Word of God Podcast
Καλώς ήρθατε στο "Word of God Podcast"! Εδώ συζητάμε ανοιχτά για τον Ιησού Χριστό, βυθίζοντας στις σελίδες της Αγίας Γραφής και μοιραζόμαστε εμπειρίες από την καθημερινότητά μας.
Σκοπός μας είναι να φέρουμε πιο κοντά το Ευαγγέλιο σε όλους, εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία. Για επικοινωνία, απορίες, ή απλά για να μοιραστείτε τη δική σας ιστορία, στείλτε μας email στο podcast@wordofgod.gr.
Πάρτε μέρος στη συζήτηση και γίνετε κομμάτι της πνευματικής μας παρέας!
Word of God Podcast
Οι Παραβολές που Ξυπνούν Καρδιές: Ο Άσωτος, ο Δούλος & οι Παρθένες
Πάτα ΕΔΩ για να στείλεις μήνυμα!
Οι Παραβολές του Χριστού δεν είναι απλές ιστορίες. Είναι ζωντανές εικόνες που φανερώνουν την καρδιά του Θεού και αγγίζουν βαθιά την ψυχή μας.
Σε αυτό το επεισόδιο του Word of God Podcast, μπαίνουμε σε μία από τις πιο δυνατές και πνευματικά φορτισμένες συζητήσεις μας μέχρι σήμερα. 📖🙏
Αναλύουμε τρεις παραβολές που αγγίζουν όλους - πιστούς, παλιούς, νέους, ακόμη και ανθρώπους που δεν έχουν ξαναπλησιάσει τον Λόγο του Θεού.
Μέσα από αυθεντικό διάλογο, εμπειρίες ζωής και βαθιά βιβλική εξήγηση, φωτίζουμε το μήνυμα της συγχώρησης, της επιστροφής και της άμετρης αγάπης του Πατέρα.
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο YouTube "Word of God" για να παρακολουθείς και να ακούς τον Λόγο του Θεού.
Δες πώς ο Λόγος του Θεού μπορεί να μεταμορφώσει, να καθοδηγήσει και να γεμίσει τη ζωή σου.
📧 Email Επικοινωνίας: podcast@wordofgod.gr
Βρες μας και στα Social Media:
🟠 Instagram: https://bit.ly/3cAdtgX
🔵 Facebook: https://bit.ly/3v8vRnp
⚫️ TikTok: https://bit.ly/3uLJgVz
📖 Hashtags:
#god #pray #faith #jesus #love #wordofgod #bible #christian #amen #motivation #gospel #worship
🎵 License Information: All rights reserved under Envato Elements, Storyblocks and Epidemic Sound.
Σε έναν κόσμο, γεμάτο θόρυβο και άγνωστο μέσα στου αιώνε. Μία αλήθεια που δεν αλλάζει ποτέ. Καλώ ⁇ ήρθατε στο World of Good Podcast. Εδώ εξερευνούμε τον λόγο του Θεού και ανακαλύπτουμε τον Εισού Χριστό. Όχι ω μια μακρινή ιδέα, αλλά ω μια ζωντανή σχέση με τον Θεό. Μαζί με τι ⁇ δικέ μα εμπειρίε ⁇ έλαμενε βαθύνουμε στον θησαυρό τη Αγία ⁇ γραφή. World of God Podcast. Το Ευαγέλιο, ζωντανό για τη γενιά μα. Χαίρε, χέριτε, για σα ⁇ φίλη Ακρομαστέ ⁇ του World of Gold Pod. Σε αυτό το επεισόδιο σημερινοι ομιλητέ ⁇ . Θα είναι ο Κωνσταντίνο και ο Γιώργο, για σα ⁇ δραστηριά. Λοιπόν, με τη χάρη του Θεού για ακόμα μια φορά που μα βρίσκεται εδώ πέρα και με την παρέμει του κιρίου πάνω απ' όλα και με τη δύναμη του ιδιού πνεύμα. Ήρθαμε εδώ πέρα. Βρεθήκαμε με ένα σκοπό. Να συζητήσουμε για τα πράγματα του Θεού μέσα από αυτήν την εκπομπή. Στο σημερινό επεισόδιο θα συνεχίσουμε μια εκπομπή με θέμα τι παραβολέ στην σύγχρονη εποχή στι μέρε μα. Είχαμε κάνει ένα επεισόδιο μαζί εγώ το πρώτο μέρο και επειδή δεν είχαμε καταφέρει να ολοκληρώσουμε τι παραβολέ, είπαμε να κάνουμε το συμπληρωματικό σήμερα, ώστε να πιάσουμε και να εμβαθύνουμε στι τρει παραβολέ που απέμεναν την προηγούμενη εκπομπή και δεν αναλύθηκαν και να βγάλουμε όμορφη ευλογημένα και ασφαλίσει συμπεράσματα μέσα από το λόγο του Θεού. Οπότε με τη χάρη του Θεού αν ήθελε κάποιο να κάνει μια σχολείο πριν ξεκινήσουμε να βλέποντα την εισαγωγή και το πώ θα επεκταθούμε στην πορεία τη εκπομπή. Δεν ξέρω κάποιο πρώτο σχολείο από κάποιον.
Κωνσταντίνος:Καληστήρια, οι παραβολέ είναι ιστορίε που είπε ο κύριο μα, ο Ισόνο Χριστό, προ τον όχλω, προ του μαθητέ και προ του λυπού που τον ακούνε ώστε να δώσει κάποιο δίδυμο. Και αυτό είναι η παραγωγή, είναι ένα παράδειγμα το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί σε πολλά πράγματα μέσα στη ζωή ενό ανθρώπου. Και μέσα από αυτό ο άνθρωπο να καταλάβει με τη βοήθεια του Θεού πάντα τι θέλει ο Θεό από αυτόν. Αν θέλει καλά, έχετε κάνει την παραβολή του πορέα, πώ παίρνω το λόγο του Θεού μα τη δουλειά και πω ο λόγο του Θεού φιτρώνει σε εισαγωγικά με στην καριά όπω ένα φυτό φιτρόνει μέσα σε αναχοράφη.
Σπύρος:Και τον καλό σαμαρίτη.
Κωνσταντίνος:Μπράβο. Και τον καλό σαμαρίτη, είχατε πίνε ω. Και βλέπουμε μέσα το δείγμα από αυτέ τα απλά παραδείγματα, καθημερινά παραδείγματα σε εισαγωγικά τι καθημερινέ ιστορίε που λέει ο Χριστό και έτσι δίνει και εξηγεί ένα δίδαγμα προ του ανθρώπου.
Σπύρος:Αμύνουμε. Ουσιαστικά με λίγα λόγια μια και έκανε αυτή την εισαγωγή Κωνσταντίνε. Δεν είναι αφηρημένε ιστορίε, έτσι. Δεν είναι όπω η μύθυ του εσώπου, για παράδειγμα, που έχουν ένα απλό συθικό δίδαγμα. Είναι ζωντανέ διαχρονικέ εικόνε που δίνουν στον άνθρωπο που είτε τι ακούει είτε τι διαβάζει πολύ βαθιά πνευματικά νόηματα, τα οποία τα αντιμετωπίζει πολύ έντονα στην καθημερινότητά του σε μεγάλο βαθμό, ιδιαίτερα όταν προσεγγίζει τον λόγο του Θεού και θέλει να γνωρίσει τον Χριστό. Γι' αυτό έπειτα τι παρούσει να πω ότι θα ασχοληθούμε με τρει ακόμα παραβολέ, όπω είπαμε στην αρχή, που θα είναι, ω φορέ, γνωστοί σε όλου, παραβολή του ασώτου είου. Οπότε θα πιάσουμε αυτέ τι τρει παραβολέ, είναι παραβολέ που λίγο πολύ τι γνωρίζουν, μπορεί κάποιοι άνθρωποι, ακροατέωση γενικότερα, να έχουν ακούσει κάτι από όλα αυτά, είτε σε κάποιο κατοχυτικό, είτε στο μάθημα των θρησκευτικών. Δηλαδή έχω θυμάμαι τουλάχιστον τον εαυτό μου πριν ή διαβάζοντα, να μου έρχονται αναμνύσει ή εικόνε από το παρελθόν. Δηλαδή είναι ιστορίε που λίγο πολύ όλοι τι έχουμε ακούσει. Θα μου πει τώρα οι 10 παρθέννε δεν είναι τόσο γνωστοί, δεν μαθαίνεται ή δεν διδάσκεται τόσο εύκολα σε χώρου. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι εάν την ακούσει κάποιοι, μπορεί να του δώσει ω κάποιε αναμύσει. Α προσεκύσουμε, νομίζω να ξεκινήσουμε με τον λέει μου να δούλο με την παραβολή του αδεισόπιου του δούλου που τη λέω εγώ και διαφορούν τα παιδιά που το θέτο έτσι. Είναι λίγο βαριά λέξη, αλλά μ' αρέσει και γι' αυτό το χρησιμοποιώ. Είναι από το Ευαγέλιο του Μαθαίου. Στο καταναταίο Ευαγέλιο, στο 18ο κεφάλαιο, στο 21ο εδάφιο. Που εκεί μέσα θα δούμε κάποια χαρακτηριστικά του ανθρώπου, αλλά και του Θεού. Βλέπουμε έναν χαρακτήρα ενό ανθρώπου που ζητάει έλεγω, σπλάχνα. Βλέπουμε έναν ελεύνα Θεό, ο οποίο συγχολεί και τον ίδιο άνθρωπο ο οποίο ζητάει αυτό το έλο τον κύριο του να μην το εφαρμόζει σε έναν συμβουλό του, σε έναν αδελφό του, σε ένα άνθρωπο, σε ένα συνάθρωπο του θα λέγαμε, με πιο απλή μορφή.
Γιώργος:Είναι μια παραβολή σπύρω που πραγματικά πιστεύω ότι αγγίζει όλου μα και είναι μια παραβολή που δεν υπάρχει κάποιο που μπορεί να πει ότι για μένα δεν ισχύει. Δηλαδή, υπάρχουν πάρα πολλέ φορέ στη ζωή του καθενό, έρχοντα μια αυτογνωσία ή κάνοντα βλέποντα την ημέρα του όταν κάθε πίσω και αναπολίσει τι έγινε μέσα στην ημέρα σου. Υπάρχουν πολλέ φορέ που βλέπουμε τον εαυτό μα παίρνει σε αυτό. Είτε λέγεται κρίση, είτε λέγεται δυσκολία στο να συγχωρούμε. Υπάρχουν πράγματα τα οποία δεν είναι εύκολα, γιατί είμαστε άνθρωποι και εύκολα πέφτουμε σε αυτά. Δηλαδή α μην αποσυντονιστούμε και α μην πατήσουμε το κουμπί το όφω από αυτήν την παραβολή και α πούμε όχι, εγώ δεν είμαι έτσι, δεν θα κάνω ποτέ έτσι. Σε έναν άνθρωπο στον κύριο γιατί γεύση παραβολή στον κύριο ο οποίο με συγχώρε που μου διέγραψε το χρέο μου, εγώ δεν θα έκανα έτσι σε έναν άλλο δούλο. Έλα όμω που πολλέ φορέ πάνω στην οργή μα, πάνω στην καθημερινότητά μα, πάνω στο άνθρωπο μα, μπορεί να βάλουμε με τα λόγια μα το θέσω απλά ή με το βλέμμα μα ή με τη σκέψη μα φυλακή των άλλων συνάθω μα, χωρί να το καταλαβαίνουμε.
Σπύρος:Αυτά θα δούμε και όλα όλα αυτά τα στοιχεία που ανέφερε στο Γιόργο. Θα ήθελα πριν συνεχίσουμε να το πιάσουμε το θέμα, βέβαια να ξέρετε ότι την προηγούμενη φορά την πατήσαμε και νομίζω να προλάβω να πούμε πέντε παραβολέ και είπα μόνο στι. Μην ξέρουμε πατήσουμε τώρα γιατί βλέπω την άνεση του χρόνου που διαχείζουμε αυτή τη στιγμή τον χρόνο. Οπότε πρέπει να γίνουμε λίγο πιο στοχευμένη.
Κωνσταντίνος:Δεν νομίζω να είναι πρόβλημα. Είναι τόσο πολλέ παραβολέ, το πολύ καλό και το μέρο. Και βάζουμε άλλε για παραβολέ. Νομίζω να πούμε κάποιο κόλμα σε αυτό.
Σπύρος:Οπότε θα ήθελα για κάποιον που ακούει πρώτη φορά καλό θα είναι να κάναμε μια περίληψη, αλλά επειδή υπάρχει η πιθανότητα στην περίληψη να αφήσουμε κάτι σημαντικό απέξω θα μου επιτρέψει να κάνω μια ανάγνωση. Ματέω 18:21. Διαβάζω μέσα από το Ευαγέλιο. Τότε, αφού τον πλησίασε ο πέτρο, είπε τον Χριστόνει. Κύριε, πόσε φορέ αν ο αδελφό μου αμαρτίζει σε μένα θα τον συχωρήσω μέχρι 7 φορέ, ο Σου λέει αυτόν. Δεν σου λέω μέχρι 7 φορέ, αλλά μέχρι 70 φορέ του 7. Διαβάζω στη δημοτική έτσι. Γι' αυτό η Βασιλεία των ουρανών ομιώθηκε με έναν άνθρωπο Βασιλιά που θέλησε να εξετάσει του λογαριασμού με του δούλου του. Και όταν άρχισε να εξετάζει, φέρθηκε σε αυτόν ένα οφιλέτη 10.000 ταλάτων. Και επειδή δεν είχε να τα αποδώσει, ο κύριο του πρόσταξε να πουληθεί αυτό και η γυναίκα του και τα παιδιά του και όλα όσα είχε και να αποδοθεί αυτό που χρωστούσε. Πέφτοντα λοιπόν ο δούλο στα πόδια του, τον προσκυνούσε λέγοντα. Κύριε κύριε μακροθύμησε σε μένα και θα σου αποδώσω, θα τα αποδώσω όλα, δηλαδή, θα τα επιστρέψω. Και επειδή ο κύριο εκείνο του δούλο τον σπλαγμήστηκε, τον άφησε ελεύθερο, τα χάρησε μάλιστα όλα. Όλο το δάνει. Όταν όμω εκείνο δουλειού βγήκε έξω, βρήκε έναν από του συνδούλου του που του χρωστούσε εκατό δυνάρη και πιάνοντά τον έπνεγε λέγοντα. Απέδου ό,τι μου χρωστά. Πέφτα λοιπόν ο συνδούλο όσου στα πόδια του, ο συνοτό του τα λέγαν σήμερα, τον παρακαλούσε λέγοντα. Μακροθύμησε σε μένα και θα σου το αποδώσω όλα. Εκείνο όμω δεν ήθελε. Αλλά φεύγοντα, τον έβαλε στη φυλακή μέχρι όπου αποδώσει εκείνο που του χρωστούσε. Βλέποντα όμω η υπόλοιπη συνδούλη του όλα αυτά που έγιναν, λυπήθηκαν υπερβολικά. Και καθώ ήρθαν, φανέρωσαν τον κύριό του όλα όσα έγιναν. Τότε, προσκαλώντα τον κύριο του λέει αυτόν, δούλε πωνη, όλα εκείνη το χρέο σου το χάρησα, επειδή με παρακάλεσε. Δεν έπρεπε και εσύ να ελεύσει, στον σύνλό σου, όπω και εγώ σε λέγια. Και επειδή ο κύριο του οργήστηκε, τον παρέδοσε στου βασανιστέ, με χρυσό του αποδώση αυτών ολόκληρο εκείνο το οποίο όφελε, τα εκατομμύρια δηλαδή. Έτσι και ο ράνω πατέρα μου θα κάνει σε εσά αν δεν συγχωρήσετε από την καρδιά σα κάθε έναν άδελφο για τα παραπτώματα του παραπτώματά του. Ξεκίνησα να διαβάζω λίγο του τίχου από την ερώτηση του πέτρου, γιατί διακρίνουμε ότι έρχεται η παραβολή μετά από μία απορία του πέτρου. Πόσε φορέ μπορώ να συγχωρήσω έναν άνθρωπο. Μία, δύο, τρει, νομίζω εύλογη απορία, ιδιαίτερα πνευματική φύση. Δεν είναι κάτι το οποίο προσεγγίζεται και υπάρχει άμεση απάντηση. Και νομίζω ότι ο κύριο παίρνει ότι του δίνει ένα νούμερο θένοντα να του δώσει ένα καταλάβει ότι δεν έχει σημασία το καταρχά ο αριθμό. Όσε φορέ και αν έρθει κάποιο και αμαρτήσει και κάνει ένα λάθο απέναντί σου, ένα πτέσμα, μια παράβαση, εσύ πριν το συγχωρέσαι. Και όταν αναφέρομε πτέσμα, να ξέρετε δεν εννοεί εδώ πέρα τη νομική μορφή τη βαθμίδα τη παράβαση, γιατί κάποιο, θυμάμαι, είχε σχολιάσει μια φορά ότι μιλάει για απτέσματα. Το πτέσμα είναι η παράβαση, η γενικημένη έντο παράβαση. Δεν θέλει να αναδείξει το πόσο μεγάλο είναι το λάθο με τη λέξη αυτή, άλλο που τώρα ω πέσμα χρησιμοποιείται νομικά η ορολογία του για να δείξει τη βαθμίδα τη παράβαση. Έτσι, μέσα από όλο αυτό ο κύριο πηγαίνει στην παραβολή. Τώρα, να δούμε πώ αυτό μπορεί να εκραστεί στη σημερινή εποχή. Πού το βλέπουμε, πού το διακρίνουμε, πώ εφαρμόζεται στη σύγχρονη ζωή όλο αυτό το παράδειγμα, υπάρχουν τέτοιε περιστάσει στη σημερινή μα ζωή, αντιμετωπίζουμε τέτοια καταστάσει. Είναι κάτι σύγχρονο το οποίο το βιώνουμε και εμεί.
Κωνσταντίνος:Όπω πολύ ωραία έπεσπει, η όλη παραβολή είναι σε ένα μέρο του λόγου του Θεού σε ένα κεφάλαιο το οποίο μιλάει για τη σχολικότητα. Και πιάνει εδώ κύριο και εξηγεί με αυτή την ιστορία, όπω με αυτό το παραβολή. Πώ λειτουργεί πώ βλέπει ο Θεό έναν άνθρωπο που έρχεται να ζητήσει συγγνώμη. Και είναι πάρα πολύ σημαντικό γιατί γιατί μέσα στο πάτερι μόνο μαθυμηθούμε και δούμε το πατέρι μόνο, θα δούμε ότι η μόνη προσευχή που έχει προπόθεση είναι η συχόρηση. Λέει και συγχώρησε σε εμά τι αμαρτία μα, τα ωφελήματα εμώνει. Όπω και εμεί συγχωρούμε αυτό που αμαρτάνο σε εμά. Σωστά. Είναι η μόνη προσευχή. Δηλαδή λέει, πατερινό ή τη Σουλάνη, θα γτείτε το όνομά σου, το μόνο που βάζει προπόθεση είναι σε αυτό το κομμάτι. Σε όλα τα υπόλοιπα λοιπόσευχθείτε. Στο συγκεκριμένη προσεφή για να μα επιχειρηθεί βάζει αυτή την προπόθεση. Και είναι ακριβώ αυτό εδώ που εξηγεί ο κύριο. Και εξηγεί και φαίνεται εδώ κατά κάποιο τρόπο και ο χαρακτήρα ο τρόπο που δουλεύει πολλέ φορέ ο Θεό. Δηλαδή λέει έναν από του μακαρισμού ή ελεύνε, μακάριο ελεύνα, γιατί αυτό θα ελικθεί. Δηλαδή και ο Θεό περιμένει αυτή τη συμπεριφορά για να λάβει από το Θεό ότι την ίδια τα πόδια, την ίδια συμπεριφορά. Κάπω έτσι και εδώ λειτουργεί αυτό και εδώ να πει που πια είναι αυτό στη ζωή μα. Παντού. Δηλαδή, αν εγώ παράδειγμα σήμερα, α πούμε, είχαμε πριν μια συζήτηση με το γιορό και μαλλιώμαι. Και μου έκανε κάτι και δεν το σου μιλάω τώρα. Θα πάω μετά βάλω να τι, να προσευχώνα να πω στο Θεό τι, να με συγχωρέσει. Πώ, αφού εγώ η συμπεριφορά μου, δεν είναι αυτή που πρέπει προ τον άλλον. Γιατί να περιμένω από τον Θεό να μου κάνει κάτι αντίστοιχο. Κλήρων επιλεστρανο.
Σπύρος:Να κουγγεί την προσευχή.
Κωνσταντίνος:Μπορεί να ακούει την προσευχή, αλλά ο Θεό εκεί σου λέει, αυτό που μου ζητά, εσύ δεν το κάνει. Τι το κάνει, αυτή. Θα μπει όλα που ζητά στο Θεό όταν κάνω. Ο Θεό να μα βοηθά. Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Θεό θετεί την ξεκάθαρη προπόθεση. Και νομίζω αυτό πιάνει όλα τα πράγματα τη ζωή μα. Δηλαδή θα πάω εγώ να ζητήσω το από τον κύριο να με βοηθήσει κάπου, εγώ α πούμε, ότι έχω πρόβλημα. Και θέλω να προσευθώσω στον Θέ για βοήθεια. Ο Θεό περιμένει από μένα πρώτα να έχω αυτό το χαρακτήρα ότι κι εγώ θα βοηθήσω τον άλλον. Και ο Θεό πολύ ευχαριστή να με βοηθήσει. Μπορεί να ακούσει λίγο περίεργο, δηλαδή ο Θεό θα βοηθήσει μόνο να βοηθάμε, είναι αυτό. Όχι, αλλά μα γνωρίζουμε τον Θεό, πρέπει να έχουμε ή να προσπαθούμε να έχουμε το χαρακτήρα του Χριστού. Και αυτό μετά φέρνει την ανταπόκριση, θα λέγαμε, του Θεού κατά τον ίδιο τρόπο. Μπορεί να ακούγετε λίγο. Σχωρέστε με αν το λέω λίγο περίεργο ή λίγο κάπω, ή να μπαίνουν να σκέψει ότι είναι δότα και λαμβάνει, δηλαδή θα δώσω εγώ και θα μου δώσω ο Θεό και δεν είναι έτσι. Απλά ο Θεό λέει και το εξοικειολογία και στην επιτρό ομιλία, που λέει του μακαρισμού και λέει όλα αυτά. Λέει, άγοι γίνετε όπω ο πατέρα είναι άγιο. Η τέλειο γίνεται όπω ο πατέρα είναι τέλειο. Είναι αυτή η σχέση του Θεού με τον άνθρωπο και αυτό ο αγώνα του ανθρώπου και η χαρά του θεού και η ανταπόδιση του Θεού πάνω σ' αυτό. Εκτό από τη συγχωρητικότητα που ο κύριο το λέει ξεκάθαρα. Αν δεν συγχωρέζετε, δεν θα συγχοληθείτε.
Γιώργος:Απλά πράγματα έτσι. Και όπω πολύ ωραία μαζί η παραβολή. Είναι πολύ ωραίο το ότι ο πήρο διάβασε λίγο παραπάνω για να μαζείξει το λόγο που ξεκίνησε ο κύριο αυτή την παραβολή. Και είναι επίση σημαντικό να θυμηθούμε ότι πριν από λίγο έχει δει θαύματα ο πέτρο, δηλαδή έχει δει, νομίζω ότι το ψάρι, ήταν που έβγαλε για τα δίδραγμα που ήταν για το φόρο. Και ο κύριο λέει πλήγαινε βρέσε ένα ψάρι και θα δει ότι μέσα έχει για μένα και για σένα για το φόρο να τα πληρώσει. Και συνεχίζει στην αρχή του JIT στο 18 με τη καρδιά του παιδιού. Πώ πρέπει να είναι η καρδιά μα. Οπότε μπορούμε να κατανοήσουμε το ότι ο πέτρο αυτή τη στιγμή, με την ερώτηση που κάνει, νιώθει πνευματικά δυνατό. Δεν μιλάμε για ένα πέτρο ο οποίο είναι σε μια κατάσταση που λέει κύριε τώρα εγώ. Όχι. Είναι μια κατάσταση στην οποία και από τα λόγια του φαίνεται ότι νιώθει δυνατό να συγχωρέσει. Μιώθηκε καθαρό. Μιώθηκε ότι είναι σε μια τέτοια επαφή αυτή τη στιγμή με το Χριστό, από τα λόγια που έχει ακούσει, που έχει λάβει δύναμη και μπορεί να κάνει πράγματα. Γι' αυτό του λέει και λέει στο 21 θα το πόσε φορέ να το συγχωρέσω και συμπληρώνει μέχρι αυτά για να δείξει το θεότη στον Χριστό ότι ήταν να δει, μπορώ 7. Και αν εμεί αναλογιστούμε, πόσο άνετα αν μαψει κάποιο το φανάρι, πόσο άνετα αν κάποιο μα μιλήσει λίγο ή μα ερωνευτεί, πόσο εύκολα μπορεί εμεί να ανεβρειάσουμε, μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο πέτο να λέει 7 φορέ, δεν είναι και λίγε ή 7 φορέ. Και η απάντηση του κιρίου. Δεν έρχεται για να μα δώσει και μάλιστα για όσου διαβάζουμε την αγγλική. Εδώ υπάρχει ένα λάθο γιατί το λέει 77. Δεν είναι 77. Είναι 70 φορέ το 7. Δεν είναι 77, είναι 77.
Σπύρος:Πολαπλασιασμό.
Γιώργος:Έτσι, είναι πολλαπλασιασμό. Και δεν είναι σκοπό να δώσει νούμερο. Δηλαδή δεν είναι να μετρήσουμε 7 και να αρχίζουν να μετράμε στην ημέρα μα. Δεν πρόκειται ποτέ κανένα φτάσει αυτό το νούμερο. Είναι για να καταλάβουμε πόσο μακριά είμαστε σαν άνθρωποι, ακόμα και όταν αισθανόμαστε δυνατοί από αυτό το οποίο ο κύριο έχει στο μυαλό του και αυτό που ο κύριο μα λέει να προχωρήσουμε. Και είναι σημαντικό. Δεν ξέρω αν μπορώ να με τα βόλιο στην επόμενα κεφάλαια να μπούμε και πιο βαθιά.
Σπύρος:Θέλω να κάνω ένα γρήγορο σχόλιο πάνω σε αυτό που είπε πριν παρακάτω, γιατί εκεί ήθελα να σταθώ κι εγώ με ένα απλό μικρό σχόλιο πώ στο πέτρο, το επτάκι που λέει, οι 7 φορέ, του φαίνεται ήδη περιβολικό. Δηλαδή τον βάζει σαν μέγιστη προπόθεση συχώρεση. Του φαίνεται ήδη περιβολικό. Και έρχεται ο κύριο και του εξαθαρίζει το οποίο για να δείξει όλο αυτό το βάθο τη τία συχώρηση. Και πώ από το παράδειγμα που είδε ο Κωνστήνο του μυμητισμού, γιατί αυτό πρέπει να κάνει ο άνθρωπο, να μην μύτε τον Θεό, να μην με τον χρεριστό αυτό ή ένα σκοπό του, πρέπει να αντλήσει πνευματική δύναμη, διαπνέμα του αγίου κύριο, για να μπορεί να συγχωρεί και να φτάσει σε αυτό το μέγεθο τη μεγάλη αγαθή συγχωρητικότητα που έχει ο κύριο. Οπότε μπορεί να προχωρήσουμε, δεν ξέρω να θέλει να πιάσουμε πάνω στόχο.
Κωνσταντίνος:Παρά πάλι ένα λίγο σχόλιο. Γιατί νομίζω είναι από τα πιο σημαντικά θέματα. Δηλαδή, ένα άνθρωπο που θέλει να προχωρήσει με το Θεό δεν γίνεται άμα δεν μπορεί να περάσει αυτό το πρόβλημα μου. Αν δεν μάθει ένα θέμα. Δεν υπάρχει συνέχεια.
Σπύρος:Βέβαια, αυτό είναι και σκοπό του παραγωγή.
Κωνσταντίνος:Και γι' αυτό εξηγεί και ο λόγο του Θεού μετά στην κλωσαί επιστολή υποφέρονται αλλήλου και συχωρείτε ή σαλλήλου, εάν τι έχει παράπονο κατατηνό και δίνει το παράδειγμα εδώ. Καθώ και ο Χριστό συνεχώρησε εσά ούτω και εσεί. Βλέπουμε ότι το παράδειγμα. Όπω λέει και παραβολή. Λέει, ο Θεό συχώρεσε, ο Βασιλιά συχώρεσε μίλια τάλα. Νομίζω τα θλαντα ήταν το ποσό μια χρονιά, νομίζω το.
Σπύρος:Έχω σημειώσει και θέλω να το κάνω έτσι μια. Αλλά μια σκετό για να σου κάνω μια πολύ γρήγορη νομισματική αντιστοιχηση. Το τραμπδο. Κώτιζ αντιστοιχού σε περίπου 34 κιλά σήμερα, δηλαδή 6.000 δυνάρια, αλλά τα 10.000 τραλλα, τα μύρια που λέει. Θα λέγαμε ότι είναι 60 εκατομμύρια δυνάρια. Άρα, σήμερα μπορεί να χάνει και μια αξία 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ.
Κωνσταντίνος:Κανον αυτό.
Σπύρος:Να τα έψαψαν παιδιά γιατί μου κανα εντυπωσιακέ να το αναφέρουμε. Αλλά επιχείρησέ, σαν σημείωση για να καταλάβουμε το βάθο. Νομίζω το δυνάριο τότε ήταν το μεροκά. Μεροκάτω σωστά. Σεργά τη έπαιρνε ένα δυνάρη την ημέρα. Το έχω σημειώσει και εγώ.
Κωνσταντίνος:Οπότε να δούμε την αντιστοιχία και να δούμε ότι πώ πρέπει να συμπεριφρόμαστε. Όπω ο Χριστό πάμε και μα τα συχώρεσε όλα, λέει τα πήρε στον σταυρό του γροβότα, θα μα πλένε το αίμα του. Έτσι και εμεί κατά τον ίδιο τρόπο πρέπει να συγχωρούμε τον άλλον, ότι και να μα κάνει. Έτσι, σωστά. Και εδώ αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι ο κύριο του Στίνα αυτή την παραβολή και δεν του λέει ότι ξαιστή, εντάξει, αν το έχει ⁇ φτέξει εσύ λίγο και σου φτέξει λίγο, συχώρεσε τον. Αν σου έχει φτιάξει πολύ και σου φτέξει λίγο, συχώρεσε τον.
Σπύρος:Βάζει αναλογίε.
Κωνσταντίνος:Δεν βάζει τίποτα. Σου λέει του έχει κάνει ή δεν του έχει κάνει τίποτα, ό,τι και να σου κάνει, εσύ συχώσε τον. Δεν είναι δηλαδή μια σχέση, ά τον έκανα κάτι, εντάξει, αφού μου κάνει και αυτό και επειράζουμε πάτι. Είμαστε. Δεν είναι αυτή η αναλογία. Είναι ό,τι και να μα κάνει όπω ο Χριστό μα συχώρεσε έτσι και να συγχρονώ. Και όπω είπε όργο, και που δεν πιάνε αυτό στην καθημερινότητα. Πια φανάρια και πια δώσει.
Γιώργος:Μπορούμε το φανάρι, ήταν καραντί. Και μου έδωσε πολύ ωραίο βήμα από αυτό, γιατί εκεί ήθελα να πάω, συναντίσει λίγο, όχι νομισματικά, δεν μα αφορά το νομισματικό. Ήθελα να σταθώ σε δύο κομμάτια. Ότι ο κύριο μιλάμε τώρα για ένα ποσό το οποίο δεν μπορούμε να το υπολογιστή. Αυτά τα οποία χρωστούσε ο δούλο αυτό. Όμω, αυτό που ήθελα να πέτω το εξή. Όταν το δυνάριο είναι ένα μερωκά και ο δούλο ο οποίο βρήκε μετά αυτό ο κακό δούλο, ο αδισό, έτσι όπω το λέει ο αγαπητό, χρωτού σε 100 μεροκάματα. Περίπου πέντε μήνε άμα είναι πενθήμερο. Δεν ήταν λίγα. Περιμένε. Δεν ήταν λίγα, αλλά το θέμα ποιο είναι. Γιατί φανταστείτε τώρα εγώ να δουλέψω σε κάποιον για πέντε μήνε και να μην με έχει πληρώσει. Είναι πολύ. Δεν είναι λίγη. Όμω, αυτό η ομορφιά του λόγω του Θεού. Κάνω μια μικρή παρένθεση εδώ. Το ότι αυτή τη στιγμή αναλύουμε την παραβολή. Δεν σημαίνει ότι όποιο το ακούει αυτόματα δεν χρειάζεται να ξαναδιαβάσει το λόγο του Θεού είναι σαν ένα βιβλίο το οποίο το άκουσε. Όχι. Κάθε ένα που διαβάζει, και ο λόγο του Θεού είναι αληθινό και ζωντανό. Κάθε φορά κάτι καινούριο παίρνουμε. Νούμερο ένα η παραβολή του άσου του Ιού. Έτσι, κάθε φορά που τη διαβάζω, π.χ. κάτι καινούριο βλέπω. Τέλο πάντων, για να γυρίσουμε πίσω αυτό, έρχεται ο λόγο του Θεού και σου λέει το ότι ξέρω ότι δεν είναι εύκολο να συγχωρεί. Και ξέρω ότι παρόλο που εγώ μιλάω για τόσα εκατομμύρια δυνάρια και εσύ συγκριτικά με τα δικά μου εκατομμύρια δυνάρια που σου έδωσα, έχει να κάνει με 100 δυνάρια, ξέρω ότι είναι πολλά για σένα. Ξέρω ότι είσαι αδύναμα σαν άνθρωπο και ξέρω ότι είναι εύκολο να ανεβριάσει και να μην μπορεί να συγχωρέσει και να παρεξελιθεί, γιατί είμαστε άνθρωποι. Το ξέρω. Όμω, σου παροτρίνω, γιατί αν πάμε παρακάτω, τι λέει, δεν θυμάσαι αυτά που εγώ σου έδωσα, που χρωστούσε και σου χάρησα. Σε παροτρίνω, λοιπόν, να θυμάσαι χάρη τη δικιά μου προ σε σένα. Και όταν θυμάσαι τη χάρη τη δικά μου προ σε σένα, τι κάνει, αρχίζει και χαμηλώνει και λέει, ξέρει κάτι. Ήταν δύσκολο αυτό που μου έκανε, ήταν άσχημο, ήταν όπω ήταν. Όμω, επειδή ξέρω ότι ο κύριο έχει συγχωρέσει με ένα τακατομμύρια δυνάμια, δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό. Οπότε καταλαβαίνουμε αυτόματα και το που σαν άνθρωποι το χάνουμε. Το χάνουμε που. Όταν ξεχνάμε τι έχει συγχωρέσει ο κύριο σε εμά. Όταν η επαφή μα λοιπόν με τον κύριο και στην καθημερινότητα μα αρχίζει και ευθύνει και εμεί πλέον ξεχνάμε τι μα έχει χαρίσει και σαν ελεύθερη που είστε πλέον προχωράμε με μια ελευθερία κατάκρηση.
Σπύρος:Ωραία πάσα θα έλεγα τώρα γιατί έθεση σε αυτό με το κομμάτι τη αμνησία του ανθρώπου, έτσι που είναι γενικότερα η λύθοι, η πνευματική λήτη την έχω γνωστο των μυαλό μου που ο άνθρωπο ξεχνάει είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα τη ανθρώπινη φύση αυτό. Η αμνησία, η λύθοι γενικότερα των καταστάσεων, των γεγονότων, των ευεργησεων. Οτιδήποτε όταν ο άνθρωπο ξεχνάει, και αυτό έχει να κάνει ακόμα και με τον λόγο του Θεού. Σεχνά είναι ένα εδάφιο, να το διαβάσω πάρα πολύ καιρό. Βρίσκω μια περίσταση μπροστά μου, γιατί το έχω ξεχάσει και δεν το έχω στο μυαλό μου, δεν λειτουργό σύμφωνα με το θέμα του Θεού. Ένα αυτό, μια και ανέφερε το κομμάτι. Το τι ξεχνάει τέλο πάντων, ο συγκεκριμένο δούλο. Εδώ θα ήθελα λίγο να πω το εξή: Όσον αφορά λίγο το κόσμο, δηλαδή, επιστρέφω λίγο πίσω. Για να αποτυπώσω κάτι που έτσι έχω αντιληφθεί. Το χρέο που έχει ο δούλο απέναντι και στον κύριο, αλλά και ο άλλο, ο δεύτερεύουν δούλο προ τον πρώτο, είναι ένα οικονομικό χρέο. Όφελό. Οφιλή, όχι όφελο. Δηλαδή, χρωστάει. Και επειδή ξέρουμε ότι οτιδήποτε από χρήμα μεταφράζεται σε κόστο, όπω και ο χρόνο σου λέμε, είναι χρήμα. Όλα δηλαδή εισοδημούν με κόστο στη ζωή μα. Με την ίδια λογική θέλω να τονίσω το χρέο, το κόστο που έχει ο άνθρωπο και την υποχρέωση μέσα από αυτό το κόστο του να συγχωρέσει. Δηλαδή, η πράξη τη συγχόρηση που πρέπει να απακολουθήσει μετά την παραχώρηση τη ελευθερία να έχει να ελευθερωθεί από όλο αυτό το δούλο. Δεν ξέρω αν μπορώ να το αποδώσω σωστά. Είναι χρέο απέναντι στον σύντομο μου να το κάνω κι εγώ. Δηλαδή μεταφέρεται αυτό το κόστο απέναντι στου συνδυού, στου ανθρώπου μου. Δηλαδή οφείλω και χρωστάω να συγχωρώ. Είναι υποχρέωση. Γι' αυτό κύριο δίνει τόσο έντονα τον άνθρωπο. Θα έλεγα πνευματικό παράδοξο να σε συγχωρεί κάποιο για κάτι τόσο μεγάλο και εσύ για το αντίστοιχο όφελο. Συγγνώμη για το αντίστοιχο χρέο, να μην συχωρεί. Αυτό το παράδοξο το έχει άνθρωπο. Και μην πει κανεί, το θεωρώ αδιανόητο να περάσει από το μυαλό κάποιο ότι δεν το έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο. Πάρα πολλέ φορέ. Και στι καθημερινό μα, εσέλα τώρα για τέτοιε περιστάσει, για πιο μικρά πράγματα, βέβαια. Αλλά σε όλου μα έχει συμβεί να έχουμε πέσει σε μεγαλύτερο λάθο, να μην φορέ φορέ να αντιλαμβανόμαστε άσκημα το να έχουμε πάει στον κύριο και να μην συγχρονού να έχουμε κάνει το ίδιο λάθο. Για να μην πάμε στο κομμάτι τη κρίση, αλλά μην επεκταθούμε εκεί. Οπότε για να κλείσουμε και αυτό το κομμάτι και να προχωρήσουμε λίγο παρακάτω. Διακύνο ότι είναι απέτυαση από τον κύριο να υπάρχει σωστή αντιμετώπιση στη συγχώραση. Απέναντι στον άνθρωπο μου.
Γιώργος:Και πολύ όμορφα για να κλείσουμε έτσι αξίζει να δούμε ότι ο δούλο τον οποίο δεν συγχώρησε αυτό ο κακό δούλο χρησιμοποιήσε τα ακριβώδια λόγια που ο ίδιο χρησιμοποιεί όταν είναι μπροστά στον κύριο. Και μα κάνει να αναρωτιόμαστε πολλέ φορέ ότι στη ζωή μα έρχονται καταστάσει οι οποίε εμεί θα έπρεπε να συγχωρέσουμε και δεν συχόρούμε. Ενώ είναι οι ακριβώ οι δεσκαστάσει, κάποιε φορέ ακριβώ τα ίδια λόγια τα οποία και εμεί είπαμε στον κύριο πριν μα συγχωρήσει και πριν μα ξεχρεώσει αυτό το μεγάλο χρέο που είχαμε.
Σπύρος:Πολύ ωραία, για να σχολιάσουμε λίγο και το τέλο. Βέβαια, αν μπορούμε να θέλαμε να είχαμε χρόνο να σχοληθούμε περαιτέρω με την παραβολή, θα μπορούσα να πιάσουμε ακόμα και την αντίδραση των συμβούλων, που είναι και αυτό μια διδασκαλία ολόκληρα, που είναι ένα μάθημα να δούμε τα συμπεράσματα και το πώ οι λύπη των υπολύων και άλλε συμπεριφορέ που πρέπει να έχει ο χριστιανό, είναι πολύ ωραία μάθημα όλα αυτά, αλλά θέλω να πάω λίγο στο τέλο, εκεί που ο κύριο λέει, παραδείται στου βαθανιστέ και έχει σημασία να εστιάσουμε σε αυτό, να το κατανοήσουμε πλήρω. Γιατί ιδιαίτερα κάποιοι αδελφοί οι οποίοι είναι να είσαι στην πίστη, όταν προσεγγίζουν αυτό το κεφάλι ο τέλο πάντων και την ιστορία αυτή την παραβολή, όπω κι εγώ, ομολογό στην αρχή τη πιστεύω μου, ήμουν λίγο μπερδεμένο. Σίγουρα αφήνει μια γενικότερη έννοια και συμπέρασμα, αλλά εάν το δει λίγο πιο αναλυτικά, αντιλαμβάνει ότι έχει μια διπλή ερμηνεία, μια διπλή διάσταση σε συγκεκριμένη περίσταση. Νομίζω πριν να τον έφερε και σύγχρονο κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια που έλεγε. Ότι ποιο είναι ο αιχμάλωτο, τι σημαίνει βασανιστή, που βασανίζεται ο άνθρωπο. Σίγουρα πάει το μυαλό μα την κόλα, γιατί ο άνθρωπο που δεν συχνώσε, θα πάει να βασαλανιστεί. Και αυτό όντω, γιατί έχει ένα σωτριακό νόημα. Δείχνει όλο αυτό την τελική κρίση. Όμω έχει και μια πιο καθημερινή παρούσα διάσταση όλο αυτό που έχει να κάνει με τον άνθρωπο ο οποίο δεν συγχωρεί του ότι βιώνει τον βασανισμό, τον εσωτερικό του βασανισμό, όσο ζει σε όλο το περιβάλλον.
Κωνσταντίνος:Γενικά οι παραβολέ δεν είναι. Μόνο διάστημα ακριβώ, δεν έχουν ένα νόημα. Έχουν το νόημα που περνάει ο Χριστό, αλλά τι δίνει ο Χριστό και εξηγεί πολλά πράγματα. Δηλαδή, απαιμετική παραβολή των ταλάτων, παράδειγμα. Τώρα δεν αναφέρουμε τώρα. Αλλά αν πιάσουμε την παραβολή των δάντων, υπάρχουν πολλέ διαστάσει να δούμε από τα πνευματικά τάλα που μπορεί να δώσει ο κύριο, από τα φυσικά χαρίματα που έχει ο κάθε άνθρωπο και πόσα όλα αυτά ο Θεό θέλει να τα χρησιμοποιούμε για να βοηθάμε στο έργο του Θεού. Άρα η κάθε παραβολή, κάθε ιστορία μπορεί να έρθει να ευθύ με διαφορετικού τρόπου, αλλά να δώσει στον άνθρωπο διδάγματα να εξηγήσει τον λόγο του Θεού σε διαφορετικά πράγματα με στη ζωή του. Αλλά πάντω και οτιδήποτε καταλαβαίνει ο άνθρωπο, πρέπει να συμφωνεί με το λόγο του Θεού. Για να με παρεξηθούμε κιόλα. Ναι, ναι.
Γιώργος:Εξάλλου ο λόγο του Θεού λέει αλλού ότι μα παίρνει τα μαρτήματα και τα ρίχνει στα βάθο των θάλαστών. Άρα λοιπόν, όταν εγώ δεν συγχωρώ, δεν συγχωρούμε. Όταν δεν συγχωρούμε, αυτά τα μαρτήματα, αυτέ οι έννοιε, αυτά τα προβλήματα μένουν πάνω μου. Όταν μένουν πάνω, λοιπόν, δε βασανίζομαι, καθημερινά δεν είμαι ελεύθερο αυτό το χρέο μου.
Σπύρος:Αμένω φαί μου έτσι. Οπότε όλο αυτό ο άνθρωπο ο οποίο ζει, αν μπορούσα να το πω, α συγχώρητη φύση του, γιατί δεν συγχωρεί. Βασανίζεται και όλο αυτό το επεκτείνεται στο περιβάλλον. Δεν αναπάδε μέσα του, δεν έχει ήρνη στο σπίτι του, δεν ευοδόνται οι σχέσει του και ζή σε μια συνεχή εσωτερική αναστάτοση, η οποία θα έλεγα ότι μεταδίδεται και στο υπόλοιπο περιβάλλον. Αυτά είναι τα όμορφα αυτή τη παραβολή. Πιστεύω ότι και πέντε ώρε ⁇ να είχαμε αυτή τη στιγμή δεν θα τελειώνουν για να βρέκαμε το πώ όλο αυτό εφαρμόζεται σήμερα, αλλά για να κλείσω οριστικά να δούμε λίγο τη σύγχρονη εφαρμογή με δύο μύλε τα οποία εγώ θα αναφέρω ότι γενικότερα πολλέ φορέ μέσα από την καθημερινότητά μα η καθημερινότητα μα, ο κόσμο και γενικότερα η σημερινή εποχή σου λέει μην αφήσει κανένα να σα εκμεταλλεύεται. Ο Χριστό λέει συχώρεσε όπω σε συχώρεσαι εγώ. Σωστά. Αυτό είναι το πνευματικό νόημα και αυτό βρίσκεται εφαρμογή σήμερα. Έτσι, βλέποντα αυτή την παραβολή ευχαριστη να πάμε στην ακριβώ επόμενη που είναι η συγχωρητική πλευρά του Κυρίου μέσα από την μορφή του οικογενιακού περιβάλλοντο, που είναι ο άσο τοσιο. Η παραβολή του ασωτιού. Μία παραβολή η οποία δείχνει την άμερον αγάπη και τη χαρά τη επιστροφή του πατέρα ω προ τα παιδιά του. Μια παραβολή που για μένα τουλάχιστον πιστεύω όπω είπε ο Γιώργο έχει απίστευτα νόηματα. Όσο και να τη διαβάζει στο δίνει νέε και νέε εικόνε, νέα θεματολογία, νέε αποκαλύψει. Είναι μια πλούσια παραβολή που ηλικρινά είναι απίστατη. Και συνδέεται επίση και με το πρόβατο την τραχμή, έτσι τη χαμένη τραχμή αν δεν κάνει λάθο. Οπότε α το ανοίξουμε αυτό το κεφάλι.
Κωνσταντίνος:Πάλι για να δω. Λέγο το κεφάλιο στο οποίο γράφει αυτή η παραβολή. Είναι το 15ο κεφάλι του Λουκά. Όλη η παραβολή έχει να κάνει με τι ψυχέ που επιστρέφουν στο κωστό. Δηλαδή ξεκινάει και λέει πλησίαζαν προ αυτόν προ το Χρωτό, όλοι οι τελώνει και η αμαρτολί για να ακούνε αυτό και γόγκε αν φαριστήσει και οι γραμματέίε. Και λέγανε ότι δέχεται του αμαρτολου και τρόγει μαζί του. Και εκεί λέει την παραβολή του απολότρο του πρόβατο, λέει την παραβολή τη χαμένη δραχμή και με την παραβολή του αισότου Ιού. Όλοι, όλε οι παραβολέ και οι τρει πώ ο Θεό ψάχνει τον άνθρωπο που μετανοεί.
Σπύρος:Σωστό.
Κωνσταντίνος:Και δεν ξέρω τι πήρα μα θέλει να το διαβάσει από την δημοτική πάλη.
Σπύρος:Η αλήθεια είναι ότι οφείλουμε να το διαβάσουμε, πρέπει να το διαβάσουμε γιατί είναι πολύ ωραία η ιστορία, πιο πολύ και γιατί και μα βοηθάει στο να θυμόμαστε, αλλά και για ανθρώπου οι οποίοι δεν διαβάζουν τη εγγραφή του και ίσω αρέσκονται στο να ακούνε τα podcast, θα του έκανε πολύ καλό το να καταλάβουν και να κατανοήσουν τι λέει μέσα η ιστορία αυτή. Κάποιο άνθρωπο είχε δύο ιού και ο πιο νέο από αυτού είπε στον πατέρα. Πατέρα, δέσμουν το μέρο τη περιουσία που μου ανήκει και του μοίρασε τα υπάρχοντά του. Και ύστερα από λίγε μέρε, ο νεότερο ειό, αφού τα μάτσε όλα, αποδύμισε σε μια μακρινή χώρα και εκεί διασκόρπισε την περιουσία του ζώντα άσωτα. Και όταν ταξόδεψε όλα, έγινε μεγάλη πείνα σε κινητή χώρα και αυτό άρχισε να στερείται. Τότε πήγε και προσχολήθηκε σε έναν από του πολίτε εκείνη τη χώρα, ο οποίο τον έστειλε στα χωράφια του για να βώσει γουρούνια και επιθυμούσε να γεμίσει τη κοιλιά του από τα ξυλοκέρατα που έτρεγαν τα γουρούνια και κανένα δεν έδινε σε αυτόν τίποτα. Όταν ήρθε σε αυτόν τον εαυτό του δηλαδή αν μια πεξήγαιζε εδώ, στα συγκαλά του θα λέγαμε, είπε: πώ η μισθωτή του πατέρα μου έχουν περίσυ ψωμί και εγώ χάναμε από την πίνα, αφού σηκωθώ, θα πάω στον πατέρα μου και θα του πω. Πατέρα, ανάρτησα στον ουρανό και μπροστά σου. Και δεν είμαι πια άξιο να ονομαστοιό σου, κάνε σαν έναν από του μισθωτού σου. Και αφού σηκώθηκε, ήρθε στον πατέρα του. Και ενώ ακόμα πήγε μακριά, ο πατέρα του τον είδε και τον σπλαχνίστηκε. Και τρέχοντα, έπεσε πάνω στον τράχυλό του και τον καταφύλησε. Και ο γιο είπε σε αυτόν. Παρα, ανάρτησα τον ουρανό και μπροστά σου. Και δεν είναι πια άξιο να ονομαστοιό σου. Και ο πατέρα είπε στου δούλου του. Φέρτε έξω ότι στο λίτη την πρώτη και εντήστε τον και δώστε του το δαχτυλίδι στο χέρι του και υποδίματα στα πόδια. Και φέροντα ένα συντευτώ όμει, σφάξτε το. Και καθώ θα φάμε, α σεφραθούμε. Επειδή αυτό ο γιο μου ήταν εκρό και ξαναέζησε. Και ήταν χαμένο και βρέθηκε. Και άρχισαν να εφαρμόνοται. Ο πιο μεγάλο του γιο όμω ήταν στο χωράφη. Και καθώ ερχόταν και πλησίασε στο σπίτι, άκουκε όργανα και χορού. Και προσκαλώνταν έναν από του δούλου ρωτούσε τι είναι αυτά. Και εκείνο ⁇ είπε αυτό, ήρθε ο αδελφό σου, και ο πατέρα σου έσφαξε ένα οχάρη συνδευτό επειδή τον απόλαφε ξανά γεί και οργήστηκε. Και δεν ήθελε να μπει μέσα ο μεγάλο αδελφό. Βγήκε λοιπόν έξω ο πατέρα του και τον παρακαλούσε. Και εκείνο, απαντώντα είπε στον πατέρα. Δε, τόσα χρόνια σε δουλεύω, και εντολή ποτέ σου δεν παρέβηκα. Και σε μένα ποτέ ούτε ένα κατσικάκι δε μου έδωσε. Για να εμφραθώ μαζί με του φιλού μου. Και όταν ήρθε αυτό το γιο σου, αυτό που κατέφθαγε την περιουσία σου με πόρνε, έσφαξε γι' αυτόν ένα μου χάρη το σιδευτικό. Και εκείνο του είπε, παιδί μου, εσεί είσαι μαζί μου και όλα τα δικά μου είναι δικά σου. Έπρεπε όμω να εφανθούμε και να χαρούμε επειδή ο αδελφό σου ήταν εκρό και ξαναίδισε. Και ήταν χαμένο και βρέθηκε. Ανατρέχιασα. Γιλικρινά, όσο το διάβαζα, παιδιά, ανατρέψια. Και πόσε φορέ έχω να διαβάσει αυτό το. Αυτή η συγκινητική διδασκαλία του κιρίου. Και όπω και στι προηγούμενε παραβολέ, όπω θέθηκε, έχει πολύ διάστατη ερμηνεία και προσέγγιση. Μπορεί να αφορά ένα άνθρωπο όπου δεν έχει γνωρίσει ποτέ τον πατέρα Θεό, αλλά ο κύριο τον βλέπει σαν παιδί του, γιατί ο Θεό είναι πατέρα όλη τη ανθρωπότητα και επιστρέφει, δηλαδή έρχεται εκεί που έπρεπε να είναι, αφορά πιστού ανθρώπου αναγενημένου που ήταν μέσα στο σπίτι του πατέρα και φύγανε και επιστρέφουν όλη αυτή την ροή που βιώνει ένα τέτοιο άνθρωπο και θα μπορούσαμε να το θέσουμε και ακόμα βαθύτερα, όπω έχει ερμηνευτεί και για του Ισραήλ, γιατί ο κύριο απαινόταν σε Εβραίου, που ήταν άνθρωποι οι οποίοι απομακρύνθηκαν και θα επιστρέψουν πάλι. Όπω και αν το δικανεί, τον είμαι το ίδιο. Και νομίζω ότι εάν αυτή η παραβολή ακουγόταν σε καθημερινό πλαίσιο και σε όλα τα κανάλια αν το βάζα σε μια φαντασία μια εικόνα, πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι θα πλησιάζουν πολύ τον κύριο. Γιατί έχει αυτά τα στοιχεία που μπορούν να γίνουν πλήρω κατανοητά και να αντιληφθεί ένα άνθρωπο ακόμα και α μην έχει γνώσει σε βάθο του λόγου του Θεού. Η συγχωρητικότητα και την αγάπη και το πόσο πατέρα βλέπει τον άνθρωπο. Έτσι ακριβώ και τον χριστιανό.
Γιώργος:Και είναι πάρα πολύ ωραίο εδώ, γιατί πραγματικά αυτό πραγματικά το καταλαβαίνω τώρα που μιλάμε. Είναι τόσο απίστευτο ο λόγο του Θεού, αλλά και η παραβολή συγκεκριμένοι που ενώ διαβάσει αυτή την παραβολή πόσε φορέ που πάλι κάτι έχει να δώσει. Εγώ αυτό το που μοιράζο μαζί σα τώρα το καταλαβαίνω τώρα. Πιο πάνω έχουμε δύο παραβολέ γιατί κάποιε φορέ τη λέμε η παραβολή του αστούτου Ιού. Όμω είναι και η παραβολή του μεγαλύτερου, του πρεσβιτέρου Ιού. Δηλαδή βλέπουμε δύο χαρακτηρε. Βλέπουμε το μικρότερο λιό που φεύγει και επιστρέφει και βλέπουμε και έναν μεγάλο γιο ήταν πάντα και άλλο δεν κατάλαβε. Και είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον να δούμε στην αρχή του κεφαλαίου όπω προανέφερα ο Κωνσταντίνο, έχουμε άλλε δύο παραβολέ. Η μία είναι το χαμένο πρόβατο. Το πρόβατο το οποίο ήταν σειστάνι και έφυγε μακριά. Και ο κύριο έτρεξε να το βρει. Και όμω έχουμε και την αμέσω επόμενη που είναι χαμένη δραχμή. Μία χαμένη δραχμή η οποία δεν έφυγε ποτέ από το σπίτι. Ήταν πάντοτε με στο σπίτι. Όμω ήταν χαμένη. Άρα, βλέπουμε λοιπόν και χώμαστε τώρα στον άσο τοιό, στην παραβολή αυτή, η οποία πιστεύω ότι τα συγκεκριάζοντα μαζί. Ένα άνθρωπο και ένα γιό, ο οποίο φεύγει από το σπίτι σε το πρόβατο, φεύγει από το σπίτι του πατέρα, περνάει όλε αυτέ οι δυσκολίε, όπω και το πρόβατο, ανεβαίνει στα βουνά, τσαλακώνεται, χτυπιέται, ματώνει και επιστρέφει με τον κύριο μαζί. Αλλά και μια δραγμή που είναι ο μεγαλύτερο οσιο, ο οποίο ήταν πάντοτε μέσα σε αυτό το σπίτι. Δεν έφυγε ποτέ από αυτό το σπίτι, όμω ο κύριο έπρεπε να ανοίξει, όπω βλέπουμε τη γυναίκα αυτή, έπρεπε να ανοίξει το λιχνάρη τη και να ψάξει επιμελό στο σπίτι μέσα για να τη βρει. Γιατί ποτέ δεν κατάλαβε με ποιον έχει να κάνει. Σώθηκε και μένει τώρα από συνήθω στο σπίτι του πατέρα και ενώ είναι όλα δικά του, δεν έχει κατανοήσει τι έχει. Και όταν έρχεται ο άσο το Συρυσόμενο, μιλάει για το μοσχάρη το σειστό. Και του λέει μα καλά, όλα δικά σου είναι τα δικά μου και η Ειρηνή, όλο ο καρμό στο ίδιο πνεύμα το συγγένει. Είναι δικό σου. Τι σου έλειψε.
Σπύρος:Θέλω να σταθούμε λίγο στην απομάκρυση. Γιατί μέσα από αυτήν την απομάκρυση μπορούμε να δούμε, θα έλεγα, αν μου επιτρέπετε η έκφραση, μια βαθιά προσβλητική στάση του Ιού απέναντι στον πατέρα, ο οποίο ζητάει το μερίδιό του από τον πατέρα και λέει θέλω να ζήσω τη ζωή μου με λίγα λόγια χωρί εσένα. Πολύ άσχημο για γωνιό, ο οποίο έχει προσπαθήσει να αφιερώσει τα πάντα για να αναφερθεί αυτό ο γιο, να μεγαλώσει με τα καλύτερα. Έχει δώσει την ψυχή του ότι έχει θηράσει πολλά πράγματα να λαμβάνει τέτοια προσλετική αντιμετώπιση από το παιδί του, από το μικρό κιόλα. Και αυτό συμβολίζει, θα έλεγα, την αναρτολή φύση του ανθρώπου, του να είναι μακριά από τον Θεό. Η σχέση που έχει χάσει ο άνθρωπο με τον Θεό. Αυτή η σχέση που έχει διακοπεί, που έχει σταματήσει να υπάρχει μεταξύ του ανθρώπινου είδου και του δημιουργού. Γιατί ο άνθρωπο θέλει να έχει όλε τι ευλογίε του Θεού, όλα τα δώρα του Θεού, χωρί να έχει τον ίδιο το Θεό μαζί του. Και σε αυτή την παγγίδα έχει πέσει το μεγαλύτερο μέρο τη ανθρωπότητα σε αυτή την παγίδα. Ιδιαίτερα αυτών που θεωρούν ότι είναι πιστή, ενγένεια ή χριστιανοί ειδικά. Και νομίζω ότι αυτή η ιστορία μα φανερώνει και την αγαθή πλευρά του πατέρα ο οποίο δεν αντιστέχεται. Δεν δίνει δηλαδή συνέχεια σε αυτό το πράγμα να το πει εγώ σε μεγάλωσα, εγώ σε ανέφερεψα, δεν θα πάθε να, να του βάλει εμπόδια, να του βάλει όρια και δημιουργεί δίνει αυτή την ελευθερία που επιτρέπεται ο Θεό. Και όπω θα δούμε στην πορεία όλα όλα όλα όσα επιπήλθαν, γιατί ο γιο διασκόρπισε την περιουσία και την έφαγε με πόρνε κτλ.
Γιώργος:Πέτρεψε μου να βάλω και μία παρένθεση εδώ, γιατί δεν είναι μόνο τι φεύγει, παίρνει και το ανίκο μέρου περιουσία του. Το ένα ανίκο μέρου περιουσία του για το οποίο σίγουρα δεν δούλεψε. Γιατί αυτή η περιουσία θα μοιραζόταν μετά το θάνατο του πατέρα, όπω κάθε περιουσία. Αυτό συζητάει τώρα και φεύγει. Και αυτό μα δείχνει όχι μόνο την απατηλτητα τη ανθρώπινη φύση, αλλά το πόσο κίνδυνο υπάρχει και για του ανθρώπου οι οποίοι έχουν σωθεί, αλλά για του ανθρώπου οι οποίοι ο κύριο έχει αγγείξει την καρδιά του, όταν φεύγουν να παίρνουν και την περιουσία του πατέρα. Τι σημαίνει αυτό στη δικιά μου τουλάχιστον κατανόηση. Όταν σωθήκαμε, όταν ο κύριο μα αναγέννηση, όταν ο κύριο έκανε τα πάντα νέα σε εμά. Δεν μα είπε ξεκίνη τώρα και σιγά σιγά εγώ θα σου δίνω. Αλλά όχι. Κατευθείαν μα έδω στον καρπό του αγού πνεύματο. Κατευθείαν ήρθε και τα κανόλα καινούρια στη ζωή μα. Έδωσε τα πάντα. Δεν είναι δηλαδή το ότι περίμενε σιγά σιγά δούλευε, δούλευε και εγώ θα ανταμείγω, σου πληρώνω το μισθό ή οτιδήποτε άλλο. Όχι, από την πρώτη μέρα ζούμε με αυτά τα οποία ο κύριο ω περιουσιακά στοιχεία μα δίνει, τα οποία είναι ο καρμό του Αιγού πνεύμα πάρα πολύ ωραία και ο καθένα μπορεί να θυμηθεί ευλογέ στη ζωή του, πράγματα τα οποία ο κύριο έκανε εμπειρίε. Ο κύριο λοιπόν ματάσε όλα από την πρώτη μέρα. Φεύγοντα λοιπόν στον κόσμο ο αυτό, αλλά και οδήποτε χριστιανό, ο οποίο χάνει την επαφή με τον κύριο και αργά γρήγορα ξεφέρει και φεύγουν στον κόσμο, φεύγει και με την περιουσία συγνώμη του πατέρα. Φεύγει με την ειρήνη την οποία τόσο καιρό έχει χτίσει ο κύριο την καρδιά του, φεύγει με την αγάπη προ τα αδέλφια και να σα πω και κάτι. Φεύγει και με το χαρακτήρα τον οποίο ο κύριο έχει χτίσει αυτό. Γιατί ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι η ζωή του χριστιανού είναι μια ζωή η οποία είναι από δοκιμασία που προβλέπει και αποβλέπει, συγγνώμη στο να βγουμε ω χρυσό δοκιμασμένο. Όταν λοιπόν περνά δοκιμασίε και σταθερά όχι καλύτερο, δεν θέλω από καλύτερο, αλλά δοκιμασμένο και πιο πολύ και πιο πολύ και πιο πολύ. Αυτό λοιπόν χτίζει κάτι μέσα σου.
Σπύρος:Και καλή ερκία έχει ένα χαρακτήρα.
Γιώργος:Ένα χαρακτήρα.
Σπύρος:Το οποίο το μπορεί μαζί σου. Ακριβώ. Γι' αυτό πολλοί χριστιανοίοι, συγγενεί προβέλα, πολλοί χριστιανοί όταν φεύγουν και αποστατούνε, βλέπει ότι στον κόσμο είναι ποιοτικοί άνθρωποι. Έχουν δηλαδή όλα αυτά τα δώρα τα οποία του χάρη στο Θεό, είτε μέσα από το λόγο, είτε μέσα από το πνεύμα το άγιο και τα χτίσαν. Γιατί, για παράδειγμα, ένα χριστιανό έχει μια τάση να μην λέει ψέματα. Δηλαδή, γενικότερα να την αναματρεία, αλλά δεν θέλει να το σχέει το ψέμα. Όταν θα φύγει αυτό ο άνθρωπο και θα πάει έξον στον κόσμο, αυτή την δύναμη του να γνωρίζει, την έχει βαθιά γνώση του ότι το ψέμα τι μπορεί να προκαλεί, το διαχειρίζεται με διοργείο τρόπο, γιατί το έμαθε μέσα από τον λόγο του Θεού και το μεταχειρίζει στην καθημερινότητά του. Οπότε μπορεί να τον βοηθήσει και να προχωρήσει σε διάφορε στάδια.
Κωνσταντίνος:Μέχρι να τα χάσει όλα.
Σπύρος:Προφανώ. Χωρί απάτη. Μέχρι να φτάσει ακριβώ και θα φτάσουμε στα κομμάτι του χείρου. Έχει να τα χάσει όλα.
Γιώργος:Γιατί δεν μπορεί. Και αυτό είναι άλλη μία ομορφιά του λόγω του Θεού. Εάν δεν έχει επαφή με τον κύριο, αργά γρήγορα θα στάσει. Γιατί δεν είσαι εσύ που έχει τη βρύση ανοιχτή, είναι ο κύριο που την έχει. Όταν φεύγει μακριά λοιπόν, αργά η γρήγορα θα διάσει το δοκιμαίνο.
Σπύρος:Το είπε πολύ ωραία, γιατί αυτό είναι ακριβώ στο επόμενο κοντά.
Κωνσταντίνος:Ακριβώ αυτό διάβαζα. Ότι καλά όλα αυτά που παίρνει, καλά όλα αυτά που έχει, όσο έχει στην παρουσία του Θεού, πραγματικά παίρνουμε πράγματα, αλλά ο άνθρωπο που απομακρύνεται είναι καταδικασμένο να έλεγα να τα χάσει όλα. Είναι όπω Γιόλο σωστά είπε, αν κλείσει το νερό, κάποια στιγμή θα συγνώσει. Δεν υπάρχει άλλο τρόπο. Και να το πω και λίγο διαφορετικά, και ο Θεό μπορεί να το επιτρέψει, να μην μπορεί να το ενισχύσει γιατί. Γιατί ο Θεό θέλει το παρακάτω.
Σπύρος:Το οποίο δεν θα δούμε σωστά. Την επιστροφή είναι.
Κωνσταντίνος:Στην επιστροφή. Ήρθει σε αυτόν. Και βλέπουμε ότι ο άσο το σειό ήρθε η σε αυτόν αφού τα έχασε όλα. Γιατί όσο είχε κάτι, όσο είχε κάτι, καλά είναι. Δηλαδή δεν είμαι από σήμωνα, αλλά οκ, καλά είμαι. Δεν έχω εκείνα όλα, έχω λίγα από εκείνα που είχα στην παρουσία του θέλου, αλλά παραλαμβάνω και τα υπόλοιπα. Όταν όμω ήρθε και στέρεψε αν όλα εκείνα και τελείωσαν όλα εκείνα, τότε άρχισε να σκέφτεται σωστά.
Σπύρος:Να συνειδητοποιεί.
Κωνσταντίνος:Τότε άρχισε να σκέφτεται σωστά, άρχισε να ζηγίζει πάλι τα πράγματα με την πραγματική του αξία. Γιατί και αυτό οι άνθρωποι το κάνουν πάρα πολύ, εγώ το κάνω πάρα πολύ, ότι αυτό που το έχουμε το θερούμε δεδομένο. Όλοι άνθρωποι. Δηλαδή, έχω ένα κινητό, παράδειγμα το πω πολύ απλά με αστεία πράγματα, γιατί έχουμε ένα κινητό στο χέρι και θεωρούμε δεδομένο. Πάντα πρέπει να έχουμε ένα κινητό. Αν έφτιαχνε η δοκιμασία, η δυσκολία οικονομική και σπάσει το κινητό και δεν παράλλολλο και είμαι κανένα δύο εβδομάδε χωρί κινητό. Εκ θα καταλάβω πόσο με βοηθάει το κινητό στην καταλήξη. Πόσο εύκολο μου ή να στείλω ένα μήνυμα ή να πάνω τηλέφωνή ή κάτι τέτοιο. Όταν χάνει κάτι, καταλαβαίνει στην αξία. Αυτό τώρα στα πνευματικά το πολλάπλα πολλέ φορέ και φοβάζουμε σε όλα τα πνευματικά και έτσι.
Γιώργος:Και μα και ο ίδιο το λέει. Όταν τρώει κάθε μέρα αρνάκι στο σπίτι του πατέρα, δεν τον ένιαζε. Όμω όταν έφθασε στα τελευταία, τι είπε, ακόμα και οι δούλοι έχουν περσύω ψωμί. Δηλαδή αφού μέχρι τότε δεν το είχε καταλάβει ψωμί. Τι είναι το ψωμί, εγώ τρω αρνάκι και πάπια πεκύνουν λέω εγώ τώρα κάθε μέρα. Τι ψωμί. Όμω όταν έφθασε σε αυτό το τελευταίο σημείο, λέει έστω λίγο ψωμί. Όπου έχουν πιθοι οι εργάτε στο πατέρα μου, όχι εγώ που με γιό, οι εργάτε έχουν ψωμί.
Σπύρος:Με ένα πατού δεν μου έσυπω για εκείνο, να ξέρει. Δεν τη βάζω στα απλά. Έτσι ακριβώ. Και εδώ, επειδή βλέπουμε, επειδή έφτασε αυτό το σημείο βασικά, όπου πήγε πήγε και προσεκολύδη, λέει, σε έναν των πολιτών τη χώρα σε κίνηση, που είναι μια ένδειξη δουλειά ω προ την αμαρτία. Και η αμαρτία που ξεκινάει ω ελευθερία καταλήγει σε αυτή τη δουλειά και να το θέσω λίγο πιο βαριά. Γιατί το είχε πει και ένα αδελφό πολύ και μου άρεσε από τον άμβονα βέβαια για ακωθεί. Όταν φτάσει αυτό το σημείο σε ξεφυλίζει ο διάβολο. Είναι σημείο εξεφτελισμού τη ανθρώπινη ύπαρξη. Σε φτάνει σε τέτοιο σημείο που να είσαι. Δεν περιγράφεται η κατάσταση του ανθρώπου. Ηλκρινά και το έχουμε δει με τα μάτια μα. Ξέρω καταστάσει και φαντάζομαι όλοι μα που είμαστε εδώ αυτή τη στιγμή παρόντε. Ανθρώπων που ήταν στον Θεό και όταν φύγε, άλλο σε το λέει ότι τα αρέσει καταγίνονται θα είναι κινητά τον πρώτο, το λέει και ο ίδιο ο κύριο, αλλά τα έχουμε δίκη και με τα μάτια μα και εκείνη είναι τρομακτικό. Γιατί ο διάβολο ελκρινά ξεφτιζεί την ανθρώπινη φύση.
Γιώργος:Και λογικό είναι έτσι, αν κάποιο μου ξέφευγε σαν ένα άνθρωπο ζωζόταν και πήγαινε στον κύριο και ξαφνικά ξανα ήταν στα χέρια μου, τι θα έκανα, θα το διπλωέ για να μην μπορεί να ξαναφύγει. Είναι κατανοητό ότι αυτό είναι μαθηματικά να το πω, μαθηματικά σίγουρο ότι θα καταλήξει ο άνθρωπο ο οποίο φέγει από τον κύριο εκεί.
Σπύρος:Για απόλυτη πτώση του ανθρώπου. Και βλέποντα, και προχώραντα θα δούμε να προλάβουν τι Παρθέντε τελικά, θέλει να πει σε κάτι σαν τι.
Κωνσταντίνος:Πήγαινα παρακάτω.
Σπύρος:Θα πάμε λίγο πιο γρήγορα για να απολαύουν να αναφερθούμε λίγο και τι Παθέννε, να το κλείσουμε σήμερα.
Κωνσταντίνος:Στη γνώμη που σα πω η αυτό πληρώ, αυτή η παραβολή έχει τόσο πολλά από ακόμα. Δεν είμαστε στη μέση.
Σπύρος:Ναι, η αλήθεια είναι αυτή η τάξη, θα δούμε βλέποντα και κάνοντα να δούμε λίγο πολύ την μετάφειανο του. Την επιστροφή και την αποδοχή του.
Κωνσταντίνος:Καλά το είδε στη μετά.
Σπύρος:Γιατί δεν αναφέρθηκαμε στη μετάνο.
Κωνσταντίνος:Ναι, δεν το είπαμε καθόλου.
Σπύρος:Ωραία, την μετάνια, σωστά ήταν το επόμενο. Οπότε βιάστηκα λίγο. Τη μετάνεια του Ιού, του μικρού Ιού που ήρθε σε αυτόν όπω είπε πολύ ωραία την προηγούμενο, η οποία ήταν καθοριστική για να κάνει το βήμα αφού νιώτα αυτέ εννοέ, άρχισε να νιώσει εννοέχε, να νιώσει βάρο και να λέει τι έκανα. Πιστεύω τουλάχιστον εγώ θα το σκεφτόμουν. Κάνει αυτό το μεγάλο βήμα να ξαναπάρει την απόφαση να πάει πίσω στον πατέρα του.
Κωνσταντίνος:Τώρα, εδώ κρύβεται από τα θεμέ, ένα από τα θεμέρια τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, τη πίστα του ανθρώπου με τον Θεό. Δηλαδή, από τα πολύ βασικά από τα πρώτα. Ο άνθρωπο δεν μπορεί να πλησιάσει τον Θεό αν δεν μετανούσει. Λέει στι πράξει που στόχο να το διαβάσω όπω το λέει, αν δεν καλά, μιλάω ο πέτρο προ του Ισραήλ, μετά το θαύμα με τον κενε δύσχολο και του λέει στο τέλο ⁇ προ σε εσά πρώτο ο Θεό αναστήσα του νέων αυτού ή σου απέσαι για να σα ευλογεί όταν επιστρέφεται έκατο από τον πολιτών ή μόνο. Αλλιώ δεν υπάρχει ευλογία. Αλλιώ, αν δημετανοί ο άνθρωπο, δεν μπορεί να έρθει η ευλογία του Θεού. Και μου κάνει φοβερή εντύπωση το έργο του Ιωάννου του Βαυτιστή. Ήρθε. Έξι μήνε πριν ξεκινήσει τη διακονία του Χριστό, ήρθε ο ιωάνε ο βαθιστή. Με οδηγία Θεού, με εντολή Θεού, να δείξει ποιο είναι ο Χριστό, ο αμονό του Θεού, δηλαδή το προβατάκι του Θεού, που θα σηκώσει την αμοιβή του κόσμου. Και του βάφτιζε βάφτισμε. Για να ετοιμαστούν οι καρδιά. Αν δεν ετοιμαστεί η καρδιά με τη μεθάνια, δεν μπορεί να πλησιάσει το Θεό. Οποιο άνθρωπο λέει ότι εγώ θα πλησιάσω τον Θεό γιατί είμαι πολύ καλό, γιατί εγώ αξίζω να πλησιάζω το Θεό γιατί εγώ δεν έχω φτιάξει κάτι. Πώ φορέ να ακούω τώρα, έτυχε το ζητή κανένα φορέ αυτέ τι μέρε. Δε σκότω σε κανένα. Είμαστε και σωστή προσαστολή. Δεν σκότωσε κανένα. Μα αυτό το ύφο, δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσει ο άνθρωπο να πλησιάζει το Θεό. Και ο άσο οριό, το πρώτο που έκανε που θα πω, πατέρα, ήμαρτον. Αμάτησα έκανα λάθο. Συχώρησα.
Γιώργος:Και βλέπουμε πάρα πολύ ωραία για να συνδέσουμε και με την προηγούμενη παραβολή που είδαμε, τι το χαμήλο μα τη ανθρώπινη φύση. Το χαμήλωμα του εγώ, το χαμήλωμα του πω, τη Αφροσύνη, ότι εγώ τα κάνω όλα τέλεια. Το ότι δεν είμαι και τόσο κακό.
Σπύρος:Του.
Γιώργος:Του εγώρισμού. Οτιδήποτε. Όχι, όχι. Μετανόησε, συχώρεσε, δηλαδή έλα και μάθε να κατεβάζει τον άνθρωπο μέσα σου το σαρκικό σου χρόνο. Και αυτή είναι μια διδασκαλία που ο κύριο μα δίνει πάντο και παντού. Και οτιδήποτε απορία και αν υπάρχει στη ζωή σου, εκεί είναι ο Θεό. Αυτό είναι ο λόγο του Θεού. Ότι έλα και χαμήλωσε το σα αρχικό άνθρωπο μέσα σου και εκεί είναι που θα επιστρέψει. Εκεί είναι που θα συγχωρεθεί, εκεί είναι που θα δει αυτά που ο κύριο έχει για σένα.
Σπύρος:Για να αλλάξουμε να πάμε λίγο παρακάτω, θα πω και το εξή. Λέει, θέλω σηκωθεί και υπάρχει προ τον πατέρα μου. Εδώ βλέπουμε ότι η μετάνια δεν είναι απλώ μια σκέψη, είναι κίνηση. Δηλαδή δεν είναι μεταμέλεια. Ακριβώ. Έχει πράξη, έχει ενέργεια, έχει έργο, συγκεκριμένο. Και αυτό ωραία συνδέεται με αυτό που λέγει ο Ιωάννη ο Βατστή, ότι κάντε καρτού άξου τη μετάνιά σα.
Κωνσταντίνος:Κάντε έργα.
Σπύρος:Ακριβώ. Άργα, είναι συγγνώμη έργα. Άξα τη μετανιά σα. Το οποίο υποδηλώνει ότι ο άνθρωπο δεν αρκείται μόνο στο να μένει στη σκέψη, αλλά να το δείχνει και με τι πράξει. Και αυτό κάνει ή ό, ο οποίο σηκώνεται και πηγαίνει στον πατέρα για να κάνει αυτή την κίνηση.
Κωνσταντίνος:Η μετάνια είναι διάρκεια χρειάζεται ένα δευτερόλεπτο. Να το αποφασίζει ο άνθρωπο, να το καταλάβει και να πει πατέρα στη χώρε. Και μεταφράζεται και ακολουθεί μετά από αυτό.
Γιώργος:Ιδιόθεση. Και πριν πάμε παρακάτω σε διέκοψα συγγνώμη. Πριν πάμε παρακάτω, για όποιον ακούει, γιατί μπορεί κάποιο να ακούει και να θυμάται τον εαυτό του στο σπίτι του πατέρα. Και να θυμάται τον εαυτό του να τρώει αυτά τα ωραία δέσματα. Και τώρα να έχει βρεθεί σε αυτή την κατάσταση και να είναι σε αυτή την κατάσταση. Έτσι πιστεύω ότι όλοι μαζί μπορούμε να συμφωνήσουμε στο ότι έλα πίσω. Μην περιμένει άλλο. Μην περιμένει να τελειώσει και το τελευταίο χαρούπιτο οποίο προσπαθεί να φάει. Έλα πίσω. Και πάρα πολύ μάλιστα τι λένε. Ποιο πώ θα μεδεχτούν, θα με κοιτάξει η άνθρωποι περίεργα, θα με κοιτάνει η αδελφή περίεργα. Έλα πίσω και ο κύριο έχει ανοιχτέ αγάλε του και οι αδελφοι έχουν ανοιχτέ τι αγκάλε του. Και αυτή η σκέψη η οποία σε κάνει να απέχει και να μην έχει γυρίσει ακόμα προ τον πατέρα. Ποιο είναι ο εχθρό, ο οποίο σου λέει ποιο είσαι και θα έχει κάνει όλα θάλασσα και ποιο σε δεχθεί. Ένα εχθρό το οποίο να πούμε εδώ, γιατί ξέρουμε πώ ⁇ λειτουργεί πλέον μέσα από το λόγο του Θεού, σου έλεγε ω ⁇ να σου πει του πατέρα, έτσι κάνει εδώ, εσύ, δεν περνά καλά. Εσύ είτε ο αξίζει παραπάνω. Και τώρα σου λέει εσύ δεν αξίζει τίποτα να γυρίσει πίσω γιατί είσαι πολύ χειρότερο από αυτού. Ενώ τότε σου έλεγε είσαι πολύ καλύτερο από αυτού, πήγαινε έξω να δει τη ζωή πώ είναι πραγματικά. Αυτά λοιπόν είναι πράγματα τα οποία ο κύριο και εμεί σαν άνθρωποι οι οποίοι μιλάμε το λόγο του Θεού και παροτρίνουμε του ανθρώπου να διαβάσουν και να ακούουν το λόγο του Θεού. Έλα πίσω αυτό λέμε. Μην περιμένει άλλο.
Σπύρος:Πολύ σωστά, Γιω. Και επειδή νομίζω έχει δίκαιο και ο Κανταλή του. Αλλά να το κάνουμε σειρά εκπομπών. Δυο παραβολέ.
Κωνσταντίνος:Εγώ σου είπα, τρίτο επεισόδιο άλλε δύο παραβολέ και. Συράκι πουμπό.
Γιώργος:Ωραία, όλε παραβολέ. Το 2025 τέλο 2026 θα έχουμε πάρει 20.
Σπύρος:Είναι πλούσιο λόγο για πλούσιο. Οπότε τώρα πάμε λίγο στην επιστροφή και στην αποδοχή του πατέρα. Εδώ πε μου.
Κωνσταντίνος:Θα σε διακόψω γιατί πέρασε ένα εδάφιο και του είπα. Έφαγε σαν και ένα εδάφιο. Και είναι πολύ ωραία να δούμε τα λόγια που χρησιμοποιεί ο άσο οιώ και αυτό που θέλει να εκφράσει προ τον πατέρα. Και δεν είναι πλέον άξιο να ονοματό ή ό σου. Κάνουμε ω έντομη στόμα. Βλέπουμε, το λέω λόγο του Θεού, το βλέπουμε εδώ, σε εισαγωγικά, σε πρακτική εφαρμογή ότι η ταπίνωση προπορεύεται τι δώσει. Ταπεινώνει τον εαυτό του λέει εγώ είμαι ο αγιώ και τώρα έρχομαι και ξέρουμε έτσι πώ το έχω κάνει. Δεν είναι αυταπατάτε πλέον. Σκέφτεται πολύ σωστά πλέον ο άσωτο. Αυτή είναι το ήρθαση σε αυτόν. Αυτό ήρθε ο Θεό και μου έδωσε με τάνια. Σκέφτεται πολύ καλά ο άσω. Λέει, ξέρω πώ θα έχω κάνει, οτιδήποτε καλά. Ξέρω πώ θα πλησιάσει τον πατέρα τώρα. Ούτε σαν γιο σου με θεωρεί. Εκεί στην άκρη, σαν δούλου, θα δουλεύω ω τα χωράφια αυτό που δεν έκανα για να πάρω την περιουσία να δουλεύω και να κάνω. Τώρα θα το κάνω και τζάμπο και δεν λέω το τρώω από σωμάκι μου και όλα καλά. Αρκεί να είμαι, εκεί μαζί στο σπίτι. Έτσι, ταπεινώνεται όσο μπορεί, ο άνθρωπο καταλαβαίνει. Και αυτό. Εδώ τώρα το κάνει ο άνθρωπο εξανάγι, γιατί είναι το Βάρο τη αμαρτία, είναι τα λεπορία, του είναι η πείνα ή όλα αυτά. Αν το κάνει ο άνθρωπο από μόνο του και καταλαβαίνουν ότι ξέρει αυτά που έχουν δικά μου ή του Θεού. Και ευχαριστούμε και δοξάζουμε το Θεό για αυτά που μα χαρίζει, τότε μπορούν να απολαμβάνουν τα αποτελέσματα χωρί να έρχεται η ταλικορία. Γιατί γιατί στου σταπινού ο Θεό δεν είναι χάρη.
Σπύρος:Πολύ σωστά, και έκανε καλά και τα είπε όλα αυτά, γιατί όντω τα προσπέρασα, αλλά ίσω έννοια θα την πίεση του χρόνου. Και να μην φτεωγωγό. Οπότε τώρα μπορώ να πάμε στην επιστροφή και στην αποδοχή του πατέρα. Είναι νομίζω λέει, ενώ απήγαινε τι μακρά, είδε αυτό το πατήριο αυτό και ασπλαχνεί. σωω είναι η πιο ομορφιφράσει αυτή τη παραβολή και βλέπω τον πατέρα να περιμένει, να περιμένει και να μην κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια έτσι. Και κάτι σημαντικό κάτι ωραίο που βρήκα. Λέει, έτρεξε αν δεν κάνω σωστά, τρέχοντα, πατέρα. Αυτό στην Ατολή το να τρέξει ένα μεγάλο λήφιο γιατί προφανώ ο άνθρωπο παραβολήζοντα κύριο ήταν μεγάλο γέροντα. Το να τρέξει ήταν πράξη ντροπή στην Ανατολία. Αν το ψάξετε, θα δείτε ότι είναι πράξη ντοπή. Αλλά η αγάπη υπερβαίνει τη αξιοπρέπεια.
Γιώργος:Ότι ο σεβασμό δηλαδή πρέπει να ήταν από τον μικρό στον μεγάλο.
Σπύρος:Ακριβώ. Και λούμε τον πατέρα να κάνει μια τέτοια πράξη που έρχεται αντίθετη με την φιλοσοφία τη εποχή απέναντι σε μια τέτοια κίνηση. Και όμω βλέπουν τον πατέρα να αγκαλιάζει, να τον καταφυλλάει και να προλαβαίνει κιόλα, δηλαδή αφού το εξωμολογείται κατευθείαν να έρθει η αποκατάσταση, δηλαδή η Δόξα.
Γιώργος:Νομίζω δεν τον άκουγι και όλο που μίλαγε που το έλεγε. Γιατί το σπλαγμήστηκε. Και αυτή είναι η λέξη κλίτη των πλαχνίστηκε. Και τον είδε ο πατέρα του. Και απλά ήθελα να σημειώσω κάτι ότι δεν ξέρω αν μάθε να επισκεφτεί, αλλά πριν πάμε παρακάτω. Τον είδο ο πατέρα του και πολύ σημαντικό. Δεν πήγε ο πατέρα του να τον ευρει στη χώρα τη μακρά. Αυτή είναι η ελευθερία που μα έχει δώσει ο κύριο. Δεν ήρθε να μα βρει όμω με στην αμαρτία. Δεν μπορεί να γίνει ο κύριο συμμετοχο στην αμαρτία όμω όταν γυρίσουμε είναι εκεί. Και να μην μπορεί και να μην βάλει κανένα γυρία.
Κωνσταντίνος:Ναι, το είπε πολύ ωραία και είναι ένα τη δάφου που το θυμάμβαν πάρα πολύ από την ιερεία να δικαιώ λάθο, που του λέει ο κύριο αυτοί θα έρθουν προ τα σένα, εσύ δεν θα πά προ αυτού.
Γιώργος:Σε κάθε άλλα πράγματα.
Κωνσταντίνος:Δεν έχει να κάνει ο Θεό και η εκκλησία του Θεού και η Εκκλησία του Χριστού. Δεν έχει να κάνει με την αμαρτία. Ο Χριστό ήρθε να σώσει τον αμαρτρό και να τον βγάλει από την αμαρτία. Όχι να σώσει για να μείνει στην αμαρτία. Και να τον βγάλει την αμαρτία. Αν ο άνθρωπο διαλέξει την αμαρτία, από εκεί πέρα, μέχρι να αποφασίσει να γυρίσει πάνω, είναι μακριά από το Θεό ξεκάθαρα τα πράγματα.
Σπύρος:Όλο αυτό είναι ο καθρέφτη που λέμε τώρα του χαρακτήρα του Θεού. Του πατέρα. Ακριβώ αυτό το πράγμα. Έτσι ακριβώ αντιμετωπίζει ο Θεό στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Μα αυτόν τον τρόπο προσέγγιση σκέψη και γατοσύνη και αγάπη. Δεν έχει καμία, και αυτό το λέμε και εμπειρικά κυρίω, καμία μακαμία διαφορά από αυτά που διαβάζουμε. Έτσι πώ το έχουμε βιώσει και εμεί. Ποιο από εμά δεν έχει βιώσει την αγάπη του πατέρα να κλαίνει με δάκρυα μετανία και να νιώσει αυτή την παρουσία του Θεού η οποία σε κάνει να νιώσει την αγάπη και το μεγαλείο τη αγάπη του Θεού στη ζωή σου. Είναι απίστευτη αυτή η εμπειρία και ευχαριστούμε το Θεό γιατί το έχουμε βιώσει. Και πάμε στο ωραίο που λέει για ένα από τα πιο ανατριαστικά μέσα στην ιστορία. Ο λιό μου αυτό ήταν ακρό και ανέζησε.
Κωνσταντίνος:Πάλι πέρασε και να διολάφει.
Σπύρος:Εντάξει μία και μία. Έχουμε πάλι όλο τον χρόνο, οπότε γι' αυτό το τρέχω. Αλλά όπω και να έχει, αν θέλει κάνει το.
Κωνσταντίνος:Έρχεται ο γιο και λέει ότι πατέρα δεν είναι άξονα να με κάνει ειώ.
Σπύρος:Τρέχω λοιπόν, οκεί. Έχει δίκαιο απλώ.
Κωνσταντίνος:Ο πατέρα δεν τον αφήνε συνεχίσει. Η αποκατάσταση με το Θεό γίνεται πλήρη από το Θεό. Και μου κάνει εν τύπωση, λέει στου δούλου, φέρετε έξω τη στολή, φέρτε τα παπούτρια, φέρτε το δαχτυλίδι. Τώρα δεν πνευματικά σημειώνουν πολλά μπορεί να δούμε σε αυτά. Αλλά για την περιουσία δεν λέει τίποτα. Η περιουσία είναι πάλι του πατέρα. Σε αυτό. Και μου κάνει τύπο στο σκεφτόμουν με κάποια στιγμή έτσι που όπω είπα, τι πολλέ φορέ που διαβάζουμε την παραβολή. Και έλα η περιουσία γύρισε και τον αποκατέσει σαν εώ. Ο οιό στη διαθήκη έχει περιουσία, έχει αποτέλεσμα πάλι. Λέει και δεν έχασε τίποτα.
Γιώργος:Δεν τελείωσε ο πλούδο.
Κωνσταντίνος:Ακριβώ, δεν τειλειώνει. Έχει πάρα πολλά πράγματα αυτή η παραβολή και το σύνολό τη πράγματα.
Γιώργος:Ένα μόνο σκέφτηκε το ότι τελείωσε ότι ο νέο σιω καταχράστηκε την περιουσία. Αυτό του οποίου δεν ήταν ο μεγάλο κιό.
Σπύρος:Συμπεριφέρε είχε ενδικά του.
Γιώργος:Δεν είναι, αλλά είχε άλλη οπτική. Λέει, κατασπατάλισε, κατασπατάλησε, όχι απλά σπατάλλησε, κατασπατάλισ.
Κωνσταντίνος:Και έχει πάρα πολλά σημεία αυτή. Δεν είναι πάρα πολύ.
Γιώργος:Να πάμε στο μπροσβητριο ή θα με αλλού ασφαλική. Νομίζω ήταν σκαλή.
Κωνσταντίνος:Όχι, όχι τώρα, θα πια το γιορτή και θα πά στο μπροσβύτερο.
Σπύρος:Γιατί έχουμε και την απάντη του πατέρα έτσι όλου του.
Κωνσταντίνος:Έχουμε αρκετά πράγματα ακόμα και είμαστε. Λέει ο πρεσβύτερο και μου κάνει και αυτό εντύπωση. Δεν μου έδωσε ένα ερήφιο να εφραθώ μετά τον φίλων μου. Ούτε μετά τον αδελφό μου, ούτε μετά δούλων.
Γιώργος:Ούτε μαζί σου.
Κωνσταντίνος:Ούτε μαζί σου ούτε εδώ με του παρευρισκομένου στην οικία μετά τον φίλων μου. Σημαντικό αυτό. Δηλαδή έχει άλλη οπτική ενώ είναι μέσα η οπτική του και ματιά του και η έννοια του είναι στου φίλου του. Δεν είναι στο σπίτι.
Γιώργος:Έχει την υπηρεσία.
Κωνσταντίνος:Έχει ναι, έχει όλα μέσα στο σπίτι, τα κάνει όλα θεωρητικά σωστά, θεωρητικά, αλλά έχει χάσει το σημαντικότερο. Το σπίτι του δεν είναι σπίτι του.
Γιώργος:Είναι υπάλληλο.
Κωνσταντίνος:Ακριβώ.
Σπύρος:Πάνω σε αυτό, για να βάλω κι εγώ αυτό που πρέπει για να πάμε και στο σχόλιο του πατέρα, στην απάντηση και να κλείσει και αυτή η παραβολή, έχω να πω το εξή. Ότι κρύβεται ηπερηφάνεια σε αυτόν τον περεσβύτερο γιο. Είναι αυτό το σημείο που λε, έχει έλλειψη αγάπη. Κρυθεί η περιφάνεια.
Κωνσταντίνος:Του έχουν μαζευτεί παράπονα, εμένα μου. Ή να έχει αυταρέσκεια οπότε εντοπίσω δεν παρέβηκα, όλα τα έχω κάνει καλά. Έτσι, δεν εκριβεί. Αυτοδικαίωση.
Σπύρος:Είναι εξωτερικά υπάρκω, γιατί λέει τα κανένα όλα, αλλά μέσα του είναι αποξενομένω στον πατέρα.
Γιώργος:Και χτυπάει πολύ και συγγνώμη που διακοψε πάλι και χτυπάει πάρα πολύ ένα άλλο εδάφιο που εκείνη την ημέρα θα έρθουν άνθρωποι οι οποίοι εξεβάλλε δεμόνια. Κάναμε θαύματα, πράγμα τα οποία δεν μπορούμε να φανταστούμε. Και του πήρε σα εννώρισα. Γιατί είχε άλλου φίλου. Γιατί ενώ ήσουν μέσα και οι περετούσε ήσουν να υπάρχει πάλι. Με την έννοια καταλαβαίνετε πώ το ενώ δεν το εννοώ με καρκιά έννοια. Γίναμε φίλοι εμεί. Δεν είχε ποτέ έρθει να μου πει ένα να φάμε μαζί ένα μοχαράκι ωραίο να το σφάξουμε με του δούλου εδώ του αδελφού σου. Δεν ένιωσε ποτέ αυτή την παρουσίαση γιατί η σύνδουλη, οι δούλοι, τέλο πάντων, οι άνθρωποι στο σπίτι, ποιο είναι οι αδελφοι μα. Αν και πρέπει να του βλέπουμε όλου αναφεντικά, μα λέει αλλού ο κύριο. Όμω, δεν ήρθε ποτέ να εφανθεί με του υπόλοιπου αδελφού σου. Δεν ήλθε ποτέ να γίνουμε φίλοι και να φάμε μαζί. Είχε αλλού το μυαλό σου είχε άλλου φίλου.
Σπύρος:Έτσι, πολύ ωραία πραγματικά και. Για να πάμε να προχωρήσουμε. Εξαντάμε ενράφη από τα πρόσφατα. Μέφερε στο σημείο να σχέσουμε κάθε φορά να πρέπει να προχωρήσω. Στην απάντη στο πατέρα. Στον πριν το οποίο εντάξει, δεν έχει κάτι άλλο, ότι δεν τον μαλώνει. Είναι η στάση του πατέρα, συνεχίζει να είναι απερήγρατη. Δηλαδή, δεν μπορεί να το χαρακτηρίζει την αγαθότητα τη στάση του. Προσκαλείται, αλλά δεν κατακρίνει ούτε αντιστέχεται, ούτε μαλώνει. Δεν δημιουργεί σύγχυση μεταξύ των παιδιών του και τι κατάσταση οικογένεια. Και αυτό θα φανερώνει και τον τρόπο που ο Θεό σου τη λεπτή διαχείριση από του κάθε ανθρώπου που ξεχωριστά. Σε κάθε σημείο ζωή του.
Κωνσταντίνος:Θα διαβάσει τον άφορο μέσα για να το τονίσουμε λίγο και οργήσει ο περσβή του αιώνα και δεν ήθελε να εισέλθετε και λέει και τον πατέρα. Εξήλθε λοιπόν ο πατήρα αυτό και παρεκάλει αυτόν και παρεκάλε να μπει μέσα. ξέρει ο πατέρα προφανώ ότι η οργία αυτή του περισβίτου δεν το βγάλει καλό. Μπορεί ο άλλο να έφυγε, ο άλλο θα έχει όμω, ο πεσβίτο θα έχει κακό τέλο.
Σπύρος:Σωστό.
Κωνσταντίνος:Οπότε μπαίνει μέσα γιατί αυτό που ενδιαφέρει τον πατέρα, δηλαδή ο πατέρα, ο πατέρα Θεό, λέει το θέλειμα του Θεού να σωθούν όλοι οι άνθρωποι. Θα σωθούν όλοι οι άνθρωποι. Όχι, γιατί δεν θέλουν να σωθούν όλοι οι άνθρωποι γιατί δεν έρχονται στο Θεό. Δεν μετανούνουμε όλοι οι άνθρωποι. Αλλά αυτό που θέλει ο Θεό είναι να σωθούν όλοι οι άνθρωποι. Να σωθεί και ο πρεσβύτερο σιωρίο, να σωθεί και ο άσο οιώ. Όσο άσο το Σιωί ήταν μακριό, πατέρα και δεν μπορούσε. Θα περιμένει.
Σπύρος:Προσμονώντα, έτσι με προσμονή.
Κωνσταντίνος:Προσμώνει, έτσι και περίμενε στην πόρτα και περίμενε να τον δει. Μην τυχόν και πλησιάζει να πάνε τρο αρπάξει. Να το πω έτσι. Δηλαδή να τρέξει, να τον πάρει αγκαλιά και να ξεβάρει μέσα. Τώρα που ο πρεσβύτερο σιωσφαίνεται όλη η κατάσταση αυτή, ο πατέρα είναι στην ίδια στάση. Θέλει να σωθεί. Σε παρακαλώ πεδού. Μου μπερ μέσα. Δεν είναι καλό αυτό που κάνει. Μην το κάνει, ο αδελφό του ήταν ενεργρό, τώρα ζει ήταν.
Γιώργος:Μην πέσει κι εσύ.
Κωνσταντίνος:Ναι, μην σώθηκε ένα χάσουμε τον άλλο.
Γιώργος:Και μάλιστα λέει βγήκε. Έγραφε χιλιόμετρα ο πατέρα αυτή την ημέρα. Γιατί με το που έρχονταν ο άσο και βγει και έξω να τον πιάσει. Και τώρα που ο πρεσβείτε ο Σιωση έχει πάλι πρόσφαμο πάλι βγει και έξω για να τον παρακαλέσει. Δεν αφήνε ο κύριο. Αρκεί να είμαστε μέσα σαν τη χαμένη δραχμή που ήταν το περιβάλλον. Εκεί γύρω θα ανάψει λιχνεία για να μα βρει. Θα βγει έξω για να μα πιάσει.
Σπύρος:Αυτή τη στιγμή, νομίζω ότι έκλεισε ο κύκλο αυτή τη παραβολή. Σίγουρα πάνω προεμπόμενε παραφέρε. Εντάξει, πήγαμε λίγο γρήγορα. Εγώ στο κλίσιμο έχω σημειώσει κάποια πνευματικά διατάγματα από αυτή την παραβολή και θέλω να τα αναφέρω αριθμητικά. Πρώτον, ο Θεό σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου. Το βλέπουμε μέσα από αυτήν την παραβολή. Δύο, η αμαρτία υπόσχεται ελευθερία αλλά οδηγεί σε δουλειία. Νομίζω συμφωνούμε. Πρόσκει χαρά. Πρόσκει χαρά αμαρτία σωστά. Η μετάνια αρχίζει με αυτογνωσία και καταλήγει σε μια αγκαλιά, που είναι η αγκαλιά του πατέρα. Τέτατον, η χάρη του Θεού υπερβαίνει την αμαρτία του ανθρώπου, την αναμαρτολιά του ανθρώπου και τον επιστρέφει, τον φέρνει πίσω, δεν ζητά εξηγήσει, αλλά επιστροφή. Πέτον, η ζήλεια του Δικαίου που είναι πρεσβύτερο, είναι εξή επικίνδυνη με την αμαρτία του ασό του. Γιατί βλέπουμε δύο πιστάσει που ακροβατούνε.
Κωνσταντίνος:Είναι συγχώρησε τώρα σχόλια στην κατακλίδα τέλο πάντων. Δεν μοιράζει κάτι. Μπορεί να είναι ισχυρότερη γιατί οι αυτοδικαίωση του ανθρώπου των τη φλώνει. Δεν είναι περιφανώ. Πρέπει να ξαναέρθει η κατάσταση που ήταν ο άλλο με τα ξυλοκέρα. Μπα και αρχίσει να σκέφτεται σωστά για να ξανά την κατάσταση που πρέπει να είναι.
Σπύρος:Πολύ σωστά, πολύ καλή παρατήρηση. Οπότε δεν είναι εξουπικού, είναι περισσότερο επικίνδυνο. Για να το διορθώσουμε και η χαρά του Θεού είναι η ισοτρία των ανθρώπων. Νομίζω ότι με αυτόν τον τρόπο αυτά είναι απλά πράγματα διδάγματα που βρίσκεται με μια πρώτη ματιά. Προφανώ έχει πολύ βαθύτρα και περισσότερα.
Κωνσταντίνος:Μπορούμε στο τρίτο επισόδο να ξανακάνουν την παραβολή του όγκου. Για να κάνουμε φόκου μόνο σε ένα εψόδο, μόνο για την παραβολή του.
Γιώργος:Η χαρά να από εδώ, η χαρά του κιρίου είναι εισοτηρία, αλλά και η χαρά όλου του οικού πρέπει να είναι εισοτηρία. Δηλαδή όλοι μα πρέπει να χαιρόμαστε όταν ένα αδελφο επιστρέφει, όλοι μα πρέπει να τον αγκαλιάζουμε και όλοι μα πρέπει να τον κάνουμε να νιώθαν να ήταν πάντοτε εδώ, εννοώντα συγχωρούμε και αγαπάμε και αγκαλιάζουμε και σπλακιάζουμε. Και θα θέλαμε λίγο στην πλατεία.
Κωνσταντίνος:Ναι, ναι, δεν ξέρω ποτέ. Νομίζω αλλά θέλω μια εμπειρία από θέλω να πω. Το έχω ζήσει αρκετέ φορέ. Δεν πω όλε τι φορέ και είμαι από όλη τη και φανή περιοχόλο. Αλλά πάρα πολλέ φορέ όταν βαθίζεται κάποιο το νερό, να χαίρω με χωρί λόγω. Εγώ συγκινού και το έχω και στην προηγούμενη κουμπί. Είναι αυτή η χαρά. Δηλαδή, χαίρεται ο πατέρα, γιατί σώζεται μια ψυχή βατίζεται στο στόμα του πατρό και του Υπουργείου του Αιγενέβατο και γράφει το όνομα στο βιβλίο τη ζωή. Και η λογική και φυσική στάση που θα πρέπει να έχω άμα είμαι ερωμένο με το Θεό. Αν χαίρωτο Θεό σκέφουμε το Θεό πλαίρα χαίρωμα και εγώ.
Σπύρος:Πολύ σωστό, πολύ σωστό. Το πρώτο βήμα έγινε το γύρω έκλεισε τη γραφή. Οστί στην γραφή. Τι σκύσα από ό,τι πάμε καλά. Το τελευταίο που θα πω για γενικό μήνυμα ότι αυτό αγγίζει όλου του ανθρώπου. Έτσι και του άσω του και του πρεσβύτερου, του παλαιότερου, χριστιανού και όλου σε εμά λοιπόν που καλούμαστε να μάθουμε να βλέπουμε με τα μάτια του πατέρα όλη την πνευματική μα πορεία. Σα ευχαριστούμε πάρα πολύ. Βκόμαστε όλα αυτά να αγγείξαν καρτιέβέ, αν νομίζω ότι κάποιο πρέπει να ακούσει το επεισόδιο που σίγουρα πρέπει να το ακούσει. Κοινοποιήστε, μοιραστείτε αυτό το επεισόδιο. Μπορείτε να το βρείτε στο Spotify podcast, σαν podcast, στο Apple Podcast, στο YouTube. Και με τη χάρη του θεού θα εργαστή ο κύριο καρτιέ. Μπορείτε να μα ⁇ ακολουθήσετε επίση στα social media, στο facebook, στο instagram, με την επωνυμία wordofgod.gr και να κάνετε ένα σχόλιο να μα ⁇ στείλετε μηνύματα, υπάρχει ελευθερία σε αυτό. Χαριστούμε ξανά που είσταν μαζί μα, ο θέλω να είναι με όλου ⁇ , μα ⁇ και με όλου ⁇ σα ⁇ σε κάθε στιγμή και σα ⁇ περιμένουμε πάλι εδώ στο επόμενο επεισόδιο με την χάρη και το έλλειο του πατέρα θέλουμε, ο Θεό να είναι μαζί σα, γεια σα!
