Dag 17 - 2026 - Genesis 49-50, Psalm 90

Vandaag lezen we Genesis 49-50 en Psalm 90 uit de NBV21.

🌟 Laat een review achter in jouw podcastapp!
📖 Lees mee via de app en houd je persoonlijke voortgang bij
🔎Ontdek nog meer manieren om mee te doen
📷Volg ons op Instagram
💡Schrijf je in voor tweewekelijkse Bijbelse inspiratie
❤️Lees meer over het Bijbelgenootschap

Transcript

Je luistert naar het Bijbel in een jaar podcast van het NBG.
Dit is dag 17.
Vandaag lezen we Genesis 49-50 en Psalm 90.   

Genesis 49 en 50.
Toen liet Jakob al zijn zonen bij zich komen. Hij zei: ‘Kom allemaal hier. Ik zal jullie vertellen hoe het in de toekomst met jullie zal gaan. Kom hier bij me staan. En luister naar mij, naar jullie vader Jakob.
Ruben, jij bent mijn oudste zoon. Jij werd het eerst geboren, toen ik nog jong en sterk was. Jij zult niet de belangrijkste zijn. Want je bent wild, zo wild als een snel stromende rivier. En je hebt me beledigd door met één van mijn vrouwen te slapen.
Simeon en Levi, jullie zijn altijd samen, en jullie staan altijd klaar om te vechten. Ik wil jullie plannen niet horen, ik wil niet met jullie meedoen. Want jullie hebben mensen gedood, alleen maar omdat jullie kwaad waren. En jullie hebben stieren met messen gestoken, alleen maar omdat jullie daar zin in hadden.
Maar jullie zullen gestraft worden voor jullie woede en voor dat harde geweld! Ik zal jullie grond verdelen en aan je broers geven. En jullie worden verspreid over het land.
Juda, je broers zullen je bewonderen. Je zult je vijanden verslaan. En je eigen broers zullen voor je buigen. Juda, mijn zoon, je bent zo sterk als een leeuw. Een leeuw grijpt een dier, eet het op en gaat daarna rusten. En niemand durft hem dan wakker te maken!
Jij zult altijd heersen, altijd zal één van jouw nakomelingen regeren. Totdat er iemand komt die belangrijker is dan jij. Een koning die over alle volken zal heersen.
Je zult rijk zijn. Je zult zo veel druivenplanten hebben, dat je ezels ervan mogen eten. Je zult zo veel wijn maken dat je er je kleren in kunt wassen. Je ogen zijn donkerder dan wijn. Je tanden zijn witter dan melk.
Zebulon, jij zult wonen bij de zee. Jouw gebied wordt een haven waar schepen komen. De grens van je gebied zal pas bij het land Sidon zijn.
Issachar, jij bent zo sterk als een ezel. Een ezel die tussen de bagage ligt te rusten. Maar hij moet alle bagage op zijn rug dragen.
Zo ben jij, Issachar. Je zult rustig wonen in een mooi land. Maar je zult slavenwerk doen, en zo moe worden als die ezel.
Dan, jij zult je stam leiden, en de stammen van Israël zullen respect voor je hebben. Jij zult zo gevaarlijk zijn als een slang die over de weg kruipt. Hij bijt in de benen van een paard, zodat de ruiter eraf valt.’
Toen zei Jakob: ‘Heer, ik hoop dat u mij zult helpen!’
Jakob ging verder: ‘Gad, rovers zullen jou achtervolgen, maar daarna zul jij hen achtervolgen.
Aser, op jouw grond zal goed voedsel groeien. Zelfs koningen zullen dat heerlijke voedsel eten.
Naftali, jij bent zo vlug als een hert. Een hert dat vrij in de bossen leeft en mooie jongen krijgt.
Jozef, jij bent zo vruchtbaar als een druivenplant. Een plant die groeit bij een bron, met veel druiven, en met takken hoog tegen de muur.
Je vijanden haatten jou. Ze hebben je aangevallen en op je geschoten met hun pijl en boog. Maar jouw boog bleef sterk en je handen bleven sterk. Want de machtige God heeft je geholpen. De God die mij sterk gemaakt heeft, zorgde voor jou.
Mijn God zal je helpen. De machtige God van je vader zal jou zegenen. Hij zal voor regen uit de hemel zorgen en voor water diep uit de grond. En hij zal kinderen en kleinkinderen aan je geven. Ik wens je veel geluk en rijkdom toe. Meer dan je ooit kunt vinden in de bergen en de heuvels. Dat alles wens ik jou toe, Jozef. Want jij bent voor mij de belangrijkste van al mijn zonen.
Benjamin, jij bent zo hongerig als een wolf. Een wolf die elke dag op zoek is naar dieren die hij kan grijpen.’
Dat waren de afscheidswoorden van Jakob voor zijn zonen. Voor elk van zijn zonen had hij een eigen wens. De twaalf stammen van Israël stammen af van de twaalf zonen van Jakob.
Daarna zei Jakob tegen zijn zonen: ‘Binnenkort zal ik sterven. Jullie moeten me dan begraven bij mijn voorouders, in de grot op het land van de Hethiet Efron. Die grot is in Machpela, bij Mamre in Kanaän. Abraham heeft die grot en dat land gekocht van Efron. Zo had hij een eigen graf. Abraham en Sara zijn daar begraven, en ook Isaak en Rebekka. En ik heb ook Lea daar begraven.’
Nadat Jakob dat gezegd had, ging hij weer op het bed liggen. Toen stierf hij.

Jozef boog zich over het lichaam van zijn vader heen. Hij kuste Jakobs gezicht en hij huilde. Daarna gaf hij zijn artsen opdracht om het lichaam van zijn vader klaar te maken voor de begrafenis. De artsen verzorgden Jakobs lichaam met geurige olie. Dat deden ze veertig dagen lang. Zo lang duurde het verzorgen van een dode in Egypte. En de Egyptenaren rouwden zeventig dagen lang.
Toen het tijd was om Jakob te begraven, zei Jozef tegen de dienaren van de farao: ‘Mijn vader heeft voor zijn dood gevraagd of ik hem in zijn eigen graf in Kanaän wil begraven. Ik heb hem beloofd dat ik dat zou doen. Willen jullie alsjeblieft aan de farao vragen of ik mijn vader in Kanaän mag begraven? Daarna zal ik terugkomen.’
De farao gaf Jozef toestemming om zijn vader in Kanaän te begraven, zoals hij beloofd had.
Toen ging Jozef op reis om zijn vader te begraven. Alle dienaren van de farao en andere belangrijke mensen uit Egypte gingen mee. Ook het gezin van Jozef, zijn broers en alle familieleden gingen mee. Alleen de kleine kinderen en de dieren bleven in Gosen. Er reisden ook paarden en wagens mee. Het was een heel grote groep.
Ze stopten onderweg bij de plaats Goren-Haätad, aan de overkant van de rivier de Jordaan. Daar bleven ze zeven dagen rouwen en huilen. Toen de inwoners van Kanaän dat zagen, zeiden ze: ‘De Egyptenaren zijn heel verdrietig.’ Die plaats bij de Jordaan wordt ook Abel-Misraïm genoemd.
De zonen van Jakob deden wat hun vader gezegd had. Ze brachten hem naar Kanaän en ze begroeven hem in Machpela, dicht bij Mamre. Daar was de grot met het graf van Abraham. Die grot en dat land had Abraham gekocht van de Hethiet Efron.
Na de begrafenis ging Jozef terug naar Egypte, samen met zijn broers en iedereen die erbij geweest was.
De broers van Jozef werden bang, nu hun vader er niet meer was. Ze zeiden: ‘Jozef is misschien nog kwaad op ons. Hij zal ons misschien straffen omdat we hem zo slecht behandeld hebben.’
Daarom stuurden ze dit bericht naar Jozef: ‘We moeten van onze vader vragen of je ons wilt vergeven. Dat heeft hij voor zijn dood gezegd. We hebben je erg slecht behandeld en je veel kwaad gedaan. Maar onze vader wil dat je ons vergeeft. Want ook wij dienen de God van onze vader.’ Toen Jozef dat hoorde, moest hij huilen.
Daarna gingen de broers zelf naar Jozef toe. Ze knielden voor hem en zeiden: ‘We zullen je slaven worden.’ Maar Jozef zei: ‘Waarom zijn jullie zo bang? Ik ben God niet. Jullie hebben mij heel slecht behandeld, maar God heeft het goedgemaakt. Hij heeft ervoor gezorgd dat een heel volk kon blijven leven. Wees niet bang. Ik zal voor jullie en voor jullie kinderen zorgen.’ Zo stelde hij hen gerust met vriendelijke woorden.
Jozef bleef met zijn hele familie in Egypte wonen. Hij werd 110 jaar oud. Hij leefde nog toen de kleinkinderen van Efraïm geboren werden. Hij maakte ook nog de geboorte mee van de kinderen van Machir, de zoon van Manasse.
Jozef zei tegen zijn broers: ‘Binnenkort zal ik sterven. Maar God zal voor jullie zorgen. Hij zal jullie weer uit dit land weghalen. Hij zal jullie terugbrengen naar het land dat hij beloofd heeft aan Abraham, Isaak en Jakob. Jullie moeten me plechtig beloven dat jullie dan mijn lichaam meenemen.’
Jozef stierf in Egypte toen hij 110 jaar oud was. Zijn lichaam werd verzorgd voor de begrafenis, en in een kist gelegd.

--

Dit is de Bijbel in een Jaar podcast dag 17.
Een podcast van het NBG.
Morgen staat er een nieuwe aflevering voor je klaar.