε στα κεφάλαια, γιατί είναι κάτι το οποίο δεν τον ανέφερε στην αρχή. Εμεί δεν παραμένουμε οι συγγραφέε του δεν παραμένουν στην αποτύπωση των προβλημάτων. Δεν μα ενδιαφέρει αυτό. Τα προβλήματα τα ξέρουμε. Σητάμε από τη Βουλή μέχρι τα καθενία. Αυτό που κάνουν οι συγγραφεί είναι να προτείνουν λύσει, στι οποίε θα έκανα την παρένει στου εκρωτάσει μα σήμερα να διαβάσουν το βιβλίο να δουν ότι πραγματικά προτείνω λύσει. Αυτό λοιπόν, μια δεύτερη σημεία που θα ήθελα να βάλω στην συζήτηση ω προ τα κλειστά σπίτια, είναι ότι αν κάποιο σήμερα νοικιάζει το σπίτι του φέρει πίνει 500 ευρώ, θα κλειθεί να πληρώσει το τέλο τη χρονιά φόρο κοντά στα 2 με 2.200 ευρώ. Άρα, ουσιαστικά, σου λέει ο πολίτη ότι αν δεν το νικιάσω, δεν θα πληρώσω δύο χιλιάρικα χώρο. Που είναι ένα μεγάλο ποσο. Αν το νικιάσω, θα πληρώσω δύο χιλιάρικα χώρο. Θα έχω μετά όταν φύγει γενικώ, να κάνω πάλι ανακαίνιση βάψι μου και ο καταξή. Άρα στο τέλο, τι σου μένει μετά από ένα χρόνο.

SPEAKER_01 27:57

Και δεν πρέπει να υπάρχει φορολογία στα εισοδήματα από ενίκτσια.

SPEAKER_00 28:01

Συμφωνώ απόλίτε. Συμφωνώ απολύτω ⁇ να υπάρχει χρολογία εισοδήματα, απλά δεν υπάρχει δίκαιη φορολογία στα εισοδήματα. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Γιατί όταν ζητάει από κάποιον που βγάζει 6.000 ευρώ από ενίκαιρα 7.000 ευρώ από ενίκαιο ενό σπιτιού, να σου δώ τα δύο, άρα αν το μείνουν πέντε, και μετά να πρέπει να συνδιαλλεί με μηχανικού, με γεντραβικού ελεύθεσ για να ξαφτιώσει ο σπίτι σε μορφή προ συνολικία. Άρα στο τέλο σου. Δεν μένει ένα ποσο το οποίο να είναι αυτό που θα λέγαν οι εντεπενέ που πούν συγκεκριμένο άξιοεπέντη. Όταν πρέπει να δώσει πάνω από το 60% των εισόδων σου είτε σε έμεση είτε σε άμεση φορολογία είτε σε έξα εργασίε. Δεν είναι άξιο προ επέντηση, με το ερευαιόμαστε.

SPEAKER_01 28:51

Μέχρι εδώ τα παιδιά στα οποία έχει αναπτύξει την προβληματική του το βιβλίο θα βγει κανεί αυτονόητα συνδεδεμένα με την κοινωνική δικαιοσύνη. Πηγαίνοντα στο τρίτο κομμάτι, στο τρίτο μέρο, τα πράγματα γίνονται λιγότερο αυτονόητα. Και αναφέρομαι σε αυτό διότι αφορά του θεσμού, το κράτο δικαίου και τη σχέση του πολίτη με το κράτο από ό,τι αντιλαμβάνουμε.

SPEAKER_00 29:16

Σωστά, είναι το πιο βαρύ κεφάλαιο, θα λέγαμε, το πιο δύσκολο διάβαστο από την έννοια ότι το τρίτο μέρο του βιβλίου μιλάει για του θεσμού και το κράτο δικαίου και στην έλλειψη εμπιστοσύνη στον πολιτών σε αυτό.

SPEAKER_01 29:31

Γιατί αφορούν δηλαδή οι θεσμοί και το κράτο δικαίου, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη δίκη κοινωνία.

SPEAKER_00 29:37

Γιατί θα σα πω πολύ απλά, εάν δεν έχει θεσμού, είναι ένα ζήτημα το οποίο ανέκυψε και μάλιστα κάτι πολύ πρόσφατο. Αν είδατε ότι αν είδα το έχει ανήθετε, η φυστάμε θα Έλληνε αρκετά υψηλε τιμέ και κερδοσκοπία στι μέρε τη βενζίνη, στι μέρε των super μάρκετ και γενικότερα όπου υπάρχει προϊόν προ πώληση, υπάρχει και μια κερδοσκοπία. Και υπήρχε ένα έγινε από κάποιο κανάλι από κάποιου συναδέλφου σα, μια αντιστοιχηση με το τι σημαίνει στην Αμερική. Έλεγαν ότι στι Ηνωμένε Πολιτείε, παρότι είναι η πρωτεύουσα του καπιταλισμού κτλ. Υπάρχουν θεσμοί κρατικοί οι οποίοι δεν επιτρέπουν στι μεγάλε εταιρείε σχέση με γιότητα να ανεβάσουν τι τιμέ κατά τρόπο όπω εκείνη επιθυμού. Τι σημαίνει αυτό, τι σημαίνει λοιπόν ένα θεσμό, ένα θεσμό ουσιαστικά δημιουργεί εκείνο τον κρατικό μηχανισμό ό συγκρατεί την κοινωνία να μην πάει σε περίεργα μονοπάτια. Ένα θεσμό, λοιπόν, ένα τέτοιο μηχανισμό λειτουργεί προ το συμφέρον τη ίδια κοινωνία για να υπάρχει αφενό συνοχή και αφαιτέρω συνέχεια. Λοιπόν, εδώ στην Ελλάδα έχουμε αυτό που σα είπα πριν που συζητάμε από τη Βουλή μέχρι τα καφενία, συζητάμε διακώ για τρία-τέσσερα πολύ σημαντικά προβλήματα. Συζητάμε για το εάν η δικαστική εξουσία είναι δίκη η εντέλει προ όλη, πράγμα το οποίο αναλύωσαν το κουρπέτη στο πρώτο κεφάλι του τρίτου μέρου. Συζητάμε αν υπάρχει ισότητα στην Ελλάδα ή αν συμμετέχουν οι νέοι στην πολιτική και γιατί δεν συμμετέχουν οι νέοι στην πολιτική, κεφάλαιο που γράφει η Βάση Εμαντέ και γεωρούγια. και κλείνει το τρίτο μέρο με ένα κεφαλο το οποίο το κατατάζο στην μορφή των φιλοσοφικών δοκιμήων, το οποίο ο καθηγητή τη νομική του απαιτήτα, ο Δημήτρη Σακούρτη, επίκου καθηγητή, μα συζητά τι σημαίνει η θεσμική εκτροπή, εάν έχουμε θεσμική εκτροπή στην Ελλάδα και πώ αυτή μπορεί να πολεμηθεί. Είναι πολύ ενδιαφέροντα τα κείμενα, διότι μπορεί να καταλάβει ακριβώ τι σημαίνει δικαστική εξουσία, για παράδειγμα, τι σημαίνει ισότητα σε μια δημοκρατία. Πώ αυτά στην πραγματικότητα καταπατώνται ή φαίνεται να είναι πολιτουργούν και όχι τι έχει ο καθένα στο μυαλό του. Δηλαδή, να φάει μια κλήση στον δρόμο, επειδή υπέψε σε ένα παράτομα, δεν σημαίνει ότι είναι άδικη η εξουσία, επειδή τι έγραψε και δεν άφησε να αφήσει ψήφοι και δεν είναι ένα πάλι εδώ ενδεχομένω. Αλλά άλλε μορφέ που βλέπουμε στι ειδήσει για διάφορα δικαστήρια, για διάφορε αποφάσει που μα φαίνονται άδικε, είναι πράγματι μη ισότιμη διακυβέρνηση. Οπότε υπάρχει ένα διαχωρισμό. Διαχωρίζονται αυτά, το τι συμβαίνει πραγματικά, τι είναι δίκαιο και τι δεν είναι δίκαιο και πώ αυτό μπορεί να αλλάξει. Και υπάρχουν και επίση προτάσει στα μέρη στα κεφάλια του τρίτου μέρου για το πώ μπορούμε να φτάσουμε σε ακόμα καλύτερο κάτι που αναρωτάτε μένα σε ένα επιμελητή του τόμ και σαν πολίτη, μα αξίζει πολύ καλύτερα και πολύ περισσότερο.

SPEAKER_01 32:45

Και ένα ακόμα πεδίο, νομίζω το οποίο ακόμα λιγότερο αυτονόητα συνδέεται με τη δίκη κοινωνία, είναι αυτό του τέταρτο του μέρου. Κλίμα γεωπολίτη. Πάμε και στα δικά σα νερά. Κλίμα γεωπολιτική και ταυτότητα. Να ξεκινήσει από τον τελευταίο ταυτότητα. Αναφερόμαστε στην εθνική ταυτότητα, στην πολιτισμική ταυτότητα, στην κοινωνική ταυτότητα.

SPEAKER_00 33:10

Ένα άνθρωπο που πατάει το πρωτό στην Ελλάδα σήμερα, όχι για διακοπέ, ενώ για να ζήσει, από που αν προέρχεται, επειδή η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που έχει σαν πρώτη γλώσσα την αγλική ή την γαλλική, την γερμανική, την κινεζική δεν ξέρω. Το πρώτο πράγμα που έρχεται και συναντά είναι η ελληνική γλώσσα παντού. Από τι ποινακίδε, μέχρι το supermarket που θα πάει να πάρει τα πράγματά του τα ακριβά, μέχρι τι υπηρεσίε και το καταξή. Ο Γιώργο Ο Κατζυάρα, η υποψήφιο δάκτορα στη φιλολογική σχολή των Ιωαννίνων, του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, μα γράφει ουσιαστικά σε λογική γλώσσα.

SPEAKER_01 33:46

Ναι, ναι.

SPEAKER_00 33:48

Αυτό είναι το εξαιτία.

SPEAKER_01 33:49

Το είδα και ανέβηκε πάρα πολύ στην εκτίμησή μου για το θάρρο του να πω.

SPEAKER_00 33:53

Ναι, ναι, ναι, πραγματικά.

SPEAKER_01 33:54

Διότι στην ηλικία του έκανα και εγώ τέτοιε θέλετε.

SPEAKER_00 33:58

Είναι όμω πάρα πολύ σημαντικό διότι η γλώσσα είναι ένα, ξέρετε. Είναι συνεχή και διαρκώ εξελίστε. Όλε οι γλώσσε του κόσμου. Η λογική γλώσσα, η ελληνική καθαρεύου, α πούμε, όπω θα τη λέγαμε. Είναι μια γλώσσα θεωρητικά ξεχασμένη και όμω είναι παντού.

SPEAKER_01 34:14

Που έχει σηκωφαντηθεί πάρα πολύ.

SPEAKER_00 34:16

Βεβαίω, ναι, ναι βεβαίω. Δεν σα κρύβο και θεωρώ ότι αν ήμουν και εγώ σε κίνητη συζήτηση του 19ου αιώνα, μάλλον δημοτικιστή θα ήμουν. Αλλά όπω και να έχει.

SPEAKER_01 34:27

Ξέρετε ποιον το ενδιαφέρον. Το ενδιαφέρον είναι ότι η καθαρέμβουσα των 19ο αιώνα φτιάχνει και πραγματικά από αυτού οι οποίοι ήταν οι πρόγοι των δημοτικιστών, υπό την έννοια πια. Ότι ήθελανε να φτιάξουν μια γλώσσα η οποία δεν έχει σχέσει με την αρχαία ζωή που μιλούσαν τότε εκείνη την εποχή και έγραφαν κυρίω οι πραγματικοί λόγοι, οι μορφωμένοι. Ήθελαν μια γλώσσα η οποία ήταν πολύ πιο κοντά στον τρόπο έκφραση του καθημερινού ανθρώπου. Χωρί όμω να έχει όλου του βαρισμού οι οποίοι είχαν προέλθε από τη μακροχρόνιεια σύνφριση με του υταλούση, του Τούρκου κλπ. Γι' αυτό και η αποκάφυση τη γλώσσα από όλο αυτό το λεξιλόγιο το επίσακτο, ονομάστηκε καθαρέ.

SPEAKER_00 35:16

Σωστά πολύ σωστά, για πολύ το δίκαιο. Στην περίπτωση. Δεν είμαι σε θέση ή να διαφωνή σε προφανώ.

SPEAKER_01 35:23

Να πούμε βέβαια ότι δεν προτείνει κανένα ότι πρέπει να υιοθετήσουμε σήμερα την καθαρέ μου. Δεν πρόκειται περίερα αυτού. Είναι μια συζήτηση διαφορετική.

SPEAKER_00 35:32

Ουσιαστικά ο συγγραφέα γράφει για την παραγμή τη γλώσσα και πώ αυτή να αναγενηθεί μέσω των κλασικών γραμμάτων. Αυτό είναι η περίληψη ουσιαστικά του άρθρου του Γιώργου Κατζάρα. Το οποίο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο, καθώ μα περιγράφει πώ η γλώσσα, όπω ακριβώ το είπατε και συνήθω, στη σημερινή εποχή δέχεται τα πειρά σε εισαγωγικά, είτε από άλλε γλώσσε, είτε από τα φαινόμενα τύπου σλάγκ και αργό που έχουμε κτλ. Και αλλάζει προφανώ γιατί οι γλώσσε, όπω σα είπα, εξελίζονται διαρκώ. Από την άλλη πλευρά, η αναγέννηση τη γλώσσα και άρα και τη ταυτότητα των Ελλήνων. Γιατί προφανώ η γλώσσα είναι ένα συνηκτικό δεσμό μια κοινωνία ενό κράτου και το καταδείξ. Μπορεί να γίνει μόνο μέσω των κλασικών γραμμάτων, διότι στα κλασικά γράμματα είναι ουσιαστικά η ιστορία τη χώρα, η μακραία ιστορία τη χώρα που έρχεται.

SPEAKER_01 36:31

Να πούμε κιόλα για τη βαθιά κρίση στην οποία βρίσκονται οι ανθρωπιστικέ σχολέ και σπουδέ στην Ελλάδα σήμερα, που βλέπουμε 8 και 9.00 μόρια για την εισαγωγή.

SPEAKER_00 36:42

Πολύ σωστά, η οποία κρίσε βέβαια οφείλεται σε κάτι που αφορά ίσω το πρώτο μέρο του βιβλίου, καθώ ο νέο και η νέα είτε η γονεί του, που το προτείνουν του προτείνουν σχολέ κτλ. Τρωτεν με βάση την εργασία ασφάλεια που προτείνει.

SPEAKER_01 37:00

Αλλά έχει ξεφτίσει το παλιό ενπάσει περιπτώσει μάντρα, ότι μπαίνει στην φιλολογία και στο μαθηματικό, βέβαια. Και βγαίνει καθηγητή. Δεν υπάρχει κάποιο. Και έχουμε πάρα πολλού νέου φιολόγου, η αποφύ του φιλοσοφική ενπατοχή ιστορία, αρχαιολογία αλλά και μαθηματικού φυσικού, οι οποίοι βιοπορίζονται με ανασφάλεια με πολλέ φορέ μαύρα μαθήματα, ιδιαίτερα κτλ.

SPEAKER_00 37:35

Βέβαια, εδώ να σημειώσουμε ότι το να στείλει το παιδί σου στην νομική ή στο πολυτεχνείο δεν σημαίνει ότι θα γίνει κατομοριούχο, διότι επίση αντίστοιχα, επειδή για πολλά χρόνια υπήρχε στόχευση εκεί, πλέον υπάρχει πάρα πολύ μεγάλο πληθυσμό σε αυτά τα επαγγελματα. Άρα πάλι μυστή έχουν πέσει. Δηλαδή και καταλαβαίνει ότι όλα είναι αλληλεξαρτόμενα.

SPEAKER_01 37:59

Η κλιματική κρίση πλείπει περισσότερο του αδύναμου κοινωνικά.

SPEAKER_00 38:04

Ο συντοπίτη σα, ο Μανδαλήστο Δασκαλάκ, ο οποίο είναι πυροσβέστη και εργάζεται αυτέ τι μέρε τη φωτιέ που πλύνει το νησί σα δυστυχώ, έχει γράψει ένα εξαιρετικό κεφάλαιο για την κλιματική κρίση, αξιώντα ακριβώ αυτό. Ότι αυτή που πλήτρου είναι στη δυνατότητα είναι τα χαμηλότερα εισοδήματα. Γιατί αυτό που έχει χαμηλότερο εισόδημα σε σχέση με τα αντίστοιχα μέρη τη κοινωνία που έχουν υψηλά εισοδήματα, είναι αυτό ο οποίο πρώτο πλήτει. Πλύται γιατί έχει χειρότερη ποιότητα σπίτι, ένα χειρότερη ποιότητα, είναι νεκασμένο να ζει σε μια χειρότερη ποιότητα γειτονιά και το εννοώ αυτό με την έννοια ότι θα μένει σε μια. Χωρί υποδομέ υποδομέ. Χωρί πράσινο και ο κατεύτε. Ή ακόμα και σε άλλα μέρη, ακόμα και στην Ελλάδα, όπου λόγω τη κλιματική κρίση, βλέπουμε ότι ανεβαίνει το επίπεδο τη θάλασσα, για παράδειγμα, σε νησιά, όπω εκεί μονο, σιγά σιγά η θάλασσα, επειδή ανεβαίνει η στάθμη τη, τίνουν να χάνονται είτε παραλίε είτε παλαιότερα λυμάνια κύριο καταξή. Πράγματα τα οποία καταλαβαίνετε ότι είναι ζητήματα που είναι μπροστά μα σήμερα, όχι θα έρθουν στο μέλλον, και είναι ζητήματα τα οποία αφορούν ένα συγκεκριμένο μέρο του πληθυσμού, το οποίο είτε φυλά οι θερμοκύλε, ζώντα σε μέρη και προορισμού οι οποίοι δεν είναι τη μόδα εσύ εγωγικά, για να κατοί κανεί μόνιμα, όπω είναι τα νησιά μα, ζουν σε μέρη τα οποία δεν έχουν, όπω περιγράφονται σε προηγούμενα κεφάλαια, υποτομέ πεδία και υγεία. Δεν έχουν σχολεία, δεν έχουν νοσοκομεία ή έστω κέντρο υγεία. Και επειδή αυτοί οι άνθρωποι επιφυληλούν ακριβώ τερμοπούλε και είναι και λίγο, κανεί δεν ασχολείται μαζί του, διότι οι ψήφοι που πρόκειται να φέρον είναι πάρα πολύ, άρα δεν επηρεάζουν άμεσα το εκλογικό αποτέλεσμα. Άρα βλέπετε ότι όλα αυτά, όλα τα κεφάλαιο του βιβλίου ουσιαστικά άλλη λυχαίονται, είναι εξαρτημένα μεταξύ του, γιατί ακριβώ όλο το βιβλίο περιγράφει τη σημερινή ελληνική κοινωνία ω ένα εναιώ τμήμα. Παρότι φαίνονται τα κεφαλάνα να έχουν εξοφενικέ διαφορέ μεταξύ του. Είναι άλλο να μιλάμε για διώσιμο τουρισμό, άλλο να μιλάμε για εξερική πολιτική. Παρόλα αυτά είναι ακριβώ στο ίδιο πλαίσιο το κοινωνικό.

SPEAKER_01 40:27

Να επικαλέσω τώρα και την επιστημονική ιδιότητα και εξδίκρυση τη δική σα, γιατί περιλαμβάνεται και η διεθνή παύλα εξωτερική πολιτική, γεωπολιτική στα παιδία στα οποία στρέφει την προσοχή του του βιβλίου. Και αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον κατά την άποψη.

SPEAKER_00 40:47

Σωστά, εκτό από την εξωτερική πολιτική εγώ εντάσω στην εξωτερική πολιτική και τον τουρισμό, όχι σαν κεντρική έννοια, αλλά σαν όταν λέμε βιώσιμο τουρισμό και τη μετανάστευση. Είναι αυτά υποπλήματα θα λέγουμε τη εξωτερική πολιτική. Αρχικά, όπω ξέρετε, εγώ είμαι τι άποψη στην εξωτερική πολιτική ότι η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι να θεωρείται μάλλον δεδομένο σύμαχο. Όποιο από του συμάχου μα επιθυμεί κάτι από την χώρα, θα πρέπει να μα το ζητάει και εμεί να το συζητούμε μεταξύ μα και αν δεν είναι προ το συμφέρον, τότε να προχωράμε. Εάν δεν είναι όμω, πρέπει κάποια στιγμή να αρχίσουμε να λέμε και όχι. Γιατί. Επειδή πάλι δεν μου αρέσει ένα πηγαίνει πολύ μακριά, μόνο βλέποντα, τι κάνουν οι άλλοι μπορεί να δει τι μπορεί να κάνει και εσύ. Όταν βλέπει, λοιπόν, τι εάν ενώ δεν έχει απολύτω δική σου εξωτερική πολιτική. Βλέποντα λοιπόν τι κάνουν οι γείτονέ μα, όχι μόνο η εξανατολών, αλλά και η βόρεια γείτον μα και η Αλβανία και η Βόρεια Μακεδονία, η Βουλγαρία, η Τουρκία, όποιο λένε, ακόμα και η Έγιτο, βλέπει ότι όταν αυτέ οι χώρε δέχονται αιτήματα ακόμα και από πολύ ισχυρού συμάγου του, όπω οι Ηνωμένε Πολιτείε, όπω η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην περιοχή των Αλβανών ή άλλε χώρε. Υπάρχουν περιοχέ που είναι όχι. Και όχι απλά είναι όχι, αλλά το στηρίζουν κι όλε. Και αυτό τι κάνει, του κάνει άξιου του σεβασμού, όχι μόνο στην κοινωνία άλλων κρατών, αλλά και στου ίδιου συμάγουστούν πράγματα και το αίτο του είναι η υποάρνηση, διότι καταλαβαίνω ότι έχουν κάνουμε σοβαρούν ανθρώπου. Εμεί εδώ πέρα στην Ελλάδα έχουμε μια άλλη πολιτική. Δεν είναι μόνο τα τελευταία χρόνια, για να μην παρεξούμε. Δεν κάνω ανπολίτευση, δεν με ενδιαφέρει αυτό καθόλου. Αλλά γενικότερα τα τελευταία 40 χρόνια έχουν μια τέτοια πολιτική, η οποία είναι περισσότερο δεκτική προ μία πλευρά, αν όχι μονάχα δεκτική προ μια πλευρά. Αυτό μπορεί να μα δίνει κάποια πρόσκρα ωφέλη, αλλά αν με ρωτάτε επιστημονικό, ποτέ και κανένα στην ιστορία από πρόσκληρα ωφέλη δεν έκανε μακρέονη ιστορία. Αλλά από εκεί και πέρα είναι αυτό το επιχείρημα τη δεδομένου συμάχου, ότι πρέπει να μάθουμε να λέμε όχι. Και έτσι συνδέεται αυτό το κεφαλο τη εξωτερική πολιτική που γράφει η Νίκη Μουσανάκου, για πολιτική αναλύτρια και η υποψήφια διδάκτορα για πολιτική στο Εθνικό Καποστριακό Πανεπιστήμιο και με το κεφάλι του βιώσιμού τουρισμού. Καθώ εμεί εδώ στην Ελλάδα ξεχάσαμε να λέμε όχι στι επενδύσει όποιε και αν είναι αυτέ. Δεχόμαστε οτιδήποτε και αν έρχεται οποιοδήποτε και αν έρχεται να αφήσει μερικά ευρώ στην Ελλάδα, ξαφνικά τον αποκαλούμε επιχειρηματία και εντεπενέρ και τον εντάσουμε στο Enterprise Grid και βλέπουμε επενδύσει 50 και 60 εκατομμυρίων ευρώ που σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα θα θεωρώ σαν πενη χρέη. Εδώ στην Ελλάδα επενδύσει ξενοδοχειακέ των 50 και 60 εκατομμυρίων ευρώ, δηλαδή με ψύχουλα ουσιαστικά για να βεβάζουμε και τα νούμερα σε μια διεθνή κλίμακα με ψύχουλα. Κάποιο μπορεί να ενταχθεί στην κατηγορία των στρατηγικών επενδύων, να κάνει όλοι inclusive πεντάστε μονάδε. Οποιοδήποτε μέρο απάντη τη χώρα επιθυμεί και να μην αφήνεται τίποτα στην τοπική κοινωνία ή να μην χρειάζεται κα να έχει έλλεινε εργαζόμενο, διότι ή ξέρει οι εργαζόμενοι είναι πολύ πιο φθηνή. Εμεί λοιπόν σε αυτό το πλαίσιο, ο Χρήστο είχε νύσο πιο συγκεκριμένα, προτείνει πολύ συγκεκριμένα ένα σχέδιο αποκεντρωμένη τουριστική ανάπτυξη που σέβαιρε το περιβάλλον και τη τοπικέ κοινωνία, με τη δημιουργία DMO, δηλαδή αυτόνο ουσιαστικά οργανισμών τουριστική αναβάθμιση. Και αντίστοιχα ο Γιώργο Ο Φράκο, πολύ πρόσφατα θα γίνει διδάκτρο τη Διεθνέ και εκείνο, μιλάει για την μετανάστευση ω ένα διαχρονικό ζήτημα. Όχι ο ζήτημα εποχή που βιώνουμε σήμερα. Καθώ βρισκόμαστε και σε μία εποχή που ανέβηκε άλλο σε όλη μα την παιδική ζωή του κάθε 18, μαθαίνουμε ότι στην Ελλάδα περνά πληθυσμό διότι ήταν στα προδρόμη πολιτιστών και όλα αυτά. Αλλά σήμερα το ξεχάσαμε αυτό.

SPEAKER_01 44:53

Αυτό έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον γιατί η αλήθεια είναι ότι τόσο η μετανάστευση έρχεται σε συνέφεια ή σε όσμα, σε αντίθεση όπω και να το πιάσουμε περισσότερο με του ασθενέστερου κοινωνικά. Και γι' αυτό τον λόγο κιόλα βρίσκουν πολλέ φορέ εκεί, σε αυτά τα στρώματα που πιέζονται από την έλλειψη κοινωνική δικαιοσύνη βρίσκουν περισσότερο έδαφο ανάπτυξη και τα αισθήματα τα εχθρότητα απέναντι στη μετανάστευση.

SPEAKER_00 45:35

Να σα πω κάτι κύριε Χαλαβή. Το πρόβλημα ήταν πάντα έτσι εγώ κατάλαβε από την Μίκονο. Είναι μια κοινωνία η οποία παρότι μπορεί να φαίνεται διαφορετικά το καλοκαίρι, είναι συντηρητική κοινωνία. Παρόλα αυτά, στο νουσή μου είχαμε την ευκαιρία, όπω καταλαβαίνετε, ένα οποιοδήποτε τουριστικό προορισμό, ναρχόμαστε σε άμεση επαφή με πάρα πολλέ εθνικότητε. Και ειδικά τα προηγούμενα χρόνια που δεν υπήρχε η περιξάρτηση του τουρισμού και αυτή η έλευση αυτού του προϊόντα, τη κακή ποιότητα τη τουριστικού προϊόντα στην πραγματικότητα, είχαμε και την ευκαιρία να έχουμε επαφέ προφανώ με ανθρώπου από όλο τον κόσμο, αλλά και οποιοδήποτε βαλαντίου. Οπότε όταν εγώ κάθε φορά ακούω ότι μα ενοχλεί που έρχεται στη χώρα. Παρανόμω, παρατύπωση, όπω θέλετε επίπεδο. Ένα πρόσφυγα, για παράδειγμα, ή ενδυνάμι πρόσφιγα, αν θέλετε, από τη ΣΥΡΙΖΑ ή δεν ξέρω κι εγώ από που μα ενοχλεί στην Ελλάδα. Παρότι αυτό ο άνθρωπο δεν θέλει να είναι στην Ελλάδα και φεύγει την Ελλάδα, μόλι πάρα την κατάσταση του πρόσφυγα στι περισσότερε των περιπτώσεων. Αλλά δεν μα ενοχλεί που μα αγοράζει τη μυσία δύνα, για παράδειγμα, ένα πολίτε συγκεκριμένο κράτο επίση τη Μεσάντολή ή πολίτε άλλων κρατών, για παράδειγμα, τη Κίνα τη Σιγκαπούρη, δεν ξέρω και εγώ. Δεν μα εννοούν αυτοί. Αυτή όμω έρχονται και μένουν εδώ. Και μάλιστα αυτέ οι κατηγορίε πληθυσμών όχι απλαμένουν στη χώρα, αλλά κρατούν, παίρνουν από τη χώρα και πολύ βασικά αγαθά τα οποία χρειαζόμαστε, όπω για παράδειγμα τα σπίτια. Οπότε υπάρχει σε αυτό το οποίο θα το ονομάζουμε ακροδεξιό ενδεχομένω. Παραλύδημα ότι να φύγουν οι πρόφυγε κτλ, ότι αυτοί μα δημιουργούν το πρόβλημα και το καταδεξή. Η απάντηση είναι απλά δε τι γίνεται γύρω. Μην κοιτά μόνο αυτό. Δηλαδή, αν θε να είσαι άξιο και να είναι η άποψη του κανόνε εισεβαστή, πρέπει να είναι ολιστική. Δηλαδή δεν μπορεί να μιλά εγώ σήμερα για το δικό μου το βιβλίο και να αύριο γράψει κάποιο άλλο ένα άλλο βιβλίο επιμεληθεί αντίστοιχο να λέω ότι εκεί δεν είναι καλό, είναι μόνο το δικό μου. Δεν πάει έτσι.

SPEAKER_01 47:48

Και πάμε και στο πέμπτο κεφαλο, στο πέμπτο μέρο, το οποίο είναι ίσω το πιο απλώ να πω, αλλά οπωσδήποτε ίσω ένα από τα πιο ενδιαφέροντα. ψηφιακέ προκλήσει. Οπωσδήποτε ζούμαι σε μια περίοδο τη βιώνουμε μια ακόμα τεχνολογική επανάσταση, αναφέρομαι βεβαίω στι τεχνολογίε δικτύων και πολύ περισσότερο στην διάχυση πια παντού τη τεχνητή νομοσύνη. Και νομίζω ότι έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον το πώ και αν συνδέεται αυτή η ψηφιακή εποχή που ζούμε με το αιτήμα τη δίκη κοινωνία.

SPEAKER_00 48:34

Πολύ σωστά, το πέμπτο κεφάλι, το πέμπτο μέρο του βιβλίου, είναι το μέρο το οποίο για τα επόμενα πολλά χρόνια θα συζητούμε όχι για το ίδιο βιβλίο, θα το ήθελα, βέβαια, αλλά για τα ζητήματα τα οποία αναλύει. Το πρώτο κεφάλι ότι το ξεκινήει ο Κωνστήνο Χρηγοριάδη, που είναι φαιγή τη Εθνική Κολή Δημόσιο Δίκηση, το οποίο μιλάει για τα ανοιχτά δεδομένα. Τα ανοιχτά δεδομένα τι είναι. Είναι όλα εκείνα τα δεδομένα που οφείλει και με βάση τι ευρωπαϊκέ οδηγίε, κάθε κράτο.

SPEAKER_01 49:02

Τώρα, τώρα προσπαθούμε στην Ελλάδα να το φτιάξουμε αυτό.

SPEAKER_00 49:06

Να δίνει, γιατί όταν έχει ανοιχτά δεδομένα, μπορεί να κάνει για άτομα του Θεού, αυτό το οποίο συζητάμε πάρα πολύ, τουλάχιστον όσοι ασχολούμαστε με το ακυμιορικό πλαίσιο, να μπορεί να κάνει έρευνε έχοντα δεδομένα και όχι ψάχνοντα από εδώ και από εκεί. Ανοιχτά δεδομένα μπορεί να είναι πώ οι πολίτε, για παράδειγμα, χρησιμοποιούν ρεύμα στι 4 το απόγευμα, γιατί μπορεί να έχει ενδιαφέρον για κάποιον που κάνει αντίστοιχη μελέτη. Ανοιχτά δεδομένα μπορεί να είναι πώ οι πολίτε πράγματι ταξιδεύουν από την εθνική οδό για να πάνε διακοπέ. Π.χ. και όχι να ακούμε μόνο ότι του λέει ο κάστον υπουργό Αφέρεται. Ανοιχτά δεδομένα είναι το πόσοι τουρίστε έρχονται στην Ελλάδα και όλα αυτά να είναι διαθέσιμα στο ευρύ κοινο. Να μην χρειάζεται να πάρει τηλέφωνο στην Ελστ, να σου πούνε κάθε από εδώ, να πάει από εκεί, να σου πούνε τελικά και να κλείσει ραντεβού και όταν το κλείσει ραντεβού να σου πούνε πρέπει να ψάξει σε ένα εκατομμύριο φωτοτυπίε για να βρει το δεδομένο το οποίο ζητάει σαν κάνει έρευνα. Στη συνέχεια, ο Βασίλη Ο Πανάγου, από το Ινστιτούτο Έτρον, μα δείχνει την ανισότητα τη πρόσβαση στην τεχνική νοημοσύνη. Τι σημαίνει η τεχνητή νομοσύνη τελικά, γιατί η τεχνική νομοσύνη δεν είναι μόνο οι πασύγνωσε εφαρμογέ που μου τι ρωτά αν έχω πονοέφαλο τι χάει να πάρω, α πούμε. Η τεχνητή νομοσύνη είναι κάτι τεράστιο το οποίο μπορεί να λειτουργήσει και σε άλλε χώρε, για παράδειγμα, ειδικά στην Κίνα ή στι Ηνωμένε Πολιτείε, λειτουργεί σε απίστευτα γρήγορου ρυθμού και βαθμού στα εργοστά, στον τρόπο διίκηση τη κοινωνία, στον τρόπο διακυβέρνηση, στο πώ μπορεί να προϊόν που εχθέ μπορεί να χρειαζόταν δέκα μέρε να παραχθεί σήμερα να μπορεί να παραχτεί σε δύο ώρε και το κάθε εξή. Τεχνική δημοσίνη λοιπόν, με βάση το κεφάλι του Βασίλιστου Πανάγου, μα δείχνει το τι σημαίνει χάσμα πρόσβαση, γιατί υπάρχει χάμα πρόσβαση στην Ελλάδα, γιατί στην Ελλάδα προφανώ θέλουμε ότι τεχνική δημοσίνη είναι οι τρει-τέσσερι εφαρμογέ που τη δροτάσει κάτι και όσο παντού. Δεν είναι αυτό μόνο. Και επίση πώ μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την ψηφιακή κουλτούρα με τρόπο που να είναι προ το συμφέρον κατευγέφτηση κοινωνία, αλλά κυρίαρχα προ ίδιο το άτομο. Πώ μπορεί να τη χρησιμοποιήσει προ το δικό του συμφέρον. Υπάρχει κεφάλι επίση για πολιτική και το διάστημα επίση πάρα πολύ ενδιαφέρον. Να θυμίσω ότι στην Ελλάδα, εκτό από τα λίγα πράγματα που ακούμε στι ειδήσει και τα λοιπά. Υπάρχει διαστημα υπηρεσία, γίνεται κάποια πολύ μικρά πραγματικά με πολύ αργού ρυθμού. Υπάρχει και σχολή διαστημητική στην Χαλύ, αν δεν λάθο.

SPEAKER_01 51:39

Αέρα διαστημητική τεχνολογία.

SPEAKER_00 51:42

Ναι, ακριβώ. Και το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου μιλάει για τα ανοιχτά δεδομένα και το surveilance capitalism. Το οποίο είναι ένα κεφάλαιο το οποίο ο συγγραφέα ο τύριο Κωνσταντίνου, ο είναι νομικό και ασχολείται ακριβώ με αυτά τα ζητήματα, το θεωρίω το νέο κεφάλαιο, το νέο κεφάλι του Μάρξη ουσιαστικά, διότι τα δεδομένα που δίνουμε στι εφαρμογέ με τι οποίε δραστηριοποιούμαστε είτε χρησιμοποιούμε στον ελεύθερο μα χρονό, είτε είναι τα social media είτε είναι τα μοντέλα τεχνική νομοσύνη κλπ. Κάθε πληροφορία που του δίνουμε ουσιαστικά δίνουμε δωρεάν πληροφορία για να γίνει αυτή η πληροφορία που δίνουμε εμεί μέρο δεδομένων του αντίστοιχου μέσου. Είτε αυτό είναι social media, από τα γνωστά που όλε χρησιμοποιούμε, είτε αυτό είναι ένα μοντέλο τεχνητή νομοσύνη. Οπότε η συγγραφικότητα απλώ φιντάρουμε τον αλγόριθμο με πληροφορίε στι οποίε ο αλγόριθμο τι έχει κρίσιμη ανάγκη, ενώ εμεί από την άλλη πλευρά τι παρέχουμε δωρεάν. Οπότε κάποια στιγμή, όπω έχουν αναφέρει και πολλοί σπουδαιότερο που προφανέ σε εμά, είτε διανοητέ, είτε πολιτικοί, ακόμα και στι Ηνωμένε Πολιτείε, ο Brian Sanders, για παράδειγμα. Έχουν αναφέρει το εξή παράδοξο, ότι είναι δυνατόν μεγάλε κερδισκοπικέ εταιρείε να χρησιμοποιούν δεδομένα που εμεί παρέχουμε δωρεάν και αυτέ να τα πουλούν. Γιατί για παράδειγμα να κοστίζει η χρήση ενό μοντέλου τεχνική νομοσύνη ή να κοστίζει η χρήση ενό social media που όμω αυτή η χρήση χρησιμοποιεί δεδομένα που εμεί παρέχουμε δωρεάν. Είναι μια συζήτηση η οποία ξεκινάει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει ξεκινήσει στο Ευρωπαϊκό Κιονοβούλιο. Θα την ακούσουμε πάρα πολύ στα επόμενα χρόνια. Προφανώ στην Ελλάδα δεν έχουμε αβιμβολία να την ακούσουμε τελευταία, αλλά για να μην την ακούσουμε τελευταία, εμεί προσθέσουμε το κεφάλι στο βιβλίο για να έχουν οι πολίτε και για αναγνώσει μία πρώτη ιδέα και με κάποιε πρώτε προτάσει ω προ το ζήτημα αυτό.

SPEAKER_01 53:41

Θα κλείσω με ένα ακόμα προβοκατώ ερώτημα, όχι μόνο προοκτώριο όμω, αλλά και οι ελληνέ, διότι είναι ένα ζήτημα που διακώσει με προβληματίζει και μένα. Και προσπαθώ να το σκέφτομαι από διαφορετικέ πτυχέ, γιατί είναι νομίζω ένα από τα κυρίαρχα ερωτήματα τη ενεργότητα. Η κοινωνική δικαιοσύνη πολλέ φορέ, αν όχι πάντα μπαίνει σε μια ζυγαριά με την ατομική ελευθερία. Και είναι ένα από τα αγαπημένα θέματα του στοχασμού, αλλά και από τα πολύ έντονα πολιτικά φορτισμένα ζητήματα, πολιτικά ιδεολογικά στη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων. Πώ και με πολλέ εν πάση περιπτώσει μπορεί να συντεριάξει η κοινωνική δικαιοσύνη με την ατομική ελευθερία και αν και σε πιο βαθμό η μία αντιμάχη την άλλη, τι πιστεύετε.

SPEAKER_00 54:46

Σε κάθε κοινωνία για την οποία έχουμε γραπτά, από την αρχιότητα δηλαδή μέχρι και σήμερα, παρατηρούμε ένα πολύ συγκεκριμένο μοτίβο ω προ τη φιλοσοφική σκέψη. Πρώτα, ξεκινάει η φιλοσοφία, η αναγνώριση των γεγονότων γύρω μα. Δηλαδή ακόμα και η πρώτη έλλεινε φιλόσοφι ήταν οι φυσικοί φιλόσοφι. Δηλαδή μιλούσαν για μαθηματικά, για άστρα και ούτωκα δεξή. Για πράγματα που σημαίνει μια γύρω μα. Μετά, όταν υπήρξε ανάπτυξη τη ιδέε φιλοσοφία και καταλάβουμε τι σημαίνει γύρω μα, μετά αρχίζουμε να ψάχνουμε το άτομο. Έτσι και να κάνουμε φιλοσοφία περαιρίατό. Αργότερα, όταν οι κοινωνίε έρχονταν σε παρακμή, για παράδειγμα, μετά το τέλο και στα τέλη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, δεν είναι τυχαίο ότι η φιλοσοφία πέρασε σε ένα ακόμα νεότερο κύμα, είτε το κύμα των επικούριων φιλοσώφων, είτε των κινικών, που είναι διακριτά φιλοσοφικά κινήματα. Γιατί γίνεται αυτό, γιατί οι κοινωνίε αναγνωρίζουν τη συμβαίνει γύρω του έξω από αυτέ, στο περιβάλλον, μετά ασχολούνται με το ίδιο το πρόσωπο και στην παρακμή καταλήγουν να κριτικά τα όσα συνέβαιναν. Δεν ισχυρίζομαι ή ενστερνίζομε αν θέλετε το επιχείρημα που βρισκόμαστε σε παρακμή συνολική του δικτυού πολιτισμού. Υσχηρίζομαι όμω ότι δεν είναι μόνο ο γυαλό που είναι στραβό. Γι' αυτό και βλέπουμε πάρα πολύ να υπάρχει σε επίπεδο τη διανόηση τουλάχιστον να υπάρχουν συζητήσει οι οποίε μιλούν για το εάν η κοινωνία μα πηγαίνει καλά, εάν δεν πηγαίνει καλά, γιατί δεν πηγαίνει καλά και το κατευθείαν γι' αυτό και ακούγεται η λέξη παραγμή πολύ συχνά. Γιατί τα πράγματα δεν πάνε καλά, είναι πολύ απλό. Τώρα, το ίδιο, το ερώτημα που μου θέτε, έχει πολύ συγκεκριμένη αρχή μέσα και τέλο. Τι σημαίνει άτομο, μιλάμε για το άτομο ή μιλάμε για την κοινωνία. Και γιατί μιλάμε για το άτομο ή για την κοινωνία. Η απάντηση αυτό νομίζω ότι είναι πιο απλή από όσο μπορεί να φαίνεται. Εάν δεν κάνει δομέ κοινωνικέ οι οποίε να είναι αποδεκτέ από τα άτομα τα οποία συντελούν την κοινωνία, δεν μπορεί και δεν πρόκειται ποτέ να έχει μια συγγραφέα με μια δική κοινωνία. Για να το κάνει αυτό, καλό και κακό, τώρα δεν δει οροπή προ ιδέε και τέτοια, είτε χρειάζεται επανάσταση, είτε χρειάζεται ολική αναδιαμόρφωση επιπτώσει του μοντέλου διακυβέρνηση, διοίκηση γύρω, ουσιαστικά. Κάτι τέτοιο που καταλαβαίνετε δεν είναι εύκολο να γίνει. Αν δεν είναι και απίθαν. Οπότε αυτό το οποίο μπορεί να κάνει τουλάχιστον κατά τη δική μου την άποψη, είναι να μπορεί να πηγαίνει με στάδια ξανά προ μια πιο δική κοινωνία με βάση όμω και τι κοσμογονικέ αλλαγέ στι οποίε η φύστασε στην καθημερινότητα. Για παράδειγμα, στην εποχή αυτή τη επανάσταση που βιώνουμε στην τεχνική νοημοσύνη, στα δίκτυα κ. εξή. Πρέπει να σχηματίσει τέτοιε δομέ ο τοσόθε να είναι πιο φιλικοί ή πιο φιλικά τα αποτελέσματα αυτή τη τεχνολογική επανάσταση προ τον ίδιο πολίτη. Γιατί αν είναι πιο φιλικά τα αποτελέσματα αυτά στον ίδιο πολίτη, τότε και ο πολίτη θα είναι πολύ πιο εύκολο να ανοίξει τα φτερά του και να φτάσει σε μια πιο βέλτιση κοινωνία, δηλαδή ουσιαστικά να χτίσει μια καλύτερη κοινωνία. Εάν δεν το κάνει αυτό και αφήσει τι εταιρείε ουσιαστικά να αλληνοί την επανάσταση αυτή την τεχνολογία που βιώνουμε, τότε πολιτίζει πρέπει να έχει ποτέ κενό διαθέσιμο για να κάνει το παρακάτω βήμα και θα είναι απλώ ένα ακόλουθο. Οπότε το ζήτημα είναι τι θέλουμε. Τόσο τι θέλουν οι ελίτε που κυβερνούν, όσο και τι θέλει η διανόηση τη, είτε τη κοινωνία, είτη τη Ευρωπαϊκή κοινωνία, αν θέλετε. Πού θέλουμε να φτάσουμε. Θέλουμε πολίτε που να είναι ακόλουθοι ή οποίοι να είναι κατοδηγητέ, λίντερ. Αυτό είναι πάρα πολύ απλό. Μέσα στο βιβλίο δεν καταπιανόμαστε με τόσο τόσο βαριά φιλοσοφική συμβαγή.

SPEAKER_01 58:52

Απλά, ξέρετε. Ολοκληρώνοντα τη συζήτηση για το βιβλίο εποπτικά, νομίζω ότι παράγονται και τέτοιοι προβληματισμοί.

SPEAKER_00 59:02

Παράγονται. Εγώ αυτό που θέλω απλώ να πω είναι ότι μέσα στο βιβλίο, ουσιαστικά με επιστημονική τεκρίωση και δημιουργική σκέψη, οι συγγραφέαζητούν πώ θα αντιμετωπιστούν οι ανισότητε, πώ θα αντιμετωπιστεί η κοινωνική κοινωνικότητα έτσι και πώ ουσιαστικά θα οικοδομηθεί ένα νέο παραγωγικό υπόδημα ή ακόμα και πώ θα ενισχυθεί η δημοκρατία. Εμεί αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να συμβάλλουμε στο δημόσιο διάλογο για τι προκύσει που έχουμε σήμερα ή για τι προκύσει που θα έρθουν την επόμενη μέρα. Μέσα ουσιαστικά γι' αυτό θέλω να το επαναφέρω στην κουβέντα, μέσα από τη ματιά τη γενιά που πέρασε συνέπειε διαδοχικών κρίσεων διαρκώ από οικονομικέ κρίσει, από κρίσι πολέμου, κρίσι πανδημία και ο καταξή. Δηλαδή, βρισκόμαστε από τότε που γίνεται με 18 χρονών η σημερινή τριτάρτη, μέσα σε μια κρίση η οποία αλλάζει το όνομά τη τα χαρακτηριστικά παραμένουν ίδια. Και είναι η επισφάλεια, είναι οι παθογένει του πολιτικού και δικηγικού συστήματο, η τι πιστή των πολιτών και το καταξί. Και τι βλέπουμε διαρκώ, βλέπουμε μακροοικονομικού και μικροοικονομικού δίκτε οι οποίοι να εμφανίζουν βελτιώσει και μετά κοιτά το πορτοφόρη σου ή κοιτά τη δουλειά σου ή κοιτά το μέλλον σου πώ είναι την κατάσταση που ζήσει σήμερα και όχι απλά δεν έχει αλλάξει το καλύτερο. Μάλλον χειρότερα πράγματα. Κυλέσμα πώ γίνεται αυτό.

SPEAKER_01 1:00:34

Με αυτό θα κλείσω κι εγώ με την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και ελπιδοφόρα καταγραφή από θέσεων προτάσεων μια μεγάλη σειρά νέων επιστημόνων και βεβαίω και στο χαστών, έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον και μακάρι να δούμε και περισσότερε, όχι πάντοτε στην ίδια οπωσδήποτε από την ίδια φετηρία και με την ίδια κατάλληλη, αλλά συνολικά περισσότερε καταθέσει απόψεων στη δημόσια συζήτηση. Ο εμπλουτισμό τη δημόσια συζήτηση μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει.

SPEAKER_00 1:01:11

Λοιπόν, η δίκη είναι η κοινή μα, να σα πω μόνο ότι είναι για όλου του συγγραφεί, παρότι ο καθένα έχει διαφορετικέ αφετηρίε, συνέχεια και το καταδείξιση. Είναι κοινή επιδίωξη όλων μα. Αυτό το βιβλίο να αποτελέσει την αρχή ενό θέλουμε να πιστεύουμε εγώ διαλόγη. Γιατί αποτυπώσαμε προβλήματα, καταθέσαμε τι απόψει μα, κάναμε το έλασμα δηλαδή. Και ελπίζουμε από εδώ και πέρα να συνησφέρουμε στο μείζον το οποίο είναι η κοινωνική δράση.

SPEAKER_01 1:01:38

Ελπίζω να σα δούμε και στο Ηράκλειον από αυτό.

SPEAKER_00 1:01:41

Θα μα ζείτε πολύ σύντομα.

SPEAKER_01 1:01:42

Ωραία, χαρόμε πάρα πολύ γι' αυτό λοιπόν. Κρατάω την δέσμαση. Η δίκη κοινωνία δεν είναι ο οποία είναι επιλογή. Εκτό παπαζήσει σε επιμέλεια του μην ανεργηστή. Κυρία Ευριστή. Ευχαριστώ πάρα πολύ.

SPEAKER_00 1:01:55

Εγώ ευχαριστώ για το βήμα. Να είστε καλά.

SPEAKER_01 1:01:57

Ακούσατε τι αναλύσει με το Γιάννη Χαραλαπίδη για τα podcast του newshub. Μα βρίσκεται στο newshub.gr και μα ακολουθείτε στα κανάλια του σε όλε τι πλατφόρνε podcast.