Zeg es notaris
Welkom bij Zeg es notaris, de podcast van Notaris.be. Elke aflevering biedt je interessante weetjes, tips van experten en boeiende verhalen over alle sleutelmomenten in je leven waarbij de notaris je helpt.
Meer info en tips op https://www.notaris.be/.
Zeg es notaris
Cruciale vragen voor wie een huis koopt: de factuur van Hotel Mama
Use Left/Right to seek, Home/End to jump to start or end. Hold shift to jump forward or backward.
Het is een stijgende trend: steeds meer jongeren kleven langer vast aan hun ‘nest’. Vaak omwille van economische redenen. Huren of kopen is voor veel jongeren geen haalbare kaart. Soms ook voor emotionele redenen. Hoe is deze evolutie tot stand gekomen? Is dit per se een slechte zaak en wat als je thuis zelf een ‘hotel mama’ bent? Relatiecoach Karen Vandenbroeck en notaris Astrid Dobbels onderzoeken dit fenomeen en geven ouders praktische tips om slim om te gaan met nestklevers.
[geluidseffect] Hé luisteraar. Welkom bij Zeg es notaris. De podcast waarin we op een toegankelijke manier juridische en praktische vragen bespreken die ons allemaal raken in het dagelijkse leven. En vandaag gaan we het hebben over hotel mama. Ja, want waarom blijven volwassen kinderen langer bij hun ouders wonen? Wat zijn de voordelen, de aandachtspunten? En ook welke juridische zaken mogen we niet over het hoofd zien? Wel, daarvoor gaan we in gesprek met notaris Astrid Dobbels voor het juridisch perspectief. Hey. Goedemiddag. En relatiecoach Karen Vandenbroeck, welkom! Relatiecoach denk ik automatisch, jij krijgt heel veel koppels over de vloer, maar blijkbaar krijg je ook echt wel ouders met hun kinderen bij jullie in de praktijk, vertel.
Karen Vandenbroeck:Ja, inderdaad. Mensen denken altijd relatie coaching, dat is tussen partners. Uh, maar heel vaak gaat het ook over ouders en kinderen. En dan kan het zijn dat ouders alleen komen of ook de kinderen alleen ofwel samen, hè. Maar het is meestal dat ze wel apart komen en dan gaat het over de moeilijke samenwerking of afspraken die er zijn tussen ouders en kinderen. En bij ouders is dat heel vaak toch wel hoge verwachtingen, soms naar hun kinderen. En dat kan gaan over partnerkeuze of samen in een zaak zitten of, uh, werk. Uhm, terwijl bij kinderen het ook dikwijls is heel erg die druk voelen van ik moet dit voor mijn ouders doen, terwijl ik misschien zelf graag een andere keuze wil maken. En hoe moet ik daar dan mee omgaan?
Ellen Wauters:Echt conflicterende verwachtingen. En die proberen echt egaal te krijgen. Nu, om het, uh, bij het onderwerp van de dag te houden: hotel mama. Ik las een tijdje geleden in de krant dat jongeren die thuis blijven wonen toch wel een flinke duit kunnen sparen. Blijkbaar zelfs €15.000 per jaar. Ja, dat is een financieel voordeel. Is dat volgens jou ook wel de belangrijkste reden om te kiezen voor hotel mama?
Karen Vandenbroeck:Zal zeker niet de belangrijkste reden zijn, want heel veel jongeren willen heel graag op eigen poten staan of, uh, zelf hun eigen weg maken. Maar je ziet heel vaak, ja, dat een huis huren of kopen enorm veel kosten is en dat dan inderdaad misschien wel een keuze is om, om dat even uit te stellen. Maar mensen kunnen ook zeggen van uhm, ik zit in een scheiding of ik ben tijdelijk, uhm, voor mijn werk in de buurt van mijn ouders en kan ik dan ook niet daar even logeren? Dus het hoeft niet altijd, uhm, iets zijn dat definitief en lang is. Uh, we zien ook soms het gemak, hè, van het, het eten staat op tafel, de was is gedaan enzoverder. Dat mensen ook of jongeren ook wel nog kunnen genieten van die zorgen van hotel mama.
Ellen Wauters:Ja, financieel is maar één aspect, zeg je? Ja. Ja. Uhm, Astrid, jij bent notaris. Nu, de betaalbaarheid van een eigen woning of zelfs nog maar het gewoon huren van een woning. Zoals Karen net zegt, dat is niet evident, hè. En dus ze kiezen ervoor om langer bij hun ouders te blijven. Is dat ook iets dat jij merkt op jouw kantoor? Dat mensen met zo'n vragen tot bij jou komen? Uhm. Net omdat ze, ja, niet kunnen betalen en dus bij hun ouders blijven wonen.
Astrid Dobbels:Het is inderdaad wel zo dat, uh, als ge een eigen woning koopt en vooral, ik spreek dan heel vaak over alleenstaanden, hè, die een, die een, uh, eerste woning willen kopen. Uh, die worden geconfronteerd met het feit dat de banken uiteraard een, uh, serieuze spaarpot vragen vooraleer dat die lening wordt toegekend, hè. De panden of onroerend goed wordt op zich al duurder, hè, dus dat is een eerste probleem. En het feit dat de banken gecombineerd daarmee ook strenger worden en een serieuze eigen inleg vragen. Dat zorgt er wel voor dat vaak dat financiële, hè, los van dan het gemak van, van bij ouders te wonen, maar dat dat financiële wel een, een, een, uh, heel sterke factor kan zijn waarom dat kinderen toch langer thuis blijven.
Ellen Wauters:Want is er inderdaad een gemiddelde leeftijd bijvoorbeeld waarvan je merkt: ja, dat is het moment dat de meeste bij ons een huis komen kopen, uh, de notariële akte in orde brengen.
Astrid Dobbels:Ik vind dat moeilijk omdat, omdat heel sterk afhangt van, uh, of dat, of dat het alleenstaande personen zijn of, of koppels. Uh, bij koppels merk ik dat men eigenlijk vaak vrij snel zal kopen en aan een vrij jonge leeftijd zal kopen. Uh, maar natuurlijk, die zijn dan ook met twee, dus die draagkracht is ietske, uh, krachtiger. Inderdaad. Heel vaak heb je ook wel de ouders die een duwtje in de rug geven en die zeggen "kijk, wij gaan een bepaalde lening of een schenking geven aan de kinderen, zodat zij toch die eigen buffer kunnen opbouwen." Dus ik vind dat heel moeilijk om daar eigenlijk een concrete leeftijd op te bepalen. Dus het is heel sterk afhankelijk.
Ellen Wauters:Geen gemiddelde? Nee, eigenlijk niet. Zo gaat dat. Misschien kan je wel even kaderen, Astrid. Juridisch dan vooral. Zegt de wet eigenlijk iets over hoe lang kinderen bij hun ouders mogen wonen?
Astrid Dobbels:Het is eigenlijk zo dat, uh, ouders eigenlijk naar kinderen toe, uhm, zolang dat kinderen ten laste zijn, dat zij inderdaad voor de kinderen moeten zorgen, hè, ook op een financiële manier. Uh, hoe lang is een kind ten laste? Dat is niet gelinkt aan, uh, meerderjarigheid bijvoorbeeld, hè. Zolang dat een kind studeert en nog geen eigen inkomen heeft, is een kind ten laste. Uh, geniet het kind een vervangingsinkomen bijvoorbeeld of beginnen te werken? Dan stopt die onderhoudsplicht. Gaat het kind alleen gaan wonen, ook al is er bijvoorbeeld nog geen eigen inkomen, maar beslist het kind zelf van: ik ga hier weg en ik ga bijvoorbeeld bij mijn, bij mijn partner gaan wonen. Uh, ook dan stopt het, hè, want er zit daar geen vaste leeftijd op. Dat is afhankelijk van, uhm, situatie tot situatie. Ja.
Ellen Wauters:En strikt juridisch zou je dan kunnen zeggen voilà, ik ben ouder, uhm, en ik zeg nu tegen mijn volwassen kind: jij werkt, jij bent volwassen. De parameters zijn gunstig. Je vertrekt nu, zo bout. Zou je dat kunnen stellen?
Astrid Dobbels:Strikt gezien wel, ja. Ja.
Ellen Wauters:Merk je dat in de praktijk, Karen, dat het soms zo gaat?
Karen Vandenbroeck:Ja. Ja [gniffelt] . En dan, uh, krijgen we soms die kinderen en die zeggen zo van ik vind dat niet fijn, want dan heb ik het gevoel dat ik niet welkom ben bij mijn ouders meer, hè. Maar soms maken ouders wel hun punt. En ze hebben ook, denk ik, daar recht om dat punt ook te maken. Het is altijd wederkerig, hè, van, uh, ouders kunnen verwachtingen hebben naar kinderen, maar kinderen kunnen ook verwachtingen hebben naar ouders. En soms heb je soms kinderen die zeggen van: uh, ik wil al een voorschot op mijn erfenis, hè. En dan is het soms toch wel belangrijk om dan ook even durven te, te begrenzen als ouder om dan te zeggen van dat gaan we niet doen.
Karen Vandenbroeck:Hoe begeleid jij ouders daarin? Wat voor- Ja, ik denk dat het altijd heel belangrijk is om te gaan kijken van wat hebben die mensen nodig? Hè, wat willen zij eigenlijk zelf in relatie met die kinderen. Hè van ge kunt heel erg de strijd blijven aangaan, maar dan kan het ook zijn dat kinderen afstand nemen En dan wordt het soms ook heel erg juridisch gespeeld. Dat is dat het dan ook is. Je mocht de kinderen niet meer zien en dan gaan die mensen naar de rechtbank om toch ook contact te kunnen hebben met de kinderen en dan wordt het echt wel heel complex.
Ellen Wauters:Ja, toch risicovol als je dan toch eens op die streep staat. Heb jij dat ook al gemerkt in de in het notariaat?
Astrid Dobbels:Ja, wij merken inderdaad wel discussies daaromtrent. Of ook dan omgekeerd ouders die wel zeggen van: kijk, wij willen hier even helpen, maar hoe kunnen we dat juridisch kaderen, een koppel dat bijvoorbeeld koopt. Euh, de ene partner heeft een serieuze eigen inleg, de andere niet. Dan hebben ouders wel de wens van goed, ja, hoe kunnen wij dat hier beschermen? Want stel dat verkeerd loopt, ja, dat willen wij ook wel. Niet dat hij een, dat voorschot op erfenis, dat hij een schenking verloren gaat.
Ellen Wauters:En hoe doe je dat dan concreet inderdaad als ouder?
Astrid Dobbels:Er bestaan daar, daar verschillende types van contracten voor. Die schenking kan, kan geformaliseerd worden, kan op papier gezet worden zodat er een bewijs is. Partners onderling kunnen met de schulderkenning werken, zodat dat ook duidelijk is van goed, we kopen wel fifty-fifty aan, maar er zit daar een verschil in, in betaling, dus laten we dat even vormgeven. Er bestaan daar zeker mogelijkheden in. Uhm en dat gebeurt ook. Ik denk dat het ook verstandig is goede afspraken maken goede vrienden, dus ik denk dat het verstandig is om dat ook op papier te zetten.
Ellen Wauters:Ja, nuttig om te weten dat inderdaad een hele portfolio aan mogelijkheden als het is. Nu Karen, terug naar jouw praktijk, jouw gespreksruimte. Ik kan me wel voorstellen dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is als ouders en kinderen nog altijd onder een dak wonen, ook al zijn de kinderen op volwassen leeftijd. Maar ja, misschien zijn de ouders ook niet klaar om daar afscheid van te nemen. Kortom wanneer komen ze echt tot bij jou? Is dan de situatie al helemaal ontwricht? Of is dat ook soms wel preventief dat ze op een goede manier afspraken willen maken? Bijvoorbeeld aan mama?
Karen Vandenbroeck:Ik denk dat vooral uhm, wat ik wil benadrukken is de complexiteit. Want je hebt uhm, ik vind dikwijls dat we nog heel erg denken in kerngezinnen, terwijl er ondertussen ook alleenstaande ouders zijn. Nieuw samengestelde gezinnen. En dat heeft natuurlijk ook zijn eigen complexiteiten. En bijvoorbeeld bij een kerngezin. Wat we heel vaak soms zien is dat één van de twee partners en ik wil niet direct in clichés van mama en papa, want je hebt ook hotelpapa's. Papa's die heel moeilijk afscheid kunnen nemen van hun kinderen, maar waar dat dan één van de partners heel graag denkt van de kinderen zijn eindelijk het huis uit, nu is het tijd voor ons. Terwijl dat de andere partner dan nog heel erg wil zorgen. Dus dat geeft al heel wat spanningen in een, in een, in een koppel. En bij alleenstaande ouders speelt ook natuurlijk ook heel erg het schuldgevoel van: ik heb toch uhm mijn kinderen wat in de steek gelaten en ik wil, ik wil daar nu zo maximaal als ik er ben daar voor zorgen. Dus dat speelt daar. En bij nieuw samengestelde gezinnen of samengestelde gezinnen speelt ook het stukje van aandacht. Want je hebt dan dikwijls plus kinderen die ook nog spelen, de eigen kinderen. En daar speelt niet alleen van financieel hoe regelen we dat? Maar ook van is er voldoende tijd voor mij als eerste kind? Of in combinatie met de nieuwe, nieuwe partner en die zijn kinderen of, of haar kinderen?
Ellen Wauters:Ja, wel heel erg gelaagd inderdaad wat de mogelijkheden zijn. Dus het hoeft niet altijd in een complexe, ontwrichte situatie te zijn dat mensen tot bij jou komen. Echt al wel vanuit een verschil van verwachtingen om toch tot ja, een samenleving.
Karen Vandenbroeck:Dat zien we dikwijls van koppels die kinderen hebben gaat heel veel tijd naar die kinderen en de partnerrelatie wordt dikwijls ondergesneeuwd. We denken van we zijn goede ouders, dus we zullen ook wel goede partners zijn. En dan ineens gaan die kinderen weg. En dan is heel erg de vraag van wat willen we nu als partner? En dan zie je dat daar soms heel wat andere verwachtingen van de twee spelen.
Ellen Wauters:Ja, we hebben het gehad over ouder-kindrelatie. Ik kijk ook eventjes naar jou, Astrid. De broer-zusterrelatie is natuurlijk ook iets dat speelt, want dan heb je natuurlijk wel broers en zussen die vroeg het huis verlaten en de andere natuurlijk niet. Blijft wat langer hangen. Ja, dat lijkt me ook wel erg zuur aanvoelen voor die kinderen die sneller het huis hebben verlaten en dus gratis jaren kunnen blijven inwonen. Wat raad jij dan mensen in zo'n situatie aan?
Astrid Dobbels:Het gebeurt inderdaad euh, dat die mensen bij ons komen aankloppen met de probleemstelling van kijk, ja, eigenlijk voelt dat niet echt eerlijk aan. Ouders willen een kind ook niet op straat zetten, maar ze willen toch ergens een oplossing en een soort van eerlijkheid naar de andere kinderen toe. Om dan natuurlijk alles wat, wat het thuisblijvende kind kan sparen, dat is iets wat, wat een ander niet krijgt. Het kan opgelost worden juridisch onder de vorm van een soort van allee, of een erfovereenkomst. Dus dat is een soort familiepact, zoals we het noemen, waarin dat er effectief wordt aangegeven van kijk, dit kind blijft ietsje langer thuis. Euh, dat vertegenwoordigt een bepaald budget. En de andere kinderen, we gaan dat recht gaan zetten naar de andere kinderen toe onder de vorm van een extra schenking in geld, zodat eigenlijk de zaken gelijk worden gesteld.
Ellen Wauters:Dus er is meer mogelijk dan enkel wij vragen huur omdat het ene kind langer.
Astrid Dobbels:Dat is een andere mogelijkheid inderdaad. Er kan ook gevraagd worden aan het kind in kwestie van: kijk, in ruil voor het verblijf hier bij ons betaal je een maandelijks bedrag en op die manier is het eigenlijk eerlijk geregeld.
Ellen Wauters:En wat zijn dan zowat die grote orders? Bestaan die? Om te weten van dit is een billijke huurgevraagd.
Astrid Dobbels:Onderling overeen te komen. Ja, het is ook afhankelijk van situatie tot situatie. Eet het kind mee aan tafel, zorgt het voor zijn eigen potje. Je kunt een beetje vergelijken met, met een soort van cohousing met verschillende personen onder één dak, als je het zo wilt zeggen. Maar ja, er bestaan daar eigenlijk geen wettelijke vaste regels voor. Dat is euh. Nee, want als je alles wil bespreken, ja, dan kom je toch al gauw op veel regeltjes uit. Absoluut. Karen. Komen er mensen tot bij jou om dat toch nog wel menselijk te maken? Want bijvoorbeeld op zaterdag eet ik absoluut mee, maar op maandag niet. Dus is mijn bedrag dat ik nu maandelijks betaal een ander bedrag dan de volgende maand. Poe, complex.
Karen Vandenbroeck:Ja. Nu in dat financiële. Ik denk dat dat bij ons minder aan, aan de orde is. Maar het, waar het heel erg vooral over gaat, is dat je op een bepaald. En dat vind ik wel mooi dat je dat zegt. Is het een beetje cohousing project? Want op een bepaald moment worden die kinderen volwassenen en dat is de switch die je eigenlijk moet maken in hotel mama of kinderen op, op latere leeftijd. Die die werken. Dan gaat het over hoe gaan we als volwassenen in één situatie ehm overeenkomen? En dan gaat het niet alleen over het financiële, maar ook over de privacy. Ik heb zo'n koppel en die hebben twee kinderen waar dat die ook die lieven zitten ondertussen mee in die living. En die zeggen ook we hebben geen privacy meer als koppel en dan moet je daar ook afspraken rond maken. En daar was nu de afspraak op donderdag moeten die kinderen weg en zodanig dat er voor mama en papa eindelijk eens ruimte is in huis. Dus over, over die dingen, over privacy, ook de verdeling in het huishouden, wie doet wat? Dat zijn eerder de dingen in zijn totaliteit en voor mij is het financiële daarin ehm, een van de elementen. Maar er spelen veel meer andere dingen ook mee.
Ellen Wauters:Ja, heel veel elementen. En dan kijk ik ook even naar jou.
Astrid Dobbels:Ik denk dat dat financiële vooral speelt naar, naar dan de, de broers en zussen bijvoorbeeld. Die zien natuurlijk van: kijk, mijn broer heeft het iets gemakkelijker, want die woont nog thuis en wij moeten het allemaal zelf doen. Dus ik denk inderdaad om dat concrete huishouding tussen ouders en kinderen te regelen, dat dat financiële misschien iets ondergesneeuwd is, maar naar de externen toe wel. Ehm, wat ik ook wel merk om even die switch eh, eh in de verf te zetten. Want aan jonge leeftijd gaan kinderen er eigenlijk voordeel bij halen. Financieel. Maar stel dat het kind dan effectief bij ouders blijft. En ouders worden uiteraard ook ouder. En het kind ook. Dan gaat eigenlijk dat voordeel zich vaak gaan omzetten in eerder een, een zorgende functie. Dus in die zin, en dat merken wij ook vaak in de praktijk, dat eigenlijk het kind dat thuis woont en voor zijn ouders begint te zorgen eerder iets heeft van ja maar ja, ik doe hier al de zorg en ik begin hier de was en de plas te doen en ik ga het eten gaan halen en de anderen doen niets. Die wonen zelfstandig. Dus allez, er zijn eigenlijk twee keer zijdes aan de medaille. Dus.
Ellen Wauters:Maar dan zou je toch wel opnieuw gewoon naar een notaris kunnen gaan om die afspraken.
Astrid Dobbels:Opnieuw afspraken maken daarover. Ja.
Ellen Wauters:Want de realiteit verandert en dus best even terug rond de tafel gaan zitten. Oh ja. Interessant. Heb je trouwens Astrid de ervaring dat je altijd wel mensen moet aansporen om die afspraken te maken? Of worden er ja, meer best gewoon meer afspraken gemaakt, want het moet ook gewoon leefbaar blijven.
Astrid Dobbels:Ja, ik merk heel actief dat er daar meer afspr-- dat wij het eigenlijk niet spontaan moeten aangeven tegen dat de mensen bij ons komen, hebben die echt de wens om bepaalde zaken geregeld te krijgen.
Ellen Wauters:Ze zijn misschien al bij jou gekomen, Karen. Ja, wie weet.
Karen Vandenbroeck:Ja, en, en wat ik altijd maar dat, dan spreek ik tegen jullie winkel natuurlijk. Maar ik zeg ook altijd het is belangrijk dat jullie zelf overeenkomen en zelf over dingen nadenken. Dan altijd direct te zeggen van dan moeten we naar een advocaat, dan moeten we naar een notaris. Heel veel kan ook in onderling overleg. Dus het hoeft niet altijd dat we daar moeten voor naar een notaris gaan.
Astrid Dobbels:Ik ben daar absoluut mee eens. Ja, ehm, ik denk dat het belangrijkste is dat er een bepaalde situatie kan werken in een gezin. Dus niet alleen ouders kind, maar dan ook broers en zussen. Als iedereen met een bepaald gegeven kan leven en dat hoeft niet geformaliseerd te worden, dan, dan is dat perfect mogelijk. Maar als er daar effectief discussie over ontstaat en men geraakt er niet aan uit, dan zijn er effectief wel mogelijkheden om het via de notariële weg te doen.
Ellen Wauters:Ja, en ook om correct geïnformeerd te zijn. Ook belangrijk.
Karen Vandenbroeck:Ja, ik denk dat het daar vooral over gaat. Dat niemand het gevoel heeft van ik trek hier aan het kortste eind. En dan zeggen we dikwijls van laat u eerst informeren, maar je hebt wel altijd de mogelijkheid om het zelf te beslissen en te regelen.
Ellen Wauters:Ja, het heeft in eigen handen blijven houden. Karen, los van het emotionele, los van het financiële. Nu, tijd voor het emotionele. Want ja, zo na je dertigste blijven thuis wonen. Ehm, je wordt wel heel erg afhankelijk van elkaar. Hoe zorg je er toch voor dat je je eigen persoon blijft? Als kind dan? En misschien ook wel als ouder.
Karen Vandenbroeck:Ja, het gaat effectief. Ik blijf er altijd over hameren dat, dat je verandert van rol. Van, je gaat van een assymmetrische relatie waar dat de ouders verantwoordelijkheid dragen voor die kinderen naar een gelijkwaardige relatie, een symmetrische relatie. En ik, ik geef ook altijd ja, ik ben socioloog van opleiding van probeer dat ook op een of andere manier te installeren in een soort ritueel van vanaf nu leven wij of hebben wij andere regels hier in.
Ellen Wauters:Geef eens een voorbeeld. Welk ritueel kan ik bijvoorbeeld zeggen?
Karen Vandenbroeck:Ritueel bijvoorbeeld. Ik heb. Ik heb het voorrecht van wat al wat ouder te zijn. Het is op een bepaald moment geeft mijn zoon aan van mama, mag ik van het weekend hier komen slapen? Ja, uiteraard, geen probleem, die is daar altijd welkom. En toen werd het corona en toen is die meer als een jaar thuis geweest omdat het af was met zijn lief. Dus we hebben dan ook direct ook gezegd van oké, dat is een gast van, van 25 die, die is na zijn studies direct gaan samenwonen, maar dan komt hij tijdelijk terug thuis wonen. En hebben we ook gezegd van ik wil weten, ehm, ik moet niet weten waar je naartoe gaat, maar ik wil weten wanneer je naar huis komt, of je naar huis komt, of je mee-eet, enzoverder. Dus dan, dan gaat het over van hoe, hoe gaan we dit nu allemaal regelen? Een meeting? Ja, een meeting. Ja, dat moet geen, dat moet niet zwaar zijn. Maar het is wel belangrijk om duidelijke afspraken daarrond te maken.
Ellen Wauters:En zijn er ook effectief rituelen waar mensen duidelijk: dit is het moment van de switch, ehm, invoegen? Stel als gezin dat zij als ouder nu een specifieke zondag maken en daar het organiseren om.
Karen Vandenbroeck:Ja, ik vind ik, ik hou daar, ik hou heel veel van rituelen van omdat, dat ik denk dat, dat ook. Je ziet dat ook, dat dat generatie na generatie soms weer opnieuw geïnstalleerd wordt van 's zondags te komen eten of. Maar ook weer niet als een verplichting. Ik denk dat die rituelen ook wel heel mooi zijn omdat dat ook iets zegt over uw gezin en over de patronen in uw gezin. En ik, ik merk zelfs nu aan mijn kinderen hoeveel waarde dat ze daaraan hechten. En ik, ik merk ook dat ik ook met mijn ouders ook die dingen ook wel blijf doen. Om, omdat je, ja, dat is een specifieke band binnen uw gezin en dat maakt het sterk. En eens dat je een sterke band hebt, ja, dan kun je al wel eens botsen, maar dan gaat hij wel niet kapot.
Ellen Wauters:Mooi quote van de dag. Het mag eens botsen, maar niet kapot gaan. [lacht] Nu als ouder, je wilt het beste voor je kind enerzijds en anderzijds als ouder durf ons zelf ook wel eens weg te cijferen. Ja, die balans, dat is hier de rode draad door heel deze podcast, hè. Nu, we komen stilletjesaan aan het einde van deze podcast en dan sluit ik graag af met enkele tips. [lacht] Astrid, als notaris: wat zou je nu ouders aanraden die thuis met zon nest klevertjes zitten? Met alle liefde omschreven dat woord, hè.
Astrid Dobbels:Goh, ik denk zoals Karen zegt heel goede afspraken maken, uh, die ook niet uit de weg gaan, hè. Dus, uh, uhm, uh, weten waar dat ge voor staat. Uh, ook naar de andere kinderen toe die er ook bij betrekken. Omdat wij in het notariaat heel vaak merken, allee, als er problemen van komen dat ook heel vaak van, van broers en zussen zijn die, die een, een bepaalde wrevel of, of onenigheid, uh, hebben met de situatie die zich voordoet. Uhm, maar u informeren erover en, en ja, het, het gesprek openlaten, hè, dus, uh, voilà.
Ellen Wauters:Lijkt me logisch. Ja. Zelfde vraag aan jou, Karen. Hoe ga je om als ouder met een kind dat echt niet die neiging heeft om te verhuizen?
Karen Vandenbroeck:Ja, de, voor mij, ik zou de vraag omdraaien, hè, van: uh, wat wilt ge zelf als ouder, hè? Want het kan zijn dat ge zelf, uh. Heel vaak zie je soms ouders die hun identiteit afhangen van hun kinderen, hè, en die het dan heel moeilijk hebben als dan die kinderen uit huis gaan. Dus wilt ge daar blijven voor zorgen? En wil ik dat-- ik zeg niet dat die, die relaties altijd goed zijn, hè, maar de vraag is wel wat wilt ge als ouder, hè? Of wilt ge ook zeggen "Op dertig moet gij buiten zijn." Maar dat, dat heeft ook natuurlijk effect op het kind als ge zo'n boodschap krijgt: ik moet weg zijn. Dus wat wilt, wat wilt ge zelf? En ik vind, ik vind ook zo van ik kijk nu naar mijzelf. Ik ben zestig en ik vind dat ook wel heel fijn. Ook al zijn mijn kinderen zelfstandig om die te geven en soms nog te verwennen. En dan gaat het, uhm, samen op vakantie gaan en dan, ze, dan, dan wil ik gewoon dat wij die vakantie betalen. Dan, uhm, maken we de afspraak wij betalen het verblijf en de kinderen zorgen voor het eten en die koken. En, allee, dat is dan heel fijn dat die onder het jaar al bezig zijn van wat gaan we dan koken op vakantie? hè. En ik denk dat het daarover gaat van meer in die evenwaardige relaties te gaan. Maar hoe dat ge dat dan invult? Is dat dan financieel of is dat in andere acties? Dat kan evengoed. Het enige, uhm, wa-waar ik zelf heel erg de grens stel, is van als een kind zelf kinderen heeft, dan is dat kind verantwoordelijk voor die kinderen. En het zijn dan niet de grootouders die, uhm, daarvoor moeten zorgen, hè. Dus, dus dan kan het niet dat, dat ge constant zegt van: als ik nog zin heb om weg te gaan, die mogen weggaan, hè. Maar, uhm, altijd bij hotel mama ook die kleinkinderen stoppen. Ja, dan hebt ge, ge hebt wel een verantwoordelijkheid en ge zijt zelf de ouder van uw kind, hè. En dat dan ouders of ouders of grootouders niet alles moeten doen, ook voor die kleinkinderen. Dat die kinderen dat automatisch verwachten. Daar ga ik dan toch wel de grens stellen van: het is uw verantwoordelijkheid. Gij hebt het ouderlijk gezag en dat is de verantwoordelijkheid.
Ellen Wauters:Ja, grenzen stellen, daar gaat het om. Verwachtingen temperen en duidelijke afspraken maken. En als het moeilijk gaat om het zelf te doen, dan kunnen ze bij jullie terecht, hè, natuurlijk. Uhm, wij komen aan het einde van deze podcast en ik heb best wel wat onthouden. Namelijk dat er niks mis is met het fenomeen hotel mama, zolang iedereen er zich maar goed bij voelt. Let wel even op als er meerdere kinderen zijn en bespreek daarom op tijd praktische en financiële dingen, zodat er later geen misverstanden of problemen ontstaan. Blijf praten, maak afspraken en regel belangrijke dingen op tijd. En zo wordt hotel mama toch een positief verhaal. Bedankt vooral voor jullie komst hier naar de studio. Relatiecoach Karen, notaris Astrid. Dankzij jullie zijn wij wijzer geworden. Merci! En voor u, beste luisteraar, wil u iets meer weten over een schenking of een regeling met, uh, de kinderen? Check dan zeker notaris.be of maak een afspraak bij een notaris bij jou in de buurt. Bedankt om te luisteren en graag tot een volgende keer bij Zeg es notaris. [plop]