Word of God Podcast
Καλώς ήρθατε στο "Word of God Podcast"! Εδώ συζητάμε ανοιχτά για τον Ιησού Χριστό, βυθίζοντας στις σελίδες της Αγίας Γραφής και μοιραζόμαστε εμπειρίες από την καθημερινότητά μας.
Σκοπός μας είναι να φέρουμε πιο κοντά το Ευαγγέλιο σε όλους, εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία. Για επικοινωνία, απορίες, ή απλά για να μοιραστείτε τη δική σας ιστορία, στείλτε μας email στο podcast@wordofgod.gr.
Πάρτε μέρος στη συζήτηση και γίνετε κομμάτι της πνευματικής μας παρέας!
Word of God Podcast
Από Τη Θεσσαλονίκη Στο Άμστερνταμ: Πώς Ο Θεός Άνοιξε Δρόμους στον Κωνσταντίνο
Πάτα ΕΔΩ για να στείλεις μήνυμα!
Ο Κωνσταντίνος μοιράζεται μια συγκλονιστική ομολογία πίστης. Από τη Θεσσαλονίκη ως το Άμστερνταμ, ο Θεός τον οδηγεί βήμα-βήμα μέσα από δυσκολίες, απομάκρυνση, θαύματα και αναγέννηση. Μια αληθινή μαρτυρία ότι ο Χριστός δεν είναι ιδέα, αλλά Ζωντανός και Ενεργός στη ζωή των ανθρώπων.
Αν η μαρτυρία του Κωνσταντίνου άγγιξε την καρδιά σου, πάτησε 👍 Like, κάνε Subscribe, και μοιράσου το με κάποιον που χρειάζεται να ακούσει αυτή την αλήθεια.
🕊️ Πώς έχει ενεργήσει ο Θεός στη δική σου ζωή; Γράψε μας στα σχόλια.
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο YouTube "Word of God" για να παρακολουθείς και να ακούς τον Λόγο του Θεού.
Δες πώς ο Λόγος του Θεού μπορεί να μεταμορφώσει, να καθοδηγήσει και να γεμίσει τη ζωή σου.
📧 Email Επικοινωνίας: podcast@wordofgod.gr
Βρες μας και στα Social Media:
🟠 Instagram: https://bit.ly/3cAdtgX
🔵 Facebook: https://bit.ly/3v8vRnp
⚫️ TikTok: https://bit.ly/3uLJgVz
📖 Hashtags:
#god #pray #faith #jesus #love #wordofgod #bible #christian #amen #motivation #gospel #worship
🎵 License Information: All rights reserved under Envato Elements, Storyblocks and Epidemic Sound.
Σε έναν κόσμο, γεμάτο θόρυβο και άγνωστο φωνή μέσα στου αιώνε. Μια αλήθεια που δεν αλλάζει ποτέ. Καλώ ήρθατε στο World of Good Podcast. Εδώ εξερευνούμε τον λόγο του Θεού και ανακαλύπτουμε τον Ισου Χριστό, όχι ω μία μακρινή ιδέα, αλλά ω μια ζωντανή σχέση με τον Θεό. Μαζί με τι ⁇ δικέ ⁇ μαπειρίε ⁇ έλα να ευθύνο στον θησαυρό τη αγία ⁇ γραφή. World of God Podcast. Το ευαγέλιο ζωντανό για τη γενιά μα. Καιρετε, σα καλή σα ⁇ με φίλοι καρατέ. Στην πρώτη ομολογία για φέτο. Με τη χάρη του Θεού. Σε αυτό το επεισόδιο. Από τι μαρισμένο θα είναι και ο Τακτικό Συνομιτρη, ο Κωνσταντίνο. Βρήκαμε την ευχερία λοιπόν εδώ που ήμασταν και μην ξέρωτά ποιο ομολογία να βάλουμε, τι άλλο να μπορούσα να σκεφτούμε. Από το να βάλουμε τον Κωνσταντίνο να μα κάνει την ομολογία του. Κοιτάξει όπω γνωρίζετε στα πλαίσια τη συζήτηση όλων των προηγούμεων εκπομπών. Έτσι και φέτο με την ίδια λογική θα προσεγγίσουμε και τον Κωνσταντίνο. Οπότε αντί για μια καθημερινή συζήτηση μεταξύ μου και του Κωνσταντίνου. Θα έχουμε την ομολογία με τα στοιχεία τη συζήτηση. Οπότε γιάσκο.
Κωνασταντίνος:Γεια σα πήρω. Είχαμε πει πριν καιρό μια μεταξυμολογή και κάποιο στιγμή πρέπει να κάνουμε και εμεί την ομολογία.
Σπύρος:Αυτό το χαμηλέ.
Κωνασταντίνος:Θα μα μερίζουν ακροατέ εισαγωγικά.
Σπύρος:Έχει δίκη, έχει δίκη.
Κωνασταντίνος:Και κάποια στιγμή θα έρθει η σειρά σου να ξέρει. Δεν υπάρχει περίπτωση. Οπότε με τη χάρη του Θεού και εγώ θα ήθελα να ομολογήσω πωσο κύριο του φέρε στη ζωή μου πώ άλλαξε τη ζωή μου. Γιατί αυτό είναι που κάνει ο Χριστό, έρχεται στη ζωή των ανθρώπων και την αλλάζει και του δίνει αιώνια ζωή. Γενικά εγώ είμαι 32 χρόνια πλέον με τη χάρη του Θεού. Η μητέρα μου ήταν η πρώτη που πίστευτα μέσα στην οικογένεια. Σε περίπου ηλικία μηνών ή μου λόγω, ίσω χρονών, πάρα πολύ μικρό, ακούγοντα από μια πιστή γειτόνισα. Σια μια δυσκολία που ήρθε με τον παπού μου, με τον πατέρα τη, με ένα θέμα υγεία και άρχισε σιγά σιγά να διαβάζει το λόγο του Θεού και να πηγαίνει στην εκκλησία. Υπήρχε πάρα πολύ ραντεβού από τον πατέρα μου, ο οποίο ήταν πολύ δύσκολο καταστάσει και τα αδέρφια μου ακολούθησαν τη μητέρα μου, έχω δύο αδέρφια, που παρέλεψα.
Σπύρος:Μεγαλύτερα ή μικρότερα.
Κωνασταντίνος:Μεγαλύτερα, μεγαλύτερα, είναι 13 και 15 χρόνια μεγαλύτερε.
Σπύρος:Να έσφαιρο μικρό οικογένειε.
Κωνασταντίνος:Ο πολύ μικρό οικογένεια, μεγάλη φορά. Και ακολούθησα αδέρφια μου τη μητέρα μου, αλλά. Με επιτρέπετε πριν προχωρήσα.
Σπύρος:Η μητέρα σου, πώ ακριβώ προσεγγίστηκε. Με λίγα λόγια αν μπορεί να.
Κωνασταντίνος:ακριβώ δεν θυμάμαι τώρα. Ακριβώ έτσι από περίπου. Έτσι πάνω στο θέμα τη υγεία που είχε ο πατέρα μου. Την είχε μιλήσει μια γειτόνισα από έμεινε ακριβώ από πάνω.
Σπύρος:Ο Σαντίνοι είναι Θεσσαλονίκη ω παρεπτώσει, όπω ακούτε και είστε από την Αθήνα. Την είχε μιλήσει, οπότε. Το λέω γιατί μπορεί να χρειάζεται για μετάφραση. Αυτή έχουμε ελαφημα.
Κωνασταντίνος:Και τη είχε μιλήσει μια γιτόνη από έμενα εκπρόσω από πάνω μα στην πολυκατοική, στη Θεσσαλονίκη που μέναμε. Στην αρχή μου ήταν μου δεν το πολυπίστε και είρε το Ευαγέλιο και έτσι να το διαβάζει μαρθάσει για να βρει λάθη. Και μετά δεν ήρθε η δοκιμασία στον παπούει το πρόβλημα τη υγεία, ο οποίο είχε καρκεί και τότε το ξανασκέφτηκε. Ήθελε να πάει στην εκκλησία να προσευγθεί, οπότε κάπω έτσι άρχισα να πλησιάζει τον Θεό. Και όπω είπα, τα αδέρφια μου και αυτά πολύ γρήγορα ακολούθησα. Μέσα σε ένα δύο μήνε και αυτά. Είχαμε πάει στην εκκλησία, είχα πιστέψει το Θεό, είχα βαστεί στο νερό όπω λέει λόγο του Θεού.
Σπύρος:Οπότε γρήγορε διαδικασίε που λέγανε Θεσαιλίων.
Κωνασταντίνος:Πολύ γρήγορε. Αλλά ήταν ο διογισμό από το ποπά. Οπάζε το δέχθηκε ποτέ, σχεδόν ποτέ, θα έλεγα. Θα πάμε και σε αυτό το κομμάτι. Και πάρα πολύ διοργανώ, πάρα πολύ δύσκολε καταστάσει. Όταν τι θυμάμαι, δηλαδή τι θυμάμε μερικά πράγματα σαν όνειρο και αυτά δεν ξέρω κανεί αληθυνά γεγονό και φανικέ αναμίσει. Πώ να το γνωρίζετε. Ένα χρονών.
Σπύρος:Α, ενώ έτου. Δεν ξέρω αν θυμάσαι.
Κωνασταντίνος:Αυτό τι θυμάμαι και επειδή αυτό συνέχουν αρκετά χρόνια. Από να μην αναμμήσει. Ακριβώ που ούτε τη θυμάμαι. Και έτσι μεγάλο σα την ουσία, οπότε μπορούσε η μητέρα μου και τα δέχια μου πέρα μαζί του στην εκκλησία, όπου τίτσε και τώρα μεγάλο, δημοτικό. Πάντοτε τη μητέρα μου θυμάμαι μιλήσε για το Θεό, μιλήσε για τον Χριστό. Και αυτό είχε γεννήσει μέσα από μια πίστη. Δεν ξέρω πότε ήρθε ο Θεό να με αναγενήσει, δηλαδή να καταλάβω και να πιστέψω ότι ο Χριστό είναι ο κύριο μου. Πάντο το θυμάμαι να είναι αλήθεια. Πάντο το θυμάμαι να το πιστεύω. Πάντοτε από το που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ήταν φυσολογικό. Και έτσι μεγάλο, η μητέρα μου κατέβαλε κάθε προσπάθεια. Πραγματικά.
Σπύρος:Κάθε προσπάθεια για πιο γενικώ.
Κωνασταντίνος:Για να πηγαίνουμε να ήμαστε κοντά στην εκκλησία. Γιατί για να πάμε στην εκκλησία, πηγαίνουν παράδειγμα, μόνο τον μπομπάζ δούλευε απόγευμα. Και εμεί προλαβαίναμε κλεφτά δύο ώρε να τρέξουμε στην εκκλησία και να τρέξουμε στο σπίτι πριν έρθε η μπαμπάσα τη δουλειά και να μην γίνει χαμό.
Σπύρος:Κυνημένη που λέμε.
Κωνασταντίνος:Πραγματικά, πραγματικά. Αλλά η θυμάμαι, δηλαδή οι αναμίσει μου από τη μητέρα μου από τα πνευματικά ήταν να προσευχέστε στο δωμάτιο, να πηγαίνω και εγώ δίπλα να προσεύχομαι. Σε ηλικία τέσσερα χρονών, κάπω εκεί τέσσερα πέντε χρόνια, κατέβαζε, μου το έχει πει αυτό μετά δεν το θυμάμαι εγώ. Με κατέβαζε στο ψηγωγείο με το αμάξι και όποτε ευλεύε, γιατί άλλε φορέ μου κατέβασε ο πατέρα μου. Και στη διαδρομή μου μάθαν το πατεριμό. Και ήξερα τέσσερα, πέντε χρόνια λέει το πατεριμό απ' έξω. Απλό μπορεί να φαίνεται, αλλά σε μια τέτοια κατάσταση μέσα ήταν πολύ σημαντικό, πολύ ωραίο.
Σπύρος:Εγώ μπορεί να επικέναν ότι δεν θέλω είναι απλό, ιδιαίτερα για ένα παιδάκι τη άλλο χρόνο να ξέρει το πατριμό με τέτοιε λέξει και αρχίου όρου. Οπότε μένα μου φαίνεται, μπορεί να πω και θαύμα γενικότερα και είχα δει και ένα βίντεο. Πραγματικά είναι απίστευτο. Αυτό δυστυχώ δεν το έχω αποφεύσει να ψάξω να το βρω σε ένα παιδάκι το οποίο ήταν γύρω στα 7-8, το οποίο ξεκινάει και εξηγώ, μπορεί κάποιο να το έχουν δει. Όλη την ιστορία του Ευαγγελού. Όλοι όχι πάλλία, αλλά τη θυμόταν ακριβώ και η αφύγη ήταν τέτοια και το βίβε είναι. Και λέω ότι θα θα βάλει έχει κανένα φυλάκο.
Κωνασταντίνος:Για απλότητα το παιδιά.
Σπύρος:Αυτό θα το ψάξω να το βρώω να σα δείξω είναι πέρωχο.
Κωνασταντίνος:Αυτή η απλότητα λένε γίνεται σαν τα παιδιά που λέει ο κύριο Αυτά η απλότητα, φοβέρι θαυμαστοί. Και έτσι πέρασε πέρασε ο καιρό, όπου το μπορούσαμε στην εκκλησία. Επέτρεψε ο Θεό 5η δημοτικού περίπου. Και μετακόμισε εγώ, από τη Θεσσαλονίκη φύγαμε στο χωριό τη γενιά και του παππού. Πλέον εκεί κόκκιμα την εκκλησία. Δεν μπορούσαμε να πάμε πλέον στην εκκλησία γιατί χρειάζεται αμάξει, το αμάξι ο παπάκ, οπότε δεν γίνονται να πάμε. Τα δέντρα όμω ⁇ μίναμε στη Θεσσαλονίκη. Πια μεγάλη ηλικία ήταν το 18, 20, 25. Οπότε είχα την ελευθερία του εισαγωγικά και μπορούσα να κάνετε να πηγαίνουν και να πηγαίνουμε στην εκκλησία να ακολουθούν τον κύριο στην ουσία. Εμένα πέρασα τα χρόνια. Και εντάξει, χωρί να έχω στήριγμα σε κάτι πνευματικό στην εκκλησία, η ζωή μου γιόταν όλο και πιο πολύ σε αμαρτία και σε τέτοια. Απλά πράγματα θα έλεγα κάποιο, αλλά αμαρτία πάρα όλα αυτά.
Σπύρος:Αλλά πάντα ήξερα. Να έλεγχο μου και εδώ μου επιτρέψει να κάνουμε μια παύψη επειδή το δήμερουμε και σε άλλε ομολογίε τώρα πρέπει να βιώνει πώ είναι σε διακόπτε. Καταλαβαίνει έτσι για τα αδέρνα που έχουν διακόπτη, αλλά επειδή είναι τέτοια εφήση τη εκπομπή. Ήθελα να πω εδώ το εξή: το πόσο ο άνθρωπο, όταν πέφτει ο πόρο και αρχίζει σιγά σιγά και με διάφορε καταστάσει, καθημερινότητα στο σπίτι του, στην οικογένεια του, απομακρύνετε από τον λόγο του θεωρώ, από το περιβάλλον τη εκκλησία, πώ σιγά σιγά αρχίζει και αλλιώνεται και η ζωή του. Ακριβώ αυτό είχα βιώσει και εγώ και τώρα με έβλεψει πάλι έτσι να ο παγό μου όταν είμαι ένα 13 χρόνου μου είχε μιλήσει, είχε πέσει ο πόλο μέσα μου και για ενάμιση μήνα ήμουνα πάρα πολύ. Αλλά όντω, επειδή μετά μου προσπάθησα με αποκόψει από όλο αυτό.
Κωνασταντίνος:Σιγά σιγά έφυγα.
Σπύρος:Σιγά σιγά έφτια, ξεχάστηκε και ξαναμπήκαν στην αμαρτία. Τόσο εύκολα και απλά. Δηλαδή, παρασύρθηκε, χωρί να καταλάβω πώ έγινε.
Κωνασταντίνος:Θα κόσμε λεπτομέρειε. Στην άλλη φορά στην δικιά του. Και έτσι κάπω έτσι συνέξει τη ζωή μου, ήξερα να ήξερα τι λάθηκαν. Τα ήξερα, αυτό είναι αυτό το θυμάμαι. Ότι έκανα κάτι, ήξερα ότι είναι αμαρτία και ήξερα ότι είναι λάθο. Και είχε κάνει χάρη ο Θεό ποτέ δεν θα πήγαινε να γείπουν παράδειγμα από το πατέρι. Είναι άσκημα, δεν μπορούσε να το κάνω. Ήταν αυτά τα σημάδια μέσα που είχε αφήσει αυτή όλη ο γόνο τη μητέρα μου. Και ένα άλλο θαύμα που είχε κάνει πραγματικά θαύμα που είχε κάνει ο κύριο. Μέσα στο σπίτι δεν κυκλοφορούσε αγία γραφή, δεν υπήρχε περίπτωση, καταλαβαίνουμε όλα αυτά που γινόταν. Και θυμάμαι στο γυμνά, ήταν ένα καθηγητή θρησκευτικών, ο οποίο ήθελε στο μάθημα να έχουμε μαζί μα την αγία γραφή, μια συγκεκριμένη έκθεση ότι έχει τη μετάφραση και το αρχαίο κείμενο μαζί. Μια κόκκινη μικρή τι είναι σαν εικόνα. Και θυμάμαι με χαρά να πηγαίνω στη θεία μου, επειδή τα δεξαδέξα μου λίγο πιο μεγάλα από μένα και την είχε η Θεία μου την αυτή τη εγγραφή, να πηγαίνω στην θεία μου να παίρνω την γραφή αυτή και να πηγαίνω σπίτι με διαγραφή στο χέρι και να μου λέω μπάσω τι είναι αυτό, λέω η εγγραφή. Συνεχίζουμε. Τι θέλει ο καθηγητή θερμοκραστικό στο σχολείο. Αμού λέει καλά. Και αυτή ήταν η πρώτη εγγραφή που διάβαζα. Μέχρι, ξέρω μα ⁇ το πανεπιστήμιο.
Σπύρος:Έχει αυτή μία, να πω το αστίζε τη συμπούτη, άλλο που δεν ήθελε. Και απ' άλλη εδώ να κάνει ένα σχόλιο στο πόσο Θεόσβαίνει εάν θέλει ο λόγο του να φτάσει εκεί που πρέπει. Και ένα ακόμα, συγγνώμη τώρα μου τρέπει, γιατί καθώ ακούει το μολύβι. Δεν ξανακούσε βέβαια, αλλά ξέρει δεν γίνεται να θυμάμαι λεπτομέρειε και τώρα τον αβιώνω και μου ξυπνάει και μένα συνναισματα τώρα. Πόσο χοντρώσουν τότε θα συνέβαινε αυτό.
Κωνασταντίνος:Αυτό ήμουν ένα παλιμαστο 12 δεκαετία.
Σπύρος:Εθνικά μου και εγώ ακριβώ την ηλικία. Θέλω να σου πω τώρα, όταν ο άλλο είναι πρόβατο του Θεού, χερόμου που θα είχα τη γραφή, δηλαδή έχει αυτόν ενθουσιασμό ότι θα μπορέσει να έχει την αγία γραφή. Έτσι τα ίδια συνεστίματα είχα και εγώ 13 χρονών. Πόσο λεπτό είναι αυτό και σημαντικό να εστιάζω επίτηδε, γιατί τώρα είμαστε και δύο παιδιά πέρα του Γυμνασίου Δευτέρα. Ένα παιδί πολλέ δελευταία Γυμνασου χωρί να έχει άμεση επαφή με την εκκλησία ή να έχει έντονη δραστηριότητα μέσα και δεν καταλαβαίνει τα καλά και δεν καταλαβαίνει και πολλά. Το συνέστημα που ήθελε ένιωθε ή επιθυμία που είχε για να έχει τη γραφή στα χέρια του ήταν πολύ έντονη. Οπότε έχουμε ζήσει ακριβώ το δύο συνέστημα. Πολύ ωραία.
Κωνασταντίνος:Αμίνουν ευχαριστούμε τον Θεό. Και έτσι συνέχισε η ζωή μου, πέρασε το γυμνάσιο, στην ίδια κατάσταση, δεν άλλα κάτι. Πέρασε το λύκειο και ήρθε τώρα η σειρά, να τρέχει λιγίου, να δώσω πάει ένα δικαιότη. Ευχαριστώ το Θεό και δεν το λέω υπερλώντα, δηλαδή ούτε να επεφανεφτώ ο Θεό να μα φιλάει. Δεν είχα ποτέ πρόβλημα στα μαθήματα. Δηλαδή έπιανα κάτι, έπιανα το μάθημα, το διάβαζα και πήγε έγραφα έξω εγώ 19. Και μου έλεγε είδε, ξέρω εγώ. Μέσω όλο βαθμό ήταν 19 κομμάτια 19. Και μου έλεγε ο πατέρα μου, μα διάβαζε λίγο κόμμα θα μου πάρει σήκωσε. Και λέω όχι πολλαφητό, θα γίνω δικιά μου λογική. Τέλο πάντων.
Σπύρος:Αυτό το μιλάω το είχα. Μπορεί να είχαμε εκείνα σύστημα για τη γραφή, αλλά αυτό μια λόγω να ξέρει.
Κωνασταντίνος:Και το λέω επίτηση το αναφέρω αυτό γιατί παίζει ρόλο μετά, έρχεται η τρίτη ηλικία. Σ ίδιο μοτίποίηση, δεν αλλάξει κάτι για μένα. Πήγα το φρετιστή που έβγα να πάω. Και έρχονται για εξετάσει το 2010-2011. Εξτάζει εδώ που θα περάσω. Εγώ είχαμε τρέλα τη μανία με του υπολογιστέ. Ήθε να περάσω πληροφορική, όλη μου η μέρα και η καθημερινόταν μπροστά στον υπολογιστή. Και ο στόχο μου ήταν αυτό. Και θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά πρώτο μάθημα που δυναμισε εξετάσει ήταν η στατιστική. Τότε ήταν ακόμα με αυτό το σύστημα που διάλεγε στο επιλογέ, θα διαλέξει στατιστική. Και το θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά πήγα στο φροντιστήριο, έγραφα τα τεστρινα τα προηγούμενα είτη στατιστική που μου φαίνωταν απλό να το γράψω το 20. Και το άφηνα και έφευγα. Και πηγαίνω στι εξετάσει, γράφω με. Εντάξει, είχα άνγω, δεν μπορώ να πω την όλη κατάσταση. Και επιτρέπε ο Θεό να κάνω ένα λάθο. Έκανα όλο μου το γραπτό, είχε δύο λάθο. Είχε ένα λάθο από το οποίο έχασα 0,1 και είχε ένα λάθο στην αρχή του τρίτου θέματο και ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία των παναδικών που ανέχανε στο πρώτο που ερώτημα στο τρίτο θέμα χαμόταν όλο το θέμα. Και ο βαθμό μου ήταν 14,9. Έχατο δύο λάθο όλο το γραπτό, ένα από κόβ και 01 και ένα παίρνει στο τρίτο θέμα. Πότε έδωσε πανεδική 2010-2011.
Σπύρος:Μαζί δώσαμε. Την πρώτη φορά έδωσε το 2009 και δεν στο 2010. Κάτι έτοιμο να ίσιο, έχει δίκη.
Κωνασταντίνος:Για να μην περιβάλλουμε, μπορεί να ήταν η πρώτη φορά, αλλά ήταν σίγουρα.
Σπύρος:Έχει συστηματάκι προσθεθεί και την περιοχή έχει δίκαιο. Δεν έπαιζε γιατί είχα γράψει πιο κανική βάση, οπότε δεν το κατάλληλα. Αλλά εσύ που είχε στο τόσο καλοβαίο το νιώσα.
Κωνασταντίνος:Μετάμε πριν από κάτω, δεν έγραψα και το καλά στα άλλα τα μαθήματα. Και ο πατέρα μου σου λέγεται. Κάτι ξέρω. Αλλά πραγματικά ήταν σχέδιο Θεού. Έγραψα γύρω στα νομίζω 13700, έχω γράψει στα μόρια και έρχεται η όρα του μηχανογραφικού. Θα λέω με λεπτομέρειε γιατί να πει τα πνευματικά όχι. Είναι πραγματικά το σχέδιο του Θεού για να με φέρει στην εκκλησία και αυτό τα αναφέρω. Και έρχεται η ώρα του μηχανογραφικού και εγώ ήθελα τα είπε πληροφορική. Τα είπε πληροφορική, είπε πληροφορία, δεν θέλω πληροφορική. Και μου έφευον αδερφό μου μεγαλύτερο από μένα, πιο πολύ πήραμε. Και τότε δεν είχα αλλάξει και όλα στα είη και τέτοια, ήταν ξεχωριστά. Και λέει κοστίνε, άσαι τα δικά σου, το τ είναι τέ, το αήει να αλλί, πάνω πανεπιστήμιο. Άρστα τώρα τα δικά. Όχι, εγώ θέλω πληροφορία. Χρισό μου, βρέ καλό, μου όχι, εγώ πληροφορική. Ενδυνείται τι γίνεται, επιτρέπε ο Θεό. Ήταν η χρονιά που εμπάζουν βγήκε στη σύνταξη. Και επειδή λόγω κρίση δεν έπαιρνε σύνταξη για πάνω από ένα χρόνο. Δεν μπορούσα να πάω να σπουδάσω έξω από τη Θεσσαλονίκη που δεν είχαμε ένα μήνο, γιατί έπιανα εν τέλει έπιανα το πληροφορική στην Κέρκηνα. Αλλά δεν μπορούσα να πάω να σπουδάσω, γιατί δεν είχα μυημάσαι, δεν μπορούσα να μου ιγκάσουμε σπίτι.
Σπύρος:Ηταν εταιρεία η πληροφορική.
Κωνασταντίνος:Γι' αυτό το αναφέρω συγκεκριμένα. Ήταν η χρονιά που κόβικαν όλε οι μεταγραφέ γιατί και τα δύο μαδέφια ήταν γραμμένα στο πανεπιστήμιο οπότε θα μπορούσε να πάρουμε μεταγραφή. Δεν γινόταν να πάρουμε τίποτα μεταγραφέ σε εκείνη τη χρονιά. Και πηγαίνω την τελευταία μέρα, τι τελευταίε μέρε να κάνω το μεγάλο γραφικό, μπαίνω στο φροντιστήριο για να το συμπληρώσω και με πιάει ο διεθνή του φροντιστήριο που πήγα και μου λέει Κοστανί, έλα, άστα δικά σου, πρώτα τα ή και μετά τα ήθελα. Μαζε. Και βάζω ξέρω τι πληροφορικέ στα πανεπιστήμια που ήξερα δεν τα πιάω και μετά βάζω ιοπωνία. Τώρα εδώ, θα σου πω κάτι και θα σου το πω ηλικρινά και πραγματικά όπω είναι. Το χωριό που μένω το χωρί που απούκε τη γενιά είναι στα γενικά. Είναι η αγροτική περιοχή, ένα κάπω, μόνο ροδάκινο. Δεν ήξερα ότι η Ιωπωνία ασχολείται με φυτά. Τέτοια ή ήταν επαφή. Δεν το λέω υπερλικά. Συμπιστεύω, εμπιστεύω. Κιλικρινά. Δεν ήξερα ότι η Ιωπωνία ασχολείται με φυτά. Και η Γιοπωνία είχε βάσει αν θυμάμαι καλύτερα.
Σπύρος:Γενικότερα ότι η Γιοπωνία την είσαι ότι υπάρχει σαν ειδικότητα μαζί μου.
Κωνασταντίνος:Πορεί να μην την είχα διποτέ.
Σπύρος:Καμία τίποτα. Με το που το άκουσε δεν σκέφτηκε ασχολείται με τα άσκρα. Τίποτα, τίποτα.
Κωνασταντίνος:Καμία επαφή, δεν τίποτα. Απλά ήθελα το πανεπιστήμιο Ιωαιπονία αυτό. Και είχε βάσει 15% το 2009-2010. 2010-2011 πέφτει, 13-700 είχα γράψει πέφτει 13-600 ή 13-900 γράψει έφευξη 13-700.
Σπύρος:Δεν ήταν δύσκολο τα θέματα, αρκετά η βάση το θέμα. Δηλαδή τώρα μια επανήσει. Επειδή μπορεί να μα ακούνε και αδέρφοι οι άνθρωποι που νέοι άνθρωποι οι οποίοι δεν είναι πρόσφατα τώρα 25-24. Δεν ξέρω αν έχει αλλάξει κάτι σεστήματα αυτά, οπότε δεν ξέρω να ακούσουν και λίγο παράλληλα. Δεν ξέρω ποιο είναι ποιο είναι το σύστημα των πανεδικών και πώ ήταν.
Κωνασταντίνος:Έχουν αλλάξει όλα τα μαθήματα. Έχουν αλλάξει. Λίγο. Είναι 4 νομίζει τα μαθήματα και λίγο τα παιδιά.
Σπύρος:Έμάταν 7. Μαζί με το Αόθο.
Κωνασταντίνος:Ναι, ναι, μετά δύο επιλογέ ανέπαιζαν 6-7.
Σπύρος:Αν έθελε και οικονομικά.
Κωνασταντίνος:Όπω, εποχή. Καλά και. Και επιτρέπε ο Θεό και περάσω στην γεωπωνία. Και θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά, λέω τη μητέρα μου λέω θα πάω 6 μήνε να δω αν μου αρέσει και αν δεν μου αρέσει, θα ξαναδώσω αφού είμαι καλό μαθητή και θα περάσω του χρόνου. Δεν έχω θέμα. Αλλά εδώ είναι από κάτι σημαντικό, γιατί είπαμε πριν ότι είσαι μακριά και θέ και επιθυμεί να πά προ τον κύριο, αλλά και έλεγε εγώ όταν θα πάω στη Θεσσαλονίκη και θα είμαι μόνο μου και θα πήγα στην Ευρωπαϊκή.
Σπύρος:Το βάλει σε προπόθεση.
Κωνασταντίνος:Ναι, ναι. Και πήγα στη Θεσσαλονίκη και πατούσα εκκλησία μια φορά στο εξάγιμο, ξέρω ποτέ. Και πήγα όντω, πέρα στη Θεσσαλονίκη, πήγα στην γεωπωνία, μάρεσε χραστώ το Θεό.
Σπύρος:Δεν είμαι και κατάλαβε στη σχολή, είναι.
Κωνασταντίνος:Ναι, τα και το κατάλαβε και το καλύπτο για την καλή και ένα άπογεί. Και πέρασε ο καιρό, δυστυχώ, δεν πήγα στην εκκλησία πάλι. Και εκεί τώρα αρχίζει πάλι το σχέδιο του Θεού. Συνεχίζεται, πώ θα με φέρει στην εκκλησία. Πώ θα αρχίζει να πηγαίνω στην εκκλησία. Πώ να καταλάβω την αξία τη εκκλησία. Γιατί λέει ο λόγο ⁇ του Θεού ότι η Εκκλησία είναι ο είκοσι του Θεού όταν ηκλησία είναι σήμερα τη αλήθεια. Πώ θα καταλάβω την αξία τη εκκλησία για τη δική μου την πνευματική ζωή. Γι' αυτό πρέπει να το ξέρει κάθε χριστιανό ότι η εκκλησία στην πνευματική ζωή είναι αναπόσπαστο κομμάτι. Δηλαδή γίνεται χριστιανό, χωρί εκκλησία.
Σπύρος:Συμφωνώ είναι το σπίτι. Είναι οίκο του Θεού.
Κωνασταντίνος:Και αν ο Θεό είναι ο πατέρα μου, άρα και το δικό μου σπίτι είναι η εκκλησία.
Σπύρος:Έτσι, θυμάμαι και πολλέ φορέ να έρθω το γύρω για την εκκλησία μα όταν έρχεται κάποιο νέο άνθρωπο στην εκκλησία, τον καλώζόμενο το ωριο τρόπο που του λέει, καλώ ήρθατε στον οίκο του πατέρα σου. Στο σπίτια πατέρα. Και αυτό είναι νομίζω αγγίζει κάθε άνθρωπο.
Κωνασταντίνος:Έτσι ακριβώ. Και απίγα στην σχολή. Εντάξει, δεν είχα ιδιαίτερα προβλήματα, πέρα στο καιρό. Και ξεκίνησα να θυμάμαι επίτηδε. Να κάνω την πρακτική μου στο τέταρτο έτοιμο, πενταετήσει σχολή και είχα πει θέλω τον καθηγητή. Εγώ στα 5,5 χρόνια θα πάρω το τυχείο. Θέλετε να κάτσω να κάνω 2 χρόνια 1,5 χρόνια τη πτυχαική και μου λέει ναι, υπάρχει πρόβλημα. Και έντο στα 5.5 χρόνια μπορούσα να δώσω το τελευταίο μάθημα να το παραδώσω για να πάρω το πτυχίο. Και δεν το έκανα για να πάρω το εξάμενοκι να είχε ένα μάθημα του εργαστήριο. Που ήμουν και ο άντρα κάνω και το μάθημα αυτό το καλοκαίρι, να πάρω το καλοκαίρι του πτυχή. Και έτσι όπω τελείω η σχολή μου το 2017 πλέον, έχουμε φτάσει. Ήμουνα μέσα στη Θεσσαλονίκη μάλλον ήταν άνοιξη. Όχι, όχι, συγγνώμη, το πάλι πιο πω ίσω. Πιαάνει η επέφθινη που ήταν στην δυτυχιακή μου που έκανε φτιάκα ένα μεταπιτυκό, ήταν η παιφύνη μου και μαζί την εργασία. Και με πιάνει και μου λέει ο Κροσταντίνα. Δεν αλλά δουλειέ δεν έχει. Τώρα το 2017, μόλι θέλουν η κρίση. Δεν έχει δουλειέ. Γιατί δεν πάει κάνει ένα μεταπτυχεια, αφού το έχει ασχολήσει αρέσει, είμαι στο εργαστήριο. Το έχει.
Σπύρος:Έλαστούμε κάποια σημάδια μου.
Κωνασταντίνος:Ναι, λέει γιατί δεν κάνει ένα μεταπιτυκό να προχωρήσει. Και λέω καλή. Μιλάμε του γονεί, με το βάλουμε, ψάξε και εμεί οικονομικά, ό,τι μπορούμε, θα σε βοηθήσουμε. Όσο μπορούμε και όπου φτάνουμε, θα το δούμε. Και έτσι και έκανα, ξεκίνησα να στέλνω σε διάφορα πανεπιστήμια στην Ευρώπη. Δανία, Σουηδία, θυμάμαι, Γερμανία, τα λέει δεν έστελνε λόγω γλώσσα.
Σπύρος:Η Ιταλία ενώ έχει Γερμανία, γιατί δεν ξέρει στη γλώσσα. Σε Σουηδία τι μιλάνε, Σουηδικά δεν μιλάνε.
Κωνασταντίνος:Ενώ σε εγκλόφωνα όλα.
Σπύρος:Α, γι' αυτό, λέγοντα.
Κωνασταντίνος:Θυμάμε, έστειλα και στι Βαλτικέ, είχαν κλείσει και τα από περισσότερα και είχα γίσει λίγο στι προθεσμίε. Έστειλα στην Αγγλία, αλλά ήταν μεγάλο το κόστο το σκεφτόμουν, έστειλα και στην Ουλανδία. Και θυμάμαι τώρα φτάνω αυτό που είχα πω πριν. Θυμάμαι έτσι άνοιξη, έστειχε, αρχίζει η ζέσ δηλαδή Μάιο και μετά πρέπει να ήταν. Να μιλάω να πηγαίνω προ το σπίτι στη Θεσσαλονίκη με στον ήλιο. Μαζεστι ξέρω, να μιλάμε τη μητέρα μου στο τηλέφωνο και λέω ομάδα, δεν μπορώ απαλπίστηκα, δεν μπορώ άλλο. Τα αφήνω τώρα ότι θέλω να γίνει αφού δεν με παίρνω που φανά. Και από Σεπτέμβρι βλέπω για τι προθεσμίε του Γενάριο. Για να ξεκινήσει Γενάριο. Οπότε εκεί η μητέρα μου λέει, δύο συμφωνούμε. Θε να τα αφήσουμε στον κύριο. Γιατί λέει λόγο του θέλω να δύο συμφωνίε σου πέρα και κάνω έτηση, ο Θεό θα το αναλάβει. Και λέω δεν είχα κάτι να χάσω, λέω αμίν. Και αλλάζουμε θέμα. Κλείνω τηλέφωνο και τέλο υπόθεση. Και περνάει ο Μάιο. Ήταν η προθεσμία για το Πανεπιστήμιο του Άμστερμ. Ήταν τέλη Μα ⁇ ου. Και τέλη Μαίου, τα τελευταία μέρα του Μαου ή 1η Ιουνίου μου στέλνουν email ότι γίνεται δεκτό στο μεταφιακό βιο πληροφορικό και βιολογικά συστήματα και πληροφορική. Από την άφημα και το.
Σπύρος:Ναι.
Κωνασταντίνος:Δηλαδή ο κύριο δεν μάφησε και αυτό. Πληροφορική στην πληροφορική δουλεύω. Στείλετε μα παρακαλούμε τα παρέτα έραφα κτλ. Ο είχε ξεκινήσει ξέννη γλώσσα τα αγγλικά να πάρει το χαρτί που θέλει το συγκεκριμένο πτυχιάκι. Άρα τον άρων πηγαίνω στο καθηγητή, λέω, σα παρακαλώ στείλει κάτω το βαθμό τη πτυχίακή για να πάρω το πτυχίο. Και όταν ο Θεό ανοίξει μια πόρτα, ανοίγει. Και θα το λέω με παρασία γιατί θα σαγήσει τι έγινε τι επόμενε ημέρε. Αυτό ήταν αρχέ ήουν. 25 Ιουλίου πήρα το πτυχίο στα χέρια μου. 25 Ιουλίου. Ήταν η ολοκλημία. Την ίδια μέρα το πήρα για μετάφραση. Την επόμενη τι μεθαπόνη μου το δείμενε. 4 Αυγούστου φτάνει το πτυχίο γιατί το θέλαμε το πρωτότυπο, θέλω να το αντίγραφα του πρωτοτύπου. Φθάνει το πτυχείο με κούριε στο Πανεπιστήμιο. Και γίνεται επίση ⁇ η εγγραφή μου. 4 Αυγούστου. 15 Αυγούστου έχουμε κλείσει εισιτήρια με τον αδελφό μου και πετάμε για Άμστερντ. Δεν ξέρω στο Άμστερντ ψυχ. Κανένα. Τίποτα. Τώρα εδώ, για όσου δεν ξέρουν. Το Άμστερμ είναι μία από τι χειρότερε πόλει στην Ευρώπη για να βρει σπίτι. Ήταν τουλάχιστον.
Σπύρος:Είναι δύσκολο, Δισέβρα εδώ.
Κωνασταντίνος:Δηλαδή, άνθρωποι ψάχνουν σπίτια και αν βρίσκει να σε 6 μήνε ήταν ευτυχισμένοι, όχι χαρούμενοι. Ευτυχισμένοι. Συνήθω νικιάζουν. Έχει πάρα πολλού φοιτητέ και πάρα πολλέ εταιρείε. Και συνεργαστικό πρόβλημα υπέρπλη. Γίνεται πανικό. Δηλαδή νοικιάζουν, όχι στα πρόθεση, εκμετάλλευση είναι αυτό ότι φτιάχνουν δωμάτια με κρεβάτια, κουκέτε, 10 άτομα σε ένα δωμάτιο και πρόστιμα νικιάζει να πάει όλο να κοιμηθεί το βράδυ και να φύγει. Δεν τι καταστάσει. Εγώ δεν ξέρω ψυχεί στο Άμστερντ. Και τώρα έχω πάει στο Άμστερντ εγώ σε 15 μέρε ξεκινάω σχολή, ξέρω εγώ πανεπιστήμιο, και δεν έχω σπίτι εγώ τίποτα. Προφανώ για τι αιστί είναι πολύ αργά και πρέπει κάποιο να βρω σπίτι. Εγώ έχω πάει στο άστρατα μου και κάνω διακοπέ. Κυρινά σα το λέω και αδελφό μου να έχει δρόσει, να έχει δρόσει, να έχει κράσει ο καϊβέφ να μου βρει σπίτι.
Σπύρος:Οπότε αυτό έτρεχε.
Κωνασταντίνος:Ακριβώ. Και τώρα και ξεκινά είναι ακόμα πιο ορατά τα επιβάζει του Θεού. Είχε ο αδελφό μου μια γνωστή από εποχέ IRC τσάτ. Όχι είναι κάτι από 30, δεν ξέρω μου κάτι γίνεται. Από το τσά το ξεκίνησαν οι υπολογιστέ που το είδα ακόμα ήταν με την κάρτα με το τηλέφωνο. Πράβω. Από τότε. Η οποία αυτήν η κοπέλα ο Θεό να την έχει καλά. Ήταν αρνηιασμένοι με ένα παλικάρι που δούλευε στην LG στην Οολανδία, ο οποίο είχε ένα συνάδελφο. Ο οποίο ο συνάδελφο νίκαιζε αυτό σε ένα σπίτι και επικεντίαζε τα δωμάτια. Και θα έφευγε ονικά του θα βγει από το Σεπτέμβριο. Και μέσα από όλο αυτό τον κύκλο, ρωτώντα ο αδελφό μου σε μηνύματα σε γνωστού, παντού να βρει. Βρίσκομαι 18 Αυγούστου, νομίζω ήταν 18 Αυγούστου γιατί η επόμενη μέρα γενεφιά μου. 18 Αυγούστου βρίσκουμε στο σπίτι και συζητάω ότι εφόσον η μητέρα του αυτού του ανθρώπου που τον νίκεζε δεν το δώσει κάπου αλλού, αύριο θα σου πω ότι την απάντηση είναι όχι. Να μείνει όχι. Και αυτή την επόμενη μέρα μα παίρνε τηλέφωνο και μα λέει, εντάξει, από πρώτη Σεπτέμβρια. Ένα σπίτι μπήκα να δω και το πήρα. Παίρνω αυτό, τίποτα. Δεν είδρωσα. Και σα το λέω αριθμό με είδωρο.
Σπύρος:Εσύ δεν είδωσε.
Κωνασταντίνος:Τίποτα, τίποτα. Καθόλου μηδέν. Έκανα διακοπέ, έκανα, έβλεπα το ταξιοθέρω του Άμστριμμα.
Σπύρος:Γι' αυτό πολύ εύστω θα είπε ότι αν ανοίξει ο πόρτα ο Θεό και όταν την ανοίγει ο Θεό, δεν μπορεί να την κλείσει και κανεί. Ακριβώ. Ανοίγει απλά, δηλαδή ανοίγει κάνει ολόκληρη. Κολλά εστιατόριο ακριβώ. Και δεν μπορεί να την τραβήξει πίσω.
Κωνασταντίνος:Έτσι, ακριβώ.
Σπύρος:Και έχουμε βιώσει πολύ χριστιανοιτικέ εμπειρία.
Κωνασταντίνος:Αμίνει, αμύμ. Και ακριβώ και τα λέμε και τα ομολογούμε και εμεί στα θυμόμαστε και παίρνουμε θάρρο και όσο το ακούει έτσι να αργεί ο Θεό, εγώ δεν είναι κάτι που το έκανε σε μένα. Έτσι μπορεί να ανοίξει ο Θεό τη ζωή του καθενό.
Σπύρος:Και όταν μου τρέψει, Κωνσταντίνει, επειδή θα πει κάποιο ότι ο Κωνσταντίνο, αυτή την περίοδο ήταν ότι ήταν πολύ προσκολουμένο στο κύριο έτσι. Και όμω ο Θεό επενέβε. Γιατί αυτό πρέπει να το σκεφτεί και κάθε άνθρωπο που μπορεί να ακούει αυτή τη στιγμή και να έχει βειώσει τέτοιε καταστάσει που πολλέ φορέ από κείμενα να δει πώ έγινε. Και έχω ακούσει ανθρώπου, νομίζω και εσύ, όλοι μα, που ακόμη κάτι ιστορίε πραγματικά απίστευτε και απορίσει. Και όμω για τον κάθε άνθρωπο, ο Θεό έχει ένα σχέδιο. Και όλο αυτό το μεγαλείο που γίνεται και εσύ θαυμάζει κιλέ μα πώ έγινε, αν τώρα το καταλαβαίνει, σίγουρα στο μέλλον κατάλληλα.
Κωνασταντίνος:Και το πρόβλημα τώρα ποιο ήταν. 15 Αυγούστου πήγαμε, βρήκαμε το σπίτι, ωραία, 21 Αυγούστου πετούσε ο αδελφό μου μόνο του. Δεν είχε κλείσει για μένα επιστροφή στη φόβα με ολανδία. Πετούσε και Ελλάδα. Και τι γίνεται τώρα, εγώ έχω σπίτια από πρώτη Σεπτέμβριο. Δεν έχω σπίτι από 21 Αυγούστου μέχρι πρώτη Σεπτέμβριο. Πού θα μείνω στο δρόμο με δύο βαλίτσε τεράστια, όλα τα ρούχα από του. Δεν γίνεται. Ήδα μια ξενοδοχείο, έβγαινε κάτι χιλιάρικα. Δεν μπορούσαμε. Συμφέλα να πετάξω Ελλάδα και πιο πίσω. Εγώ δεν είμαι και πολύ φάνη των αεροπλάων. Οπότε να ξαναπετάξω Ελλάδα, μόλι έχω κάνει αεροπορικό ταξίδι και να ξαναπετάξω μετά από 10 μέρε που φαινόταν ακατόρθω. Και το τι θα γίνει. Και ξανά ο Θεό εκεί. Πώ στη χαθύνη, μιλάω με την υπεύθυνη από το μεταπιτιά, μιλάω αυτή την κοπέλα πάλι. Μου λέει τι κάνει και αυτά. Το άμπερα μου μεταπτυχόταν κι αυτά. Λέω να ψάχνω σπίτι 10 μέρε τώρα γι' αυτό. Α μου λέει, περίμενε. Ο εξάδελφο μου έχει ένα φίλο ο οποίο το έχει ένα σπίτι στο Άμστερ. Κάτσε να το ρωτήσω. Και με πέρα μετά τηλέφωνο και μου λέει λοιπόν, το είχε νικιάσει σε τουρίστε για το επιλέπει τον καλοκαίρι. Και σηκώθηκαν οι τουρίστε και έφυγαν. Πληρωμένο. Σηκώθηκαν και έφυγαν. Το θέλει για 10 μέρε για να πω τίποτα. Ελάχιστον, για τόσο. Λέω εννοείται. Εννοείται. Και έμεινα δέκα μέρε στο Άμστερντ μόνο μου. Ήταν οι δέκα μέρε που έμαθα. Να μένω μόνο μου. Γιατί στη Θεσσαλονίκη που έμενα μόνο μακριά του γονεί, μου είναι μια μία ώρα του γονίζου.
Σπύρος:Και πρόκειται με 10 μέρε στο γηγαίνει που.
Κωνασταντίνος:Ναι, ναι. Για να μάθω να ταχτοποιώ τα πράγματα, να μαγειρεύω, να κοινούμε μέσα στο Άμστερντ πολύ βασικό, να δω τα μετρό, τρένα, ξέρω εγώ όλα αυτά. Να δω πώ να κυκλοφορήσουμε στο Άμστερντ. Να από την επόμενη μάθα να πάω σχολή. Να τα χρησιμοποιώ όλα αυτά. Και εδώ να κάνω τώρα μια παρέτηση γι' αυτό που λέω ότι ο Θεό ενεργείξε ότι δεν είναι κοντά στο Θεό. Όσο όμω στο πανεπιστήμιο πριν πάω στο Άμστερντ εδώ που είμαστε, είχα ακόμα τη γραφή αυτή που είχα μπει την κόκκινη. Και όπω σα είπα, το συνήθειό μου ήταν το βράδυ προχόμουν και άνοιγα την γραφή έτσι στην τύχη και διάβαζα λίγο. Επειδή μήνε, όχι κάθε μέρα, αλλά πολύ συχνά όταν άνοιγα τη γραφή, έπεφτα στο εδάφιο που έλεγε. Δεν μπορεί κυρίω να δουλεύει. Ήταν ένα θα αγαπηθεί και τον άφηω καταφρονήσει, το προσκοχή και τον άλλα το γραφείο. Σε σημείο που σκεφτώμαι ότι απλά έχει τσακίνηση σελίδα και όπω το πιάνω την γραφή. Και πάντα εκεί. Σε αυτό το σημείο. Εντάξει, πήγαινα στην εκκλησία μια στο τόσο, αλλά δεν είχα ουσιαστική επαφή και.
Σπύρος:Δεν είναι ενσωματωμένο πλήρω με πνεύμα και. Ούτε, πολύ τυπική παρουσίαση.
Κωνασταντίνος:Ακριβώ, ακριβώ. Ήξερα ότι η κλεισία του σπίτι μου, ήξερα ότι όχι, θα πάω κάποια στιγμή. Όλα δεν είχα άγρια.
Σπύρος:Αλλά η αίσθηση σου ήταν τέτοια που ήταν.
Κωνασταντίνος:Και στην Ολλανδία τώρα ξεκινάμε. Και η πρώτη επίσκεψη ήταν τη αδελφή μου. 15 Νοέμβρη. Αν θυμάμαι καλά. 15 ή 17 Νοέμβρη, 18 κάπου κίνηση. Και έρχεται η αδελφή μου και τώρα τι συμβαίνει πάλι το σχέδιο του Θεού. Λίγο πριν με επισκεφτεί η αδελφή μου, ήταν σε μια κηδία. Και καθόταν με μια αδελφή και φίλη τη πίσω πίσω τελειότητα. Και συζητούσαν τι θα κάνει, αλλά εί πάω στο Αμσμερ. Λέει, έκανα στο άμωτα μου είναι αδελφό μαζεύει. Α, Έχω αδέρια στο Άμστερντ, γράψα ένα τηλέφωνο. Και τι δίνω ένα τηλέφωνο. Επέλεξα τηλέφωνο η αδελφή μου και μου λέει ξέρει τι έχουμε αδέρφια στο Άμστερντ. Θε να πάμε όταν έρθω. Ήταν φυσιολογικό, δηλαδή δεν είχα κάτι άλλο να μη πάω στα αδέρφια. Τίποτα. Λέω φυσικά, πάμε. Ότσι πάω τηλέφωνο και πάμε, ξέρω. Έχει τη αδερφή μου, αν θέλουμε κανένα πέμπτη. Παρασκευή Σάββατο, νομίζω Κυριακή, νομίζω μιλήσαμε με τα δέρια και εγώ τη σχολεί λίγο ζωτιζό μου να και είναι τι μέρε. Κυριακή, νομίζω μιλήσαμε με τα δέρια, δευτέ, μαζί με τα αέρια, αλλάτε τη δευτέρα το απόγευμα να φάγουν μαζί στο σπίτι. Και δευτέρα όντω, τελειώνω εγώ το σχολείο με περίμενα. Σημαίνει η αδελφή μου στο μετρό, παίρνω το τρένω, παίρνω το μετρό, παίρνω το τρένο και πηγαίνουμε στα αδέρφια. Και μου λένε και τα αδέρφια ότι ξέρει τι κάθε κυριακή εδώ κάνουμε εκκλησία στο σπίτι, μαζευμό στα γύρω στα 10-15 άτομα, κάνουμε εκκλησία. Θε να άρχισε. Έλεγουν, Άρχοντα. Και με τη χάρη του Θεού ξεκίνησε να πηγαίνω από εκείνη μέρα εκκλησία και δε σταμάτησε. Ευχαριστώ το Θεό.
Σπύρος:Απίστευτο και κάποιο. Τώρα σε αυτό το σημείο θέλω να πω το εξή: ακούγοντα την ιστορία ω αυτό το σημείο μπορεί να πει ο άλλου Καλά. Όπω ένα άνθρωπο ο οποίο ήταν στη Θεσσαλονίκη είχε όλε εκκλησίε, είχε όλα τα αέρια, όλα τα εφόδει για να μπορεί να είναι κοντά στον πνευματικό κόσμο που πρέπει να είναι. Τώρα να οδηγεί τώρα στο Άμστερντ, εκεί που ουσιαστικά δεν υπάρχει εκκλησία επίση με την λογική που την έχουμε όπω συνήθω την Ελλάδα. Ούτε άνθρωποι που θα μπορούσαν να σε φέρουν ακόμη και κονταίμο ο Θεό μέσα από όλο αυτό το σχέδιο κατάφερε να σε φέρει στο σημείο το πνευματικό εκείνο για να κάνει την έναρξη τη σοβαρή προσύνωση στον κύριο και στον λόγο του Θεό.
Κωνασταντίνος:Ήταν οι καταστάσει, ήταν οι συνθήκε, ήταν όλα.
Σπύρος:Ναι, ναι, έτσι, αδελφέ μου. Να μην πέσει λίγο ή και θέλω να πω. Θα σε διακόμου σε τιμή διαβάσει ένα εδάφιο σχετικά με αυτό που μου έρευ.
Κωνασταντίνος:Ελεύθε. Και πηγαίνουμε στα δεύτερη, ξεκινάει ο κοινά πηγαίνω, με τη χάρη του Θεού, κάθε κυριακή, όπω είπα, με τη χάρη του θέλω ανέληπ. Και πέρα και αυτό το Νοέμβριο του 2017, αν δεν δικά λάθο, Φεβράου του 2018 μα επισκέφτεται ένα αδελφό. Πάμε το Σάββατο, έρχονται και αν έρχεται από το Βέλγιο όλοι μαζί και την κλικία στην εκκλησία. Μαζεβόμαστε αδελφοι. Και όπω το λέω είναι η εκκλησία μετά όλα καλά. Καθόμαστε να φάμε, να πούμε ένα καφέ όλοι μαζί. Το έχουμε συνθήκε μετά την εκκλησία φορά. Είναι στο κοινό ακριβώ. Και λέει ο αδελφό, λέει ποιο δεν έχει βαθτήσει με το πνεύριο, θέλει να ψηφίσουμε να βαθούμε. Να λάβει το πνευγιο. Λέω εγώ ένα σήμερα εγώ και άλλα δύο αδέρφια. Για να σα δώσω λίγο να καταλάβετε γιατί πολλέ φορέ θα υπεραλύουμε τα πράγματα. Ή ξέρα περίπου το πνεύμα το άγιο. Μη φανταστεί ότι είχα και ιδιαίτερη γνώση. Το ζητούσα του επικάσει στην προσεμπού μου, αλλά μέχρι.
Σπύρος:Γιατί έτσι είχε αποτυποθέσει το μυαλό του. Αυτό από πεδάκι.
Κωνασταντίνος:Αυτό. Και πηγαίνουμε και μετά με διακόσιο εδάφη. Και πηγαίνουμε με τον αδελφό να προσευχούμεώ και. Προσεχόμαστε μέσα με τον αδελφό. Και άρχισε κάποια στιγμή αλλάζει γλώσσα. Και υπάρχουν πάρα πολλέ ομολογίε και εγώ το λέω με θάρρο, πραγματικά το λέω. Και το λέω με θάρο στο λόγο του Θεού. Υπάρχουν πάρα πολλέ ομολογίε και σωστέ είναι δεν λέω ότι έτσι μου υπάρξει εγώ που έρχεται ο κυρίω με δύναμη, φωνή όλου να δει μια ώρα ή να νιώσει.
Σπύρος:Όπω εμένα μου.
Κωνασταντίνος:Ακριβώ. Εγώ δεν κατάλαβα τίποτα. Όπω σου μιλάω τώρα, ακριβώ μιλούσα γλώσσα. Και μιλούσα τόσο σιγά που για να με ακούσει ο αδελφό ότι μιλάω γλώσσε για να μπορεί να με βοηθήσει και μετά πει βασίσει και να πνευμα να με στηρίξει. Έβαζε το αυτί του πάνω στο στόμα μου. Δηλαδή μα χώριζε εγώ ένα εκατοστότο. Δηλαδή τόσο σιγά μιλούσα γλώσσα. Αλλά μιλούσα γλώσσα, μία, μία μισό έτοιμο. Για να τολοκληρώσω αυτό πριν πει και το εδάφιο. Και να σου πω να ήλαιασει το πολύ πίστευσα. Πήγα στο σπίτι και μετά κατεβαίνουμε κάτω μετά να είχε πάει πλέον 8-8 το βράδυ, 8-9. Πάμε να τυμπήσουμε κάτι, να ομιλήσουμε και να πάμε και σπίτια. Και έτσι ο κύριο Δεφόρικό λέει κάποια στιγμή ότι ξέρει ότι άμα δεν το πιστεύετε, πάρε μια γλώσσα λέξη και βάλτε να δείτε μετάφραση. Δεν το συνιστό, γιατί αυτό είναι του Θεού. Δεν το συνιστό. Αλλά εκείνη την ώρα κατάλαβα τι είναι για μένα. Και ήταν μια συγκεκριμένη λέξη, δεν τη θυμάμαι δυστυχώ τώρα, που είχε καρφοθεί στο κεφάλι μου. Πώ ξέρω το όνομά μου αν με ρωτήσει που είναι το ονομά σου, θα σου πω ο Κωνσταντίνο. Δεν θα το σκεφτώ. Το ξέρω. Αυτό είναι. Έτσι ήξερα αυτή τη λέξη. Την ήξερα, την γνώσα, μπορώ να την δωστικά. Δηλαδή, αν είχα τα μάτια που θα βλέπω αυτή τη λέξη.
Σπύρος:Σε καταλαβαίνω. Γνωρίσει.
Κωνασταντίνος:Και πηγαίνω στο σπίτι. Ξαναγω να την προσεφητώ με τη χάρη του θείου, ξανα μιλάω γλώσσα έτσι, σιγά τίποτα. Αλλά δεν το πείτε. Έσκαλα, δεν μπορούσα. Και λέω δεν βάλω θα το δοκιμάζω, θα βάλω αυτή τη λέξη που μου έχει κολήσει το μυαλό. Και ήταν στα ενδωνισκά πίστη. Εκεί κόλησα. Τι είναι αυτό το έγινε. Τέλο πάνω πέφτομαι γιαίωμα ξυπνά. Πάω την άλλη μέρα στη σχολή, με παίρνε τηλέφωνο τα αδέρφια, μου λένε επειδή ο αδελφό πετά πίσω για Ελλάδα. Θα έχουμε και σήμερα προσευχή στο σπίτι Δευτέρα. Θα έρθει. Λέω πρώτα θέλω να έρθει. Μετά την σχολή απευθεία, το τρένω και στα αδέρια. Προσευχώμαστε πάλι και να μιλά γλώσσε, χωρί πάλι ιδιαίτερη δύναμη. Και μετά συνείδητη και μια φορά που το κάνε έφθα με την προσευχή, έρχεται μια αδελφή και μα δίνει εδάφια που έχει μικρά χαρτάκια που πάνω έχει ένα κομμάτι άκι μικρό από το λόγο του Θεού. Και τραβάλω και εγώ παίρνω ένα χαρτάκι και διαβάζω αύξηση πίστευση. Κύλησα. Και λέω όπα. Για να μην ταπώ και έρθε και άλλε φορέ ο κύριο να το επιβεβαιώσω να επισφαίωση ότι είναι το πνέω άγριο, αλλά η μεγάλη αλλαγή που είδα εγώ στη ζωή μου είναι ότι για πολύ καιρό και ακόμα ευλπιστώ και με τη χάρη του Θεού αν και έχω τοθεί. Δυστυχώ εγόφτε γι' αυτό. Δεν μπορούσα να κάνω, δεν μπορούσα να κάτσω χωρί να ακούω ή να βλέπω ή να διαβάζω την εγγραφή. Δεν μπορούσα. Έπαιζα παιχνί, έπαιζα πάρα πολλά παιχνίδια. Ήμουν ένα συγορέ μου που το λέω πολύ καλό στο να παίζω παιχνίδια. Είχα ομάδε πολύ καλέ, πολύ ψηλά στον κόσμο στα παιχνί που παίρνουν κτλ. Σταμάτησα να παίζω γιατί. Γιατί ενώ έπρεπε να μιλάω μαζί του για να παίζουμε, εγώ έβαζα του Σίμου. Κατέβαζα αυτού να μην ακούγονται και ανέβαζα του Σύμπουθου. Οπότε δεν μπορούσα να συνολισθώ να παίξω μαζί του. Δεν μπορούσα να σταθώ. Και ήταν το ίδιο με το λόγο του Θεού. Δεν μπορούσα να δεν διαβάζω το λόγο του Θεού. Δεν μπορώ να εξηγείσω αλλιώ. Δεν ήταν με το ζώρη, δηλαδή να το επέβαλε, να το πιέσω, όχι. Μου ήταν η φυσική ανάγκη. Δηλαδή πώ θέσει να πει νερό, δηλαδή άμα πεινάσει, κάποια στιγμή θα σκάει, πρέπει να φάει. Αυτή η ανάγκη. Ήταν ανάγκη μου να διαβάσω το λόγο του. Αυτό. Εκεί κατάλαβα τη δύναμη, πραγματικά που έρχεται, η δύναμη του πλέον από του άγγελοι.
Σπύρος:Έτσι, ενδεχομένω, και μπορεί εσύ να το βιώσει έτσι όπω λε, και να το έδωσε έτσι ο Θεό για να το βιώσει. Αλλά το μεγαλύτερο που βλέπουμε σε αυτή την περίπτωση, όπω λε, αυτή η ανάγκη που σου δημιουργήθηκε. Είναι στο ότι η πλήρωση του αγιού πνεύματο κάνει τον άνθρωπο γεμάτο, τον γεμίζει από ανάγκη και επιθυμεία και να πάει το θέλειμα του θεού. Όπω είναι και ο καρμό του αγγού πνεύματο, που είναι αγάπη, χαρά, ήρθα, μακροφυμιά πρώτα κράτη και λεφτικά. Με τον ίδιο τρόπο πληρώνεται γεμίζει ο άνθρωπο ο οποίο πληρώνει από το πνεύμα μάγει και μέσα του γενικά αυτή η επιθυμεία. Να θέλει να μελετάει τον λόγο, να θέλει να προσευκεφτείτε περισσότερο, να θέλει να πλήρε το άγριο περισσότερο. Να κάνει μόνο πνευματικά πράγματα στη ζωή του.
Κωνασταντίνος:Να έχει επαφή με το θέλω.
Σπύρος:Ακριβώ, να έχει ουσιαστική επαφή με το Θεό.
Κωνασταντίνος:Να το πω με ένα παράδειγμα. Αν είσαι φλό και δείξει στο φω, θε να βλέπει το φω. Δεν μπορεί να κάνει με τα μάτια.
Σπύρος:Σωστά. Οπότε εδώ το πράγμα το άγιο αυτό έκανε εσένα νομίζω και με αυτόν τον τρόπο ελευθερώ και έρχεται και επισφράγηση έτσι. Τώρα θα μου επιτρέψει να διαβάσω λίγο. Γιατί πέρασε όλα βέβαια, αλλά δεν ταιριάζει, αλλά επειδή το έχω βρει μόνο και μόνο γι' αυτό, επειδή μιλήσαμε για σπίτια, για διαμονέ για εντάξει στο ταινί. Λέει πράξη να αποστόλων στο 17ο κεφάλαιο. Αν πάμε στο 24 εδάφιο, λέει. Ο Θεό το διαβάσει δημοκίνημα επιτρέπεται, όχι από το Βάμβα. Ο Θεό ο οποίο έκανε τον κόσμο και όλα στο υπάρχουν μέσα αυτόν, αυτό που είναι ο κύριο του ρανούκε τη γη. Δεν κατοική σε χειροποίητου του νερού, ούτε λετρεύεται από ανθρώπινα χέρια. Αυτό νομίζω είναι καλά στο λεόπροση και συνεχίζει μετά στο 26 και από ένα αίμα έκανε ένα κάθε έθνο ανθρώπων για να κατοικούν επάνω στον πρόσωπο τη γη και εδώ είναι το σημαντικό και καθόρισε του προδιαταγμένου καιρού και τα οροθέσια τη κατοικία του.
Κωνσταντίνος:Αμμήν ακριβώ.
Σπύρος:Αμίνει. Οπότε ο Θεό με αυτόν τον τρόπο καθορίζει, θα έλεγα, ή προσδιορίζει τα οροθέσει τη κατοικία. Πού θα πά, που θα μείνει, γιατί πρέπει να μείνει, πόσο θα μείνει. Και μέσα από όλο αυτό έχει ένα σχέδιο στο οποίο προέρχεται ο καρμό, όταν και ο άνθρωπο συνεργάζεται.
Κωνασταντίνος:Ακριβώ, ακριβώ. Και συνεχίζοντα, συνεχίσαμε στο ίδιο μοτίβου. Νηγαίνω στην εκκλησία με τη σχολή, δόξα το Θεό. Δεν είχα κανένα πρόβλημα με τη σχολή. Δηλαδή, στα θεωρητικά μαθήματα ήμουνα καλό με τη χάρη του θεοπάντα, αλλά και στην πληροφορία σα λέω, είχα τρέρα με την πληροφορική, αλλά η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν είχα ασχοληθεί με τον κώδικα και την πληροφορική σαν επιστήμο. Οπότε όταν πήγα πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο και μα είπα να ανοίξετε να γράψουμε κώδικα βάθο να προγραμματίζουμε, εγώ δεν είχα ιδέα. Ευχαριστώ το Θεό, δεν είχα κανένα πρόβλημα στη σχολή.
Σπύρος:Κατάλα εύκολα.
Κωνασταντίνος:Εύκολα, δύσκολο να το κατάλαβα.
Σπύρος:Γιατί αν και σε λίγη θυμάμαι εντάξει, σε πολύ απλώ. Αν και μου άρεσε ο προγραμματισμό στο σχολείο, για κάποιο λόγο πολλέ φορέ με πέρα. Και έτσι τα παράτησα γιατί δεν ασχολήθηκα.
Κωνασταντίνος:Όχι, εντάξει, ευχαριστώ το Θεό και σε δύσκολο, δηλαδή όταν ήρθε η αδελφή μου, είχα μία εργασία να την κάνουμε νομίζω τέσσερι εβδομάδε. Και ακριβώ στη μέση ερχόταν ενδεύ μου. Οπότε εγώ είχα δύο εβδομάδε, γιατί μετά θα έρχονται ο εδελφή μου και δεν θα προλάβω να κάτσω να τα δω. Οπότε και στα εύκολα και στα δύσκολα, με τη χάρη του Θεού. Και τώρα πριν πάω παρακάτω έτσι που έχουμε λίγο χρόνο ακόμα, θα πω κάποιε εμπειρίσει μέσα από εκείνη την περίπτωση. Τώρα μιλάμε 2018 με 2020. Όπω σα είπα, με τη χάρη του Θεού και αυτό είναι το αποτέλεσμα του πνεύμα του Αγγλία, διάβαζα την αγία εγγραφή, κάθε μέρα είχα ένα πρόβλημα και διάβαζα. Οι κάποιε στι άμεση να με πιάνουν σκέψει να. Από τον εχθρό ήταν. Δεν ήταν σωστέ σκέψει, ότι ο Θεό ξέρω να πάει δεν μα πάει και δεν γίνεται τίποτα. Διαλογισμό. Διαλογισμό ακριβώ. Και με είχα ρίξει αρκετά. Αυτό είχε πάρει αρκετό κερό που υπάρχει, ένα μήνα, δύο μήνε και είχε ρίξει αρκετή.
Σπύρος:Κράτησε.
Κωνασταντίνος:Ναι, ναι, ναι, κράτησε πολύ καιρό. Αλλά είχα τη συνήθεια αυτή να διαβάζω. Είμαι στου ψαλμού και διάβαζα. Τώρα το κάνει μπροστά μου το δούμε το κομμάτι. Για την ακριβώ έχω λάθο κομμάτι, είναι αυτό το βρόμο. Και ήμουν στουλμού και διάβαζα και έτσι όπω διάβαζα την αγία γραφή και σκεφτώ μου όλα αυτά που σκεφτώμε του διαλογισμού. Φτάνω σε ένα ψαλμό. Και λέει ο ψαλμό. Το διαβάζω μόνο τα τρία εδάφια ενώ ο μικρό ζήταμό. Τα εδάφου μα ενδιαφέρουν. Ανακαλώσει στη μνήμη του οδημού. Τη νύχτα σκέφτομαι με την καρδιά μου και το πνεύμα μου διερευνά. Μήπω ο κύριο με αποβάλει ονίω και δεν θα είναι ευμεί ⁇ πλέον ή εξέλειπε για πάντα το έλεγ του ή έπασε ο λόγο του από γενεάν σε γενικά. Μήπω εξέχασε να ηλαιεί ο Θεό, μήπω στην οργία του θα κλείσει του εκτιμού του και περιέγραφε τώρα όλο αυτό περιέγραφα ακριβώ τη σκέψη. Ακριβώ. Δηλαδή, το σκεφτόμουν ότι τα σκεφτώνα και διάβαζα α πούμε μηχανικά εκείνη την ώρα. Και σκεφτώμενο και διαβάζοντα μηχανικά συνδοπεί ότι ο λόγο του Θεού στην ουσία λέει αυτά που εγώ σκέφτομαι. Ωραία. Και συνεχίζει το 10 εδάφιο. Τότε είπα εγώ. Αδυναμία μου είναι αυτό. Αλλάζει η δεξιά του υψή του. Και με το που το διαβάζω αυτό το εδάφιο, δεν μπορώ να το περιγράψω. Δηλαδή θα το περιγράψω όπω το σκέφθηκα και όπω μπορώ. Όταν πιάνει ένα μπουκάλα και νερό και το γυρίσει, επειδή έχει αέρα, αδιάλεισ σιγά. Έκαν γκλου γκλού και διάλεισ. Αν το κόψει στη μέση ξαφνικά με ένα τέλειο μαχέρι, θα κάνει μια πλάτ και θα φύγει όλο. Έτσι ένιωσε. Λε και μέκοψε κάποιο τη μέση και όλα αυτά τα συναισθήματα απλά εξαφανίστηκαν.
Σπύρος:Χάθηκαν. Χάθηκα, τυπάθηκαν κάτι. Μου τελικά ένα μικρό σχολείο ή θα συνεχίσει.
Κωνασταντίνος:Όχι, παρέσει.
Σπύρος:Επειδή σε αυτό το σημείο θέλω να κάνω το εξή, να πω το εξή: Μπορεί να ακούει κάποιο, ο οποίο δεν έχει απόλυτη ή δεν έχει εμπειρία με τον κύριο, είναι ακόμα στην αρχή ψάχνετε. Και μπορεί να ακούσει αυτό και να πει, εντάξει, σιγά δεν έχει κανένα. Θα καταλάβει εννοώ. Γιατί το λέω αυτό, εγώ, έχω ξανακούσει αυτή την εμπειρία τέταρτη φορά νομίζω, πένα τη φορά. Γενικότερο και μου το έχει περιγράψει από συζητήσει και από διάφορε διάφορα επισόδια στο podκest. Θέλω να πω το εξή. Αν όσε φορέ, όσε φορέ και την έχει πει, εγώ αυτό το συναντιλαμβάνω και το νιώθω, όταν το περιγράφη και ο βαθμό και η ένταση τη δύναμη που το περιγράφη είναι σε τέτοιο βαθμό που καταλαβαίνει ο άλλο που το ακούει ότι μέσα από όλο αυτό έχει συνεργήσει ο Θεό και τι είναι ένα θαύμα. Δεν μπορώ να το περιγράφω αλλιώ, αλλά όταν ο άνθρωπο του δεύτερο καταλαβαίνει ότι κάτι τόσο απλό έστω και στο μυαλό του αλνού το έχει κάνει ο Θεό, η περιγραφή και η ομολογία πίσω από αυτή είναι γεμάτη ουσία και νόημα. Δηλαδή, ακόμη και το πιο ακούγεται πλούσιο. Και με αυτόν τον τρόπο που αυτό παρατηρούσε τώρα, ο τρόπο που το περιέγραφε ήταν λίσκη το ζούσα εγώ. Εκεί θέλω να καταλήξω. Και έτσι επιβεβαίνετε μέσα μου πώ ο Θεό ενήργησε σε σένα.
Κωνασταντίνος:Και για μένα ήταν εφοβερή εμπειρία και συναισθηματικά, δηλαδή αυτό που ένιωσα αυτή τη στιγμή, αλλά ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα, που έζησα εκείνη την ώρα το λόγο του Θεού να ενεργεί απευθεία. Μπαμ. Γιατί ενεργεί ο λόγο του Θεού είπα πριν το σχέδιο του Θεού να με φέρει ήταν ενέργεια του λόγω του Θεού. Ο κύριο θα κάνει, ο ίδιο Χριστό το κανόλλον. Αλλά αυτή την απευθεία να διαβάσει και εκείνη την ώρα να αλλάξει κάτι ήταν η πρώτη φορά από το ζούσα. Ήταν για μένα ήταν φοβερό.
Σπύρος:Αμίμα αδελφέ μου και το λέει άλλοστε και το σχετικό εδάφιο για το λόγο του Θεού και επιβιώνεται ξανά το Ευαγένειο μέσα από τα γεγμένα. Ότι ο λόγο του Θεού, είναι ζωντανό και ενεργό. Το ψάχνουν ακριβώ τώρα.
Κωνασταντίνος:Και κοφτερότερο από κάθε φορά.
Σπύρος:Το θυμάσαι ακριβώ, πέστε για να μην καλύγεται.
Κωνασταντίνος:Και ζωντανό και ενεργώ και κοφτερό από κάθε κομμάτια και διέρχεται μέχρι η μιλών και των προηγών και το μιλών μιλών και τον στόχο.
Σπύρος:Αμίν λεφαιμα μήνυμα ακριβώ, επειδή μου διέφυγε γιατί να το διαβάσω και δεν το θυθούμε ακριβώ. Αυτό έρχεται και το επιβαίνετε μέσα από τα λόγια. Και το έχω βιώσει και εγώ έτσι θα πω. Όπω είπαμε.
Κωνασταντίνος:Δεν είναι ότι αυτά τα έκανε ο Θεό στον Κωνσταντίνο, επειδή ήταν ο Κωνσταντίνο ή επειδή. Σα λέω εγώ δεν είμαι τίποτα, σα το υπογράφω και ξέρω εγώ και τα λάδι μου ξέρω και τα χάλιά μου ξέρω. Και ξέρω ότι όλα αυτά ήταν έλλειου του Θεού. Όπω σα είπα, εγώ πρώτο, ήξερα και έκανα αναμαρτίσει, ήξερα. Δηλαδή μου άλλο δεν ήξερα και έκανα μαρτίζω, πώ που ήξερα.
Σπύρος:Γενικά μου το έκανα τώρα. Πάλι θε σα λεμική οδηγό. Εντάξει, δεν θα συνεχίσει.
Κωνασταντίνος:Και εδώ το ήξερα, δεν απέω. Και εκεί που δεν είχα σκοπό ποτέ να πάω στην εκκλησία, πότε να το σκεφτώ, ο Θεό με πήρε και με έβαλε στην εκκλησία μου χάσει το πνεύμα του άγιο, δηλαδή μου έδωσε εμπειρία. Μποτά δώσω όλα. Τι είναι απώ τώρα, τι είναι για τον Καστονή, ο Θεό μα φιλάμε. Και έτσι μια άλλη, για μένα πάλι κάποιο πρέπει να πει απλή αλλά φοβερή εμπειρία ήταν ότι.
Σπύρος:Αυτό που είπα πριν δεν ω ότι είναι απλά με την ΕΝΕ. Καταλαβαίνει πω το θέλω.
Κωνασταντίνος:Όχι, υπάρχει ομοστικά σε κάποιο, μπορεί να. Να σου πω να σου πω πώ θα ενώ απλή. Υπάρχουν εμπειρέσει που λέει ο άλλο χάθηκα παράδειγμα, είδα όραση ξέρω εγώ και επήγα στον τίτλο ουρανό.
Σπύρος:Ναι, ναι, ναι. Αντίστοιχη.
Κωνασταντίνος:Υπάρχει εμπειρά από τα ακούσει και λέει κάτσε εδώ. Και εγώ θέλω να.
Σπύρος:Και πάλι, αν θέλει ο άλλο να βρει κάτι, πάνω αυτό, έχει ακούσει από κουλιά παρεστήσει και. Ό,τι θέλει μπορεί να δει. Οπότε αν ο άλλο δεν.
Κωνασταντίνος:Δεν μα απασχοληθεί. Αλλάκ. Οπότε θα λέω απλή ότι στην καθημερινότητα.
Σπύρος:Ναι, ναι, κατάλαβα, κατάλαβα.
Κωνασταντίνος:Και τελείω την σχολή, το δεύτερο χρόνο τη σχολή είχε δύο υποχρεωτικέ πρακτικέ. Από έξι μήνε, από τρει και 9, ένα χρόνο. Και τέλο που να έκανε πολλά ο κύριο για να τελειώσω το σχολή, δεν προβαλα με τα απ'ία. Γιατί θα ήθελα να πάω και μετά στο μέρο του στρατού και όταν εγγύσα την Ελλάδα πλέον. Αλλά εκείνα να ψάχνω μια πρακτική δεν έβρισκα. Έκανα, έκανα την πρώτη πρακτική στο Πανεπιστήμιο, δεν είχα πρόβλημα και άρχισα να ψάχνω τη δεύτερη. Και δεν έβρισκα, έστελνα τι εταιρείε, δεν με απαντούσαν. Δεν. Και είχε φτάσει πλέον αρχέ Δεκέμβρη, μέσα Δεκύρυ. Εγώ θα πετούσα Ελλάδα για τι διακοπέ του Χριστουργία. Δεν είχα πάει και καλοκαίρι στην Ελλάδα καθόλου πάω ένα χρόνο, ένανάι χρόνο ή να πάω στην Ελλάδα. Και θα πετούσα για τι διακοπέ του τα Χριστούν εκεί στι 15 μέρε και ακόμα και να είχα πει τίποτα. Και κάποια στιγμή εκεί πάλι τυχαίνει, σε εισαγωγικά το τυχαίνει, να μιλήσω σε αυτή την κοπέλα από την υπεύθυνη μου στην πτυχία μου. Και μου λέει τι κάνει, και αυτά στην πτυχιακό, όλα καλά. Ψάχνω για πρακτική. Α μου λέει, είμαι σε μια εταιρεία. Θε να ρωτήσω να σου δώσω κανένα τηλέφωνο ρωτήσει.
Σπύρος:Γι' αυτό την κοπέλα προσέρχεται καθόλου.
Κωνασταντίνος:Αμίλω ο κύριο κάνει χάρτη.
Σπύρος:Γιατί βλέπω ότι την έχει χρησιμοποιήσει πολύ θέλω.
Κωνασταντίνος:Αμίν, α μην, δεν μπορώ να φανταστήσει. Και λέω αισθάντα μου, στέλνω εγώ σε αυτή την εταιρεία αίση για πρακτική και μου στέλνει και το email στο τηλέφωνο και μιλάω και με κανένα δύο ανθρώπου και με καλύμουν για μια συνέδευξη. Και εδώ θα το πω, επίτιδε, έκανα μία συνέδευξη με μία εταιρεία. Φεύγω για διακοπέ, και ενώ είμαι στι διακοπέ, μου στέλνουν email, μου λένε ξεκινάμε από Γενάρη. Τα χαρτιά τα στέλνουμε στο Άμστερ με τη διεύθυνση, είχα πάει στο σπίτι και με περίμενα τα χαρτιά. Και εγώ του έλεγα λέω να ξεκινήσουμε Γεννάρη, ξέρω εγώ, αν θέλετε, επειδή ξεκινούσε δουλειά, νομίζω τρει, τέσσερει Γεννάρι με το τελείωνο ή πρωτοβουλία, ανήει εταιρεία. Του έλεγαν, πείτε μου, δεν έχω πρόβλημα, θα γυρίσω τρει Γεννάρη. Θα πετάξω ο πίσω, δεν είναι πρόβλημα, πείτε μου, δεν είναι κανένα πρόβλημα. Και μου λέει, για να μην έχει και πρόβλημα τη διακοπέ και αυτά, ξεκινάω από 12, από την επόμενη εβδομάδα. Είχα και μου δώσα και τον χρόνο μπροστά μου. Κι έτσι βρήκα και πραγματικά μου βρήκε ο κύριο την πρακτική. Και γιατί το είπα τώρα αυτό, γιατί σα λέω κανένα μία συνέδξη. Μετά επειδή είχα περάσει και είχα περάσει πάρα πολύ άχο για να τη βέβαια, ότι είμαι πολύ γρήγορα, αλλά το Νοέμβριο που έψανα είχα περάσει πάρα πολύ άγχο για να το βρω. Και ενώ ήμουνα και τελείω η πρακτική μου, είπα θα ξεκινήσω ονωρί να ψάχνω για δουλειά. Λέω Μάρτιο, γύρω Μάρτιο, Απρίλ θα ξαναψάχνω. Και προσεύχου μου και λέω σε παρακαλώ κύριο. Να μην ξαναπεράσω το δύο πράγμα. Δεν μπορώ πάλι τελευταία στιγμή. Με την ψυχή στο στόμα πάλι να ψάχνω δουλειά. Δηλαδή, σε παρακαλώ μαζί να βρω κάτι, να γλείσω δουλειά, να πάω τι διακούπε μου και να γυρίσω να δουλέψω. Ξεκινάω με πιάνει πάλι ένα φοβερό άχο τον Απρίλιο και εδώ θα το πω που στο Έδεισα για εβδομάδε. Και επιβεβαίωνο το λόγο του Θεού για αυτό το λέω. Λέει στου φιλικίου ότι κάθε μέρη να φέρτε στο Θεό με ευχαριστησία και δοξολογία. Και η ειρήνη του Θεού που υπερέχει κάθε νούση, θα φυλάξει την καρδιά σα και τα τιψέγού. Πήγε ένα προσευχόμουνα, μου φεύγει το άγχο. Περνούσαμε 10 ώρε ⁇ από το πρωί στο απόγευμα. Ξαναχωνόνα, ξαναπροσεφόμουν, μου ξανάβει το άγχο. Και μπορεί να γίνω και τρει φορέ με τη μέρα. Αυτό συνέχεια για μια στιγμή εβδομάδε.
Σπύρος:Και δεν είναι εδάφια που λέει πάσα τη μέρι να ρίξω το δευτερόλεπτα.
Κωνασταντίνος:Αυτό ακριβώ, ακριβώ. Μετά από μια εβδομάδα έφυγε αυτό, τελείωσε. Το περάσαμε, το εμπόδιο αυτό. Μετά ήμουνα σε μια φάση που δεν ξέρω, αλλά εκ των ξέρω ότι δεν το πίστευμα και ιδιαίτερα αυτό το κάνω θεω. Και όπω ήμουνα μέσα στο λεωφορείο μία μέρα που γεννούσα από την πρακτική μου και για να σημειώσω εδώ και να καταλάβει τι ενώ η πρακτική μου ήταν δύο ώρε από το σπίτι. 2 ώρε με τρολόι. 6 και 10 έμπαινα στο λεωφορείο το πρωί, 8 και 10 πατούσα μέσα στην εταιρία για να πάω ήταν αρκετά μακριά από το σπίτι. Αλλά λόγω ότι ήταν μόνο για 6 μήνε. Δεν ήθελα να ξεκινήσω στο Άμστρων, γιατί ξανάβρισκα.
Σπύρος:Πάντω, πάμε και να λέει ακριβώ, μιλάμε για συγκοινωνίε ευρωπαϊκέ.
Κωνασταντίνος:6 και 10 έφερε το λεωφορείο.
Σπύρος:2 με 3 ώρε ⁇ περίπου. Αν ήταν οι συγκοινωνίε.
Κωνασταντίνος:Στο λεπτό. 6 και 10, πατούσα 6 και 10 σηκονόμηνα, 6 και 10 στι, 6 και 4 το περνούσε στο λεωφορείο, 6 και 35 περίπου ήμασταν στο τρένο, 6 και 45 περνούσε το τρένο, 8 και 10, 8 και 4 πατούσαμε στην εταιρεία.
Σπύρος:Εγγίζει ο Λονδρία.
Κωνασταντίνος:Κανονικά. Και μια μέρα όμω γυρνούσα από τη δουλειά. Τώρα σκεφτείτε ότι έχω σηκωθεί 6 όρω το πρωί, έχει φτάσει 5 μίμε στα πόλη που γεννά. Τελωμένο έχω ανάσαδο να πάρω. Και είμαι μέσα στο λεωφορείο, το θυμάμαι ήταν και είχε λίγο ψήφα. Έχατη ζακετούλα, φορούσαγω το τέτοιο. Έχω τα ακουστικά μου. Με τον υπολογιστή στην πλάτη.
Σπύρος:Έχω κάνει ήδη εικόνα.
Κωνασταντίνος:Μέσα στο λεωφορείο. Και προσευχόμουν από μέσα μου. Με τη χάρη του θέλω συνήθω και αυτό προσευχόμουν και έχω πάρα πολλέ εμπειρίε αυτό μέσα στο ταξίδι ώρε. Και προσευχώμαι από μέσα μου και εκείνη την ώρα μέσα στο λεωφορείο. Θα σα το πω πάλι όπω το Έζησα. Δεν μπορώ να το πω διαφορετικά. Γιώθω μία φωτιά να ξεκινάει από το στομάχι μου, να καίγωμε προ τα πάνω ο εισοφάγο μου, να ζεσθαίνω, φορούσα και τη ζακέτα ζεστάθηκα, και όταν έφτασε στο στόμα μου, ακούω στο μυαλό μου. Εάν πιστέψει, θέλει καταλάβει ότι είσαι εώστε μου κόλισα, κατάλαβα ότι είμαι ο κύριο, κόλισα και λέω μήνυμα και πήγα ένα σπίτι, συνεχίζει. Όλο αυτό που είπα, ο προσεφύνει κανονικά συνέχισε στη δουλειά. Μετά από λίγε μέρε έρχεται πάλι ο κύριο την προσεφή αυτή τη φορά στο σπίτι, το βράδυ χάρη του Θεού πριν έρχεται στο σπίτι στην προσευχή, όχι με τον ίδιο τρόπο, με παρόμοιο τρόπο, αλλά πάλι και μου λέει Δεν σου είπα ότι αν πιστέψει, στα διστηδόξη του Θεού που είναι εδάφει μέσα από την αρχή. Και λέει, Αμμή κύριε, εκεί αμή. Εκεί, δεν ξέρω τι άλλαξε την καρδιά μου, δεν μπορώ να πω ότι ξαφνικά ή μου αβέω, αλλά κάτι άλλαξε. Και αυτό ήταν περίπου τον αρχέ Μαίου κάπου εκεί. Ιούλιο τελείωμα και. Ιούλιο, ναι, Ιούνιο προ Ιούλιο τελείωσε την πρακτική μου. Τέλο πάντων, εκεί έτυχε να πάμε μια εκδρομή με τα δέχια, γυρνώντα από την εκδρομή, μου λέει ο αδελφό που ήταν εκεί και ο υπέθο, μου λέει πώ πάμε τη δουλειά. Έλληνο, ψάχνω αδελφή, αλλά δεν βρίσκω. Μου λέει Κάνε κάτι, πήγαινε σε μια πλατφόρμα που είναι για τέτοια και λέει και στέλνε στου διευθυντέ που είναι στα τμήματα που ενδιαφέρει να δουλέψει, αποφθασμένη μου να ρωτήσει, από ενδιαφέροντα. Μην το θεωρίζω ότι είναι συγχωράσει να γλίψει με κάτι φυσικά. Είναι ενδιαφέρον.
Σπύρος:Ναι, ναι, μην το βλέπει έτσι.
Κωνασταντίνος:Ναι, ναι. Και λέω εντάξει, θα το κάνω. Άρχισε να το κάνω ακριβώ αυτό. Στέ θέλω, στέλνω, στέλνω και βγαίνω εκεί μια αγγελία από μια εταιρεία που εγώ είχα στείλει και στον Διευθυντή. Και μου λέει, κάνε την αίτηση και θα το δούμε. Και κάνω στην έιση σε αυτή την εταιρεία και με καλύμια συνέδευση, επειδή η συνδεύξη πάει τέλεια. Όταν λέω τέλεια, τέλεια. Λέω, αυτή είναι η εταιρεία που θα δουλέψω και εγώ είμαι άνθρωπο που θέλετε. Τόσο τέλια. Και γυρνάω στο σπίτι και όπω έτσι έμπαινα στο δωμάτιο, είχα εδάφει όπω είπα κομμάτια, έτσι, ένα κουτάκι με εδάφια με κομμάτια μου.
Σπύρος:Στο κολατάκι μου δεν.
Κωνασταντίνος:Ενταγμά την αγγλία εγγραφή στην κράτη χάκια, τραβάω ένα, το ανοίγω. Και λέει, δεν ήλθε έτσι ώρα μου. Και λέω μέσα μου, δεν θα την πάρω τη δουλειά, το ξαναβάζω λέω. Μέσα και λέω Αμνίν κύριε. Και ήξερα ότι δεν την πάρω τη δουλειά. Πάω με καλό στη δεύτερη συνέντευξη μετά από τέσσερι μέρε, πηγαίνω στη δεύτερη συνέντευξη, πάει τέλεια. Και στο τέλο μου λέει, νομίζω έχει εσύ κάποια απορία κάποια ερώτηση να μα κάνει. Παρέθει. Τη στιγμή που κατάλαβα ότι δεν θα πάρει τη δουλειά, ήξερα ότι ο κύριο έχει κάτι για μένα. Γιατί ο κύριο έκλεισε αυτή, αλλά έχει κάτι άλλο. Το έξερα. Και λέω, επειδή μόνο έχω βγαίνει από το πανεπιστήμιο, θέλω να μάθω, να κάνω, λέω, ωραία, μου λέει τη δουλειά, πολύ ωραία, ξέρω εγώ, έτοιμο, ξέρω, θα τρέχουμε αυτά, θα κάνουμε εκεί θα δουλειά. Ωραία. Έχουμε όμω ευκαιρία να μάθουμε. Έχετε εσεί ένα πρόγραμμα που το έχετε φτιάξει. Εμεί μπορούμε να το βελτιώσουμε. Να δούμε. Μπορώ να βγει κάτι καινούριο. Το δοκιμάζουμε. Και άρχισε να δαγκόνονται λίγο, να και ανατέψουμε.
Σπύρος:Πολύ φόρτω.
Κωνασταντίνος:Να μάθω και εγώ σαν νέο εργαζόμενο στον κλάδο ξέρω εγώ. Να και ανα τέσσερει μήνε να αλλάζουμε και να. Και τέλο πάντων. Λέει και δαγκόθηκε. Μετά από τρει τέσσερε μου λέει, ειδισό κόστο μεστέμε, δυστυχώ κοσταντίνε, δεν θα προχωρήσουμε, βρήκαμε κάποιο πιο κατάλληλη τη θέση, αλλά όταν ο κύριο έχει ανοιχτό. Υπάρχει μια άλλη αδελφική εταιρεία στο κτίριο, η οποία ψάχνει παρονωτίσει η βιοπληροφορική ιδρύτικό μου, η οποία ασχολείται με φυτά, γιατί οχθεί και την Γιοπλονία, η οποία ακόμα δεν την έχει βγάλει τη θέση στην αγορά εργασία. Θα ήθελε να μιλήσει μαζί του ενδιαφέρεσαι.
Κωνσταντίνος:Λούνε.
Κωνασταντίνος:Και ήταν την εταιρεία που δούλευαν. Πήγα να κάνω μια συνέντεο μαζί του μετά που στην ουσία λέκαμε τι δουλειά θα κάνω και μετά τη δεύτερη για τα οικονομικά.
Σπύρος:Και βγήκε ακριβώ. Ακριβώ. Αυτό το οποίο είχε σπουδάσει. Ακριβώ.
Κωνασταντίνος:Ακριβώ. Και έκανε χάρη ο Θεό μετά τα πάνω τάχει γιατί δεν έχουμε και πάρα πολύ χρόνο. Και θα ήθελα να πάρει μια εμπειρία με τον πατέρα μου, έτσι κλείνοντα. Έκανε χάριο κυρίω και ο γύρισα στην Ελλάδα, πήγα στο στρατό και τελειώνοντα στο στρατό, ήθελα και εγώ να βρω μια δουλειά να δουλέψω. Και ακόμα το θυβάριο Οκτώβριο του 2021, πριν στο στρατό, βλέπομε στο σπίτι, με την άλογο του αδελφό μου, βλέπαν μια εργασία, μια εταιρεία που ψάχνετε βιβλίο πληροφορία, την δικό μου στην Ελλάδα. Ελάχιστευτέ είναι. Καλά.
Σπύρος:Και μόνο που το ακούσει, λέει, υπάρχει κάτι τέτοια.
Κωνασταντίνος:Και λέω, εντάξει, το στείλω από τώρα λεβεί χρόνια, που αυτό χάζω. Τι μου στείλω από τώρα για ένα μήνε να δουλέψει που του άλεψε. Δεν είναι καλά. Λέω, αλλά το βλέπουμε. Και το ξαναβλέω από τον Μάρτιο την ίδια εταιρεία, στέλνω βιογραφικό. Είχα ένα χρόνο εμπειρία, έτσι δεν είχα. Ένα χρόνο και πρακτικέ, α πούμε, και πιο χρόνο. Δεν είχα ιδιαίτερη εμπειρία. Μπράβο του είχα κάτι ιδιαίτερο να πάρουμε. Και προσευχόν πέρα στην πρώτη συνέδριαξε πάει πάρα πολύ καλά. Δεν είχα κάτι ιδιαίτερο από την αλήθεια. Τεσυχα τι γνώσει.
Σπύρος:Και από τη φαίνεται, μάλλον είχα και αυτή την ανάγκη.
Κωνασταντίνος:Δεν ξέρω. Αλλά αυτό που ξέρω είναι μετά την πρώτη συνέδριαξε προσευχή. Και το έστερα σε μια ομάδα.
Σπύρος:Που λέω με την ανθρώπινη λογική εγώ. Αλλά δεν βρίσκει εύκολα, ψάχνα. Ξάναξαν και δεν βρίσκοντα κάτι αντίστοιχα.
Κωνασταντίνος:Ναι, ναι. Και το στέλνωσε μια ομάδα και την επόμενη μέρα έρχεται ένα μήνυμα στο κινητό μου από μια άλλη ομάδα και λέει Μην εμπιστευτεί τι γνώσει σου εμπιστεύε στον Ισου Χριστό. Και το κράτησε αυτό.
Σπύρος:Στη ομάδα είναι στο Viber. Στο Viber, στο Vibe. Να κάνω ένα μικρό σχολείο, δεν θέλω να πάρω τον χρόνο, αλλά θα κάνουμε λίγο έτσι μια αύξηση του χρόνου τώρα για να τελειώσει. Πόσε φορέ σε αυτέ τι ομάδε μπορεί να έχει μια ροή μην μάτων, παιδί μου. Εγώ κάποια φαρακεί να έχω να ανοίξω δύο-τρει μέρε στην Ελλάδα γιατί ξέρει χάρη μέσα και έχει 200-300 μηνύματα. Πάνω στιγμέ που το έχει τόσο ανάγκη. Με το που ανοίγει, είναι λίγο για σένα το τελευταίο εδάφου. Κι λέει. Τώρα βρήκα να το ανοίξω. Έρχεται και αγγίζει τόσο πολύ. Ενώ τόσε μέρε, α πούμε, δύο τρει μπορεί να μην έχει πλά να παρακολουθήσει τη ζωή των μήνυμάτων. Και έρχεται αυτό το μήνυμα που είναι για σένα και λεφτά.
Κωνασταντίνος:Και έτσι ακριβώ και έγινε. Πάω στη δεύτερη συνέδευξη, πήγε πάρα, έπειτα καλά. Δεν πήγε τόσο καλά σου στην άλλη που δεν πήραν για καταλάβει. Πήγε καλά, εντάξει. Ήμουν και εγώ από το στρατό, γιατί έβγανα το στρατό κουρασμένο, να κάνω τι συνδεύσει, ξανά, ότι είμαι και εγώ μέσα αυτή τη διαδικασία. Και μου λένε τώρα την τρίτη συνέντευξη, θα κάνει με το Αφεντικό ή θα κάνει ξανά μια τεχνική και θα δούμε. Και τελικά η τρίτη ήταν με το Αφεντικό. Εκείνη την μέρα είμ να χάη. Ψυχολογικά, πνευματικά, σωματικά, χάλα χάλει. Πολύ κακιμέρα. Πολύ κακιμέρα. Μου κάνει μια ερώτηση το πλέον Αφεντικό μου. Οργοδό μου πλέον. Ο πλέον εργοδότη μου κάνει μια ερώτηση η οποία ήταν για ένα εργαλείο το οποίο το χρησιμοποιούσα στην πρακτική μου το ξέρω. Και δεν μπορούσα να πατήσω. Είμαι ένα τρόπο, ξεκινήσει τώρα. Δεν έχει νόημα.
Σπύρος:Εντάξει, το ρώτησε για μένα πιο πολύ. Θα μου το πει μετά, να μπορούμε να τελειώσουμε.
Κωνασταντίνος:Και δεν μπορούσα να απαντήσω. Και μου το θέμα σαν τώρα. Εντάξει, εντάξει, Κωνσταντίνα δεν πειράζει, λέει. Δεν έχει τι γνώσει που χρειαζόμαστε το σημειώτη τη γνώση, αλλά επειδή μαρέ ο χαρακτήρε. Ο παίζουν πώ θα θέλα να συνεργαστούμε.
Σπύρος:Το έλεγε σε σειρά.
Κωνασταντίνος:Ναι, εντάξει, του είπαν από όλο περίπου και έτσι ξεκινήσαμε τη συνεργασία μα. Αλλά ήταν αυτό, όχι γνώσει, επειδή μα αρέσει ο χαρακτήρα σου. Πώ θα. Μην εμπιστεύεσ τη γνώσει, μου πιστεύω με είσαι γρωστά. Αμίμ, α μην είδε που έρχεται. Ακριβώ. Και κάπω έτσι ξεκίνησα να δουλεύω με το που τελείω στο στρατό,τιμά 10 Ιουλίου τελείωνο στρατό, 19 έπιανα δουλειά.
Σπύρος:Θα έχει κάνει τόσο χάρη ο κύριο που πιστεύω, προγραμματισμένα, μου το είχε καλεντάρντε. Κατά ημερομηνία κοιτά εκεί.
Κωνασταντίνος:Ακριβώ πραγματικά μου. Και με τη χάρτη του θέλω ακόμα εκεί εργάζομαι, εδώ ξέρω το θέλω. Και τελευταίο μια εμπηρέμε, έχουμε δύο λεπτά, δο-τρία λεπτά. Θα την πω. Όπω σα είπα στο τρένο, είχα τη συνήθεια να προσεύχουμε. Μέσα στο τρέμα, να προσευχωρήσει. Έχαρά από πολλά στάδια. Έχασταν το στάδιο προσπαθούν να διαβάζει τη γραφεία, αλλά επειδή ήταν ξέρω το πριν προνούνο. Πέρασα το στάνιω. Ναι, δεν κάνω, δεν γυρώπω, δεν άντεκα. Μετά πήγα στο στάδιο να παίζω παιχνίδια στο κινητό μέσα στο τρένο, αλλά εντάξει το δώρε εδώ δεν θα κάνω τότε πνευματικό μου παιχνίδι, αχόλουμαστε έφυγε γρήγορα αυτό. Και τέλει κατέληξα τον ακούω κύμα. Να βάλω ένα αδέθο που μιλάει για το λόγο του Θεού. Και άκουγα ένα πηγαίνοντα το πρωί και αναγυρνού στο ατόλα.
Σπύρος:Το έκανα και εγώ στη λεφά.
Κωνασταντίνος:Αν μάρεσε και όλο το πρωινό, το ξανάβα. Το πεδώσα εδώ από. Αλλά το σημαντικό δεν ήταν αυτό, το σημαντικό ήταν ότι έτσι με το και βάλω αυτό στην καρδιά, τώρα δεν το κάνω από την αλήθεια. Τότε όμω εκείνο το ξέρουμε να το έκανα. Ή εκείνο το τρίμεινο πόσο το έκανα.
Σπύρος:Πόσο δίκησε λέει.
Κωνασταντίνος:Μόλι γυρνούσα στο σπίτι, μπορεί να μην έτρωγα ακόμα, έτρωγα μετά από λίγο. Πήγαινα, γονάτιζα λίγο, μισή ώρα 20 λεπτά όσο γονάτι, δεν θυμάμαι, για λίγο και προσεχόμουν ότι άκουσα στο κύριμα. Ότι άκουσα του λόγω του θείου. Οτιδήποτε. Βρε θα ήταν οέμαρτολί, περήφανο και αυτά, θα έλακει λέει, εσένα μήνε με τέτοιο. Βρε θα ήταν οτιδήποτε.
Σπύρος:Ωραία, διατακτική. Έμπαινε στο μήνυμα του κύριγματο και να βάζει το μήνυμα προσεφώνα αντίστοιχα. Μπράβο.
Κωνασταντίνος:Ακριβώ. Εκεί πραγματικά είχα πάρα πολύ ωραίε εμπειρίε με την παρουσία του Θεού να έρχεται, φορέ εμπειρία, αλλά η σημαντική εμπειρία ήταν ότι κάποια στιγμή το κύριγμα ήταν για την εισοτηρία των κείμεων. Και εγώ προσευθείκα, ο κύριο Νόλλον στο πατέρα μου. Και δεν μπορώ να το περιγράψω, ήρθε η κυρίω εκεί την ώρα και από εκείνη τη στιγμή και λέει, η πληροφορία πίστευση να έχετε παράμενα στην εγγγραφή, Ή ξέρω ότι ο πατέρα μου θα σου είδα. Δεν ήξερα πώ, δεν ήξερα πότε, δεν ή θα γίνει τίποτα. Ήξερα ότι θα σωθεί τελεία. Όταν βλέπει τον ήλιο, ξέρει ότι ο ήλιο είναι εκεί. Πέρμα, ό,τι και να γίνει και τα μάτια να κλείσει ο ήλιο είναι εκεί. Πέρμα. Αυτό, με αυτόν τρόπο, δεν ήταν ότι κάτι, τώρα το πιστεύω και μετά δεν το πιστεύω. Τελωμένοι κατάσταση.
Σπύρος:Και πάλι το που λέω στο παράδειγμα, εμπερίχει το στοιχείο τη πίστη. Τι σημαίνει αυτό ότι πιστεύω ότι το πρωί που θα ξυπνίζουν και ο ίδιο. Δεν μπορεί πιστεύω στον αντίθετο. Έτσι το έχει μάθει τόσο βέβαια, τόσο βέβαια μέσα μα εκμιγρωμένο αυτό και το ζούμε, που είμαστε βέβαια και το πιστεύουμε ότι αύριο το πρέπει να και ο υγεία.
Κωνασταντίνος:Ακριβώ.
Σπύρος:Και θα ξημερώσει και θα είναι νυχθάσουμε πάλι.
Κωνασταντίνος:Ακριβώ. Και θα πάω μπροστά τα γεγονότα, τελειώνω την δουλειά. Είναι ώρα να γυρίσω από την Ολανδία στην Ελλάδα, συγγνώμη. Και έρχεται το πατέρα μου ταξιδέσει στην Ολανδία και να κατεύουμε μαζί με το αμάξι. Ο δικό, έχω φορθώ, έχω ξεκιάσει, έχω φροντό στα Μάξη και να κατεύουμε ο δικό Ελλάδα.
Σπύρος:Να φανταστώ η διαδικασία του ξεκνιά μα ήταν πολύ πιο εύκολο.
Κωνασταντίνος:Σίγουρα, πολύ πιο εύκολο. Το δίσκο είναι να φροτώσει το αμάξι από τα πράγματα που είχα.
Σπύρος:Πολλοντά να ειδρώσει φαντάζω.
Κωνασταντίνος:Ναι, πρέπει να εκδρόσω εγώ και να πω βάλ το μπαμπάκι που βάλει μπορούσα να έχω παλιά. Τέλο πάνω. Και 24 ώρε είμαστε στα μάξει. Το ταξίδι όλο, για τα πνευματικά για τον κύριο μιλήσαμε με τον πατέρα μου, 40 λεπτά 45. Κοντέψα να μαλώσουμε και το κόψαμε. Και με το που το κόψαμε εκείνη την ώρα ήρθω κύριο και μου λέει αυτή ήταν η τελευταία μέσα μου. Το ήρθω κύριο, το λέω εκ των ξέρω ότι ήρθει ο κύριο. Εκείνου ώρα το κατάλαβα.
Σπύρος:Κατάλαβα ότι είσαι κάτι εντίστοιχα μήνυμα.
Κωνασταντίνος:Μπράβο, κάτι σαν μήνυμα αυτό. Και τώρα ξέρω πλέον σίγουρα το είναι ο κύριο. Και μέσα μου ακούω αυτή ήταν η τελευταία ευκαιρία του Μπαμπά. Και προσέφουμε και η SLM. Από μέσα μου πω. Κύριε SLM, να κάνει χάρη, ξέρω εγώ μπαμπά, να σωθεί και τα λοιπά. Και φεύγω να φτάνουμε στην Ελλάδα αυτό το Σεπτέμβριο του 2021. Ήταν μετά την πρώτη καρατίνα του COVID.
Σπύρος:Και έχουμε μπει σε COVID.
Κωνασταντίνος:Εγώ Νοέμβριο, 10 Νουβή μένω στρατό. 9 Νοεμβρίου ταξίδεβα για τον Ευρώπη που θα έμπανε από τα γενικά από τον Ευρώπη που θα έμπαινα στο στρατόπεδο. Και χαιρετά το μπομπάγχο είχε COVID και χαιρετά το μπομπάω από απόσταση, εξαπλωμένο στο βάζουμε το κρεβάτι. Ήταν σχετικά καλά εκείνη την ώρα. Δεν είχε κάτι ιδιαίτερο. Αλλά από απόσχευσε λίγο πυρετό. Το χαιρετάω σου παμπά, πρωταθέω. Και φεύγω. Μετά από 12 μέρε, 22 Νοέμβρη, 21-22 Δευτέρα, νομίζω τρίτη έφεγα, την επόμενη όχι την επόμενη μεθεμένη Δευτέρα. Μπέρι τηλέφωνο μητέρα μου κλέγοντα, το κατάλαβα μέσα στο μεσημέρι, βάζει και πεθάνει. Έχει μπει στο νοσοκομείο πριν λίγε μέρε.
Σπύρος:Δεν έχει ότι έχει μπει στο νοσοκομείο.
Κωνασταντίνος:Ναι, πριν 5-7 μέρε και μπει στο νοσοκομείο, βάλει και πεθάνει.
Σπύρος:Και δηλαδή έπαθε υποτροπή, δηλαδή τι ακριβώ επιβαρυνθηκε.
Κωνασταντίνος:Στη πρώτη μέρε ήταν καλά. Μετά άρχισα να πέφε το οξυγόνο, τότε ακόμα δεν ξέραμε για οξυγόνο και τέτοια. Ήταν οι πρώτε μέρε και αυτά. Οπότε εμεί δεν καταλάβαινε ότι έπεσε το οξυγόνο, τίποτα, κάποια στιγμή η μητάρα μου ότι έχει ματορία και επεντάξει πριν να πάει στο νοσοκομείο και μετά πέθανε. Τελών. Αυτό από τι, που με ακριβεί από το μικρό και δεν έχω γίνει καλά. Από τι τρει ώρα που μου το είπε η μητέρα μου, μέχρι τι έξι ώρα που ξαναμίλησαμε τη μητέρα μου ήταν από τι χειρότερε ώρα τη ζωή μου. Γιατί απλά το πατέρα μου πέθανε, δεν ήξερα να εξοθεί. Ήξερα και να σα πω την αλήθεια δεν το θυμόμω. Αυτό που σα είπατε είχε μίνει υποσυντήσει. Δεν το θυμώμαι νομίζω να κοινό τα. Και η απορία μέσα μου και ευχαριστώ το θεωρώ ότι δεν έδωσα κατηγόρα σα το θεοί. Η απορία μέσα μου ήταν τι κάναμε, τι καταφέραμε. Ότι άμα δεν μπορεί να μιλήσουμε στον μπαμπά μα. Τι καταφέραμε. Όχι δεν απαραίτητο ότι θα μιλήσει κάποιο σωθεί, αλλά έτσι το είχα μέσα μου. Δεν καταφέραμε κάτι εν τέλει. Κάτι 6 ώρα ξαναμιλά με τη μητέρα μου και μου λέει εξέκοσταν και ξεχαρσα να σου πω. Ότι το βράδυ, δηλαδή την ημέρα πριν μου πουν ότι ο μπαμπάνε. Το βράδυ ξυπνώντα για αυτή την ημέρα. Είδα ένα όνειρο, που ήταν από τον κύριο, ότι ο πατάτε μου είναι στα λευκό αντιμένο, νέο. Και λέει, εμεί θα είμαστε μαζί. Και κατάλαβε η μητέρα μου του ξύπνηση, ότι θα σωθεί και είπε κιόλα, σαν συνέστησα, λέει κύριε θα μου το πάρει. Και μετά από λίγε ώρε ⁇ την πηγαίντερα ότι πέθανε. Και μου το λέει αυτό, ησύχασα.
Σπύρος:Έφυγε ένα βάρωσε.
Κωνασταντίνος:Έφερε όχι ένα, πολλά βάρη και λέω ο μπαμπά σώθηκε.
Σπύρος:Εκεί αυξήθηκε η πίστη σου και είναι πολλά.
Κωνασταντίνος:Ακριβώ. Και μετά πλέον γυρνώσα. Αστεί ο τέλο πάντων, γυρνούσα από τον νεύρο 4 ώρε με το αυτοκίνητο και από τη μία έκλειδα γιατί πέθανε μπαμπά και μετά έκλαιγα από χαρά που σώθηκε από εμά. Και να αλλάζονταν αυτά τα συναισθήματα μεταξύ του.
Σπύρος:Και εδώ είναι πολύ σημαντικό μια και κάνει έκανε αυτή την αναφορά να καταλάβει λίγο και ο κόσμο που ακουμπείωσει δεν ξέρουν, γιατί εντάξει, σαν χριστιανοί και με επίγνωση πάνω στον λόγο του Θεού μπορούν να αντιληφθούμε αυτό που λε. Μπορεί όντω να υπάρχει το αίσθημα τη λύπη για τον άνθρωπο ο οποίο φεύγει από τη ζωή, τον είχαμε μάθει δίπλα μα, είχαμε μάθει να ζούμε με αυτό να ήταν μέλο οικογένειά μα. Αλλά όταν ο χριστιανό ή το μέλο τη οικογένεια το οποίο αποχωρεί πηγαίνει, φεύγει από αυτόν τον κόσμο. Όταν ο άνθρωπο ο οποίο τον έχει εμπιεφτεί και τον έχει ζήσει συνιστάται ταυτόχρονα και την απόλυμα αυτή, έρχεται ο κύριο και ολό του δίκη και τον παρηγορή με αυτό το πράγμα και το προσφέρει συναισθήματα χαρά μέσα στην απόλία. Γιατί ξέρει ο άνθρωπο του Θεού ότι το πρόσωπο το οποίο έφυγε από αυτήν τη ζωή πήγει κάπου πολύ καλύτερα.
Κωνσταντίνος:Αμίμουν, ακριβώ.
Σπύρος:Δεν είναι τόσο τοπικό. Θέλω δεν είναι στη θεωρία αυτό πράγμα. Το βιώνουμε, το ζούμε, το καταλαβαίνουμε και το νιώθημα. Κατά. Αν το συμβείτε, γιατί δεν είναι έτσι.
Κωνασταντίνος:Και άλλο μπορεί να το πει εκ του ασφαλού. Εγώ το λέω εκπείρα.
Σπύρος:Κατάβοη, α πούμε έχει την πύρα, επιβεβαίων.
Κωνασταντίνος:Είναι ξεκάθαρα τα πράγματα. Παράδειγμα, λέει ότι ο Παύλο ότι θέλω να είμαι με τον κύριο, δηλαδή αυτή η επιθυμη μου. Από την άλλη λέει στην πράξη των αποστόλων ότι για το στέφανο, τον λιθοβόλιο να το στέφανε, και μετά λέει μα θέσει κανένα τρι ωμέγα.
Σπύρος:Ναι, ναι, ναι.
Κωνασταντίνος:Δηλαδή βλέπουμε την αντίθεση.
Σπύρος:Σωστά, σωστά. Θύ ομέγα για το χάσαμε από εδώ, αλλά την άλλη μέσα του ξέρουν ότι πήγε στον κύριο Χαί. Γι' αυτό λέει ο Παύλο στην Θεσσαλονική επιστολή την πρώτη, λέει στου και το δάφεσαι αρπαγή. Δεν θέλουν να γνωρίτε αδελφή, περιτόν και κινημένου των ανθρώπων που πέθανε, για να μην λυπάστε καθώ και οι λυπήσοι ήμιο έχονται σελπίδια.
Κωνασταντίνος:Ακριβώ, ακριβώ αυτό.
Σπύρος:Γιατί με αυτόν τον τρόπο ο χριστιανό έχει αυτή την ελπίδα ότι θα ξαναδεί το πρόσωπο του, το πρόσωπο του συγγενικό στο περιβάλλον του κιρίου. Και ξέρω ότι εκεί είναι πολύ καλύτερα από την εδώ. Οπότε αυτό προσφέρει συναισθήματα χαρά που είπε εσύ μέσα στην λύπη την γίνει. Ακριβώ.
Κωνασταντίνος:Δηλαδή, δεν μπορεί να περιγράψα. Είναι περιγραφή. Αν δεν υπήρχε αυτό θα έλεγα να αυτό.
Σπύρος:Ναι, είναι φυλλογικό.
Κωνασταντίνος:Αλλά δεν σα λέω, οδηγούσα και έκλεγα από τη μια στρατό μου τι πέθανε ποπά. Σταματώσα να εκλέξω όμω σκουπιζόμενα και αυτά. Ευτυχώ και με τον COVID, ευτυχώ με τον ΚΟι τέλο πάντων. Δεν είχε αμάξια στο δρόμο, ήταν δύο ανταλλήνυμα.
Σπύρος:Συθώ είπε ο Κόβη.
Κωνασταντίνος:Και μετά από λίγο έκλεγα από χαρά που πασώθηκε. Και μετά ξέρω το ίδιο. Ξανά λοιπόν. Αυτό, δηλαδή, αυτή ήταν επιστροφή.
Σπύρος:Έτσι, έτσι έδειξε.
Κωνασταντίνος:Με τη χάρη του Θεού. Ελλάδα, μετά την δουλειά όπω είπαμε κτλ. Στην εκκλησία με τη χάρη του Θεού και ελπίζουμε με τη χάρη του Θεού να είμαστε για μέρα και στον ουρανό να μα αξιώσει ευθεό. Για να δούμε το πρόσωπο του και εμεί.
Σπύρος:Γιατί αυτό είναι ο στόχο μα και κλείνοντα, βέβαια θα ξέρουμε ότι θα έχει σκίσει πολλά να πίσει και δεν είναι αρκετά μην ώρα αν και κάναμε μια αύξηση των μερισμάτων του χρόνου. Σε φύγαμε λίγο, γεμίσαμε λίγο την πίτα, δεν πειράζει όμω, άξει τον κόπο. Και το μήνυμα που θα μπορούσαμε να πούμε ότι προέρχεται μέσα από όλο αυτό από αυτήν ομολογία τη δικά σου, που με δυσκολία έβλεκα για να ομολογεί γιατί δεν είχαμε φυγά εργαστικά επινομολογίε και να κάνουμε στην έναρξη αυτή τη χρονιά. Ότι ο Θεό έχει έναν δρόμο για τον κάθε άνθρωπο χαραγμένο. Και μέσα σε αυτόν τον δρόμο είναι βέβαια ότι σε περιβάλλει και σε καθοδηγεί το πνεύμα του Θεού. Χωρί πολλέ φορέ εσύ να το ξέρει. Και αυτό ο δρόμο συνεχίζει να υπάρχει, συνεχίζει να έχει μια ρύση, συνεχίζει να έχει μια διαγράμση στην οποία δεν πρέπει να βγουν ποτέ απέξω. Αμίνουν έτσι ακριβώ. Γιατί αυτό το σχέδιο πρέπει να ολοκληρωθεί για τον κάθε άνθρωπο. Και ο μόνο που μπορεί να χαλάσει αυτό το σχέδιο είναι ίδιο άνθρωπο. Δηλαδή εγώ ο ίδιο μπορεί να αποφασίσω να βγω έξω από αυτή την περίφραξη του οδού που μου έχει χαράξει ο Θεό.
Κωνασταντίνος:Αμίν, αμεί. Και αν μου επιτρέψει η δική μου προτροπή, έτσι όπω το σκέφτηκα και μου έρχεται στην καρδιά. Είναι ότι αν γνωρίζει το Χριστό, δεν χρειάζεται να πά στην Ολανδία.
Σπύρος:Καλά, δεν συζητάμε.
Κωνασταντίνος:Αν μπορεί εξήτεισε τον Θεό, δεν χρειάζεται να πά στην Ολανδία παράδειγμα από τη δική μου ζωή για να πλησιάζει το Χριστό. Δεν χρειάζεται.
Σπύρος:Δεν χρειάζεται να πά ξανά.
Κωνασταντίνος:Ακριβώ. Πήγαινε ζήτησε τον εσύ, δεν χρειάζεται να έρθει τα λεπωρία γιατί όπω το κάνουμε έτσι σε μια ξένη χώρα μου.
Σπύρος:Σωστό έλεγχο.
Κωνασταντίνος:Για να σε οδηγήσει ο Θεό να τον ζητήσει. Ζήτησε τον εσύ, γιατί το συμφέρον σου είναι αυτό.
Σπύρος:Και τρόπο που το είπε σε αυτό, κλείνω και με αυτό και εγώ με προσκάλεσε ο κύριο μέσα από έναν τρίτο δρόμο. Έπρεπε να πάω στο Ισραήλ για να μπορέσω να ξυπνήσω και να πω ότι έχω ανάγκη τον Θεό. Οπότε θα τα πούμε την άλλη φορά. Αυτά με την χάρη του Θεού αγαπηθεί ακροατέ, αδέλφια φίλη. Φτάσαμε στο τέλο αυτή τη εκπομπή και μα ευχαριστήσουμε που είσταν μαζί μα. Έχωμαστε καλοί και ευλογημένη πνευματική χρονιά. Τα λέμε και θα τα ξαναλέμε εδώ πέρα με τη χάρη του Θεό όσο επιτρέπη, να κάνουμε αυτή την ευλογημένη εκπομπή που μα έχει χαρίσει ο κύριο, ακούγοντα έτσι ομολογίε αδελφών μέσα από εμπειρίε και πόσο όλο αυτό δίνεται και συμφανίζει με το Ευαγέ μου του λόγου του Θεού. Μπορείτε επίση ⁇ τώρα να κάνω και τα τελικά σχόλια να μα βρείτε όσοι μα ⁇ ακούτε και να μα ⁇ ακολουθήσετε σε social media, instagram, facebook ή YouTube με την επενυεία wordofgod.gr. Αν θέλετε κάποιο ⁇ που ακούσει αυτό το επεισόδιο, κάντε μια κοινοποίηση για κάθε άνθρωπο που πρέπει να τα ακούσει, δώμα του ήχαριστούμε αμύγ.
