Δημήτρης Μποσνάκης: Πώς «εκπαιδεύουμε» το βλέμμα μας να διαβάζει τις εικόνες των αρχαίων αγγείων!

🎙️(12/09/2026) Τα podcasts του Newshub.gr

Τον κόσμο της Αρχαίας Ελλάδας, που τόσο πολύ αγαπάμε οι σύγχρονοι Έλληνες, τον γνωρίζουμε κυρίως μέσα από τα αρχαιολογικά τεκμήρια, τα έργα τέχνης και τα καθημερινά αντικείμενα που έχουν φτάσει ως εμάς είτε ακέραια είτε πολύ πιο συχνά θραυσματικά. Η εικονογραφία των αρχαίων αγγείων (με κορυφαία ασφαλώς τα αττικά), τα οποία ήταν αντικείμενα καθημερινής χρήσης με πολλούς ρόλους, αλλά ταυτόχρονα και έργα συχνά υψηλής τέχνης και αισθητικής, μας διδάσκει εξαιρετικά πολλά πράγματα για την καθημερινότητα, για κοινωνία, για τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και για τις αντιλήψεις των Αρχαίων Ελλήνων.

Ο Δημήτρης Μποσνάκης, καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και ένας από τους δύο επιμελητές του βιβλίου "Η πόλη των εικόνων" (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης) μίλησε στις "Αναλύσεις" του Newshub με τον Γιάννη Χαραλαμπίδη για τον κόσμο των αρχαίων ελληνικών αγγείων και ειδικότερα την αγγειογραφία, τις εικόνες και τη σημασία τους, τον τρόπο που πρέπει να προσεγγίζουμε τις παραστάσεις των αγγείων, τον κόσμο που μας αποκαλύπτουν μέσα από τα σύμβολα και τις εικόνες της καθημερινότητας, αλλά και όσα μας λένε ή μας κρύβουν για την αρχαία ελληνική κοινωνία.

#Μποσνάκης #newshub.gr #newshubgrpodcasts #Αναλύσεις 

To κανάλι μας στα Apple podcasts: https://podcasts.apple.com/gr/podcast/%CF%84%CE%B1-podcasts-%CF%84%CE%BF%CF%85-newshub-gr/id1601368308

Το κανάλι μας στο Spotify: https://open.spotify.com/show/1W9rhtqzGlbfs8xGWNK7gN?si=8ed1a435409a41f8

https://www.newshub.gr 

https://www.newshub.gr 

Μας τιμάτε εαν κάνετε εγγραφή
στο κανάλι μας στο Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCgI7vd72xX-ZNWb_x7zzWJg
στη σελίδα μας στο facebook: https://www.facebook.com/newshub.gr
στη σελίδα μας στο twitter: https://twitter.com/NewshubG
στη σελίδα μας στο  instagram: https://www.instagram.com/newshub.gr/
στη σελίδα μας στο Tik Tok:  https://www.tiktok.com/@newshub.gr

Transcript

Copy Transcript Copied

SPEAKER_02 0:01

Η ταπόκα του Newcap. Ακούτα τι αναλύσει με το γέννη χαραλαμπού. Αγαπάμε πολύ οι Έλληνε, οι σύγχρονοι Έλληνε. Την αρχότητα, την αγαπάμε βέβαια με τον τρόπο που ενδεχομένω εμεί καταλαβαίνουμε. Και έτσι όπω φτάνει σε εμά θαυματική, σπασμένη, αποσπασματική σε πολλά σημεία. Η γνώση για την αρχιότητα, την ελληνική βεβαίω τα αρχιότητα και συνακόλουθε ευρύτερα, αλλά η ουσία είναι ότι την προσεγγίζουμε την αρχιότητα με έναν τρόπο ο οποίο είναι πολλέ φορέ αρκετά ελληνικό. Η γνώση που έχουμε για την ελληνική αρχότητα είναι αν θέλετε αρκετά ελειπτική και το γεγονό ότι έχουμε ω λαό συνολικά έχουμε την αντίληψη ότι επειδή θεωρούμε πω καταγόμαστε από εκεί, γνωρίζουμε και κάτι παραπάνω, δεν ψάχνουμε, δεν προσπαθούμε να μάθουμε περισσότερα. Ευτυχώ, βεβαίω, που η επιστημονική ερευνητική κοινότητα δεν επαφύζε σε τέτοιου είδου βεβαιότητε και σιγούρι, αλλά συνεχίζει προσπαθεί να μάθουμε περισσότερα συνέχεια διάκοπα. Και αυτό έχει ω αποτέλεσμα να έχουμε καινούριε εκδόσει, να έχουμε καινούριε αναλύσει. Σε το μύθο που έχουν να κάνουν αν θέλετε άμεσα με την αρχογνοσία, έχουν να κάνουμε τον τρόπο που βλέπουμε να αντιλαμβανόμαστε τον αρχαίο κόσμο. Μία από τι πτυχέ αυτή τη διαδικασία είναι ασφαλώ οι απεικίσει του. Απικονίσει, οι οποίε σε πολύ μεγάλο βαθμό οφείλονται βεβαίω στην αγγειογραφία, στι ζωγραφικέ παραστάσει που βλέπουμε πάνω στα αρχαία αγγλία, όταν επισκεφτόμαστε κάποιο μουσείο. Θα κάνουμε μια συζήτηση, λοιπόν, για αυτό ακριβώ. Για την αγγειογραφία, για την απεικόνυση τη αρχιότητα πάνω στα αγγεία και τον τρόπο με τον οποίο φτάνει σε εμά σήμερα και πόσα μα διδάσκει, πώ θα μα μαθαίνει, πώ μα βοηθάει να καταλάβουμε καλύτερα τον αρχο κόσμο με αφορμή μια έκδοση, μια σχετικά πρόσφατη έκδοση από τι Πανεπιστημίε εκδοξη Κρήτη. Στην έκδοση ενό συλλογικού τόμου με τίτλο Η Πολυτών Εικόνων, φυσική Εκκοινωνία στην αρχαία Ελλάδα. Θα συζητήσουμε με τον Δημήτρη Μποσνάκι, καθηγητή Κλασική αρχαγία του Πανεπιστήμιο Κρήτη, έναν από του δύο επιμελητέ τη ελληνική έκδοση αυτού του τόμου. Γεια σα, κύριε Ποσνάκι.

SPEAKER_00 2:34

Καλημέρα και να φανε να πει χαίρομαι που ξανασυνα τηόμαστε. Εγώ και ένα εφερικά.

SPEAKER_02 2:39

Κι εγώ κι εγέρομαι πολύ που έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε. Η αλήθεια είναι ότι εντάξει, νομίζω λίγο πολύ όλοι, επειδή μα είναι οι οικέρε γενικά αυτέ οι παραστάσει των αγγίων, είτε μέσα από τα σχολικά βιβλία, είτε από κάποια επίσκεψη μα σε κάποιο μουσίο. Από εδώ, από εκεί αισθανόμαστε τα αγγλία μαζί με όλα τα υπόλοιπα παράγματα τη αρχότα, ω μια κοινή μα εν πάρε περιπτώσει, κληρονομιά οι σύγχρονο Έλληνε. Έχω την εντύπωση. Αλλά πόσα πραγματικά ξέρουμε για αυτά και πόσο γνωρίζουμε το τι μα μεταφέρουν, τι μαθαίνουν τα αγγλία για την ελληνική αρχότητα.

SPEAKER_00 3:21

Να ξεκινήσουμε ίσω να δώσουμε λιγάκι μια προκαταβολική περιγραφή του τι είναι αυτό ο τόμο που γλώσσε και με τον τίτλο Η Πόλη των Εικόνων. Να πούμε ότι είναι ένα συλλογικό στόχο. Δεν είναι ένα ο συγγραφέα, αλλά πάρα πολύ και επιφανή συγγραφέα. Είναι ένα τόμο λοιπόν που επιμέρου εξετάζει θέματα τη οικονομγραφία των αρχαίων ελληνικών αγίων, όχι όμω ω μια απλή διακόσμηση, αλλά ω ένα κοινωνικό και πολιτιστικό κείμενο. Συμειώστε αυτή τη λέξη για να την συζητήσουμε αναλυντικό, ω κείμενο που αποκαλύπτει τι αξίε, τι πρακτικέ, ακόμα και θα έλεγα και τι συναισθηματικέ δομέ τη αρχαία ελληνική πόλη κράτου. Κυρίω βέβαια τι Αθήνα, γιατί η μεγάλη παραγωγή και αυτό που κυρίω συμπεριβάνεται προ εξέταση σε αυτόν τον τόμα, είναι αγία που παρίχθησαν στον αθυναικό καιραμικό. Λοιπόν, αντί οι συγγραφεί συνολικά έχουν μια γενική οπτική. Αντί να δουν λοιπόν τα αγία σαν χαρητωμένα, όμορφα, μουσιακά ανείμενα, προσπαθούν με βάση την κοινωνική και θρησκευτική ανθρωπολογία, όπω φαίνεται ήδη από τον τίτλο, να αποκρυπτογραφήσουν τι εικόνε με την έννοια ότι αποτελούσαν δίκτεε τη κοινωνική δομή και τη εμπειρία του Αθηνέου ή του αρχαίου ανθρώπου. Δηλαδή, προσπαθούμε να καταλάβουν, προσπάθησαν να καταλάβουν και αυτό σήμερα είναι ένα κοινό κτίμα για όλου μα, για όλου του αρχαιολόγου και με ερευνητέ. Πώ οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν τον κόσμο του μέσα από τι κοινέ που διακοπούν τα αγεία, τι σκηνέ του πολέμου, τι κοινέ του κινηού, των διάφορων τελετουριών, δηλαδή των δημοσίων πανηγύριων, των τελετών και του έρωτα και τι σχέσει ανάμεσα στου άντρε και τι γυναίκε, των άνθρωπο και του Θεού, τον άνθρωπο και τα ζώα, και πώ αυτά δημιουργούν συναισθηματικού πολιτιστικού και ιδεολογικού κώδικε. Ακούγεται λίγο περίπτωπο, αλλά έχει σημασία γιατί θα το αναλύσουμε ότι δείχνει αυτή η προσπάθεια ότι πάνω στα Αγγία δημιουργείται ένα σύστημα επικοινωνία ανάμεσα στου παραγωγού, που είναι καιραμί και οι αγιογράφοι, το οποίο έχει μια κοινωνική λογική. Δηλαδή κάθε παράσταση δεν είναι τυχαία, αλλά θα λέγανε ότι είναι το τίστο κοινωνικά σημαντιμένη. Αυτό είναι το σημαντικό έτσι να πούμε από την αρχή, ότι αυτή η δουλειά και η προσέγγιση του είναι ότι προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν τι εικόνε στην ουσία δηλαδή να προτείνουν έναν τρόπο ανάγνωση των εικόνων ω κοινωνικών και πολιτισμικών εγγράφων και όχι σαν φωτογραφίε που γυρίζει κανεί μένα με μια φολαρό και χρειάζεται μερικά σανθία τη δημόσια ή τη καθημερινή, τη ιδιωτική ζωή. Αλλά να καταλάβουμε αποκρυπτογραφώντα, αλλά και κυρίω αυτό είναι το πιο σημαντικό. Δεν θέλει να πετύχουν όλοι αυτοί οι αρχιολόγοι. Να πλησιάσουν όσο γίνεται κονδύτερα και πιο δυνατά το βλέμμα του αρχαίου θεατρική. Δεν έχει σημασία το τι βλέπουμε και το δικό μα βλέμα και η όραση στην ουσία προσπαθεί να μεταφράσει κάτι και να πει εδώ βλέπω ένα παιδί, ένα γέρο, έναν άντρα, έναν που μοιάζει με πολιτιστή, σε εδώ μια γυναίκα. Αλλά τι καταλάβανε και τι καταλάβαινε και τι διάβαζε ο αρχαίο θετή, αυτό είναι το πιο δύσκολο, αλλά και το πιο σημαντικό αν θέλουμε πραγματικά να προσεγγίσουμε τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Γι' αυτό και θα έλεγα ότι αυτό το πολύ ωραίο βιβλίο που είχα τη χαρά να επιμεριθώ μα ή τη Συνάδεφο από το Πανεπιστήμιο τη Θεσσαλονίκη στην κυρία Μανακίδου, είναι συντιά μάλλον μια σχολή βλέμματο. Παρά ένα άφρισμα από οικονομγραφικέ ερμηνείε και αυτό είναι να το κρατήσουμε. Δηλαδή μια σχολή βλέμματο που προσπαθεί να κάνει μια ανθρωπολογία τη αρχαία ελληνική εικόνα. Όχι να δει ένα μύθο ή μια αναπαράσταση ενό συμβάντο, αλλά πραγματικά να καταλάβει το φαντασιακό τη αρχαία Αθήνα. Να παραπέμψω και λίγο στο Ράγκει. Με πολύ απλά λόγια σαν να μα λένε οι συγγραφεί. Μην κοιτάζετε την εικόνα για να μάθετε τι συνέβαινε στην αρχαία Αθήνα, αλλά κοιτάξτε προσεκτικά αυτή την εικόνα για να καταλάβετε πώ η Αθήνα και τον τρόπο επέλεγε να φαντασιοθεί τον εαυτό τη ακόμα και να οργανώσει τον εαυτό τη.

SPEAKER_02 8:49

Θα έλεγε κανεί ότι με κάποιο τρόπο θα πρέπει και να συναντηθεί αυτό το βλέμμα εντό εκτό εισαγωγικών, η ματιά μα, η οπτική μα δηλαδή πάνω στην οικονογραφή αυτή με το βλέμμα του τεχνίτη ο οποίο την παρήγαγει, δηλαδή με το πώ και εκείνοι προσελάμβανε την πραγματικότητα γύρω του, τι επέλεγε να παρουσιάσει, τι επέλεγε να αποκρίσει ενδεχομένω και τον τρόπο με τον οποίο τα μέσα τα οποία επέλεγε να δείξει και προφανώ μαθαίνουμε περισσότερα συνολικά για την κοινωνία η οποία παρήγαγαι όλο αυτό, αλλά και για του ανθρώπου του συγκεκριμένου, οι οποίοι ανακατεύονται με αυτή τη δουλειά, με αυτή την τέχνη.

SPEAKER_00 9:33

Εδώ έχει ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, γιατί πολύ συχνά οι τεχνίτε, οι ακιοδράκοι, α πούμε, μπορεί να είναι και ξέρει, να είναι από τη λιγία, να είναι μία δυναί, μέτυνα από αλλού και δουλεύουν. Παρ' όλα αυτά, όμω, με κάποιον τρόπο έναν τρόπο αντίληψη τη κοινωνία και του εαυτού του, όπω έχει πολιτιστικά διαμορφωθεί σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο στην συγκεκριμένη περίπτωση είμαστε από τον Έκτο μέχρι του και τον 10ο αιώνα.

SPEAKER_02 10:07

Είναι εμπορικοί, συγγνώμη που διακόπτω, είναι εμπορικοί οι λόγοι που και οι μέτικοί, οι ξένοι τεχνίτε υπολαμβάνουν την αθυναική, α πούμε, αισθητική γλώσσα. Θέλουν να πουλήσουν σε αφημέω και έχουν πέρασει τα συγκεκριμένα αγγία και επιλέγουν τη συγκεκριμένη οικονομγραφική γλώσσα ή και οι ίδιοι θέλουν να γίνουν κομμάτι αυτή τη συνολική αισθητική.

SPEAKER_00 10:37

Είναι βέβαια αρκετά περίπτωση δεν μπορεί να πατήσει κανεί μεγάλη ευκολία πάνω σε αυτό. Θα έλεγα όμω ότι ξεκινώντα από εμά ότι και η δική μα όραση είναι πολιτιστικά διαμορφωμένη. Κατανανούμε το βλέμμα μα είναι εκπαιδευμένο μέσα από το περιβάλλον στο οποίο έχουμε γεννηθεί μεγαλώσει, οριμάσει κτλ. Το καθένα με την προσωπικότητά του, αλλά είναι κάτι που είναι κατασκευασμένη αυτή η κοινωνική δομή, με κάποιον τρόπο ότι παίρνουμε από την ώρα που γεννόμαστε να παρατηρούμε γύρω μα τον κόσμο. Έχουμε εκπαιδευτεί μέσα σε μια συγκεκριμένη κοινωνική δομή. Και τώρα το ζήτημα το εμπορικό δηλαδή τη δημοφιλία, το να πετύχει να πουλήσει περισσότερο ένα αγγείο ή όχι. Αυτό βέβαια έχει μια ειδική σημασία, αλλά μόνο που δεν είναι εύκολο να την προσδιορίσουμε. Δηλαδή πολλά αγγία από τη χρήση του είναι για τι γυναίκε. Έχουν αρρώματα, είναι για το γυναικονίτη. Κάποια είναι στον δημόσιο χώρο όπω είναι τα νοταφία. Σίγουρα δεν δείχνουν πράγματα που δεν ήταν επιτρεπτά ή ανεκτά έτσι. Όπω επίση, εκεί που γίνεται λίγο πιο τολμηρά τα θέματα, είναι τα αγγλία οι κρατήσει, συνοχώρε κτλ. Που είναι ακία σερβιρίματο μέσα στα συμπόνια. Σημαίνει ότι εκεί πέρα υπάρχει ένα άλλο περιβάλλον ελευθερία του τι θα δείξει κανεί και το τι θα ευχαριστήσει ή τι θα προβληματίσει ή θαρω τι μέσα σε έναν χώρο ενποιαστικό. Αυτό είναι πολύ όμω σημαντική αυτή η ερώτηση που κάνετε, γιατί θα έλεγα πω είναι μία από τιλήψει αυτού του βιβλίου. Ενώ μαί έναν τρόπο εκπαίδευση, σαν να διαβάζουμε τα αρχαία κείμενα, αλλά αυτή είναι η σχολή του Βελυν, όπου το νοηματικό σύμπαν λειτουργούσε, το αρχαίο κείμενο λειτουργούσε μέσα σε ένα πνευματικό σύμπαν, σε ένα πνευματικό περιβάλλον συγκεκριμένο και έτσι προσπαθούν να δουν και τα αρχαία ελληνικά αγγεία, αλλά είναι μια έλλειψη αυτού του αγγείου και αυτό φάνηκε και στι κριτικέ. Η σήμερα πρέπει να γίνει μια τέτοια δουλειά. Πια είναι η χρήση σε ποιο απευθύνεται γιατί πολλά από τα αγγλία του Αθηνοϊκού και Ελλατικού ταξιδεύαν στην Ετρουρία. Η Ετρουρία ήταν ένα από του χώρου που αγόραζε αφιό.

SPEAKER_02 13:05

Να πούμε για του φίλου ενδεχομένω, οι οποίοι δεν το έχουν έτσι πρόχειρο στο μυαλό του ω όρο. Η Ετρουρία είναι η χώρα η γη των Ετρούκων, είναι μια περιοχή στην κεντρική Ιταλία. Σαρχαικά και πρόημα κλασικά χρόνια.

SPEAKER_00 13:24

Τα καλύτερα διατηρημένα κεία βρέθηκαν μέσα από ητρουρκικού στάφο κατά δεκάδε. Το σημαίνει ότι οι Ετρούσοι τα αγόραζαν, σημαίνει ότι καταλάβαιναν τη γλώσσα του και επικοινωνούσα, συμφωνούσαν, την αποδεχότησαν. Ήταν βλέπαν σαν προϊόντα πολιτεία που εφόταν από το εξωτερικό και ό,τι καταλάβαινα, τι καταλάβαινα. Πολλί συχνά, αυτά που είναι σε τάφο των Ετρούκων, έχουν και πάρα πολλέ ελληνικέ επιγραφέ. Και αναρωθείτε κανεί αυτέ οι επιγραφέ που σημανουν τα πρόσωπα δηλώνουν το μύθο κτλ. Ήταν για να τα καταλαβαίνουν οι εκτρούκι και τα καταλάβαν. Ήταν απλώ, όπω το λένε, προϊόντα πολυτελία που ήταν ανάρπαστα. Και τα θέναμε ω προϊόντα πιστή τάτου, όπω συνηθίζουμε να λέμε. Αυτό είναι μια άλλη ιστορία, βέβαια. Το βιβλίο δεν έχει περάσει σε αυτή την αν θέλετε, τη σύγκριση ή την έρευνα προ αυτό, δηλαδή τη χρήση και την κατανάλωση του ώστε να μπορώ να σα απαντήσω. Η νεότερη έρευνα αναδεικνύει τέτοια ζητήματα, δηλαδή ποιο είναι ο αγοραστή, άντρε γυναίκε εντό τη αφήνα ή ποιο είναι ο χώρο κατανάλωση αυτών των αγγίων και των εικόνων το σπίτι, ο είκοσι, ο γυναίκε, οι ανδρόνε και τα συμπόμια, ή προϊόντα που ταξιδεύουν στου ετρυστικού στάφου. Όλα αυτά τα λάμβανε υπόψη του, η αρχή τα αγιογράφηση που δεν ήξεραν αν υποθέτω, επειδή ήταν και χαμηλή σε μεγάλο βαθμό η κοινωνική του θέση, αν και όχι πάντα ήταν συχνά και ιδιαίτερα πλούσιοι για αυτό και κάναμε άλλα βήματα στην Ακρόβλη, αλλά ήταν αντίληψη στου λαού που ήταν εκτό Ελλάδα, τι είδου άνθρωποι ήταν και τη θέλανε. Αλλά εφόσον το προϊόντα ήταν επιτυχημένο όπω το είχαν καταλάβει και το πουλούσα σημαίνει ότι με κάποιον τρόπο κάτι του ενδιαφέρεται, κάτι ρωτήσαμε αναμάθουμε, αλλά σε περιπτώσει, αυτό δεν είναι το θέμα αυτή τη προσέγγιση στην πόλη των εικόνων. Το βασικό μα είναι αυτό πάντο, ότι αυτή είναι η ουσία, ότι προσπαθούν όλοι αυτοί οι αρχιολόγοι που δουλέψαν και να σα πω και που έγινε κιόλα η πρώτη παρουσίαση των περιεχομένου αυτού του βιβλίου, γιατί και αυτό έχει ενδιαφέρον. Είναι να πούμε ότι είναι το κοινωνικό φαντασιακό τη κλασική Αθήνα, δηλαδή ο τρόπο με τον οποίο φαντάζονταν οι Αθηνοί και ήθελα να εκπαιδεύσουν ή ήταν σε συνάντια με τον τρόπο αντίληψη και εκπαίδευση των πολιτών του στην Αθήνα. Αυτό είναι το σημαντικό ότι αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε πιο ήδη. Το βρίσκει και εξώχω πολιτικό αυτό, είναι πολύ σωστό αυτό που βλέπετε, με κάποιον τρόπο, και θα το δούμε αν πιάσουμε το θέμα νεαροί άντρε που κάνουν την ευβή και εφηβημα σημαίνει στα αρχέ γενικά στην περίπτωση τη Αθήνα, τη στρατιωτική Φιτία. Πώ θα εκπαιδεύσουν με τι εικόνε και του κώδικε των εικόνων των νέων αθλημα να γίνει αργότερα αυτό που θέλουν να είναι ο πολίτη ο κλίτη, αυτό που θα προστατεύσει την πόλη. Άρα, λειτουργούν και θα λέγαμε πεδαγωγικά, αλλά με έναν τρόπο όμω που ήταν ανεκτό. Αυτό θεωρείται ότι είναι το σωστό μέσα στην γενικότερη αντίληψη του τι είναι το σωστό στην Αθήνα, με έναν λαθικό κόδικα, που είναι ο απόλυτα διαδεδομένο ο επιτρεπτό.

SPEAKER_02 16:57

Η αφήνα κίνηση τη εποχή θα έλεγε κανεί η καρδιά του ελληνικού κόσμου από διάφορε απόσει και πολιτιστικά και οικονομικά ενδεχομένω. Είναι η συνθήκη τη εποχή που παράγει αυτή την φοβερή καλλιτεχνική ανάφη. Τι ακριβώ συμβαίνει και ουσιαστικά. Θέλω να πω πώ φαίνεται αυτό η ίδια η αφηνακή αγμή, πώ φαίνεται, πώ προβάλλει μέσα από την οικονογραφία.

SPEAKER_00 17:37

Υπάρχει μια φράση πολύ ωραία, που είναι από την ίδια πουρ, μια Γερμανία αρχαιολόγο που έχει μελετήσει την αθυνακή καιραμική, που χαρακτηρίζει τα αρχαία αντικά αρχία τα προϊόντα τη ελληνική τοχολογία. Δηλαδή από ένα εφτελέσκε και παντού που βρίσκεται αυτό το υλικό όπω είναι το χώμα, ο πληρώ. Σαφνικά δημιουργούνται έργα τέτοιε και προϊόντα πολιία. Έτσι που δεν υπάρχει. Κάλοι πολιτισμοί έχουν δημιουργήσει καιραμική και ορκία κτλ. Η υικογράφη, αλλά κανένα δεν έχει αυτό το χαρακτήρα συστηματικών απεικονήσεων τουλάχιστον για μερικού αιώνε. Έχουν και άλλε πόλει. Το αστίβιο βέβαια είναι ότι πρωτοπόρο στι τεχνικέ και στην αγιογραφία υπήρχε κόρη και πολύ γρήγορα από τον 7ο και έκτο αιώνα τη κοιτάλη την πήραν οι Αθηνοί που κάναμε απίστευτα πράγματα. Κάναμε πραγματικά σπουδέ εργατέμη και αργότερα και η μεγάλη Ελλάδα στον 10ο αιώνα που έφτιαξε τα δικά τη εργασία με τι δικέ τι προτιμήσει και τα δικά τη συστήματα ακόμη. Η Αθήνα, όπω μα την παρουσιάζουν, γιατί αν μαζέψουμε όλε αυτέ τι εικόνε, που είναι μερικά εκατομμύρια έτσι, οι διάσπαρτε σε όλο τον κόσμο. Αυτό που προσπάθησαν, γιατί αυτό έχει σημασία. Προσπάθησαν αυτοί οι ερευνητέ να δημιουργήσουν ή να καταλάβουν, θα λέγαμε, μια γραμματική και ένα συντακτικό. Πώ δομούνται οι εικόνε και τι μηνματα οπτικά στέλνουν σαν να είναι οι αγιογράφοι, αρχέ ποια είναι η καταγωγή του. Στην ουσία του θερούμε όλοι ότι είναι ο αφιλαϊκό ήραγικό. Ποια είναι τα οπτικά σήματα που στέλνουν στου δέκτε. Η Αθήνα είναι ένα ποπό, οργανώνει ένα σύστημα εικόνων, το οποίο το διοχετεύει είτε στον άμεσο περίεργο τη Αθήνα ή τον ελληνικό κόσμο, γιατί φιλάνε και στη Θεσσαλία αγοράζονται αυτά τα υγεία και πώ και στον έξο κόσμο. Αυτό που βρήκαν έναν τρόπο για να το συνοψήσουν όλο αυτό το υλικό και να βγάλουμε ένα νόημα ξεκινήσαμε με την μέθοδο του Κλώτη Ευρεμπιστρό, που είναι ο μεγάλο ανθρωπολόγο, ανθρωπολόγο είναι ίσω στη λέξη, και η συζητήτη του στουκτουραλισμού, που λέει ότι θα σα το πω πάρα πολύ απλά ότι ο άνθρωπο αποκτά νόημα σε κάθε πολιτισμό μέσα από τι αποσφαίσει. Δηλαδή, ο πολίτη, ο μη πολίτη, ο νέο ο όριμο. Ο άντρα και η γυναίκα. Το άγριο και το υπόσχετο. Ο άνθρωπο το ζώα. Ο άνθρωπο και ο Θεό. Το νερό και το κρασί και το πρόσωπο του ανθρώπου και η μάσκα. Αυτά είναι οι έννοια του στουκτουρασμού που μπορούμε να συμμετεχίσουμε από τη μογολία των Αμαζών μέχρι και την Αθήνα. Το σημαντικό, λοιπόν, εδώ, με πάσει αυτά τα δίποτα τα στουκτοραστικά, είναι να δούμε αυτή τη μετάβαση αυτού του πόλου. Πώ οργανώνεται. Για παράδειγμα, α πούμε, ένα από τα πολύ ωραία κεφάλαια του Βιλίου είναι το κοινωνία. Και στην ουσία είναι ο χώρο όπω ⁇ τον έχει οργανώσει Αθήνα, όπου έφηδο βγαίνει από την οργανωμένη πόλη, έρχεται αντιμέτωπο στι εργασιέ με τη μεθόριο τη Επέθρου, τα βγάζει πέρα. Αυτό είναι και θα λέμε για αφινανική ευειβία ή στρατηγική Υπηρεσία στην Αθήνα. Επιστρέφει, έχοντα αποδείξει την ικανότητα του να γίνει άντρα, πολεμιστή ή και ο πολιτή.

SPEAKER_02 21:24

Είναι ένα προθάλλο τη μάχη, του πολέμου το κυνήγι κατά κάποιο τρόπο.

SPEAKER_00 21:28

Το κυνήγι, ω τον τρόπο που αντιμετωπίζουν η αγιογράφητη έννοια τη μίγια και τι εικόνε. Δεν είναι για να μα δείξουν κυνηγητικά ήσταλια. Αλλά το κυνήγι είναι αρχικά μια πραγματική δραστηριότητα μέσα στην πόλη, ταυτόχρονα ένα κοινωνικό κώδικα με παιδευτική πρακτική και εκπαιδευτική πρακτική, και θα λέγαμε και έχει και ένα συμβολισμό, ένα συμβολικό μοντέλο αυτό το πράγμα. Αυτά είναι πολύ ωραία. Γιατί ξαφνικά δεν είναι διακοσμίσει, έτσι. Γίνεται αυτό ακριβώ, το πώ η Αθήνα αντιλαμβάνει τον εαυτό του και πώ θέλει να εκπαιδεύσει τουλάχιστον το κοινό τη Αφήνα με βάση του δικού του κοινωνικού πόε. Πώ μπορεί να εκπαιδεύσουμε έναν άνθρωπο ακόμα και τι γυναίκε. Για τι γυναίκε. Αυτό το βιβλίο είναι πρωτοπόρο και τι γυναίκε. Μερικέ φορέ το σπουδαίο είναι ότι το αστείο είναι ότι βλέπουμε μια γυναίκα του κλώθ. Έχει τα μήματα κτλ. Α πω κάτι που είναι πολύ ενδιαφέρον. Η αγριογραφία έχει μια πολύ λεπτή ρογμή διάκριση ανάμεσα στην καθοσπριση γυναίκα που είναι στο γυναίκο δίκη και το πίκοντα τη οικονομία του ήχου, με την ατέρα στα πρνία, που περιμένει του πελάτε και είναι σε μια στάσει αναμονή, περιμένει πιο στάκια και κάθεται και αυτή και κλώθ. Αν δεν δούμε κάποιε κοινέ που συμπληρώνουν αυτή το μοτίβα τη γυναίκα που κλώθει. Όπω είναι ένα άντρα που κάπω μιλάει σε αυτή όταν βλέπουμε ότι έχει ένα πουκά και κρατάει ένα δώρο. Καταλαβαίνουμε ότι είναι πελάτη. Αλλιώ είναι. Δηλαδή πώ κατασκευάζει. Γιατί στην ουσία για να εμπινεύσει κανεί, και αυτό μα μάθαν αυτοί όλοι οι έρευνε θέσει, ότι πρέπει να εκπαιδεύσουμε τον άνθρωπο πώ να βλέπει αυτέ τι εικόνε. Για το να αρχίω, προφανώ ήταν πάρα πολύ απλό. Εμεί όμω μπορεί να κάνουμε ανάθεσου. Να νομίζω ότι βλέπουμε στην Έλληνε κοντίκια, ενώ μπορεί να είμαστε στι μεγάλο πόλο τη κοινωνική. Αυτό είναι πολύ χαριτωμένο. Γιατί παλιά κάνοντα μια πολύ ξηρή περιγραφή, φανότισαν όλα αυτά τα νοήματα και τα παιχνίδια. Γιατί πολύ συχνά οι αγγιογράφημα κάνουν πολύ χαριτωμένα παιχνίδια. Δηλαδή όταν είναι μέσα στα συπόσύια που είναι το, υπάρχει ένα μήφο, υπάρχει η κρασοκατάση, υπάρχουν κουβέντε αστείο κτλ.

SPEAKER_02 23:59

Είναι πολλέ τέτοιε λεπτομέρειε, α πούμε, από τα εικόση τα ζώα μέχρι το που τοποθετείται ένα αντικείμενο, η ράβδοση οτιδήποτε είναι πάρα πολλά τα στοιχεία που δίνουν πληροφορίε.

SPEAKER_00 24:13

Φανταστείτε τώρα. Όπω είναι ένα πολύ μεγάλο, ανοιχτό ακείο πόσο με το οποίο καταναλύμα το κρασί. Πυθμένα, φανταστείτε γεμάτο και στον πυθμένα είναι το κεφάλι αυτό που αποτρέπει το κεφάλι τη μέδου σα, αυτό που είναι το προσωπεί του φανά του με το οποίο παγόρη. Μπορούμε να δούμε και ένα παιχνιδάκι χαριτωμένο. Την ώρα που πίνει κανεί και βλέπει να τρέμει η επιφάνεια του κρασιού εκεί στο εμύδο, είναι σαν να του λέει ο τέτοιο πρόσεξε επίπεδα. Σε περιμένει ο θάνατο στο προσωπίο τη μέου σα. Λοιπόν, αυτή τη παραγωγή νόήματο, βάζοντα τη μια εικόνα μέσα στην άλλη και δημιουργώντα προσπάσα να φτιάξουν ένα συνεχέ σε αυτή την παραγωγή των εικόνων. Και μια δίπλα στην άλλη, κάθε εικόνα δεν μπορεί να κατανοηθεί απομότητα, παρά μόνο σε σύγκριση και σε αντιπαραβή με μια ανάγκη για να δούμε ποιο είναι το ακριβέ τη νόημα κάθε φορά. Δεν ξέρω αν είμαι σα, αλλά αυτή είναι και θα λέγαμε τη γυμναστική του βλέματο που προσέφερε αυτή η πολύ ωραία σχολή. Και τώρα να σα πω κάτι, ξεκίνησα με τον Ζάντ, ο οποίο ίδρισε αυτή την καινούρια αντίληψη. Προφανώ θα έχετε διαβάσει τη βιβλία του για την τραγωγία, για τη φρυσία καινούριε αναλύσει που ξεφέγαν από τη γερμανική σχολή που ήταν ένα, δύο, τρία κτλ. Και κυρίω είχε μια πολύ ανθρωπολογική ματιά και το κέντρο του Λουίζα, ο οποίο ήταν ο πρώτο που έγραφε και βιβλίο, γιατί αυτό εθελται το επαναστατικό. Η ανθρωπολογία τη Αρχία Ελλάδα. Υπήρχε η αρχιολογία, που είναι ο κλασικό κόσμο, ο επίσημη, ο σπουδέο. Και τα ανθρωπολογία ήταν αυτά που ήταν ο βάρβα του κόσμου. Η μην ιστορικοί λαί και φιλέ κτλ. Και το να μιλήσει για ανθρωπολογία τη Αρχαία Ελλάδο, έβαζε ένα άλλο βλέμμα επισκόπηση στον αρχαίο κόσμο. Και αυτό ήταν επαναστατικό και όχι πάντα ευχάριστο για αυτού του ανάμεσα στη γερμανική σχολή και την παραδοσιακή αρχολογία. Και ξέρετε, και αυτό ήταν και το δεύτερο που είχα ξεκινήσει να λέμε ότι η έκθεση αυτού του πρώτε αναφορέ σε αυτό το τόμα πριν γίνει βιβλίο του 14, ήταν στο μετρό του Παρασίου. Και αυτό ήταν και το τόμο, και θα λέγαμε αντισυμβατικό. Πήραν φωτογραφίε τη μεχένα από τα αρχαία ελληνικά αρχία και τι βάλανε στου σταθμού του μετρό. Ο Βραζιλιάνο, ο Αφρικανό, ο Ασιάτη που ήταν στο χώρο τη διακίνηση όλων των ανθρώπων. Σε μια πολύ πολιτιστική πόλη όπω ήταν το παρίσει το 14 και το ακόμα περισσότερο. Αντιμέτωπο σε κάτι και έβλεπε εικόνε που δεν ήταν τόσο μακριά από το δικό του κόσμου. Μάσκε, εικόνε έτσι κτλ. Και αυτό ήταν πολύ προκλητικό. Δηλαδή θυμάμαι, γιατί τότε ήμουν ο αρχολόγο που σπούδαζε. Θυμάμε την ταραχή που δημιούργησε στου κύκλου τη καθιερωμένη αρχαιγια στο μετράτη να πά σε ένα μουσίω. Βάλανε αυτή την αντίληψη από το παραδοσιακό τη πλαίσιο. Και αυτό είχε ενωφλήσει. Τώρα σήμερα όλα είναι αυτονόητα κάνουμε τόσα πράγματα.

SPEAKER_02 27:28

Είναι πολύ έντονη σήμερα η μίξη του δημόσιου χώρου πολλέ φορέ με την αρχεολογία και με τα πολιτιστικά εν πάση περιπτώσει κατά λοιπόν. Βλέπουμε πριν από 40 και πλέον χρόνια. Προφανώ τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά.

SPEAKER_00 27:44

Αλλά το 84. Αυτό για κάποιο που δεν του έφθανε αυτή η περιγραφή και η μεταχείρηση των εικόνων. Έλεγαν ότι δεν μπορώ να σκέφτεμαι ότι βλέπω ένα διστολήμα όλη την ώρα από το μεγάλο σπουδέ ο κόσμο των αρχαίο. Θέλω να καταλάβω λίγο βαθύτερα. Αυτή η έκταση στον Μετρό του Πασιού και μετά την έκδοση του Βιβίου του 1984 ήταν κάτι απελευθερωτικό. Πιστεύετε με γιατί είμαι από του πρώτου που το πήραν ίσω στην Ελλάδα στα χέρια του και σα πω και μια αστή ιστορία αν θέλετε να την ακούσετε και να έχω βάλει και στον πρόλογο του βιβλίου, γιατί έχω μια προσωπική σχέση με αυτό το βιβλίο. Είμαι καλή ώρα όπω και σήμερα είμαι στην καρνών στη Θεσσαλία. Είμαι φοιτητή από το Πανεπιστήμιο Ιωάννου στην Αμοργό. Με τη δασκάλα μου τη Λίνα τη Μαρακύνη και εκεί τότε το 14 αμορφώ. Δεν είναι η κλάδε που ξέρουμε σήμερα. Ήταν ένα ελάχιστο, θα λέγαμε, τουρισμό από περιηγητέ, από ανθρώπου ταξιδιώτε που είχαν άλλο βλέπμα και απαιτεί ένα καφενεδάκι υπήρχε όλο κιόλο στη χώρα τη αμοιβή. Και τρώγαμε και πήραμε όταν τελειώνει ανασκευθεί και το μεσημέρι και το βραδάκι και κάποια στιγμή σε μια τι γονέ αυτού του καφενείου του Πάρβα, που έγινε αργότερα και ταινία και κάθε πάστα τη προβάλλει το Sky, νομίζω ότι που λέγεται Πάρμα. Έβλεπα δύο κυρίε, έτσι πάρα πολύ όμορφε, καλοτιμένε, αράφινούφανε. Καταστείτε εμεί παιδιά μαυροτσούκα από την ανασκαφή και κουρασμένα. Βλέπαμε δύο κυρίε που ξεχώρισα. Εκεί μου είχε κάτι σε μένα στο μυαλό ότι βλέπω τη Μαγγερίτη Σενάνα, που τη λάτρυβα λόγω των απομονή μονεμάτων του Αδριανο, με την συνοδότη τη φίλη τη κτλ. Καρφόρων θα το πλέον έβλεπα κάτι εξωτικό μέσα σε αυτό. Κάποια στιγμή διασταυρώθηκαν τα βλέμματα, μα μιλούσα και γαλλικά. Δεν ήταν βέβαια η Μαργέρ. Ήταν μια απογοίτερση αυτό. Αλλά ξεκίνησε εξαφανικά ένα ολοκληρω. Που λέει, είμαι η γραμματέα του Ζάμπερνου. Με το που λέει η Βελάνε, βγαίνει οφείλω σε αυτό μου από μένα, έτσι που ήμουν ένα και πεδάκι που διάβαζε πάρα πολλά πράγματα και ήθελε να μάθει και να προχωρήσει την αρχιολογία. Καφίζει να τη μιλάω από κατάσταση, τα θέλει πλάκα αυτή. Λέει τι είναι αυτό το παιδί που μα λέει, ξέρει τον Βερνάλιο του Αργό. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κόσμο που είναι τόσο ενημερωμένο, α πούμε. Έλληνα πάνω. Και μου λέει: Δώστε μου να γράψετε ένα δείξα να γράψουμε μια κάρτα να στείλετε χαιρετισμού των Βελών από τον αγορά και να πείτε ποιο είστε. Και δώστε μου και μια διεύθυνση να σα στείλω ένα πολύ ενδιαφέρον κινητό. Εγώ λοιπόν, τι γράφω αυτό, καλά, τρελάθηκα. Δηλαδή, α μιλούσα τώρα ένα συνεργάτη και τυπίζει από την Ταλλιά, να γράψω στον Βερνάνου, που ήταν κάτι για μένα. Η ερωτέρα, α πούμε. Για να έλθουν ακριβώ αυτό. Και πράγματι η Γυναίκα, μέσα σε δύο εβδομάδε, τότε ήμουνα στην Αθήνα, παίρνω ένα βιβλίο το Λασιτέμε μαζί με μια υποτροφία. Εμπορίσα κοινωνικά από την έκταση και τη κινήσει, δεν ξέρω πώ και τα λοιπά. Και έκανε αυτό το βιβλίο το Λασιτέμε, το οποίο άξα το διαβάζωμα και φενόταν όλα κατανόητα από αυτά που μάθα τότε στο πανεπιστήμιο. Και μου λέει να κάνει και ένα κόμματί να το συστήσει στο ελληνικό κοινό αυτό το βιβλίο. Πράγματι το έκανα. Και όταν πήγα στη Βασιλία το 1986 για την διακρινή μου, μέσα στο πρώτο εξάμε να το Πανεπιστήμιο τη Βασιλιά, πολύ πρώτο πόρο, διότι αυτό το βιβλίο, γι αυτή η κίνηση με του Ιατρούσα λόγου, είχε συναντήσει πολλέ ανδράσει και η Βασιλιά ήταν το πιο, αν θέλετε, λίγο ενδιάμεσο, αρκετά ανοιχτό. Ρόστι του και ο δάσκαλώ μου ήταν πιο ανοιχτό με τη Γαλλία να ακούσει αυτά τα πράγματα. Εγώσαμε την έκθεση που είχε γίνει στο μετρό του Παριζιού στο Πανεπιστήμιο τη Βασιλιά. Και έρχομαι σε επαφή με τον Λισαράκτη και τον πλέον και πάρει. Στα να φορέθηκε το περά, γιατί ο περάτο μου είχε στείλει την υποτροφία ότι δεν πήγα μαζί του, αλλά εγώ ένιωσα ότι πήγα σε κάτι που δεν το κατύχα και δεν είχα στέρεά και το πάσα να κάνουμε και συντηρητικό άνθρωπο. Δυστυχώ, έκανα μια πιο παραδοσιακή αρχαιολογία. Αλλά όταν τα χρόνια μεγάλα σε ορίου μα και έφτασε στο Πανεπιστήμιο Κρήτη, ένα από τα πρώτα μαθήματα που έβαλα και πολύ πρωτοποριακό ήταν η πόλη των εικόνα, όπου προσπαθούσα να συνδυάσω τον τρόπο από κρυπτογράφηση και του βλέμματο, όπω σα είπα, του ανασυτέζι μα, τη πόλη των εικόων, με τη δημόσια οικονογραφία στο παθενό, να τη λένε αυτέ οι εικόνε πώ διδάσκουν, τι σήματα στέλνουν κτλ. Και το 2018 είμαστε ένα συνέδριο για τι λακτίρείε στην Ασκάδο Δεκάνησα και βλέπω μπροστά μου τον Φρανσούάνη Σαράτσ που τον είχα γνωρίζει στη Βασιλιά Πεδάκι από 40 χρόνια, γιατί μου περνάει τα χρόνια. Και μου λέω, άρα αυτό χέρο που σα ξαναβλέπω, κάνω αυτό το βιβλίο, κάνω αυτό το μάθημα με αυτό το τίκλο. Αμέσω δεν ξέρω πώ έγινε αυτό. Λέω πρέπει να μεταφραστε επιτέλου σε ελληνικά. Δεν μπορεί, έχουν μεταφραστε Γαλλικά, έχει μεταφραστεί γερμανικά, τα Ιταλικά. Εδώ δεν υπάρχει ελληνική μετάφραση. Και μου λέει, θα μου έδειξε πάρα πολύ χαρά δημοκρατία και να το δω και στα ελληνικά. Και πράγματι το λέω στον Άγγελο του Χαλιά, ο οποίο, όπω γράφει στην εκπέρια με ταχύτητα τη αστραπή, θα είναι το μήνυμα στα ΠΕΚ, τη πανεπιστημίων εκδότη Κρήτη, επικοινωνία και διαδικάνει και άρχισε να παράγει η μετάφραση και η επιμέλη αυτού του βιβλίου. Περάσαμε από διάφορα να βγει και αυτό το νέο βιβλίο. Αλλά, δυστυχώ, χρυσάρικ επέθανε πολύ απαρούξε να ζει ακόμα, δεν είναι μαζί μα. Αυτή είναι και η προσωπική ιστορία με ένα βιβλίο το οποίο. Γιατί αυτή και πρέπει να πω ότι και στα γαλλικά η γλώσσα του είναι λίγο ιδιότηνο. Έχει λιγάκι στοιχεία που έγαμε από το μάλλον του8 λίγο μια σύνταξη, μια φράσει λέξει που δεν παρακολουθούσαν την παραδοσιακέ εκφράσει τη χαιολογική πειφαρχία. Ήταν λίγο ερευνητικοί. Ένα καιλικά και μερικά πράγματα πιο τσουχτερά για να σα πω τώρα, σα αποκαλύψω κάτι. Όταν είμαστε στη Βασίλία, οπότον είναι ο καθηγητή μου, μα κάνει σε όλου μαζί σε ένα τραπέζι. Και αυτή αρχίζουν ήταν νομίζω τη Σαράκη, όπω είναι ο νεαρό γαλάτη που ανακάλυψε ένα καινούριο κόστο και δεν του ενδιαφέρεται το παρελθόν και ό,τι άλλο είχε συνδυή στην τέτοια. Άρχισε να λέει τι είναι μπροστά στον Καθηγητή μου των Σέφλων, το οποίο ήταν ένα γυρεό άνθρωπο. Αν ξαναλέγανε μερικά ερευτικά αστεία. Δεν μα ενδιαφέρει η τυπολογία που έκανε ο άκρο οπί που καταχώρησε ζωγράφου και έργε στην αγιογραφία. Και τι είναι ο καλό αρχιολόγο, εμεί έχουμε τη δικά μα αντίθεση. Ο καλό αρχαιολόδο είναι σαν τον Ινδιά Τζόρ. Είναι πάνω σε ένα άλλο ανεβοκατεβαίνει, πέφτει από καταράστε ή σκληρό με τη γυναίκα του. Τα που είναι καημένη συμπαθητική αναπαραδοσιακή γερμανικά και του ενώ τα τρελά αυτά τα πράγματα, ενοχλούσε ακόμα και το στηλάκι και το υφάκι του σήμερα πια όλα αυτά είναι όπω μπορεί να καταλάβει, έχουν παρέλθει. Αλλά το λέω λιγάκι και για την αντίληψη μια εποχή πώ περάσαμε από το κοστιμαρισμένο πράγμα τη επιστήμοια και τη ανθοπία σε κάτι πιο ζουμερό να κάνει τζεί που λένε και οι φοιτητέμ σε κάτι που είναι τα ειδικέ μα ανάγκε, ο δικό μα τρόπο, οι δικέ μα αντιλήψει. Γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρον.

SPEAKER_02 35:47

Ναι, και προφανώ αυτό ήταν ένα κύμα συγχρονισμό που το είχε ανάγκη η ίδια η επιστήμονη.

SPEAKER_00 35:54

Είχε βαλτώσει λίγο το πράγμα. Οπότε το να βλέπουμε τον γλώσσα τηλεβιστρό ή την σημεολογία, δηλαδή να διαβάζουμε τι εικόνε σαν ένα συνεχί κείμενο που πρέπει να το δούμε μέσα εποχή του μέσα στο ιστορικό πλαίσιο και το πνευματικό που το παρήγαται είναι μια πολύ εντυπωσιακή και τελείω ανατρεφική λογική. Σήμερα όλα πια είναι αυτονόητο, έτσι. Κανεί δεν έχει αντιρρήσει για όλα αυτά τα πράγματα. Συνώμη τώρα για την παρέκτησε να σα πήγαινε λίγο ματριά.

SPEAKER_02 36:24

Ήταν εκπληκτική η αφύγη αυτή τη προσωπική ιστορία πίσω από την μεταφορά του βιβλίου στα ελληνικά επιτέλου. Και ευτυχώ δηλαδή υπήρχε όλο αυτό το παρασκήνιο και καταφέραμε να έχουμε στα ελληνικά αυτό το φοβερό απόίημα. Κλείνοντα, ήθελα να κάνω μια ερώτηση για το θρησκευτικό στοιχείο. Γιατί η θρησκευτικότητα και στο ατομικό, αλλά και σε κοινωνικό συλλογικό επίπεδο, είναι κάτι πολύ διαφορετικό στον αρχείο κόσμο σε σχέση με αυτό το οποίο έχουμε βιώσει εμεί ω άνθρωποι που είσαι περιπτώσει του 21ου αιώνα. Και συνολικά όλοι μα και η παράδοση μα έχει μεταφέρει. Η σχέση των ανθρώπων με τη θρησκευτικότητα. Σε ποιο βαθμό ρυθμίζει τι κοινωνικέ σχέσει.

SPEAKER_00 37:18

Τώρα αυτό είναι γενικό θέμα ω περιεχόμενο και το πλαίσιο του βιβλίου και αυτή τη συγκεκριμένε μελέτη. Ναι, όσο μπορούμε εκεί να το συνδέσουμε. Αυτή συζήτησαν με βάση την υικονογραφία δύο α πούμε περιοχέ. Μία είναι τα ελευθία μυστήρια, που είναι ο χώρο που καλή συχνοθελώ ζει μια εμπειρία, μια μυστηριακή εμπειρία που του αλλάζει τον τρόπο τη θέση τη ζωή και του φαίνει μια ηρευμία σε σχέση με τον θάνατο. Αυτό τουλάχιστον τα ελευθεσύρια μιστήρια, να καταλάβουν κάτι βαθύτερο από τη ζωή και εκεί βέβαια βλέπουν ότι οι εικόνε δεν αποκαλύπτουν το μυστικό. Γυρύνουμε γύρω γύρω όπω και οι αρχικέ πηγέ δεν αποκαλύπτουν. Το υπέροχο όμω είναι και αυτό δίνουν βάση γιατί το επιτρέπει και η ανθρωπολογία είναι ο Διόνοσ. Ο Διόνισο σημαίνει για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Είναι ο Θεό των ανατροπών, ο Θεό που θεωλώνει τα όρια ανάμεσα στον πολιτισμό και την αγριότητα, ο θεό των προσωπίων, ο θεό των γυναικών, ο θεό που κοιτάζει το μέρο που είναι αποκλεισμένο από το δημόσιο βίο, όπω είναι οι γυναίκε, ο θεό την τάξη τη πόλη. Είναι θεώ μια απελευθέρωση. Ένα απελευθερωτικό θεό και ταυτόχρονα δίνει μια λειτουργεί συμπληρωματικά. Μα πόν λίγο όρου. Έτσι, να πω και μια λέξη που δεν μου αρέσει την συστημική θρησκευία των πόλεων. Παρότι είναι μέρο του συστήματο, αλλά δημιουργεί ανατροπέ. Γι' αυτό και όλοι Σαράκτη πόλη των εικόνα έγραψε ένα πάρα πολύ και συνοδεύεται από του ατείρου. Να μην πω ότι είναι η άντρα. Έχετε την εικόνα μεταφέρουμε τα μαγδευμένου παλού και τα λοιπά. Οι μονάδε με τα φίλια που είναι αδριαμένε και ζουν έξω από τα όρια τη πόλη πιώνουν τη μυστηριακή λατρία και την χάρη του Θεού με έναν διαφορετικό τρόπο και μετά γυρίζουν ήρεμε στο σπίτι κτλ. Λοιπόν, ο Διομήσω είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο, όπω το αντιμετωπίζουμε, απελευθερωτικό και ανατληπτικό. Γι' αυτό και τη Σάββαση εκείνη τα αναλύω. Έγραψε ένα δεύτερο βιβλίο, μετά την πόλη των εικόνων, την πόλη των Σατρίων. Όπου στην ουσία μιλάει ότι μέσω του Διονήσω, η πόλη επιτρέπει αυτό είναι το σημαντικό και ανέχεται την ανατροπή των ίδιων τη των θεσμών. Δήμητρα του θεσμοφόρου, την γεωργεία, νόμιμη μεσίυση, όλα αυτά τα νόημα πράγματα και η επιβίωση τη πόλη. Ο Διότισο δημιουργεί ανατροπή για ένα χρονικό διάστημα όσο κατά η υγειο και κυρίω συμμετέχουν οι αποκλεισμένοι. Οι γυναίκε. Λοιπόν, αυτό το μελετούμε με πάρα πολύ επιδεξιότητα και έχει δώσει πάρα πολλά ωραία στοιχεία. Να σα πω όμω ότι και μετά από αυτέ τι πολύ ωραίε τέτοιε, ότι αυτό το μεναδισμό, αυτή, θα λέγαμε, η συστημική εταιρεία απελευθέρωνε τι γυναίκε σαν τη χίτρα, σαν το καπάκι τη χήτρα, το σηκώνα για λίγο για να φύγουν οι καταπλησμένε επιθυμίε ή την καταποίηση να εκραγεί, αλλά μέσα στα όρια τη λατρία μετά αυτέ οι γυναίκε, δεν ήταν δεν και νιώθανε μονάδε στο σπίτι του, εκτόναν από το ψυχικό του κόσμου με μια καρότητα, αλλά γυρίζαν σαν να είχαν κάνει την πιο πετυχημένη ψυχανάρη. Επιτρέψτε να κάνουν αυτό ένα στιγμό. Και γεννού αν ήρενα στα σπίτια του και στην όμω η ζωή του έτσι και στι υποχρεώσει του. Αυτό κοιτάζει κυρίω αυτή η ματιά, όπω επίση το γάμει και την κυβία, που είναι επίση η χώρο των γυναικών με μεγάλο τρόπο που πάνε σε εκπαιδεύουν και τι γυναίκε με βάση τι εικόνε κτλ. Αλλά επιτρέπεται ταυτόχρονα η ακιογραφία και τον κόσμο με τι εκτέρε. Και τον κόσμο του έρωτα. Αλλά αυτό κυρίω καταναλύνετε στα σηκώσια υποθέτω, γιατί εκεί είναι σε μήνω σε κρατήρε και σε κύριε που είναι τα ακία των συμποσίων.

SPEAKER_02 41:29

Αυτό το τελευταίο κομμάτι τη συζήτηση με καλή πάρα πολύ έντονα και θεωρητικά να κάνουμε μια άλλη συζήτηση για τη σχέση τώρα όλων αυτών και με το δράμον, την αρχή τραγουδία και κομμαδία κλπ. Αλλά αυτή είναι μια πολύ διαφορετική συζήτηση από το πολύ διαφορετικό πλαίσιο. Οπότε θα βάλουμε την Τολήδα προ το παρόν. Μιλήσαμε, λοιπόν για την πόλη των εικόνων, μιλήσαμε για μια έκδοση, ένα συλλογικό τόμαξη από τη Πανεφθυία εκδοχή Κρήτη με τον Δημήτρη Μποσνάκι, καθηγητή κλασική αρχικολογία του Πανεπιστήμιο Κρήτη. Κυρί οπνάκι, ευχαριστώ πάρα πολύ.

SPEAKER_00 42:09

Κι εγώ για όλο κάθε φορά την κουβέντα μαζί του. Νομίζω ότι δώσαμε ένα νόημα τι είναι αυτό το βιβλίο και πώ ήταν και το τόμο και σήμερα πώ πρέπει να καταλαμβάνουμε.

SPEAKER_02 42:20

Είμαι βέβαια και ανοίξαμε και την όρεξη για να αναζητηθεί το βιβλίο και να μελετήσει πραγματικά γιατί είναι κρίμα. Και είναι φοβερό ότι χρειάστηκαν 40 και πριν χρόνια για να φτάσει το βιβλίο αυτό να μεταφραστεί τα ελληνικά. Να είστε καλά.

SPEAKER_00 42:37

Είναι μια πολύ ωραία ενό. Πρέπει να πω και ο κυρία Πασκάλο που είναι υπεύθυνοι των εκπρόσεων, έκανε ότι καλό και καλύτερο να είναι το καλό και όμορφο βιβλίο καλοκαιρινό.

SPEAKER_02 42:47

Το έχουμε λοιπόν στο μυαλό μα, το σημειώνομαι και το αναζητούμε. Ευχαριστώ πολύ.

SPEAKER_00 42:52

Είμαστε καλά, ευχαριστώ.

SPEAKER_02 42:54

Ακούσατε τι αναλύσει με το Γιάννη καλαπίδη για το podcast του NewsCub. Μα βρίσκεται στο newskup.gr και μα ⁇ ακολουθείτε στα κανάλια του NewsHub σε όλε τι πλατφόρνε πρόκειται.