Dag 92 - 2026 - Numeri 15-16, Psalm 39

Vandaag lezen we Numeri 15 en 16 en Psalm 39 uit de NBV21.

🌟 Laat een review achter in jouw podcastapp!
📖 Lees mee via de app en houd je persoonlijke voortgang bij
🔎Ontdek nog meer manieren om mee te doen
📷Volg ons op Instagram
💡Schrijf je in voor tweewekelijkse Bijbelse inspiratie
❤️Lees meer over het Bijbelgenootschap 

Transcript

SPEAKER_01 0:04

Dit is de Bijbel in een jaarpodcast van het NBG. Dit is dag 93. Vandaag lezen we numeri 15 en 16 en Pazalme 39. Nummer 15 en 16.

SPEAKER_02 0:23

Regels en voorschriften. De Heer zei tegen Mozes. Zeg tegen de Israëlieten: wanneer jullie eenmaal in het land zijn dat ik je zal geven om er te wonen, en jullie brengen de Heer een brantoffer of een vredeoff van je runderen of van je schapen en geiten om Hem met die geurige gaven te behagen. Of nu een offer brengt ter nakoming van een gelofte of als vrijwillige gave, of omdat het een feestdag is. Dan moet degene die de Heer een brandoffer of een vredeoff brengt daar andere offers aan toevoegen. Bied bij elk schaap een graanoffer aan van een tiende even tarvebloem, vermengd met een kwart hin olijfolie en een wijnoffer van een kwart hin wijn. Bij een ram moet je een graanoff van twee tiende even tarwbloem vermengd met een derde hin olijfolie aanbieden en een wijnoffer van een derde hin wijn. Je moet de Heer een geurig offer brengen om hem daarmee te behagen. Wanneer je de Heer als brantoffer of vredeoffer een rund aanbiedt ter nakoming van een gelofte, bied dan bij dat rund een graanoff aan van drie tiende effa tarvebloem, vermengd met een halve hin olijfolie en een wijnoffer van een halve hin wijn. Zo is het een geurige gave die de Heer behaagt. Houd deze hoeveelheden aan voor elke stier, elke ram, elk schaap en elke geit. Hoeveel dieren je ook offert, houd per dier deze hoeveelheden aan. Dit geldt voor iedere geboren Israëliet die de Heer een offer wil brengen, een geurige gave die Hem behaagt. En hetzelfde geldt voor vreemdelingen, die in de toekomst tijdelijk of blijvend bij jullie wonen en die de Heer een offer willen brengen, een geurige gave die Hem behaagt. Voor de hele gemeenschap geldt één en dezelfde wet, voor jullie zelf en voor de vreemdelingen die bij jullie wonen voor alle komende generaties. Er bestaat voor de Heer geen onderscheid tussen jullie en vreemdelingen. Voor jullie en voor de vreemdelingen die bij jullie wonen, geldt één en hetzelfde voorschrift en één en dezelfde regel. De Heer zei tegen Mozes, Zeg tegen de Israëlieten: wanneer jullie eenmaal in het land zijn waar ik je naartoe breng, en van de opbrengst van de akkers eten, schenk dan een deel ervan aan de Heer. Maak van het eerste deeg een brood en sta dat af, zoals je ook na het dorsen een deel van je graan afstaat. Van je eerste deeg moet je iets afstaan aan de Heer, jullie en alle komende generaties. Het kan zich voordoen dat jullie onopzettelijk verzuimen een van de geboden die de Heer aan Mozes gegeven heeft na te leven. Welk van de geboden dan ook die de Heer jullie bij monden van Mozes heeft opgelegd toen Hij zijn geboden gaf of op enig moment daarna. Maakt de hele gemeenschap zich hieraan schuldig, onopzettelijk en zonder het te beseffen, dan moet ze de Heer een stier als brantoffer aanbieden, een geurige gave die hem behaagt met het bijbehorende graan en wijnoffer zoals voorgeschreven. Ook moet een bok worden aangeboden als reinigingsoffer. De priester moet aan de hele gemeenschap van Israël de verzoeningsrieten voltrekken en dan zal hun vergeving worden geschonken omdat het een onopzettelijke misstap was en omdat ze de Heer daarvoor een brantoff en een reinigingsoff hebben gebracht. De voltallige gemeenschap van Israël zal vergeving krijgen, evenals de vreemdelingen die bij jullie wonen, omdat het een onopzettelijke misstap was. Zondigt één enkele persoon onopzettelijk, dan moet hij een eenjarige geit als reinigingsoffer aanbieden. De priester moet voor zo iemand die onbedoeld gezondigd heeft, verzoening bij de Heer bewerken door de verzoeningsrieten aan Hem te voltrekken. Dan krijgt Hij vergeving. Wanneer iemand onopzettelijk een misstap begaat, geldt voor geboren Israëlieten en voor vreemdelingen die bij jullie wonen, één en dezelfde wet. Maar wanneer iemand willens en wetens zondigt, of het nu een geboren Israëliet is of een vreemdeling, spot hij met de Heer. Zo iemand moet uit de gemeenschap gestoten worden, omdat hij geen ontzag getoond heeft voor de woorden van de Heer en zijn geboden geschonden heeft. Zo iemand moet uitgestoten worden. Hij moet de gevolgen van zijn zonde dragen. Tijdens hun verblijf in de woestijn troffen de Israëlieten eens een man aan die op sabbat hout aan het sprokkelen was. Degenen die hem aangetroffen had, brachte hem voor Mozes en Aaron en voor de hele gemeenschap. Hij werd in bewaring gesteld omdat nog niet was bepaald wat er met zo iemand moest gebeuren. De Heer zei tegen Mozes: Die man moet gedood worden. De hele gemeenschap moet hem buiten het kamp stenigen. Toen brachten ze hem met z'n allen buiten het kamp en daar doden ze hem door hem te stenigen zoals de Heer Mozes had opgedragen. De Heer zei tegen Mozes: Zeg tegen de Israëlieten dat zij en al hun nakomelingen aan de zoom van hun kleren kwastjes moeten bevestigen, waarin een blauw purperend draad verwerkt is. Bij het zien van die kwastjes zullen jullie herinnerd worden aan alle geboden van de Heer, zodat jullie die naleven en mij niet ontrouw worden door de begeerten van je hart en je ogen te volgen. Ze zullen jullie helpen om aan al mijn geboden te denken en die na te leven en jullie God toegeweid te blijven. Ik ben de Heer, jullie God, die je uit Egypte heeft weggeleid om jullie God te zijn. Ik ben de Heer, jullie God. Het gez van Mozes en Aarom betwist. De leviet Korag, de zoon van Jishar, de zoon van Chehat en de Rubenieten Datan en Abiram, de zoon van Eliap en on, de zoon van Pelet, kwamen tegen Mozes in opstand. Ze werden gesteund door 250 leiders van de Israëlieten, achtenswaardige mannen, de aanzienlijkste van de gemeenschap. Ze stelden zich tegenover Mozes en Aaron op en zeiden tegen hen, U matigt u te veel aan. Alle leden van de gemeenschap zijn heilig, en de Heer is in hun midden. Waarom voelt u zich dan boven de gemeenschap van de Heer verheven? Bij het horen van deze woorden wiep Mozes zich ter aarde. Daarna zei hij tegen Korag en zijn aanhang. Morgen zal de Heer bekendmaken wie hem toe behoort, wie heilig is en in zijn nabijheid mag verkeren. Wie hij zal uitkiezen, mag in zijn nabijheid komen. Luister wat u moet doen, korach, en u, zijn aanhangers ook. Neem morgen allemaal een vuurbak, doe er gloeiende kolen in, en leg daar reukwerk op voor de Heer. Degene die dan door de Heer wordt uitgekozen, die is heilig. U matigt u te veel aan, lewieten. Mozes zei verder tegen korag: luister goed, le wieten. Is het u niet genoeg dat u door de God van Israël van de andere Israëlieten bent afgezonderd om in zijn nabijheid te verkeren, om werkzaamheden bij de tabernakel van de Heer te verrichten en om de hele gemeenschap ten dienste te staan en die te vertegenwoordigen? Is het u niet genoeg dat Hij uw en uw stamgenoten, de leviten, in zijn nabijheid heeft toegelaten? Eist u nu ook nog het priesterschap op? U en al die aanhangers van u spannen tegen de Heer zelf samen, want wie is Aaron dat u zich bij Hem zou beklagen? Mozes liet datan en Abiram roepen, de zonen van Eliab. Maar zij zeiden, we komen niet. Is het niet genoeg dat u ons uit een land dat overvloeit van melk en honing hebt weggehaald om ons in de woestijn te laten sterven? Moet u zich ook nog als Heer en Meester over ons opwerpen? U hebt ons bepaald niet naar een land gebracht dat overvloeit van melk en honing en ons ook geen akkers en wijngaarden gegeven. Denkt u dat uw mannen als wij een rat voor ogen kunnen draaien? We komen niet. Toen werd Mozes woedend. Schenk geen aandacht aan hun offer, zei hij tegen de Heer. Niemand van hen heb ik ook maar een ezel afgenomen, niemand van hen heb ik kwaad gedaan. Tegen korag zei Mozes: Morgen moeten u en al uw aanhangers voor de Heer verschijnen, u en zij en aarom. Iedereen moet dan een vuurbak nemen en er reukwerk inleggen. En alle 250 vuurbakken moeten in de nabijheid van de Heer worden gebracht. Of die van uw zelf en Aaron. Iedereen nam een vuurbak, deed er gloeiende kolen in, legde daar reukwerk op en stelde zich bij de ingang van de ontmoetingstent op, net als Mozes en Aaron. Toen korag al zijn aanhangers bij de ingang van de ontmoetingstent had verzameld en zij daar bij Mozes en Aaron stonden, verscheen de maajestijd van de Heer aan het hele volk. De Heer zei tegen Mozes en Aaron: zonder je van deze menigte af, dan zal ik die in een oogwenk vernietigen. Hierop wiepen ze zich ter aarde en zeiden: God, u die al wat leeft de levensadem schenkt, als één mens zondag, laat u uw toren dan op het hele volk neerkomen. De Heer antwoordde Mozes: Draag al op om bij de tenten van Korag, Datan en Abiram weg te gaan. Gevolgd door de oudsten van Israël, ging Mozes naar Datan en Abiram. Ga bij de tenten van die goddeloze mannen vandaan, zei hij tegen het volk: en raak niets aan dat van hen is, anders komt u om vanwege hun zonde. Iedereen ging bij de tenten van Korach, Datan en Abiram weg. Datan en Abiram kwamen naar buiten en bleven bij de ingang van hun tent staan, samen met hun vrouwen en kinderen. Mozes zei: Nu zult u inzien dat het de Heer is die mij gezonden heeft om alles te doen wat ik heb gedaan en dat het niet uit mijzelf is voortgekomen. Sterven deze mensen op de manier waarop iedereen sterft, treft hen hetzelfde lot als ieder ander, dan heeft de Heer mij niet gezonden. Maar als de Heer iets laat gebeuren dat nog nooit gebeurd is, als de aarde haar mond openspert en hen met al hun bezittingen opslokt en zij levend in het doden rijk afdalen, dan zult u inzien dat die mannen de Heer hebben afgewezen. Nauelijks was hij uitgesproken, of de grond onder hun voeten spleet open, de aarde opende haar mond en slokte hen op, met hun families, alle mensen van korrach en alles wat ze bezaten. Zo daalden zij met allen die bij hen hoorden, levend in het dodenrijk af. De aarde sloot zich boven hen en zij waren uit de gemeenschap verdwenen. Alle Israëlieten die eromheen stonden vluchten weg toen zij hen hoorden schreeuwen uit angst dat de aarde ook hen zou opslokken. Toen kwam er een felle vlam uit het heiligdom die de 250 mannen die het reukwerk geofferd hadden, dodelijk trof.

SPEAKER_00 13:02

Psalmen 39. Voor de koorleider. Voor je Duten. Een Psalm van David. Ik had mij voorgehouden, ik moet mij beheersen, en mijn tong voor zonde behoeden, mijn mond met een muilband bedwingen, te midden van mensen zonder God of gebod. En ik zei dan ook niets, geen woord. Ik zweeg en vond geen verlichting. Ik voelde steeds heviger pijn. Het brandde in mijn binnenste. Bij mijn zuchten leidde een vuur op en mijn tong begon te spreken. Geef mij weet van mijn einde, Heer, van de maat van mijn levensdagen. Laat mij weten hoe vergankelijk ik ben. U maakte mijn dagen een handbreed lang. Mijn levensduur is niets in uw ogen. Niet meer dan lucht is het bestaan van een mens. Niet meer dan een schaduw, zijn levensbad. Niet meer dan lucht wat hij rusteloos najaagt. Hij vergaart en weet niet wie het toevalt. Wat heb ik dan te verwachten, Heer? Mijn hoop is alleen op u gevestigd. Bevrijdt mij van al mijn zonden, bespaar mij de hoon van dwazen. Ik zei niets, u opende mijn mond niet, want u was het die mij dit alles aandeed. Houd op mij nog langer te kwellen, ik bezwijk onder de slagen van uw hand. U kast tijd de mens als straf voor zijn zonde, u tast zijn schat aan zoals een mot een kleed. Niet meer dan lucht, is een mens. Hoor mijn gebed, Heer. Luister naar mijn hulpgeroepen. Wees niet doof voor mijn verdriet, want een vreemdeling ben ik bij u te gasten, zoals ook mijn voorouders waren. Wend uw straffende blik van mij af. Dan beleef ik nog vreugde voordat ik heen ga en niet meer ben.

SPEAKER_01 15:12

Dit is de Bijbel in een jaar podcast van het NBG. Morgen staat er weer een nieuwe aflevering voor je klaar.