Word of God Podcast
Καλώς ήρθατε στο "Word of God Podcast"! Εδώ συζητάμε ανοιχτά για τον Ιησού Χριστό, βυθίζοντας στις σελίδες της Αγίας Γραφής και μοιραζόμαστε εμπειρίες από την καθημερινότητά μας.
Σκοπός μας είναι να φέρουμε πιο κοντά το Ευαγγέλιο σε όλους, εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία. Για επικοινωνία, απορίες, ή απλά για να μοιραστείτε τη δική σας ιστορία, στείλτε μας email στο podcast@wordofgod.gr.
Πάρτε μέρος στη συζήτηση και γίνετε κομμάτι της πνευματικής μας παρέας!
Word of God Podcast
Μπορεί ο Θεός να αλλάξει έναν 'Σκληρό' Άνθρωπο; | Η Απίστευτη Ομολογία Πίστεως του Θάνου | Part 1
Πάτα ΕΔΩ για να στείλεις μήνυμα!
Στο σημερινό επεισόδιο του Word of God Podcast, ο Σπύρος και ο Κωνσταντίνος φιλοξενούν τον Θάνο. Από μια δύσκολη παιδική ηλικία και την οργή για τον Θεό, ο Θάνος μας ταξιδεύει μέσα από θαύματα που αψηφούν την λογική.
Σε αυτό το επεισόδιο θα ακούσετε:
- Πώς ο Θεός τον προστάτευσε από τα ναρκωτικά και τις κακές παρέες στην εφηβεία.
- Τη συγκλονιστική εμπειρία του πατέρα του που "έφυγε" για 10 λεπτά, είδε την κρίση και επέστρεψε με μια δεύτερη ευκαιρία.
- Το απίστευτο θαύμα μέσα στο ρινγκ: Ένα σπασμένο χέρι που θεραπεύτηκε τη στιγμή της προσευχής.
- Την ιστορία αγάπης με τη Χαρά και τη θαυμαστή μεταμόρφωσή της μέσω του Αγίου Πνεύματος.
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο YouTube "Word of God" για να παρακολουθείς και να ακούς τον Λόγο του Θεού.
Δες πώς ο Λόγος του Θεού μπορεί να μεταμορφώσει, να καθοδηγήσει και να γεμίσει τη ζωή σου.
📧 Email Επικοινωνίας: podcast@wordofgod.gr
Βρες μας και στα Social Media:
🟠 Instagram: https://bit.ly/3cAdtgX
🔵 Facebook: https://bit.ly/3v8vRnp
⚫️ TikTok: https://bit.ly/3uLJgVz
📖 Hashtags:
#god #pray #faith #jesus #love #wordofgod #bible #christian #amen #motivation #gospel #worship
🎵 License Information: All rights reserved under Envato Elements, Storyblocks and Epidemic Sound.
Σε έναν κόσμο, γεμάτο θόρυβο και άγνω υπάρχει μια φωνή μέσα στου αιώνε. Μία αλήθεια που δεν αλλάζει ποτέ. Καλώ ήρθατε στο World of God Podcast. Εδώ εξερευνούμε τον λόγο του Θεού και ανακαλύπτουμε τον Εισού Χριστό. Όχι ω μια μακρινή ιδέα, αλλά ω μια ζωντανή σχέση με τον Θεό. Μαζί με τι ⁇ δικέ μα εμπειρίε ⁇ έλα να ευθύνο στον θησαυρό τη Αγία ⁇ Γραφή. World of God Podcast. Το Ευαγέλιο ζωντανό για τη γενιά μα. Γεια σα ⁇ ! Γεια σα ⁇ ! Φίλε ⁇ ακροματίζε ⁇ του World of Good Podcast. Κουσήσατε σε ένα ακόμα επεισόδιο που έτσι με τη χάρη του Θεού. Βρισκόμαστε εδώ καπιτάλα με τον Κωνσταντινο Κλαστικά. Και αγαπητό καλεσμένο στην αποδοσηνή εκπομπή στο αποπισμένο επεισόδιο. Ο Θεόραζη του Αυτροφέου Θάνομο και σε ένα πλούσια μου. Μη τη χάρη του Θεού. Το λέμε πολλέ που έχουμε τη χρήματα αλλά είχαμε διευθύνσει όπωνη. Γιατί έχετε λίγο κλειστέ πολλέ φορέ. Το εννοούμε. Γιατί αν δεν έχουμε τη χάρη του θεού. Όλο αυτό δεν μπορεί να ευδοθεί και να κατοφορίσει. Γι' αυτό σήμερα στο εσείνο επεισόδιο. Ο Θάνο θα μα χαρίσει τι όμορφερε εμπειρία που έχει συναντήσει με τον κύριο. Αυτέ τι εμπειρία που όλου μα αγίζουν και μα αυξάνουν την πίστη. Θεωρώ να το δώσει δύναμη και εδώ η ωραία συζήτηση με αυτήν ώρα που ξέρουμε ότι είναι και ο κύριο μαζί. Θα συζητήσουμε γύρω από όλα αυτά τα οποία ο Θεό έκανε στη ζωή του θάνου. Οπότε Θάνο μου δεν ξέρω θέλω να επισκάει την κατάλληλα.
Κωνσταντίνος:Και γίνει στο θάνατο.
Σπύρος:Ελεύθερα, με τη χάρη του θεού.
Θάνος:Εγώ θέλω να πω καλυπτέ όλου του εκδροτέ, ο κύριο να σα επιλογή όλου. Θέλω να πω ότι το τελευταίο κέριο τη δεν είναι πολύ καλά, πνευματικά και ψυχολογικά, γιατί περνάω δύσκολα. Και δεν θα έκανα την ομολογία μου, αλλά την παρασκευή. Καθώ στην εκκλησία μα, στην εκκλησία του Ισου Χριστού, ένα ελεύθερο έκανε την ομολογία του. Και την ώρα που έκανε την ομολογία του εγώ σκεφτόμουν κάποιε εμπειρία στι οποίε είχα στη δική μου τη ζωή. Και καθώ σκεφτόμουν, έλεγα από μέσα μου λέω αν μου δοθεί ευκαιρία να κάνω την ομολογία μου θα τη πω. Και δεν μπορώ να τελειώσω αυτά τα οποία έλεγα και έρχεται ο πύριο, μπαμπροστά μου και μου λέει θα κάνει σε αυτό το ομολογία σου.
Σπύρος:Αυτό δεν μου το έχει πει, τώρα το εξειστρούει και πραγματικά ευχαριστώ θάλασσα μου το λε. Δέξω στο Θεό.
Θάνος:Ναι, αμύν. Οπότε καταλαβαίνω ότι ο κύριο με μπροστάζει να μιλήσω για εκείνο, με μπροστάζει με την καλύπαιμη Όχι με την κακή ότι λέει μέσα στο λόγο του ότι εάν με ομολογήσετε έμπρον των ανθρώπων και εγώ θα σα ομολογήσω έμπροσεν του πατέρα μου του ουράιου και ενώ τον αγγελών αυτού. Εάν όμω με αρνηθείτε και εγώ θα σα αρνηθώ. Και όπω και να είμαστε πάντοτε, ποτέ δεν πρέπει να αρνούμαστε στον κύριο. Μπορεί εγώ τώρα να περνά δύσκολα, αλλά μπορεί μέσα από τι εμπειρία μου και μέσα από τη δική μου δυσκολία και πώ με παρηγόρη ο Θεό να παρηγορήσει και ένα ακροατή σήμερα. Μπορεί ο Θεό να σε παρηγορήσει μέσα από αυτό που περνά εγώ, όπω λέει ο Χριστό, παρηγορείται αλήθου με την παρηγορία την οποία ελάβατε στον κύριο. Ευχαριστούμε το Θεό.
Σπύρος:Συγγνώμη μετά να προσθέσω κάτι λίγο σε αυτό που είπε, όσον αφορά τη θεσνή προχθένη εμπειρία. Παρευτούστε να γυρίσουμε χθε στο επεισόδιο, έτσι. Αλλά για κάποιο λόγο μπήκαν κάποια εμπόδια μέσα στην ημέρα μου, με αποτρέμα να το αναβάλουμε. Και σήμερα δεν ήταν σίγουρο, αλλά έχω να σου πω ότι μου το βάλει έντονα αυτό στην καρδιά να επιμείνουμε για να γίνει σήμερα το επεισόδιο. Οπότε τίποτα δεν είναι τυχή όλα.
Θάνος:Αμίν, εγώ έλεγα θα την γλιτώσω, δεν την κάνω. Λέω θα το ξεχάσουμε. Οπότε όταν το Σάββατο με πήρε ο πύριο και μου λέει δεν θα προλάβω, λέω πω από πάλι καλά, δεν την κάνω λίγα. Γιατί σα λέω δεν ήμουν καθόλου καλά ψυχολογικά. Είναι έλφα μου. Αλλά λέει μέσα στο λόγο του θέλω κάτι πάρα πολύ ωραία που το διάβαζα και μου αρέσει πάρα πολύ. Ο άνθρωπο λέει στον ιό γεννή και διατασλί για να λυπάτε η δενωσή των αετών για να πετώσει ψηλά. Όταν ο άνθρωπο πέφτει πνευματικά και ζειά αρχικό άνθρωπο, είναι λογικό να πει πνευματικά και δεν μπορεί να είσαι πάντα πνευματικό. Θα ζει τι λύπε τι οποίε περνά. Όταν όμω θα ανεβαίνει πνευματικά και θα πετά σαν του νεωσή του των αιτών, θα πετά πάνω από τα προβλήματα. Δεν θα φεύγουν τα προβλήματα. Εκεί θα είναι. Αλλά θα σε διδάσσει και οθότε να πετά πάνω από αυτά. Γι' αυτό προσεύχουμε αυτό το οποίο λέει στον Ισαία. Ότι και οι εκλεκτήνε θα τονίσουν, θα αποκάλνα, θα κουραστούν. Αλλά αυτοί που προσμένουν τον κύριο θα ανεώνουν τι δυνάμει του όσοι αιτή. Γι' αυτό έχω μαθηζομαι από τότε που μπήκα μέσα στην εκκλησία γιατί έχω πέρασει πολλέ δυσκολίε να προσμένο τον κύριο. Ό,τι αν συμβαίνει στη ζωή μου, χαρά, τον γύριο θα προσμένο. Δυσκολία, τον γύριο. Θυλήψη, τον γύριο θα προσμένου. Και όπω είπε και ο πέτρο, κύριε Ελέδη δεν έχουμε που να πάμε. Και η αλήθεια είναι αυτή. Δεν έχουμε που άλλο να πάμε. Μόνο στο Χριστό υπάρχει η χαρά, η ελπίδα, η αιώνια ζωή. Αλλιού. Και μου αρέσει πολύ ένα ψαλμό, ο 27 ψαλμό. Είναι κάποιο ψαλμή εγώ που του έχω σαν παρηγοριά μου και του διαβάζω. Είναι 23, ο 27, ο 51. Μαρέσουν πάρα πολύ.
Σπύρος:Είναι κανένα από αυτό που είχε σχέσει όχι.
Θάνος:51. Όταν να μαρτάνει, ο 51 είναι σήμακα τα τεθέ. Λέει, σόν με κύριο κατά το μέγα έλεγχο. Και στον 27 ψαμό λέει κάτι πάρα πολύ ωραίο στο τελευταίο εδάφιο. Πρόσβε τον κύριο, ανδρίζουν και α κρατεωθεί η καρδεία σου και πρόσβενε τον κύριο. Ο εάν δεν επίστημο διεδοτά αγαθά του κυριού ενγει ζόντω. Περιμένουμε τον κύριο αλλά που μέσα στη γη των ζωντανών, όχι μέσα στου νικρού. Και οι ζωντανοί είναι εκείνη του οποίου έχει αναγενήσει ο κύριο, βέβαια τα έχουν επίπεδο τα παιδιά και σε άλλα podcast για την αναγέννηση. Μπορείτε να πείτε αν ακούσετε. Θα λένε έτσι πολύ ωραία με τη χάρη του Ισού Χριστού. Αναδέμο ότι και να είναι έξρα, εμεί το θέλουμε να ξέρει πολύ καλά. Μην, εγώ δεν θέλω να σα φέρνω παραπάνω χρόνο και ζητάω, συγγνώμη αν είπα κάτι παραπάνω. Αλλά εάν προσμένουμε τον κύριο μέσα στη γη των ζόντων, τότε ο κύριο σίγουρα θα έρθει. Μπορεί να αργεί, αλλά δεν ξεχνά το Θεό.
Κωνσταντίνος:Έρχεται ο Θεό πολλέ φορέ και επιτρέπε δοκιμασίε στον άνθρωπο που επιτρέπει δυσκολίε, αλλά το κάνει ο Θεό έχει πάρα πολλά εδάφια, δηλαδή από πολλών φύλησεων πρέπει να εισέλθουμε στη βασίλεια των ουρανών, ότι πρέπει να φάνουμε δόκι, ότι εργάζεται την υπομονή μα και την πίστη μα. Έχει πάρα πολλά εδάφια. Η παρηγοριά για μα είναι ο λόγο του Θεού. Και νομίζω στο ένα ψαμό λέει ότι στη θυλήψει μου ο λόγο σου ήταν η παρηγοριά μου. Και ακριβώ έρχεται ο Θεό όμω όταν επιτρέπεται τη φλήληψη, έρχεται και παρηγορή ο ίδιο. Και μετά λέει ο λόγο του Θεού πάλι ότι έρχεται η φυλή για να μπορούμε μετά και εμεί να παρηγορούμε. Το είναι ο πω πέβλο παρηγορή στη θήληψη μα για να μπορούμε και εμεί να σα παρηγορήσουμε μετά. Είναι φοβερό ο λόγο του Θεού.
Θάνος:Αμμή, να μην δώσει στον κύριο. Πήρουμε εδώ το καφενάκι μα πω, μια ωραία παρέα. Το απολαμβάνουμε. Και ξέρετε, θέλω να σα πω κάτι. Έτσι, θέλω να βάλω δηλαδή τον ακροατή να είναι σαν να κάθε δίπλα μα σήμερα. Γιατί θέλω να σα πω ότι πάντο στη ζωή μου το είχα αυτό, δεν ήθελα σαν χριστιανό να είμαι χριστιανό τη βιτρίνα, να χτίζω ένα προφίλ του πολύ καλού χριστιανού, του αναμάτιτου, του δίφεν. Δεν είναι εκείνο το οποίο πιστεύω και οι άνθρωποι θέλω να δουν, αλλά και ο Θεό δεν θέλει να το δει. Το προφίλ του Φαρισαίου, δηλαδή, να φοράω τη στολή, την καλλία, α πούμε, να το παίζω καλό και να μην είμαι. Προτιμώ κι εγώ να εξολογούμε δημόσιο και να λέω ότι δεν τα πάω καλά αυτό τον καιρό ή έχω αυτό το πρόβλημα και έτσι έρχεται πιο κοντά με τον άλλον. Γιατί κατεβαίνει, χαμηλώνει, ταπεινώνε. Δεν χτίζει μια βιτρίνα. Συμφωνώ. Και λέει ο απόστολο Πάμπλο λέει, έγινε πάντα στα πάντα για να σώσω του περισσότερου. Και αυτό θέλουμε και εμεί. Στου θεθυνμένου και εμεί θεθλιμένου να του παρηγορήσουμε, του χαρούμενου και εμεί χαρούμενε. Τώρα στον κύριο ευχαριστούμε το Θεοίω, βέβαια. Τώρα να ξεκινήσει να σα πω και πώ έτσι με επισκέφτηκε ο Χριστό, το φύγαμε άλλο.
Σπύρος:Όχι, όχι, όχι, χαρά μα είναι, μην ενισχύει. Μην αισθάνει ότι έχουμε κάποια απόλυτα μοτίβα να κοινούμαστε όπω μα οδηγεί του μήνα του Θεού. Οπότε, εντάξει, κατάμε προφανώ μια βασική αρχική ομολογία σου.
Κωνσταντίνος:Και αυτό ένα μέρο ομολογία σου είναι. Απλά είναι τώρα η μετάφραση. Απλά λένε τώρα.
Θάνος:Το ρινή ομολογικό. Ξέρετε, όταν γνωρίζει το Χριστό, δεν τον γνωρίζει μια φορά. Το γνωρίζει και συνεχίζει να τον γνωρίζει. Και γνωρίζει τα βάθη του Θεού. Θα γνωρίζει την αγάπη του Θεού. Θεω δεν έχει αγάπη. Είναι αγάπη. Ξέρετε, άμα ζήσει την αγάπη του Ισού Χριστού, δεν μπορεί να τον καταλήψει. Όσο και αν σε πολεμάνει οι άνθρωποι, όσο και αν σε πολεμάνει η καταστάσει τη ζωή. Ο διάβολο, ο διάβολο, ο εαυτό σου. Δεν μπορεί να φύγει κοντά από το Θεό. Ακόμα και ο ίδιο οιό να πέφτει σε αμαρτίε, δεν μπορεί να φύγει κοντά από το Θεό. Γιατί σε δεσμεύει η αγάπη του Ισού Χριστού ή σε δέσμοι τη αγάπη του Χριστού. Και σήμερα θέλω να μιλήσουμε για αυτή την αγάπη. Με ένα αυτή η αγάπη ήταν που έσπασε την καρδιά μου και έκανε να τον πλησιάζει να το δώσω όλη μου τη ζωή. Είμαι 27 χρονών, ακολουθώ το Χριστό περίπου 10 μισό χρόνια, από τα 16 μισό προ τα 17. Ναι, παιδί μου.
Σπύρος:Αν και φαίνεται σε μικρότερο τρόπο που θέλω να σε βλέπουν και στα όλα. Δεν λένε σίγουρα δεν είναι 27.
Θάνος:Α σα δείξω ταυτόχρονα, παιδιά. Θε να όταν πήρε αυτή την απόφαση να ακολουθήσω τον Χριστό, ήταν η καλύτερη απόφαση πήρα στη ζωή μου. Δεν έχω πάρα καλύτερη απόφαση. Αν και σε δυσκολίε και σε δύσκολα μονοπάτια, αλλά μόνο το ότι ο Θεό είναι μαζί σου δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Τίποτε άλλο.
Κωνσταντίνος:Πέρι έγραψε μα πώ ήταν η ζωή σου, πώ επισκέφτηκε ο κύριο. 16 μισώ είναι αρκετά μικρή ηλικία, οπότε νομίζω και αρκετά ενδιαφέρον για όποιο να ακροατήνεται και μικρότερο ηλικία γιατί μπορεί και πιο εύκολα να ταφτιστεί. Σε κοντά στην ηλικία τη δική του.
Θάνος:Αφού να ξεκινήσω τώρα, είναι τόσο πολλά που θέλω να πω.
Σπύρος:Θα λέω να προλάβουμε όπω είπαμε και off the record, έχουμε και πάρει 2, έτσι.
Θάνος:Αμέίνω, αμύγων. Θεωώ να μου δώσει χάρη να πούμε τα κατάλληλα λόγια να οικοδομηθούν οι καρδιά μα. Εγώ πρώτη φορά έτσι για το χριστώ μα άκουσα σε πολύ νευρή ηλικία, από τότε που γεννήθηκα δηλαδή, μέχρι και 6 χρονών γιατί μεγάλωσα μου το παπού μου και τη γενιά μου. Του γονίζουν δεν του γνώριζα. Του γνώρισα 6 χρονών. Οπότε μπαμπά και μαμά φώναζα τον παμπού και τη γιαγιά, οι οποίοι ήταν πολύ πιστοί άνθρωποι, ιδιαίτερα ο παπού μου, ήταν ένα άγιο άνθρωπο του Θεού, έφυγε βέβαια πέρσι από τη ζωή αν επιτρέψει ο Θεό θα πω και πώ έφυγε ότι έκανε ένα ωραίο θαύμα ο Θεό. Ο οποίο πάντο δεν μα μίλαγε με τα λόγια του για τον Θεό, αλλά μίλαγε τη ζωή του για τον Θεό. Και μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση. Δεν είχα ακούσει ποτέ από το στόμα του να βγαίνει βρισιά, κακολουγιά για κάποιον, να θυμώνει. Δεν τον είχα διποτένα να θυμώνω. Δεν θυμάμαι ποτέ το παπού μου θυμωμένο. Να κατηγορεί κάποιον, να ρίχνει λάσπι, να λέει λόγια από πίσω, ποτέ. Ήταν ένα φοβερό παράδειγμα. Και ποτέ δεν τον είχα δει να παίρνει την πρώτη θέση ή να αγαπητού ασμούσ. Πάντα που πήγαινε, πέρναγε ήσυχο, απαρατήρητο, και καθώ ήταν πίσω πίσω. Και μου θυμίζει πολύ τη συμβουλή του κυρίου. Εσεί ⁇ λέει να γίνετε, λέει, ήσυχοι, λέει, σαν τα φύδια και απλή λέει σε τα περιστέρια. Αυτό ήταν ο παπού μου. Ήσυχο σώσει όφελισ και απλό σωστά τα περιστέρια. Και εγώ το είδα αυτό το Έζησα. Δεν το άκουσα, το είδα σε πρότυπο και μου άρεσε μικρό. Μα έπαιρνε λοιπόν να. Το βλέπαμε είχε τρει φορέ στην ημέρα προσευχή από δύο ώρε ⁇ στην κάθε φορά, μία το πρωί στι 6, μετά μια το πρωί στι 12 και ξανά πάλι το βράδυ. Συνέχισε ένα άνθρωπο τη προσευχή και τη μελέτη του λόγου του Θεού. Κάποια στιγμή, όταν μου περίπου 4-5 χρονών, η πρώτη εμπειρία που είχα εγώ με το θεω προσωπικά, όχι το τον γνώρισα, αλλά έκανε κάτι στη ζωή μου. Είμαστε έξω στον παλώνει και είχε κάποιε δυχαλλέ ⁇ καρέκλε και είχα βάλει το από το δεξί μου χέρι, το μεσαίο δάχτυλο, μέσα στη δυχάλα τη καρέκλα και έκανα μπρο πίσω. Και όπω έκανα μπροστά πίσω, μου λέει το παπού μου πρόσε και θα πέσει. Του λέω άσα μαζεύω τώρα, δεν ξέρει ⁇ εσύ. Και συνέχισα. Ο παπού μου το ξανάπε. Δύο, τρει, κάποια στιγμή τέλο ⁇ πάντων, πέφτο πίσω και μου κόβει το δάχτυλο. Ένοντα το κόκαλο, έψα το παπού στο κομμάτι να πάμε να μου το ράψουν γιατί ήταν πολύ μεγάλο κομμάτι το οποίο είχε φύγει και φεύγουμε γρήγορα για το παδοδόν. Δεν το βρήκαμε το κομμάτι. Πήγοντα το παίδον γιατί θα χρειαστεί ένα χειρουργείο. Κάνω κάποια άματα. Προσε χρόνο. Ήμουν 4-5, γύρω στα 5. Και λένε θα έρθει την επόμενη εβδομάδα για επανεξέταση. Και αν δεν πάνει καλύτερα τα πράγματα θα το κόψουμε το δάχτυλο του παιδιού. Μέχρι να είσαι το μισό δάκτυλο, αν θέμε καλά. Και ο παππού μου τότε είχε συναχοληθεί πάρα πολύ. Την άλλη μέρα πήγαμε στον παλικόν ή έπαιρνε το βαλκό και όπω το έπαιρνε, βρήκαμε το κομμάτι από το δάχτυλο στο συμφώνει μου, το όδειξε. Και την επόμενη μέρα πήγαμε στην εκκλησία. Στην εκκλησία υπάρχουν τα μυστήρια, όπω πολύ ξέρουν. Και ένα από αυτά τα μυστήρια είναι το μυστήριο του Εφελέου. Εάν κάποιο ⁇ λέει άρα στο μεταξύ σα στην επιστολή του Ιακόβου, α προσκαλέσει του περισφυτερου και η μεταπίστευση ευχή θα σώσει τον πάσοντα. Και αμαρτίε λέει, ανέπραξε, θα συχρεθούν. Άρα το ευέλιο είναι και για άφηση αμαρτιών και για ψυχική ατομία, ασθένεια. Αν είσαι ασθενεί στην πίστα, αν είσαι ασθενεί ψυχικά, να πα να σου δώσω αυτό δύναμη πνευματική, αλλά και για θεραπεία σωματική. Τότε λοιπόν, καθώ τα άλλα παιδιά παίζανε κάπου τα έδρανα, γυρνάει τότε οπημένα τότε εκκλησία που ήταν εκεί πέρα. Και λέει θα ανασάριπω να, σταματάει το κύριμα και λέω πολλά. Τότε λέει το τέλο τη εκκλησία εάν θέλει, πάρει το μαξιλάκι σου και έλα να προσευθούμε. Πράγματι λοιπόν, πήρα το μαξιλάρι μου, πήγα μπροστά, γονάτσα στο τέλο τη εκκλησία, προσεφήθηκαν η πρεσβήτερη πάνω μου.
Σπύρος:Εδώ στην κυφυσία ήταν.
Θάνος:Όχι, όχι, δεν ήταν εδώ. Και όταν μετά την προσευχή κατευθείαν μετά την προσεφή, όχι μετά πολύ γώρα, την ίδια στιγμή που έγινε προσεχή, σταμάτησε ο πόνο και παρατήρησαν η αδελφή ότι έπαιζα κανονικά χωρί να απονάκω. Την επόμενη εβδομάδα που πήγαμε στο νοσοκομείο και μου βγάλανε γιατρή τον άρθιο που είχα βάλει σαν γύψο μικρό νάρτυκα που ήταν. Φώναξαν το διευθυντή του νοσοκομείου, δείχνα τι παλιέ φωτογραφίε και τι ακριμογραφίε και λέγανε εδώ έχει γίνει θαύμα. Είχε φυτρόσει δάχτυλο. Αλλά δεν ήταν τυχαίο που χτύπησα στο δεξι χέρι στο μεσαίο δάχτυλο. Γιατί μεγαλώντα, θα σα πω πώ με πέστε ο Θεό, χτυπώντα το αριστερό μου χαίρι το μεσαίο δάχτυλο. Δηλαδή θα θαυμαστώ ο Θεό πω στοχεμένα αγωνίζεται να σώσει τον άνθρωπο. Και λέει μέσα στην αγία γραφή ότι εφευρεί και λέει τρόπου ο Θεό. Για να φέρει αυτό που είναι μακριά από το Θεό κοντά του. Ψάχνει τρόπο και εσένα από ακούσει σήμερα το λόγο του Θεού αν θυμηθεί και σκεφτεί στη ζωή σου, θα βρει πράγματα που ψάχνει ο Θεό τρόπο να σε βρει και να σε φέρει κοντά του. Αλλά πολλέ φορέ μέσα στην καθημερινότητα τη ζωή και όπω περνά τα χρόνια, τα ξεχνάμε αυτά πράγματα. Ηταν η πρώτη εμπειρία μου με το Θεό.
Κωνσταντίνος:Διακόψω λίγο πολύ σύντομα φάνηκο. Ο κάνει αντίπολλητό όπω το περιέγραφε σε όλο αυτό ότι εν τέλει δεν ήταν ούτε τα πολλά λόγια που είπα τίποτα. Ήταν η ζωή του παπτού. Το παράδειγμα του, και αυτό το βασικό, ένα από τα βασικά πράγματα. Πολύ κατόνομα χριστιανοί, μπορεί εύκολα να πει κάποου εγώ είμαι χριστιανό. Οκ, ο καθένα μπορεί να τη θέλει. Το νόημα όμω το πραγματικό και εκεί που αποδεικνύει αυτό είναι με τη ζωή του καθενό. Λέει και όμω να πω ότι είμαι χριστιανό και η ζωή μου να έχει καμία σχέση με τον Χριστό. Ό,τι και να πω, η ζωή μου αποδεικτεί το αντίθετο. Οπότε, όπω το λέει και ο λόγο του Θεού, δεν είναι να το λέω με λόγια και με γλώσσα, αλλά είναι το έργο και αλήθεια. Είναι στην πράξη φαίνονται όλα αυτά. Και είναι αυτό που κάνει τύπωση και στου άλλου, αυτό που φαίνεται και στου άλλου. Λέει, παράμε πάλι λόγω του Θεού ότι θα δουν την αγάπη που έχετε μεταξύ σα και θα καταλάβουν ότι είστε μαθητέ μου. Δεν θα ακούσουν για την αγάπη από εσά, θα δουν την αγάπη. Είναι νομίζω μια λεπτομέρεια και πολλέ ώρα όπω το έθεσε ότι ο παππού σου ήταν απλό και δεν σα έλεγε πολλά. Αλλά είναι μια λεπτομέρεια που νομίζω κάνει τη διαφορά και για μα και για όλου συγγραφέα.
Σπύρος:Μου θυμίζει πολύ και τη δική μου μολόγια. Θέλω είναι γιατί και μένα έτσι ξεκινάει με τον παππού μου, το παπού μου ήταν πιστό χριστιανό και ήταν όντο παράδειγμα, σοβαρό για μένα. Και ήταν αυτό που μέσα από αυτόν τον οποίο έπεσε ο πόρο και όταν μεγάλο έψαξε ένα Χριστό, έχοντα πρότυπο τον παππού. Οπότε μοιάζουν πάρα πολύ. Και σημασία έχει να έχει τη χάρη, όχι το όνομα.
Θάνος:Αμίν, α μην. Δεν κάνω τον παπαταράσαρα, έτσι. Δέξα στον κύριο. Μου φαίνεται, αν και σα ομολογία τώρα σπίτω. Σε βλέπω και σαν για ομολογία πουλά.
Σπύρος:Έπακαλάει ο Κωσταν να ξέρει.
Θάνος:Τέλο πάντων, περνώντα τα χρόνια, 6 χρονών με πήγανε σε ένα σπίτι. Πέρασε αυτό το πληστατικό που σα είπα. Έξχρονο με πήγα σε ένα σπίτι, μου γνώρισαν του γονεί μου. Λένε από εδώ και πέρα εδώ θα μείνει, αυτή είναι η γονεί, σου αυτά είναι τα δέρια σου, εντομεταξέ εγώ στο σπίτι στο παμπού και στη Γενιά με το μικρό μου αδελφό το Χρήστο. Είμαστε 4 αδέρφια. Τα δύο μεγάλα αδέρφια, δεν τα είχα γνωρίσει, τα γνώρισα έξι χρονών μαζί με του γονίζουν. Όταν λοιπόν με πήγαμε εκεί, μου είπα από εδώ και πέρα εδώ θα μείνει και εγώ έπαθα ένα πολιτισμικό σοκ. Γιατί είχα μάθει σε μια ζωή ήσυχη, αγία, καθαρή, χωρί βρισέ, χωρί τσακωμού. Και ξαφνικά βρέθηκα σε μια διαλυμένη οικογένεια. Μάλιστα θυμάδα μια φορά είδα τον πατέρα μου να χτυπάει την μάνα μου τι πρώτε μέρε ⁇ που είχα πάει εκεί στο σπίτι και μπήκα μπροστά. Λέω τι κάνει εκεί, παρά στη μάνα μου. Και με πήγε ένα υπάλληλο και εγώ ένα χεράκι ξύλο, για πρώτη φορά στη ζωή μου και έστρωσα χαρακτήρα που λέμε.
unknown:Δεν είπα τίποτα.
Θάνος:Έτσι. Αλλά θέλω να πω ότι βέβαια η μικρό μου δεν ήξερα τι είχε συμβεί, δεν ήξερα να καταστάσει, εγώ αυτό το οποίο έβλεπα το φαινόμενο κατάλαβα. Μεγαλώνα, βέβαια κατάλαβα και άλλα πράγματα που στα πω στην πορεία. Έζα σε ένα σπίτι πραγματικά που μεγαλώσαμε και εγώ και τα αδέρφια μου, σαν άμα στην ορφανή. Είχαμε γονεί και ήταν σαν να μην του είχαμε. Και κάθε φορά που ήμουν εκεί τα έβαζα με το Θεό, είχα μισή στο Θεό εκεί πέρα. Από τότε που πήγα έλεγα γιατί με εκδική, Γιατί με τη μορίσει κάθε μέρα. Αυτή ήταν η σκέψη μου. Γιατί κάθε μέρα που ξυπνά μου μα τη γνώ, βέβαια μετά τα διάβαζα και στον λόγο του Θεού αυτό τα λένε προφίτε. Και λέω μα δεν γίνεται, λέω όλα τα λέει πια ο λόγο του Θεού. Όλα! Και πραγματικά αυτό έλεγα, γιατί κάθε αυγή που ξημερώνει με τη μορρήσα τη γώνει. Τι σου έχω κάνει, πεδάκι. Δεν έκανα κάτι κακό, και αν έκανα κάτι κακό όπω λέει και ο Λόγιο. Μπορεί να βγει κάτι καθαρό από τον ακάθαρτο. Γιατί με τη μωρί. Αυτά έλεγα. Γίνεται σε ένα κόσμο μορματό, ακόμα και λάθο να έκανα. Μπορεί να βγει κάτι καλό από ένα άνθρωπο ακάθαρ, κάτι καθαρό, γίνεται. Δεν γίνεται. Και τα έβαζα με το Θεό πάνω.
Σπύρος:Παραχωρήσουν όταν είχε αυτού του συλλογισμού.
Θάνος:Έξαφ. Από έξι χρόνια και μετά που πήγα εκεί ήμουν σε συνεχή επικοινωνία με το Θεό, αλλά όχι σε επικοινωνία καλή. Αν πει και πάλι του μίλαγα. Καλό είναι και αυτό.
Σπύρος:Σχέσει παραπονώνα, α πούμε.
Θάνος:Ναι, ναι, το έκανα τα παράπονα μου, γιατί μα είχε μάθει ο Θεό να μιλάμε ο παπού να μιλάμε στο Θεό μέσα από την καρδιά μα. Ό,τι πρόβλημα έχουμε ότι το λέμε αυτό είχαμε μάθει από μικρά παιδιά. Έτσι λοιπόν, μεγάλο σε ένα τέτοιο σπίτι που είχαμε γονεί, αλλά ήταν ξανά ήταν ορφανί. Ενώ ήταν μια ευκατάσταση οικογένεια, δηλαδή βγάζαν χρήματα και δουλεύουν και δύο γονεί μου στο δημόσιο. Τα τρώκαν όλα στον τσό. Πρώτη του μήνα πληρώνω, δύο του μήνα δεν είχαν τίποτα. Είχαμε ψωνήσει μόνο για το σπίτι για να περάσουμε να φάμε. Ζούσαμε χωρί ρούχα, χωρί φαγητό στο σχολείο. Το μόνο που μα έφτιαχνε, εντάξει, πατέρα μου μιλιάταν έναλικά, δεν ήταν κακό άνθρωπο, αλλά επειδή τσακοντάζοντα πολύ με την μάνα μου και θέλουμε να εκδικηθεί έκανε όλα αυτά, α πούμε, Δηλαδή μα έπαινε και εμά όλου στην Πάλια. Έτσι λοιπόν.
Σπύρος:Μιλάμε μια πάρα πολύ δύσκολη παιδική, έτσι.
Θάνος:Και σε αυτά έχουμε και ένα χαρά τη καθόλου να ξέρει και εγώ περάσει πολύ δύσκολη πεδική κιλική. Σε βλέπω να κάνει σήμερα το μολογία. Κανένα παρα. Οπότε έτσι, πήγαινα, ξεκινήσαμε με σχολείο, ο πατέρα μου έφτιαχνε κάθε πρωί θυμάμαι δημιουργιακά μεγάλα και έλεγε φάλετε αυτό λέω θα σα κρατήσει, είναι μια χαρά. Φήγα ένα τι είναι να κρατήσει μέχρι τι 11 ώρα μετά πίναγε. Μπορούσε. Και πραγματικά ήταν πολύ δύσκολο. Και θυμάμαι εγώ τότε δημοτικότη, εμπομια πρώτη τελευταία δημοτικού και σε όλο το δημοτικότητικό, βέβαια, αλλά μέχρι να συμβεί κάτι θα σα πω, έβγαινα έξω και εκεί τα πιο παιδάκι θα πετάξει στο φαγητό του στον κάθε να πάνε το φάω. Και είχα βγάλει συγκεκριμένο μπαναγιοτάκι, ακόμα τον θυμάμαι. Αυτό έπαιρνε δύο τόστα. Θα έτρωγε το πρώτο και στο δεύτερο διάλειμμα έτρεχε το δεύτερο λογότερο για μισό, δεντό τρεγιο λόγτρο. Και μόλι πέτα και το μισό τόστο, ήξερα που θα πάνε το πετάξου, έπαιρνα, κρυφά και τόγα. Βέβαια ο Θεό θέλω να πω ότι ποτέ δεν με άφησε. Διότι λέει μέσα στην γραφή ότι είναι μπροστά τη, λέει, στι γύρευ και τα ορφανά. Και είχε φέρει ένα σημαντή που καθόταν δίπλα μου το Μάριο. Θα λέω τα όνατά του, γιατί του θυμάω και του αγαπάω και προσεύχομαι για αυτού. Και δεν μπορώ να μην πω τα όνοματά του. Αίτοι άνθρωποι έχουν ευρεγετήσει. Ξέρετε, πολλέ φορέ οι άνθρωποι γενικά στον κόσμο, αλλά και στην εκκλησία θεμούνται τα κακά που του κάνα. Όταν θέλω να θυμάμαι τα κακά που μου κάνουν, του έχω συχώσει σε όλου. Θέλω να θυμάμαι μόνο τα καλά που με έχουν κάνει. Και ένα από τα πολύ καλά που μου έκανα είναι ότι ο Θεό ⁇ πάντο έστειλε ανθρώπου δίπλα μου να με βοηθάνε και σωματικά να μεταίζουν και ψυχικά, αλλά και να μετείνουν σε όλη την περίοδο τη ζωή μου. Στο δημοτικό θυμάμαι και φέρε ένα παιδί τομάριο δίπλα μου. Καθόσταν δίπλα δίπλα σε όλο το δημοτικό. Και όταν με είδε και έπαιρνα το τόσα τα σκουπία, με ρώτησε μου λέει τι συμβαίνει, εγώ το ξομολογήθηκα, του είπα τι συμβαίνει στο σπίτι μου, αυτό το παιδί τάφο, δεν είπε ποτέ τίποτα σε κανένα. Μου κάνει φοβερίντο. Που όταν σε μικρό σειδή κάτι, από κουτσομπολιό θα μαθευτή, θα σε κορδέψουν τίποτα ποτέ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τα είπε στην μητέρα του, μόνο και κάθε πρωί, μετά του περχοντα σχολείου φανε διπλό κολατσιό. Και πάντοτε κάθε πρωί εγώ είχα να φάω γιατί ο Θεό είχε βάλει στην καρδιά τη μητέρα του να φέρνει δεύτερο κολατσιό. Πέρασε αυτή η περίοδο στην παρήκτουα.
Σπύρος:Συντήμα σύγχρονο μου επιτρέπεται λίγο να σε διακόψουμε εδώ γιατί διακρίνομε πόσο Θεό χρησιμοποιεί και ανθρώπου, πράγμα και να πει κυρίω καφόδου. Θα κάνουμε τα διαλύματα πουλάμε λίγο να πίνει ουφεράκια. Πόσο ο Θεό χρησιμοποιεί ανθρώπου, οι οποίοι δεν είναι παραειταπιστοί οι χριστιανοίοι με το να γίνει μένω, όπω τη γνωρίζουμε μέσα από τη γραφή, για να ευρεγετούν τα παιδιά του Θεού. Δηλαδή γίνονται εργαλείο του Θεού. Και έχει συμβεί νομίζω λίγο πολύ σε όλου μα.
Κωνσταντίνος:Πολλέ φορέ.
Σπύρος:Και εκεί γι' αυτό πολλέ φορέ δεν πρέπει να καταδικάζουμε κανένα άνθρωπο που είναι στον κόσμο. Δεν ξέρουμε τι εργάζεται ο Θεό μαζί με αυτόν και για εμά και μέσα σε αυτόν.
Κωνσταντίνος:Και υπάρχει και ένα εδάφιο, βέβαια, υπάρχουν διάφορε ερμηνέσει που έχω ακούσει αυτό το εδάφιο, αλλά πιστεύω και μία από αυτέ είναι και αυτό που λέμε, ο κύριο είναι μεταξύ των βοηθούν. Δεν ξέρω που με βοηθά είναι στο κύριο. Υπάρχουν διάφορε ερμηνέ, βέβαια, αλλά στο πούμε ότι και αυτό ισχύει.
Σπύρος:Αφού υπάρχει το εδάφιμο δίνοντα ένα από τι νερό στον προφίτη, παίρνει μισθό στο προφίτη. Θέλω να πω, μπορεί να το δει και από αυτή την πλευρά. Οπότε όπω και να έχει, αυτοί οι άνθρωποι ξέρει ο κύριο και είναι μισταποδότε.
Κωνσταντίνος:Και κάτι άλλο που μου έκανε αντίποσή και περιμένα πότε θα κάνουμε την παύση για να το εξειδωνίσω λίγο να το πω. Μου κάνει εντύπωση αυτό που σα έχει μάθει ο παππού σα πάλι, παπούσο. Ότι να μιλάτε στο Θεό από την καρδιά σα. Το οποίο είναι κάτι τόσο απλό, αλλά τόσο δυνατό. Δηλαδή μπορεί να σκέφτετε και το έχουμε πολλέ φορέ νομίζω πήρε και στα επεισόδια και τη προσφέρει και σε αυτά ότι αν θα πάω στο θεότα, του διαβάσω ένα ψαλμό, θα το κάνω έτσι, θα πω 100 φορέ στο πατριμό. Σε να ψάξει περίπου. Εν τέλει είναι τόσο απλό, μίλα το αυτό που έχει το πρόβλημα. Θε μου έχω αυτό. Νιώθω αυτό, θέλω αυτό. Και πώ μάλλον με την καρδιά ενό παιδιού, με την απλότητα, με την ευθύτητα αυτή που έχει ένα παιδά και θέλω γιατί αυτό. Δηλαδή μου κάνει πολύ εντύπωση. Και νομίζω, και εσύ το ξέρει καλύτερα, πιστεύω και όπω μα είπε και τώρα ότι παίζει και ρόλο σε όλη την πορεία του ανθρώπου.
Θάνος:Αμίνει. Και ο Δαβίδο το λέει πάρα πολύ ωραία. Στον ψαρμό 51. Λέει, κύριε λέει δεν αρέσει ολοκαυτώματα. Δεν αρέσει ολοκαυτώματα. Αλλά στη συντητρημένη καρδιά στο κύριο. Αμίνουμε έρευνα. Και καμιά φορά, ξέρετε μια που το αναφέραμε και αυτό είμαι υπερβολικά ελικρινή στην προσευχή μου και καμιά φορά το γυνατήσω διπλασσε κάποιο και ακούνε αυτά που λέω. Γιατί με αρέσει να μιλάω στο Θεό μια ελκρίνη. Και νομίζω να καμιά φορά ότι είμαι χειρότερο στον Αμαρτολών, γιατί πάντοτε έχω έτσι με την. Έτσι βασικά αισθάνομαι και επικαλούμαι συνέχεια του έλεγω του Θεού. Δεν μπορώ να ζήσω χωρί τη χάρη και το έλεγχο του Θεού. Εμπιστεύουμε του εκτιμού του Θεού και την αγάπη του.
Κωνσταντίνος:Κανεί μα δεν μπορεί και κανεί άνθρωπο δεν μπορεί. Και μακάρι να το νοούμε όλοι και να το καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι.
Θάνος:Και έρχεται να πει να είσα και να το νιώθει και να το λε. Σπάει η καρδιά στον πέστε στην προσυχή. Έναν έχει.
Σπύρος:Μην έχει τύχη, με βάση αυτό που λέει εδώ ο Θάνοσιο, να ακούσω αδερφή να μετανούει και συγκινήθηκα τόσο πολύ που ήθελα να τη πω εγώ συγχωρεμένη, δηλαδή. Δεν μπορεί να σα το εξηγήσω το πόσο βαθιά με άγριξε. Εκείνο κατάλαβα λίγο πολύ πόσο θεώ, ιδιαίτερα η καρδιά του θεού έτσι, που είναι αγαθότατο, αγαθότατη, πώ αισθάνεται εκείνη την ώρα. Δηλαδή σα λέω ότι ήταν απίστευτο το συνέστημα που ένιωθα. Δηλαδή είχα φύγει για αυτή την δική μου προσευχή και ήθελα να συγχολαθεί αδερφή. Τόσο πολύ το ένιωθα. Γι' αυτό δεν είναι η μηόρθο που σα λέω.
Θάνος:Εντάξει τον γύριο. Λοιπόν, περνώντα από το δημοτικό στο γυμνάσιο, εκεί στο Γυμνάιο κάναμε ω παρέμει. Ξέρετε τώρα τι παρέμει, δεν χρειαστεί. Και πολλέ τρέλε, εντάξει. Γιατί από μόλι έφτασε εγώ 1213 δεν με κράτη και το σπίτι. Δεν υπήρχε σπίτι πια. Γίνα μία ώρα τη νύχτα από 13 χρονών και ήμασταν μια παρέα που είχαμε βαλθεί να γυρίσουμε όλη την Αθήνα. Από τι καταστάσει μα έχει φυλάξει ο Θεό, να σα πω τώρα, φοβερέ καταστάσει. Και μέσα σε αυτή την παρέα υπήρχε δύο παιδιά, ο Πάβο και ο Μηνά, η οποία και αυτή τη σέφερε δίπλα ο Θεό και σε όλο το γυμνάσιο, όταν την ώρα του δεκαινόσου γύρω 10 με 12 ώρα, πηγαίναμε στο Κιλικίο ιδιαίτερα ομιλά και πάντο με αγόριζαν κάτι να φάω πάντο. Ποτέ θα το ξεχάσω. Οπότε θεω με φρόντισε εκεί στο γυμνά, εντάξει, πολλέ, εκεί ξεκίνησα να μπήκα και στον Κόσμο βέβαια τη Αμαρτία, ξεκίνησε να βρίσκω πάρα πολύ. Είχα απομακρθεί τελείω από το Θεό. Αν και ο Θεό ποτέ δεν με άφησε, γιατί με φρόντιζο όπω σα λέω, εγώ είχα απομακρυνθεί και μάλιστα βλαστιμούσα και τα θεία πάρα πολύ, γιατί είχε γίνει πολύ σκληρή η καρδιά απέναντι στο Θεό.
Σπύρος:Σκληρή. Ελλογικό με τόσε άσχημε καταστάσει είναι απολύτω φυσικό ιδιαίτερα για ένα παιδί που είναι έφταστο και η καρδούλα του, είναι ακόμα να σκληρίνε και να μην μπορεί να ανταπεξέλθει στο περιβάλλον του. Είναι θεωρώ νομίζω ότι δικαιολογημένα.
Θάνος:Και είχα χτίσει ένα προστατευτικό καβούκι γύρω από μένα. Το καβού και τη χελόνα, χαμει μέσα και έτσι το περιγράφω εγώ, το καταλαβαίνω τώρα που το βλέπω από έξω. Και δεν αισθανόμουν συναισθήματα. Δεν ένιωθ αγάπη, χαρά, είριν, στενα χώρια, φόβο. Δεν είχαμε παύστασει συναισθήματα. Ζούσα απλά για να ζήσω, να κάνω τρέλε. Αν πέκα τριγων χρονών. Από τα 13 ξεκίνησε και στα δικά αυξανόταν. Δηλαδή δεν αισθανόμουν τύψει για πράγματα τα οποία έκανα και είχα καταλήξει σε ένα σημείο που θα σα πω και αργότερα να μην έχω φόβο για τίποτα. Βγαίναμε εκεί, φτάσει τα πάμε βέβαια μετά, αλλά στο γυμνά σου τέλομαι φρόντιζω θεό. Εκείνη την περίοδο γύρω στα 12 εκτιμοτικού 13, ξεκίνησε πολεμικέ τέχνε. Ο πατέρα μου είχε τρέλαμε τι πολεμικέ τέχνε με το τατουάζ, α πούμε, όταν πήγα 15 χρόνια και εγώ και τα δέχια μου θέλω όλε να μα βάλουμε να κάνουμε τατουάζ, α πούμε.
Σπύρος:Ο πατέρα.
Θάνος:Ναι, ναι, πάντα είχε τρέλαμε τώρα το θέμα.
Σπύρος:Συνήθω ο πατέρα μου που βγάζει σπηράκια στο άκουσμα. Και τα παιδιά είναι που θέλουν, απίστευτο.
Θάνος:Ναι, ο πατέρα μου ήθελα μαστε πολεμικέ μηχανέ, α πούμε. Γιατί αυτό έχει μεγαλώσει ακόμα πιο φτωχά. Είχε μεγαλώσει στα καράβια.
Σπύρος:Γιατί ευκαιρία ο παππού ο οποίο ήταν του κιρίου. Ήταν από τον μπαμπά και από τη μαμά.
Θάνος:Από τη μαμά.
Σπύρος:Οι γονεί μου με τον Χριστό και είχαμε καμία σχέση και παντάλλεται. Θα αναφερθούν.
Θάνος:Ο τι έλεγα. Για τατουάζεται. Α πούμε ο αδελφό μου μεγάλο τον έφευσε 15 χρονών, είχαμε ένα φίλο που είχε έρθει από την Αμερική και σπουδά στην τέχνη του Τατουάζει και ήταν κομματή. Και μπροστά στο κομματίρο κούρευε και για ένα μικρό μπάνι να πένα που τσέβα και κατώσαμε πάνω στη λεπάνη και του έκανε τατουάζει και πέρα. Και είχε πάει το αδελφό μου γιατί του έκανα δράκο μεγάλο στο χέρι. Εγώ ήθελα να κάνω μια τίτρη, διάφορα τέτοια α πούμε, μικρή, ναι. Αλλά όταν μου το λέει ο πατέρα μου να πάει να κάνει τα τουάζι αυτό που κάνω εγώ, ξέρω, κάνω τι θέσει. Εγώ δεν ήθελα. Δεν μου άρεσαν τα τατουάζ. Δεν ήθελα να αλερώσω το σώμα μου, έλεγα. Δεν είναι άσχημο, δεν μου αρέσει. Οπότε έτσι με φύλαξε ο Θεό και δεν έκανα ποτέ τατουάζ. Ενώ άλλοι παρακαλάνε του γονεί να κάνουν. Ένα με παρακαλούσε και δεν πήγαινα.
Speaker:Απίστευτα έτσι.
Σπύρος:Το έχει βάλει ο Θεό στην καρδιά σου και σταματήσει αυτό.
Θάνος:Και εκεί ξεκίνησα και 12 χρόνια περίπου 13 πολεμικέ τέχνε. Το αγάπησα, πάρα πολύ κιν ξεκίνησα. Το λάτρεψα. Ήταν το μόνο που μου έκανε και εξέδυνα και μου έδινε χαρά, α πούμε. Ήταν το μόνο που έβρισκα γαλήνη, θαλπορεί, θα πω. Πολλά. Ήταν αυτό που με έκανε να ξανανιώσω πάλι κάποια συναισθήματα. Και με πήγε εντυπάσια. Κίνητρα λογική. Και κίνητρα, ναι. Είχα πολλά όνειρα, πολλέ φιλοδοξίε, δίμουνα και πάρα πολύ καλό. Και όχι μόνο αυτό, αλλά εκείνα ανθρώπου που αγάπησαν. Δηλαδή ο δάσκαλο, εκεί τη σχολή, έγινε πατέρα μου, έγινε μητέρα μου. Αν και κοσμικό, με φύλαγε. Δηλαδή μου μίλαγε. Μου λέγε μην τσακώνε έξω, μην έτσι. Έγινε πατέρα μου και μητέρα μου. Πολλέ φορέ μου πέρα να φάω, μου πλήρων τα. Τζάμπα πήγα σχολή. Δεν έχω πληρώσει ποτέ. Μου πλήρωνε γάντια, ρούχα, μου έφτιαχνε ρούχα για τη σχολή με τον ονομά μου.
Σπύρος:Πιστεύω ότι ήταν από το Θεό.
Θάνος:Ναι, πιστεύω ότι ήταν από το Θεό. Αν δεν είχα πάει εκεί θα πιστεύω ότι θα είχα μπλέξει με άλλα πράγματα. Ήταν από το Θεό. Και πιστεύω ότι θεώ έβαλα αυτόν άνθρωπο που πέραμε να μου προστατεύει. Και να με φιλάει. Γιατί κανάλουμε κάποια το χρόνο μου στον αφιλητισμό, χωρί να τον καταναλώνω έξω στι παρέσει και τι αλλιίε, γιατί όπω λέει ότι είχα μπει με άσκημε παρέχει και συνέχεια υπήρχε η επιρροή. Δηλαδή έλεγε είχε κάποιο μια τρελή ιδέα και επειδήμα ήταν αδίστατο, μάλιστα μια παρέα τριών ατόμμα, μα ήταν αντίσταυτη. Όποιο είχε την ιδέα το κάνουμε. Ότι και αν ήταν αυτό. Δεν υπήρχε έμεισουμε να το κάνουμε.
Σπύρος:Λίγο πολύ, σε αυτά τα πρόταση και η σημερινή ένολα. Θε να πω ότι επειδή το έδωσε το παράδειγμα μέσα από την παρέα, και είναι και να ωραίο θέμα για συζήτηση χοντρική να το βάλουμε υπόψη να το σημειώσουμε. Το πώ οι νέοι ιδιαίτερα αυτή τη εύπλα τη ηλικία και τι εύκολα παρασηρόμενε, θα έλεγα, μπαίνει σε τέτοια τρικάκια, α πούμε. Ο ένα δίνει εντολή και παρασένα και γίνεται αυτάυ πράγματα που διαβάζουμε και βλέπουμε στην ενεργά σήμερα.
Κωνσταντίνος:Και είναι γενικά φαινόμενο αυτό είναι πολύ μεγάλο φαινόμενο, ειδικά αυτέ τι μέρε και πιστεύω παίζουν πάρα πολλά ρόλο αυτό. Μπορεί να είναι το ίντερνετ, μπορεί να είναι τα διάφορα βίντεο που βλέπει ένα στο κινητό του και το βλέπει ότι ο άλλο το κάνει σε εισαγωγικά ασφαλέ περιβάλλον, αλλά ο άλλο και το κάνει χωρί να υπάρχει αυτή ασφάλεια και ειδικά οι νέοι να επηρεάζουν εύκολα είναι πάρα πολύ μεγάλο θέμα. Και πραγματικά ο Θεό να φυλάει όλα τα παιδιά, τι είναι να πω, είναι.
Σπύρος:Και μου κάνει να τα φυλάει όπω φιλάει και σε έναν ίδιο τρόπο.
Θάνος:Λέει μέσα στο λόγο του θού και αν πλούτο ρέει, μην προσελώνει την καρδιά σου. Λέμε στην γραφή γιατί το λέω αυτό. Γιατί στη σημερινή εποχή μπορεί να μην ρέει ο πλούτο, αλλά έρουν τα ναρκωτικά, ρέουν οι γυναίκε και εγώ το έζα αυτό ένα μικροπεδάκι. Γι' αυτό λέει ότι ο Θεό πιστεύω ότι με πεί και με φύλαξε μέσα από αυτό άθλημα. Εμάνα στη σπίτια φίλων μου, μέσα στην κοκαίνη, γυναίκε, ό,τι θε πιέ, ό, πια θε πάρε. Αυτά τα ζούσα συνέχεια και ήμουν 15 χρονών. Και βέβαια ήταν και δικέ μου παρετήσει, αλλά φαντάζουμε σήμερα που έχει εξερευτεί πιο πολύ κοινωνία, πόσο πιο προσβάσιμα είναι αυτά.
Σπύρος:Πόσο πιο πολύ. Και το διαδίκτυο να βάλει μέσα το πώ έχει εξαπλωθεί όλο αυτό και τι πόρτε ανήκει. Πραγματικά πύλε του διαβόλου.
Θάνος:Αλλά όλα αυτό εμένα που έκανα αθλητη, έκανε ένα πρώτο αθλητη, με φύλαξε και δεν δοκιμάζω αποτέλεσμα από όλα αυτά. Ούτε καν τσιγάρο. Όλοι μου φίλη. Το τσιγάρο, χασίσει, κοκαίνη με τη μία, με την άλλη και ήταν πολύ εύκολη πρόσβαση. Και πάντα μου έλεγαν ό,τι θεπλο του χέρι και πάρου. Δεν υπάρχει η ντροπή. Εμεί μα είναι μια οικογένεια.
Σπύρος:Κι λέω γιατί πάλι θα βρεινό χαρακτηριστικό. Έχω τρίτη φορά γιατί και εγώ έτσι με παρέτηση είχα μπλέξει και είχα το ποδόσφαιρο βέβαια. Το οποίο όντω μέσα από το ποδόσφερο πολλά πράγματα δεν με πυρέασαν.
Κωνσταντίνος:Α γιατί ήταν επιβιήκη σου. Αφήσουν να αφήσουν αυτή να κάνω πάρα.
Σπύρος:Δεν ξαναλέω ότι να μην λάβουμε.
Θάνος:Ναι, ναι, δώξει το θεωρώ. Είναι πάνω σωρά ή παρέμον. Αμένω. Είναι ο Χριστό ανάμεσα μα. Δώσε στον κύριο. Ξέρετε πολλέ φορέ νομίζω ότι ο Χριστιανό ένα μοντρούχο που θα παίρνα κλειστικά σε ένα μοναστήρι. Δεν είναι αυτό. Χριστιανό είναι εύχαρο, είναι ωραίο χαρακτήρα.
Σπύρος:Δεν ξέρω το θεωρείται. Έτσι είναι άνετο, είναι χαροπο, θα ακούσει, θα δεχθεί είναι ενεργητικό. Έχει σημασία να το αντιληφθεί αυτό μέσω. Έλει να σα το πω.
Θάνος:Αμέν, αμέ. Έτσι λοιπόν, αυτό το άθλημα με βοήθησε πάρα πολύ, αλλά μου έδωσε άλλα κακά χαρακτηριστικά, πολύ φήμη, πολύ δόξα. Που είναι ένα μικρό πεδάκι με ήξεραν όλοι. Και πάντοτε μου έλεγε ο πατέρα μου που κάνει πολύ καλό αυτό και ο πατέρα μου και ο δάσκαλο. Μέλεγε συνέσει ταπεινο και να μιλά τι κάνει του έξω. Αλλά η άλλη επειδή τυχαίνει και τι ακονόσαμε και αυτά μάθανόταν. Οπότε εγώ είχα κρατήσει αυτή την γραμμή να μην λέω, να κρύβομε, να μην λέω τι κάνω.
Σπύρος:Χαμηλό προφίλ.
Θάνος:Χαμηλό προφίλ. Αλλά μέσα μου άρεσε άλλο τι έδινε να προσθέσω. Μέσα μου το απολαμβάνω αυτό. Μην ή ξανα όλοι. Ζούσα μια δόξη ανθρωπίνο. Και μου άρεσε αυτό μέσα μου. Άλλον δεν το έδινα.
Σπύρος:Μια ικανοποίηση. Ναι, ναι, ναι.
Θάνος:Έρχεσαν και πράγματα από μόνο του χωρί να το ζωρίζει ή έχει μια άλλη δόξη. Μια άλλη έκλεξη. Ναι, ναι, όταν είσαι γνωστό, ναι.
Κωνσταντίνος:Και όπω και αν το κάνουμε, καρδιά εύκολα στην υπερηφάνεια αρπάζει.
Θάνος:Ναι, γαλάβε στραφέ, κατευθείαν. Έτσι. Κατά παν πέρασε και το γυμνάσιο και έφτασα στην σύγχρον από κάτι πότε ήταν η πρώτη μου εμπειρία. Πήγαινα. Αν θυμάμαι καλά πρώτη Λυκείου, τέλο τρία τη Γυμνασού προ πρώτη Λυκείου. Και εκεί πέρα είχα κάνει κοπάνε από το δικό μου το σχολείο, πήγα σε πάνω και είχα πάει στο γενικό να δω του παλιού μου σεισματέρε του Γυμνασου. Πρώτε μέρε, δηλαδή. Και εκεί πέρα βγήκα, τάμε έξω από την τάξη, που είχα πάει εκεί στο γενικό Λίκο και είδα τον πατέρα μου περνάει με τη μηχανία. Πέξου, για ένα τρίτο πατέρα μου, σταματάει εκεί με βλέπει. Έχατο σοκολάτασα από το λίγο. Του λέω, πατέρα θέσεκα μια σοκολάτα, του λέω. Ήταν καλό σου πατέρα μου, δεν ήταν κακό. Απλό ήταν σκληρό άνθρωπο, πολύ αλλά μα αγαπούσε. Έδωσε καμιά σοκολάτα. Όχι, όχι μου, λέει, θέλω και τον είδα περίεργο. Πρώτη φορά τον είδα χάλια, το όβλε στο πρόσωπο του. Δεν είναι καλά. Λέω σίγουρα έρεει, πατέρα, είσαι καλά, δεν μου απάντησε και έφυγε. Μόλι πήγε στο σπίτι, εγώ μπήκα πάλι με το σχολείο και κάτι είχε πάει το κινητό μου και το είδε στο αθόρυβο. Με το μέπα μέσα δεν παίρνει 20 λεπτά. Το τηλέφωνο είχε 100 κλείσει. Εκατό κλείσει αλλάγω δεν τη χαρά. Το τι ήρθε μετά από το μεσημέρι. Λέει, παίρνουν όλοι έχει γίνει το τάδε συμβάν. Λέει τι έγινε, παιδιά, με περαιάνε αδέρφια μου, η μάλλον όλοι. Τέλο πάντων, ο πατέρα μου είπασε ανέβρισμα εγκαιφα. Γι' όλα δεν ξέρει το ανέβρισμα είναι όταν κάποιε φλέβε συνδέονται στο κεφάλι και εκεί φωσκότη γίνεται σαν ένα πορτοκάλι ράντζε από αίμα. Και αυτό άμα ζωίζει το άνθρωπο σαν στην χωριέτε, αν περνάει, αν θυμώνει να το ενγαίνει επίση. Αν δεν το έχει εντοπίσει να το εμβολήσει με διάφορου τρόπου που έχει εμπιστή τέλο πάντων.
Σπύρος:Γιατρικού τρόπου.
Θάνος:Ναι, ναι, ναι. Και αυτό έσκασε. Γέμισε όλου ο γέφαλο έμω, τον πήγανε στο χειρουργείο. Δεν τον βάλουν κατευθείαν μέσα. Όταν δεν σε βάζουν κατευθείαν μέσα και πιέζει το αίμα των εγκέφαλή, έχει πολλά προβλήματα μετά. Κίνητικά αν ζει, τον βάλανε μετά από πάρα πολλέ ώρε στο χειρουργείο και δεν ήταν να ζήσει. Έστω να τον βάλουν στο χειρουργείο, λένε γιατί μετά πολύ γώρα βιώνουν έξω, ενώ πατέρα σα έφυγα τη ζωή και ξαναπήκανε μέσα. Μετά από 10 λεπτά ξαναβιώνε πάλι έξω και λένε ο πατέρατευση τη ζωή. Δέκα λεπτά είχε ανεκροφάνη για πεθάνει και επανήλθε από 10 λεπτά. Αυτό λοιπόν, όταν ο πατέρα μου έγινε καλά, ξύπνησε κτλ. Και ήρθε στο σπίτι. Δεν του το είχε πει κανένα σου ότι πέθανε και αναστήθηκε. Και μα πιάνει μα αγιάζει, ο πατέρα μου αρχίζει να κλαίει και μα λέει, συγγνώμη για όλα αυτά που σα ⁇ έχω κάνει σε όλη αυτή τη ζωή, σα έχω δοκίσει. Αλλά λέει θέλω να σα ⁇ πω κάτι το οποίο το έζησα λέει μέσα στο χειρουργείο. Χωρί να ξέρω ότι πέθανε. Πέθανα και βγήκα από το σώμα μου λέει. Και όταν βγήκα από το σώμα μου, είδα στα δεξιά του αγέλου ⁇ του Θεού και στα αριστερά του αγέλου του διαβόλου. Και με χόντιζαν για το ποιο θα με πάρει. Και κατέληξα να με πάρουν οι άγγελοι του διαβόλου. Ξαφνικά, είχαμε να κατεβαίνουμε προ τα κάτω σιγά σιγά και να σκοτεινάζουν όλα. Και όπω ⁇ κατεβαίναμε σιγά σιγά προ τα κάτω. Όσο πλησιάζαμε στον τόπο τη Βασάνου, άκουγα ανθρώπου ⁇ να ουλιάζουν και να είναι βγάλε μα από εδώ. Και άκουσα μια φωνή από πίσω μου να μου λέει ζήτησε, μια πολύ δυναλιά φωνή. Στην αρχή δεν κατάλαβα. Και την ξανάξω δεύτερη φορά αυτή τη φωνή. Ζήτησε με. Και τότε λέει, φώναξαν με όλη τη δύναμη τη ψυχή μου. Λέει ο πατέρα μου. Και έφυγε από πίσω μου ο Χριστό και ήρθε μπροστά μου. Έλαμσε φω. Τα δεμόνια λέει άφησαν που με είχαν πάρει γαζέ και μου λέει θα σου δώσω μια δεύτερη ευκαιρία να γυρίσει πίσω στη ζωή, να μετανοήσει και θα έρθω σε λίγα χρόνια να σε πάρω κοντά μου. Έτσι και έγινε. Επέστρεψε, ο πατέρα μου μετανόησε για όλα. Έζησε λίγα χρόνια ακόμα και μετά έφυγε από τη ζωή. Και τώρα είναι κοντά με τον κύριο. Δώξα στον κύριο Καμάσαι. Είναι εστιατικό. Και μάλιστα όταν έφυγε από τη ζωή, τον είδαν λίγο καιρό πριν φύγει από τη ζωή, τον είχε δει η νύχη μου, η γυναίκα του τρεφού μου του μεγάλου, με λευκάνο να τον παίρνει ο κύριο. Με λευκό κοστούν, δώξα στο θεω.
Σπύρος:Αμίν εδώ. Η αλήθεια είναι συγγνώμη που κάνω έτσι μια πολύ μικρή παύξη γιατί μα ακούουμε αποσβολωμένοι. Γιατί λίγαν είναι ωραίε συμπερίσει αυτέ. Έχουν υπάρξει και άλλοι άνθρωποι. Και άλλε ομολογίε περιπτώσεων ανθρώπων που έφυγαν για κάποια λεπτά από τη ζωή είδαν τι συμβαίνει σε αυτόν τον εμπνευματικό κόσμο των οποίων δεν το διακρίνο για του χύψει λόγου και επέστρεψαν και μετανόησαν και επανήλθαν, και πιστέψαν, και ομολογήσαν και διδάξαν, αλλά και κυρίξαν το όνομα του Χριστού. Οπότε εγώ όταν ακούω τι ομολογίε, πραγματικά μου, έχουν και ένα δραφο στην εκκλησία που μου είχε κάτι αντίστοιχο που το έχει ζήσει ο ίδιο. Ο οποίο έβλεπε τον εαυτό του να φεύγει είναι απίστευτα, πίστευτα. Αυτό ήθελα να κάνει με ένα σχόλιο συναισθηματικό περισσότερο για το πώ αισθάνουμε αυτή τη στιγμή αυτά που ακούω.
Κωνσταντίνος:Να μην. Και εδώ κάτι άλλο που θέλω να πω εγώ γιατί μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Λέει λόγο του Θεού το θέμα του θέλω να σωθούν όλοι οι άνθρωποι. Έτσι Θεό. Αν δεν είχε ελεύθερη επιλογή ο άνθρωπο που έχει ελεύθερη επιλογή, ο Θεό θα πούμε του θέλει όλου με το ζώδιο. Αλλά ο άνθρωπο έχει ελεύθερη επιλογή, ο Θεό αγωνίζεται μέχρι το τέλο, δηλαδή ενώ ο πατέρα σου δεν πίστευε. Πήγανε και οι άγγελοι του Θεού και οι άγγελοι και τα δεμόνηση να τον δει δικήσουν. Έγινε μάχη. Αλλά επειδή ο πατέρα του δεν πίστευε και δεν επικαλέστε το όμορφη χρωτού, γι' αυτό διάλεξη η ελεύθερη του βούληση, διάλεξε την απόλυση θα το πούμε έτσι. Και μου κάνει εντύπωση γιατί για να ακουστε αυτό ότι ο Θεό μα έδωσε την ελεύθερη βούληση και μπορούμε να διαλέξουμε και να διαλέξουμε να είμαστε, θα το έλεγει όπω το είπε, με τουγέ του Θεού για να ζήσουμε όνια. Και όντω ο κύριο, όπω είπε, έδωσε δεύτερη ευκαιρία στον πατέρα σου να καταλάβει και να διαλέξει από μόνο του, όπω είπε, μετανόησε, για να σωθεί. Είναι κάτι, δηλαδή, μην το αφήνουμε στο μυαλό μα, ο Θεό θα με σώσει. Εγώ θα διαλέξω, εγώ θα επικέλεξα τον Χριστό για να μεσώσει αυτό.
Σπύρος:Και είναι και μακάριο ο πατέρα του. Γιατί του δώθηκε δεύτερη ευκαιρία, όπω δεν είναι υπό αυτή την έννοια και την ιστορία, την κατάλαβε στιγμή.
Θάνος:Ναι, ξέρετε, του δώθηκε γιατί το ζήτα. Πίστευτε, αλλά έχει απομακρυθεί από το Θεό. Είχε πιστέψει και πατριθεί την θέμα και αποστάτηση. Και πάντοτε στο σπίτι μα έλεγε μία εμπειρία. Πώ γνώρισε τον Χριστό. Του μίλεγε ο θείο του αδερφό του, γεννάμε ο θείο μου ο αδελφό του, δηλαδή. Και του έλεγε ζήτα το Χριστό. Και έλεγε Μα γιατί εγώ διαβάζω λέει του βιβλίων των αγγίων, δεν κάνω. Διάβαζα τη γραφή. Όχι, λέγω διαβάζω για τη μητέρα του κύριου. Προσεχόταν πολύ στην Παναγία. Και του έδωσε ένα ωραίο παράδειγμα ο θείο μου και έτσι πιστεύει ο πατέρα μου. Το είπε το εξή, του λέει γιατί λέει να πίνει τα πάρα από τα μάτια τη πηγή και δεν μπατευθύνει στην πηγή που είναι ο Χριστό. Μπορεί να την μήνε στον ανθρώπων τα πάρα από τα μάτια που τρέχουν. Αλλά η πηγή είναι ο Χριστό του λέει. Και γιάνειξε διάλειμμα του. Και το κατάλαβε. Και έτσι ξεκίνησε να διαβάζει. Και τον πρώτο καιρό που διάβαζε το Ευαγέλιο, είδε ένα όνειρο που εκεί τον αναγίνει ο Θεό, πάντα τόσο ζωντανό. Είδα λέει ότι ανέβαινε ένα βουνό και όταν έφτασε στην κορυφή του βουνού ήταν μια πηγή. Και σε αυτή την πηγή ήταν ένα χέρι και από την τρύπα λέει έβγαινε αίμα. Και από πάνω πήγαινε, έλεγε ίσω. Και έβγαινε αίμα. Και έβαλε το δάχτυλο του μέσα στο αίμα και εκεί αναγενήθηκε. Ξύπνησε και πλέον είχε αναγενηθεί. Αλλά δεν στάθηκε κοντά στο Θεό γιατί. Διάφοροι λόγου που δεν χρειάζεται να του αναφέρουμε τώρα. Και λέει ο λόγο του Θεού ότι όταν ο άνθρωπο αποστατήσει από το θεότο ζόντα, πλέον δεν κάνει ούτε για την κοπρινά χριστο. Δεν κάνει για τίποτα. Και λέει πάλι λόγο του ότι γίνονται τα έσφατα χειρότερα από τα πρώτα. Έχει το Θεό ελευθερώνει, αλλά αν είναι συνταθεί και δεν το ακολουθήσει, ό,τι αν περνά, τότε η ζωή σου θα γίνει πολύ χειρότερη από τι ήταν πρώτα, πριν σε ευρωε ο Χριστό.
Κωνσταντίνος:Και το εξηγεί ο Χριστό λέει σημαντικά να βρίσκουν το σπίτι καθαρό και παίρνε άλλα λεπρότερα και γίνονται ο Θεό να φτιάξει.
Θάνος:Ουσιαστικά αυτό ζωήσαμε στο σπίτι, που ήταν το χειρότερο και από κοσμικού ανθρώπου. Να ζή σε αποστατημένη οικογένεια. Οπότε όταν μπήκε στο σπίτι ο πατέρα μου, κάτι που θέλω να πω, έλεγε το εξή: Ότι θέλω, λέει, να επιστρέψω στο Χριστό, αλλά δεν μπορώ. Θέλω, αλλά δεν μπορώ. Αυτό έλεγε πάντα το πατέρα μου. Δεν θέλω να πάω στην κόλαση. Θέλω τον Χριστό, αλλά δεν μπορώ. Είμαι δεμένο. Και ο άνθρωπο ο οποίο απομακρύνετε από τον Θεό δένεται, τον δένει ο διάβολο. Και όπω λέκε τι παρρυμίε στο πέμπτο κεφάλαιο, θα τον σφύγουν, λέει, τα σκοινιά τη ίδια του τη επιλογή τη αμαρτία του. Οι ίδιε του επιλογέ τον δένουν και τον σφύγουν και δεν εφείνω ελευθερωθεί. Και όταν έπαθε αυτό το οποίο έπαθε και βγήκε και ήρθε στο σπίτι και μαγκάλιασε. Λέει: ευχαριστώ, λέει το Θεό που το έπαθε αυτό. Και εγώ τελάθηκα τον άξω αυτό. Λέει μου ευχαριστή το Θεό που σε άφησε ανάπειρο. Και λέει ναι, ευχαριστώ το Θεό. Γιατί μέσα από αυτό θα ζήσω αιώνια κοντά του. Είχε καταλάβει από παλιά που τον είχε αναγενήσει ο Θεό στον πατέρα μου, ότι υπάρχει αιώνια ζωή και αυτή η ζωή είναι πρόσκη, τελειώνει, είναι μάτια. Και λέει δεν με μια ζατήσω λίγα χρόνια ανάπτυξη, αλλά θα απολαύσει την αιώνα τον γύρο με το νέο σώμα. Γιατί ο κύριο θα μα δώσει νέα σώματα. Αύθαρτα, αθάνατα.
Κωνσταντίνος:Και εδώ κάτι άλλο που είναι ότι το συντάμε πολλέ φορέ δεν μπορούμε, πέρα από τα λόγια μα, πέρα από ό,τι θέλω στι πράξη μα που να το υποστηρίζουν, αλλά δεν μπορούμε πραγματικά να εξηγήσουμε σε κάποιον τι θα πει να ξέρει ότι υπάρχει αιώνια ζωή. Γιατί σημαίνει αυτό για μα. Για κάποιον που το ξέρει. Για να μην λάβουμε τον εαυτό μα για κάποιον που το ξέρει. Δεν μπορούμε, γιατί είναι κάτι το οποίο αν δεν το έχει γνωρίσει, λέει, κανεί δεν γνωρίζει, μην ολαμβάνουν για το πλέον άγιο. Αν δεν το έχει ζήσει, αν δεν το έχει συνδοποίηση στο μυαλό, πραγματικά να ξέρει ότι υπάρχει όνει, δεν μπορεί να το εξηγήσει. Και από την άλλη, αυτό που το έχει μάθει δεν μπορεί να το ξεχάσει. Ό,τι και να κάνει ο χριστιανό. Αν αφήει από το Θεό, πάντα θα ξέρει, πάντα βαθιά μέσα του θα είναι κρυμμένο, ότι ο Θεό υπάρχει και ότι υπάρχει αιώνια ζωή και όνει ο κόλλο.
Σπύρος:Και ότι υπάρχει ο κίνητο να την έχω χάσει. Ναι, ναι.
Κωνσταντίνος:Ό,τι και να κάνει και να αποφασίσει στη ζωή του μετά.
Θάνος:Έχω ένα παιδικό φίλο που είχε παρόμοια εμπειρία με τη δική μου και με τον πατέρα του και είναι πολύ γνωστό, είναι ο Ιρακλίσ Ομαρνέζο. Γνωρίζουμε από μικρά πεδάκια για ένα μαζί εκκλησία. Και κάποια στιγμή όταν ήμουν περίπου 11-12. Μην υπόψη δεν θυμάμαι ακριβώ στην ηλικία. Έμαθα τα άσχημα είναι ότι ο πατέρα του Αντρέα έφυγε από τη ζωή. Και το έχουμε συζητήσει και άλλε φορέ με τον Ιρακλείο όταν μιλάμε. Και όσο τον ξέρω τον πατέρα του λέγονταν λεκτικό επεξεργαστή. Ήταν πολύ γνωστό όνομα τότε εποχή και τώρα μπορεί να τον ξέρουν κάποιοι. Σε ποιον χώρο. Ραπτάτα του άσκω. Ολεκτρικό.
Σπύρος:Τυχαία να τον ξέρω εγώ και τα πατέρα.
Θάνος:Μα έπαιρνε μικρά παιδιά, μα πήγαινε βόλτα, μα πήγε στην Πάρθαν. Ναι, ναι.
Σπύρος:Τυχαίνει να τον ξέρω από την κοσμική μου πλευρά.
Θάνος:Και ο Ηρακλείου σκηνέμε είναι πολύ φίλη μου και έχουμε παρόμοια εμπειρία σε αυτό και θα ήθελα να το αναφέρω τώρα. Ο πατέρα του αγαπούσε πάρα πολύ το Θεό. Και ήθελε πάρα πολύ τον Θεό στη ζωή όπω και ο δικό μου πατέρα. Αυτό είναι ένα κοινό στοιχείο το οποίο το συζητάμε με κάθε φορά που βρισκόμαστε. Αλλά έλεγε κάτι στο Θεό. Σώσεμε. Εγώ δεν μπορώ. Δεν μπορώ, έχω δυναμίε. Έχω δυναμιά τα ναρκωτικά, έχω δυναμιά τι γυναίκε, δεν μπορώ. Αλλά σώσεμε. Και μου έχουν εξομολογεί και μου έχουν επιγελρε που είναι φύγει από τη ζωή, του έχει αγκαλιά, του έχει ζήτησει γνώμη και είστε έφτιαχνε από τη ζωή. Και μου έχει φοβερεί εντύπωση πόσο θεώ παίρνουν τον άνθρωπο από τη ζωή γιατί ξέρω ότι είναι η κατάλη στιγμή να τον πάρει από τη ζωή για να τον πάρει κοντά του. Να μην θα δει ψυχή του αιώνια. Προτιμάει ο Θεό να πάρει νέο τον άνθρωπο από τη ζωή τη στιγμή που θα τον βρει μετανοειμένο, παρά να τον αφήσει να ζήσει και να χάσει την αιώνια ζωή. Και θα ήθελα να το πω αυτό: εάν σήμερα μα ακούσα αγαπητέ φίλε, και δεν μπορεί να μετανούσει, νιώθει πολύ δεσμένο, πολύ τα λεπορυμένο, ότι έχει πολλέ αρρκικέ επιθυμίε. Έχει επιθυμία πολύ. Δεν μπορεί ⁇ να ακολουθήσει το Θεό, αλλά αγαπά στο Θεό. Έσ κύριε βρέ τρόπο να με σώσει. Βρέ ένα τρόπο, σε παρακαλώ. Μπορεί να είναι σκληρώ ο τρόπο που θα βρει, αλλά δεν θα χάσει την αιώνα ζωή. Και αυτό το παρατήρησε και με τον πατέρα μου και με τον πατέρα του Ιρακλήτων Αντρέα. Κέρδισαν στο παρατσάκτη ενωνία ζωή. Αλλιού για δώσει το Θεό.
Κωνσταντίνος:Και η ευχή μα και η προσευχή μα, βέβαια, είναι όχι στο παρατσάκο. Όλοι οι άνθρωποι να γνωρίσουν και να ζήσουν τη ζωή μου του χρωτό. Είναι πολύ καλύτερο για να μην όχι να μην υπάρξει. Καταλαβαίνει πώ το λέω, δεν υπάρχει εξηγήσει με τα λόγια. Αλλά για να μην νομίζει κάποιο ότι άθ, θα κάνω τη ζωή μου και στο τέλο θα με σώσει ο Θεό.
Θάνος:Όχι, αυτό είναι πονήρων. Εμεί μιλάμε για δυναμία. Ακριβώ. Είναι πολύ καρδιά πιστεύει τα έλεγχαν. Ναι, ναι, ναι, όχι. Μιλάμε για δυναμία πάντα. Αι άνθρωποι ήταν να δίνουν πραγματικά. Δεν μπορούσαν.
Κωνσταντίνος:Και το θέμα του Θεού το θέμα του θέλω να σωθούν όλοι οι άνθρωποι. Αλλά αν υπάρχει επιλογή, ο Θεό θέλει ο άνθρωπο να σωθεί και να έχει αυτό που λέει που επειγράφει λόγω του Θεού τον καρπό, το μισθό. Δηλαδή στον ουρανό να έχει τη μισταποδοσία του να ζει μια ζωή με τον Χριστό και για τον Χριστό. Δηλαδή είναι ο Θεό λέει, παράδειγμα λέει στον πέτρο, γιατί έτσι θα σα δοθεί πλουσίωση ή ίσω εδώ σα στη βασιλεία των ουρανών. Δηλαδή ο Θεό θέλει να σωθούν οι άνθρωποι και όσο το δυνατόν τη ζωή του να τη ζήσουν μαζί του. Όχι να τον θυμηθούν κάποια στιγμή στο τέλο, δηλαδή. Αν όμω δεν το κάνει ο άνθρωπο, ο Θεό πάντα θέλει να σωθούν οι άνθρωποι. Υπάρχει αυτή η ισορροπία.
Θάνος:Θε να πει κάτι πίσω. Κανονί μου, περνώντα τα χρόνια, μπαίνει ο πατέρα μου στο σπίτι και είχα μείνει. Μα είπε όλα αυτά τα οποία μα είπε. Και λέει εγώ ένα κακό παράδειγμα, λέει. Δεν μπορώ να σα μιλήσω, λέει για τον Χριστό, γιατί το χειρότερο παράδειγμα που μπορεί να δείτε ποτέ σε άνθρωπο και σε ειδικά σε χριστιανό. Οπότε λέει αυτό το οποίο μπορώ να σα πω, είναι συγγνώμη και να μιλάτε λέει στο Θεό σαν φίλο σα. Και λέω ή χώρα σε μέρη πατέρα, δηλαδή τι να του λέω. Να μου λέει, θα σου πω εγώ τι να του πει μου. Λέει ωραία γεια πε μου, και μου είπε κάτι πολύ ωραίο. Μου λέει το δάσκαλο σου λέει τον αγαπά πολύ, λέω να τον αγαπάω. Ωραία μου λε, σήμερα το βράδυ που θα ξαπλώσει, παει του Θεέ μου, έλα να μου δείξει κάτι με το δάσκαλο μου και το έκανα. Και το πρώτο, από την πρώτη στιγμή που μίλησα στο Θεό και τάχα χρόνια να μιλήσω, λέω έβριζα το Θεό. Είχα γίνει εχθρό του θέμα αυτά που πέρναγα. Αλλά ο πατέρα μου μου φύμεισε πάλι την καρδιακή προσεφή που μου είχε πει και ο παπού μου. Καρδιάκή προσεφή, να μιλά στο Θεό σαν ένα φίλο σου, σαν την καρδιά σου, ελεύθερα. Σα παιδί, ψάχλωσα και λέω, δεν ήξερα γιατί γραφή, δεν ήξερα τίποτα από τη γραφεία, δεν είχα διαβάσει ποτέ στη ζωή. Λέω Θεέ μου λέω, εάν υπάρχει και είσαι ζωντανό όπω μου λέει ο πατέρα μου και του φανερόθηκε. Έλα και δείξει μου κάτι, αλλά θέλω να είναι κάτι με τη σχολή, με το kickbox, με το δάσκαλο.
Σπύρος:Ναι, ναι, κάτι το περιβάλλον.
Θάνος:Ναι, κάτι το περιβάλλον. Και ρε παιδιά, τι μου έδειξε ο Θεό. Δεν θα το πιστεύετε. Μου έδειξε ότι είμαι μέσα στη σχολή του kickbox και είμαι πάνω στο ring και κάνουμε sparing. Δεν θυμάμαι ποιο να σου πονηγέ, κάναμε sparing. Και εκείνη τη στιγμή ακούγεται η σάλπιγα του Θεού, η φωνή του αρχαγέ και γίνεται αρπαγεί. Εγώ δεν ξέρω τι είναι αρπαγεί τότε. Μου έδειξε κάτι ο Θεό χωρί να το ξέρω. Και κατάλαβα ότι ήρθε ο Χριστό να πάρει του πιστού από τη γίνει για να ζήσουν κοντά του μαζί του αιώνια. Και λέω τώρα θα μου πάρει και μένα. Και δεν με πήρε. Κατάλαβα ότι όσο βρίσκω μέσα στον κόσμο τη αμαρτία, ο Θεό δεν θα με πάρει. Το επόμενο βράδυ ξαναξαπλώνει. Και λέω ο κύριε δείξε μου πάλι το ίδιο, αλλά αυτή τη φορά θα με έτοιμο. Λέω να με πάρει. Και ο Θεό αγαθό μου ξαναδείχνει το ίδιο όνειριο. Τολό ίδιο. Μόλι από αυτήν τη φορά εγώ γονάτισα. Και άρχισα να προσεχόν. Αλλά πάλι δεν με πήρε ο Θεό. Γιατί δεν έχει σημασία να γονατήσει απλά στο Θεό. Πρέπει να αφήσει την παλιά ζωή να πεθάνει ο παλιό άνθρωπο και να γίνει ένα νέο άνθρωπο στην χριστώ ή σου. Εγώ βέβαια τότε δεν τα καταλάβαινε όλα αυτά. Ήμουν πολύ. Ούτε κάνει ο κατάγητο, δεν ήξερα. Τίποτα. Και μου έδειξε ο Θεό την αρπαγή χωρί να την ξέρω, δύο φορέ. Έτσι ξεκίνησα να προσεύχολο στο Θεό. Και περνώντα ο καιρό, ήρθε η ώρα. Θέλει να πιστεύετε.
Σπύρος:Έχω λίγο τα σύστημα.
Θάνος:Ήρθε η ώρα να παίξω ένα επαγγελματικό αγώνα. Δεν είχα πώ να πάω ένα ζυγιστό. Και λέω ο παππού, θα με πάρα να είμαι ένα ζυγιστώ. Γιατί πάντα μια μέρα πριν ζυγίζα να του πάνω στα υλικά κιλά και τα λοιπά, όσοι ξέρουν από την επόμενη. Και με πήγε ο παππού μου και μου λέει ήδεκι το χώρο και μου λέει αυτή δεν είναι μέρο αυτό για σένα. Δεν είναι αυτό για ένα παιδί του θεού μου λέει. Και κόβει μου να είναι ένα φιλό μου τράπι. Τα δικά σου και με το θεόσιο από πύρα α πούμε. Φεύγοντα λοιπόν, από εκεί που ζηζόμαστε από μια καυτέ στην ελευθερία Ο παπού μου φεύγει και πάγε βρίσκεται ένα αδελφό. Και του λέει: Πιστεύει, του λέει ότι ο λόγο του Θεού είναι ενέκια μήνυ. Και λέει αυτό ο δεφόλο. Ναι, λέει, το πιστεύω. Ωραία. Λέει ο λόγο του Θεό ότι αν συμφωνήσουν δύο για οποιοδήποτε πράγματα λέει και το πιστεύουν και κάνουν έτσι στον πατέρα του στον Επουράνου, ο Θεό θα του δώσει. Το πιστεύει. Λέει, ναι, το πιστεύω. Ωραία, να συμφωνήσουμε του λέει. Συμφωνήσαμε ο Θεό να μελευσε από αυτό το άθλημα. Το κάναμε σάβατο, Σάββατο, και διακέπισαν τον αγώνα και μετά από μια βδομάδα και άλλο κλεισμένο επικληματικό αγώνα να παίξω. Αλλά μέσα στη βδομάδα που πέρασε, εγώ κάπω στην προπόνηση χτύπησα στραβά το χέρι μου, κάποιο να έκανε ένα σκι μια που έχει φίλε τα φαντιά του ξέρουν. Και εγώ του έξαν ένα αριστερό κροσέ. Και όπω του τώραξα, αυτό πήγα να κάνει από φιλικό, δεν το χτυπήσω. Και το κατέβασα κάτω. Αλλά όπω το κατέβασα το χέρι μου κάτω, τον χτύψα το πάνω μέρο του κεφαλιού του και δεν είχα φτιάξει καλά το χέρι μου. Και πήρεσε το δάχτυλο μου το κόκαλο από πάνω τη παλάμη και μου το ράγησε. Και πρίστησε όλο μου το χέρι. Και δεν μπορούσε να παίρνω στον αγώνα. Βγάζουν τα γάλι, είχε πιστεύσει τώρα το χέρι, βάζαμε πάγου. Σαλφέ, τη βάζαβη όλα τα είχαμε βάλει. Κυλλοκαί, ό,τι θέλει είχαμε βάλει. Πάω στο δάσκαλο λέω δάσκαλο δεν μπορώ να παίξω. Λέω Όχι, λέει, γίνεται Έχουμε κλείσει ατήρια, λέει, δεν αλλάζει ο αγώνα. Θα παίξουμε το να χέρι. Λέωτά, θα παίξουμε τον χέρι. Εγώ το αγαπούσα τόσο πολύ αυτό που έκανα. Που λέω θα παίξω με τον χέρι, δεν μοιράζει. Και πράγματι λοιπόν, περνάει, πέρασαν τρει μέρε και τρει μέρε πριν είχα χτυπήσει το χέρι μου. Έρχεται κυριακή βράδυ και παίζουμε τον επαγγελματικό αγώνα. Έχει ένα μακρύ διάδρομο που παίζει μου σκηναβή στο Ρινγκ και εκεί εγώ άρχισα να φοβάμαι. Λέω, παιδί μου, τώρα πώ θα παίξω, ένα χέρι. Τώρα τι θα το κάνω. Αν μα πάει θα πιάνω στον πόλο λέω. Γιατί με φόβη και ο φυσικό θεραπευτή μου που μένει. Μου λέει αυτό θα σπάσει σίγουρα μου. Θα πλατάξει στον πόνο. Δεν γίνεται να παίξει. Όχι, λέω θα παίξω μου το δάσκαλο να παίξω παίξω. Ό,τι έλεγε ο δάσκαλο ήταν ενώ. Ναι, ναι. Και τέλο πάντων, λίγο πριν έβω στο Ρινγκ κάνω μια προσεφή. Και λέω θέμουν, μου θήμει ο Θεό ήταν ένα παιδάκι στο δεξί χέρι, το μεσαίο δάχτυλο, όταν είχε κοπεί και ο Θεό με θεράπευ. Και τώρα είχα χτυπήσει το αριστερό χέρι στο μεσαίο δάχτυλο. Και λέω αν εσύσουν τότε που με θεράπεψε θέλω σε παρακαλώ τώρα που θα ανέβω στο ρίγ και να σπάσει το χέρι μου να μην μονά. Μιάζει να σπάσει λέω, αν σπάσει τα γίνει καλά. Δεν θέλω να απονάω για να μην γνωρίζουν. Να φωξύλο. Πράγματι λοιπόν, ανέβηκα πάνω στο ring και στο δεύτερο διεκ το οποίο έριξα, ακούνα κλακ, αλλά δεν μπορώ. Και το χτύπα σε όλο τον αγώνα. Και έπαιξα τέσσερι γύρω με σπασμένο χέρι. Κατεβαίνω κάτω. Και όταν κατέβηκα κάτω το ring, το βγάζει το γάλια στο δραπευτέ, μα θα έχουν θέσει με ταινίε μου κόβτη ταινίε, βγάζει τα γάλια και μου βγάζει τι βγάλει που μου είχε δέσει τα χέρια και βλέπω ότι είχε κρεμάσει όλο δάχτυλο και πατάει και το κόκκινο απέξοδο. Μου λέει φεύγει. Μου λέει τι μονάδε. Λέει όχι. Λέει, φεύγει όπω είσαι και πά στο κάτω τώρα μου. Τώρα μου λέει. Λέω, ναι, εντάξει από τώρα του λέω. Και φεύγω και επειδή δεν μπορούσε να πια και κοιμήθηκα. Πέφτει για ύπνο. Και σηκώνα την άλλη μέρα το μεσημέρι. Το χέρι να έχει πριν ακόμη πιο πολύ τώρα.
Σπύρος:Και μπορώ να καταλάβω αυτό που μόνο συγγραφέα που σε εγώ εδώ έχω βάλει βίδε όπω βλέπει.
Θάνος:Α, και συ.
Σπύρος:Έχουμε και άλλη κοινό. Δεν ξέρω να το βλέπει. Το βλέπω τα βίδε. Οπότε μπορώ να καταλάβω το σπάσμα στο δάχτυλο.
Κωνσταντίνος:Μήπω θα βγει και εκεί γνωστή και η δική.
Θάνος:Όλα πιθανέ, όλα πιθανέ. Προ το παρόν είσαι αδελφή με την Χριστό σου.
Κωνσταντίνος:Ευχαριστούμε τον βασικό.
Θάνος:Λέει ο κύριο Λέι, θα συζητήσουμε και θα συμβασιλέψουμε. Κληρονόμει και συγκληνόμη του Χριστού. Κληρονόμου συγκληνόη σου χριστού. Τι έλεγα τώρα. Και ξυπνάω την άλλη μέρα το μεσημέρι, χαλαρώσω εγώ. Παίρνω το τρένω, πάω στο κάτ, κατεβαίνω στο κάτ και πάω σε αυτόν εκεί που στα επίκοντα. Μπαίνω μέσα η DAI να είναι να έχει να έχει πάσει λίγο το χέρι μου λέω. Το κινά αυτό τι λίγο λέει! Θα έχει κρεμασε όλο το χέρι, λέει. Μου λέει πότε λέει, γίνεται στο βράδυ. Λέπει στο θέρο τη θέση του λέει. Μπορεί να έχει κολήσει τραβάτώσει ώρε. Λέω εντάξει, φέρτε το. Λέει, θα πλατάξει τον πόνο, λέει. Όχι, όχι, λέω, μια χαρά είναι. Και κάνει έτσι, κανένα κλάκ που το τραβάει, ακούω το κλακ, μου λέει δεν μονά. Δεν μπορώ. Και εκεί θυμήθηκαν την προσευχή μου κάνει την προηγούμενη μέρα. Και μέσα στην προσεφή μου έδωσα μια υπόσχεση στο θεωρώ. Ότι αν εσύ το κάνει αυτό για μένα, εγώ θα αρχίσω να σε ψάχνω να βρω ποιο σύ. Δεν ξέρω που είσαι λέω. Είσαι λέω στου σημάδε, είστου βουδιστέ, είσαι λέω στα χωριά τη κίνα, είσαι στου εβαγγελικού, είσαι στουρθόδοξου, στου πεντεκωστεού, δεν ξέρω που είσαι λέω. Αλλά εγώ θα ψάξω να σε βρω με οποιοδήποτε κόστο. Και το συνειδητοποιεί αυτό, κατάλαβα ότι πράγματι ο Θεό με θράπεσυψη μου βάλα να γύψω και μάλιστα εγώ έβγαζαν το γύψο, επειδή δεν μπορεί να πια και κανένα προπονείσει και κολύμπι.
Σπύρος:Επίστευτο.
Θάνος:Και δεν μπορεί να είσαι ποτέ το χέρι, το πιστεύει.
Σπύρος:Επίστευτο. Εγώ παρεπτόνσε. Εσύ, καλά να μάθει.
Θάνος:Αδελφότε να σπατύχει, ξέρει. Και να που λέει, δεν μπορούνσα καθόλου. Και έτσι ξεκίνησε η πορεία μου να πλησιάζουν και να ψάχνω το Θεό. Έψαξε στο σπίτι και βρήκα ένα μικρό εβαγίο το οποίο είχα μόνο και αν διαθέτει. Προσπάθησα να το διαβάσω, δεν τα κατάφερνα. Κάθε φορά που το διάβαζα χαμοριό μου, με έπαιρνε ο ύπνο και μόνα. Την άλλη μέρα πάλι. Φιλε τίποτα, δεν μπορώ τα καταφέρει να διαβάσω το Εβαγέ. Εντάξει, βιβλία δεν είχα διαβάσει ποτέ στη ζωή μου. Ποτέ. Δεν έχω ανοίξει βιβλίο στο σχολείο, ποτέ. Μουταν πολύ δύσκολο. Και λέω το βρήκα λένε το καναδανό. Θα έρχονται να πηγαίνουν στην εκκλησία. Κάτι να πιάνω σε διάφορου εκκλιέ. Μέσα αυτέ και ορθόδοξη. Θέλω να πάω στην Καθολική θα βρει μια πήγα. Πήγαινε και στη δικιά μα την εκκλησία την αποστολική. Την νέα έπαιρνη. Ναι, ναι, ναι, ναι, ναι. Άρχισα να πηγαίνω και λέω θα πηγαίνω κάθε κυριακή για αρχή. Δεν πηγαίνω κάθε μέρα, πήγνω κάθε κυριακή. Πράγματα λοιπόν ή να πηγαίνω κάθε κυριακή στο χολαργό. Και έμπαινα μέσα, δεν καταλάβαινα τίποτα. Έβαζα το κεφάλι στο έδραμε και μόμμα και δεν καταλάβαινα. Μηλάει ο άμονω και δεν καταλάβαινε. Το πιστεύετε. Σαν ήταν πολύ σκληρή καρδιά μου και αν μπορείτε να σπάσει τίποτα Θεό. Πάρα πολύ. Αλλά μέσα μου είχα δώσει μια υπόσχεση. Και επειδή είχα δώσει την υπόσχεση αυτή στο Θεό, είχα μάθει να με εντάξει. Και λέω θα είμαι εντάξει απέναντι, όπω εσύσουν εντάξει απέναντι μου. Και έδωσα χρόνο και χώρο στο Θεό να μπορέσει να εργαστεί. Δεν ξέρω ποιο τρόπο θα μπορέσει να βρει ⁇ να σπάσει αυτή τη σκληρή καρδιά που έχω χτίσει εγώ γιατί εγώ την έκτισα και την πέτρωσα τόσο πολύ. Αλλά είμαι σίγουρο ότι θα βρει κάποιο τρόπο. Και πήγαινα στην εκκλησία, χωρί να καταλαβαίνω τίποτα, καθόμουν, άλλε φορέ κιμώμουν, άλλε φορέ άκουγα. Ούτε κάθουμε τι άκουγα να σου πω την αλήθεια. Αλλά μου άρεσαν πάρα πολύ ψαμοδίε. Όταν έψε η εκκλησία του Σύμνου, μου άρεσε πάρα πολύ. Και ιδιαίτερα μάρεσαν οι μήμει τη θυσία του Χριστού, τη ταυρική θυσία. Πάντοτε μου άρεσαν οι μήμει πάρα πολύ. Οπότε συνέχισε να πηγαίνω και θυμάμαι ένα Σάβατο βράδυ. Έχαει ένα φίλο που έχει κάνει κοπέλε. Έχουμε πάει σε κάθε κλαμπ το βράδυ. Και όπω είμαστε εκεί στο κλαμπ και ξενοχτούσαμε, φτάνει πρωί, κάτσαμε έχ το πρωί. Γύρισαν ξέρω εγώ 7-8 ώρα και λέω από πολύ θα κάνουμε τώρα. Μου λέει πάει, κοιμύθομαι σε αυτή την καφέ, μα ξέρουν εκείλα. Δεν υπάρχει πρόβλημα. Και πάμε και ξαπλώνο και ξαναπέδου μια καφέ, χωρί να πάρουμε τίποτα. Μα ξέρουν να κοιτάζει, σερβιτόρο και αυτό μα φίλη. Και όπω ξαπλώνουμε, κάποιε ξυπνάω κατά τι δεκάμιση, το γεμάτο μου καφέ, δεν διακυμόμαστε.
Speaker:Κυριακή πρωί.
Θάνος:Όχι, 10 και μισή, 11 κάμπο εκεί. Και όπω πετάγαμε λέει ότι ώρα είναι κοιτάω την ώρα, μου λέει τι έπατα. Α, του λέω τι έπαω τώρα, φεύγω, φεύγω του λέω. Μου λέει που πά. Τι να σου εξηγώ τώρα του λέω, πάω, φεύγω. Και φεύγω και μπαίνω καρφή διακλησία. Παίρνω τρένω, πάω εκκλησία, μπαίνω μέσα, άρχισα, χαργεί κανένα και όπω μπαίνω μέσα, είχε μια κολόνα αυτή η εκκλησία με τη μέση και πάτε θα μου πίσω την κολό να μην κανένα. Δεν μπαίνω 10 λεπτά. Και λέει, ο άμωνα από πάνω. Δημοσίω γερόδια η εκκλησία. Λέει ο άμπονα από πάνω. Ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα τι είπε. Ναι, ναι, γιατί ήταν τόσο συγκεκριμένο που λέει. Δεν θα πηγαίνουμε λίγα τα βράδια λέει στα κλαμπ. Θα πίνουμε, θα ξενοχτάμε. Και το πρωί τη κινταική θα έρχομαστε να κοιμόμαστε στην εκκλησία. Κοίτα, ποιο με είδε τώρα. Κι τα καδεξιά και τα καλυστέρα. Θα μόνο γερότητα. Λέω ποιο με είδε. Γιατί εγώ το είχα πάει σε εταιρεία από κλάβ. Ναι. Οπότε εκεί ήταν η πρώτη φορά που έτσι κάτι κατάλαβα και άκουσα.
Σπύρος:Ήταν ένα κάλισμα από το Θεό όμω πώ αυτό μπορεί να αφύπνει σε μέσα σου έτσι λίγο, γιατί λέει ότι είχε μια τακτική παρουσίαση στην εκκλησία την οποία πίγει, αλλά δεν αντιλαμβανόσα. Έπρεπε να γίνει όλο αυτό για να βάλει ο Θεό στην καρδιά του μιλητή να πει αυτή τη φράση και είναι αυτό το πράγμα σε γύρι.
Θάνος:Ναι, ναι, που με είδα. Γέρου και εντάξει δεν πρόκειται να είδε κανεί. Τώρα ο Θεό μου μιλάει.
Σπύρος:Αυτό ήθελα να πω. Σκέφτησε ότι ο Θεό μπορεί να μιλάει μέσα από όλο αυτό και να πει το λέει.
Θάνος:Σα έγινε το σκέφτηκα. Γιατί λέω, αν είχε νέου, έλεγξε κάποιο. Να παραστάσει, θα έρθει και θα με είδε. Αλλά ήταν μόνο γέρι. Λέω δεν γίνεται. Συγνώμη τώρα. Καταλαβαίνετε πώ το λέω έτσι.
Σπύρος:Ναι, ηλικαιόνει απλώ. Το λέμε χαρητευτικά.
Θάνος:Λέω, δεν γίνεται. Λέω δεν αρέσει το Θεό αυτό να το παίζει σε διπλό το απλό. Και εκεί άρχισα να μιλάω ελικνά στο Θεό. Και άρχισα να του λέω να σου πω κάτι. Εγώ αγαπάω τον κόσμο και θα είναι το κόσμο. Αλλά αγαπάω και σένα. Και δεν μπορώ να τα αφήσω. Άρχισα να του μιλάω από κίνημα να πάω σε αυτά λόγια. Δηλαδή δεν αρέσει στο Θεό να το παίζουμε σε διπλό το απλό και να κρυβόμαστε. Και άρχισα να μιλάω υλικνά στο Θεό. Δεν θέλω να σε ακολουθήσω του λέω. Έρχωμα απλά επειδή στο υποσχέθηκα. Δεν έχω την πρόθεση να σε ακολουθήσω. Δεν θέλω. Θέλω να κάνω τη ζωή μου, θέλω να κάνω την καριέρα μου. Δεν σε θέλω αυτή την περίοδο στη ζωή μου. Σω στα 40, στα 50 το ξαζητάμε. Ένα 16 μισό χρονών. Δεν ήμουν ένα μεγάλο.
Σπύρος:Έφιβο.
Θάνος:Ναι, και μάλιστα είχα τόσο ραγδαία πορεία στο άθλημα το οποίο έκανα που δεν μπορούσα να τα αποχωρησω για το χριστώ. Ήταν πολύ μεγάλη δόξα. Δεν μπορούσα. Και του μίλησε ελικρινά εκεί μέρα, μέσα από την καρδιά μου. Δεν σε θέλω στη ζωή μου. Δεν θέλω να σε κοροϊδεύω. Έρχομαι γιατί στο είπα. Και θα συνεχίσουν να έχουμε κάθε κυριαρχία, αλλά τουρίστε τα μπαίνω τουρίστε στα βιβλία. Μην περιμένει πολλά από μένα. Και έτσι ήταν η πρώτη μου επαφή που μίλησα ξανά στο Θεό, δηλαδή μετά από καιρό και του μίλησε ελκρινά, ότι εγώ απλά έχουμε δει στο υποσχέθηκα. Δεν θέλω να σα ακολουθήσω. Τι να κάνω. Δεν είσαι μέσα στην καρδιά μου, έχω άλλα πράγματα. Φιλοδοξίε με στην καρδιά μου. Θέλω πω κάποια στιγμή.
Σπύρος:Που εντέλει ματιοδοξίε για την ακριβώ. Ματιδοξίε. Φιλοδοξίε.
Θάνος:Δεν έχουν νόημα. Να μην αμία. Άρα ένα άνθρωπο ο οποίο είναι γίνον, σαν αρχικό και δεν τον έχει αναγενήσει ο θόδομο.
Κωνσταντίνος:Φυσλογικό είναι.
Θάνος:Δεν μπορεί να καταλάβει. Γι' αυτό πρέπει να ζητάει ο άνθρωπο στην αναγέννηση. Να γεννηθεί μέσα του ένα καινούριο άνθρωπο, πνευματικό. Γιατί λέει ο λόγο του ότι τα πνευματικά, πνευματικό ανακρίνονται. Ο Δέσα αρχικό δεν είναι οει τίποτα, δεν καταλαβαίνει. Γι' αυτό και εγώ πήγαινα τουρίστε και τουρίστε έφυγα. Δεν καταλάβαινε τίποτα. Και εκείνο τον καιρό είχα βρει μια κοπέλα. Τέλο πάντων, ψηλό έτσι βρισκόμασταν κτλ. Και μια μέρα έχουμε πάει στο σπίτι. Αυτή ήθελα να κάνω μέρωτα. Εγώ δεν ήθελα, γιατί εί αρχίσει λίγο να μαγίζει ο Θεό και δεν ήθελα. Μου λέει Όχι, όχι μου λέγεται. Τώρα τι είνα σου εξηγώτη. Λέω. Ενώ ήθελα πάρα πολύ σωματικά, μέσα μου κάτι μένα και τόσο πολύ ότι αν το κάνω αυτό θα μαρτήσω πολύ στο Θεό.
Σπύρος:Έχει ένα πνευματικό εμπόδιο.
Θάνος:Ναι, ναι, δηλαδή δεν ήθελα κάτι κανονικό στην καρδιά μου. Πιστεύω επειδή πήγανε εκκλησία. Σκεφτώνα και όλο ότι είχα υποσκευτεί στο Θεό ότι θα κάνω κάτι για σένα, ό,τι μπορώ. Οπότε εγώ το βλέπασαν εγγραφή, ότι το κάνω για το Θεό, α πούμε, ότι έκανε σε αυτό για μένα και εγώ να δεν θα πάω ξέρω εγώ. Μου λέει και μα γιατί δε τι να σου εξηγώ τώρα. Για αυτά, τι να σου εξηγεί. Και μου λέει, πε μου, γιατί δεν ήθελε θε να προχωρήσουμε.
Σπύρος:Γιατί με αποφεύνη.
Θάνος:Γιατί με αποφεύσει. Τι λέω να τη λέω. Έχω δώσει μια υπόσει. Το θεό ότι θα κάνω προσπάθεια να τον γνωρίσω, λέω. Και έχω ακούσει ότι το Σέξ λέει αμαρτία. Και δεν θα ήθελα. Τουλάχιστον τώρα που είναι αρχή, μπορεί να μετά πω δεν θέλω άλλο το Θεό. Τουλάχιστον τώρα που δοκιμάζω να πλησιάζω στο Θεό δεν θα ήθελα να κάνω αμαρτία. Προσπαθώ να με βρίζω, δεν τα κατάφερνα. Πόλα προσπαθώ να μην κάνω, δεν τα κατάφερνα όμω. Εκείνο βράδυ τα κατάφερα όμω. Και μου λέει, ξαναλαφθεί τελείω μου λέει. Ναι, λέω εντάξει, λέω, θα δείξει τη λέει αν έχω τελαθεί. Τουλάχιστον για αυτό τον καιρό που πάω κλεισαντιλό δεν θα ήθελα να προχωρά.
Σπύρος:Κι μια διεκρίνηση εδώ, ο Θάου μου λέει για την ερωτική επαφή για ένα ζευγάρι το οποίο είναι εκτό γάμου, έτσι.
Θάνος:Ναι, ναι, ναι. Είναι η λεγόμενη πορία, για μαρτίμη τη πορία. Και τέλο πάντων, κοπελά έφτια. Και μετά από καιρό τη βλέπω στο Ηράκλειο. Έρχεται με πια, μου λέει, έχει τερθεί όλοι μου λέει. Τι λέω καλά γιατί έχω τερθεί όλοι, τη λέω. Μου λέει και η κολυβή μου φίλη τα ίδια μου λέει. Με εσένα όλο για το θεό μου μιλάει. Σα λέω πια είναι κολυτή σου, φίλοι. Η κολή τη φίλη είναι η σημερινή μου γυναίκα που έχω μαντρεφτεί έτσι. Η χαρά. Και. Λέω άλλη για θέλω να τη μιλήσω, λέω. Δηλαδή, ψάχνουν το Θεό. Ναι, ναι μου λέει. Και πράγματι, γνώρισα τη χαρά, η χαρά μόλι και αρχίσει να πλησιάζει το Θεό. Και θυμάμαι όταν ήρθαμε στην εκκλησία την τρίτη φορά που ήρθαμε, φώρα για ένα τυρακι, πολύ λεπτό όλη κοιλιά έξω, γεμάτη κουλαρίκια τώρα η χαρά στον αφαλό, στα χίλια, στα φτιάθο. Ένα μήνυσο τσάκι και μπήκαμε στην εκκλησία. Και στο τέλο τη εκκλησία πάει αδελφο ο Γιόρο και λέει ένα αδελφό που ήταν δίπλα την γυναίκα μου. Βέβαια ότι δεν είχε τέταρτη κάτω, απλά μιλούσα και είχαμε μια εκκλησία. Έτσι δεν είναι ότι έγινε γυναίκα, θα σφόμεσα για ένα γυναίκα μου μετά. Όλα αυτά τα λεφτά.
Σπύρος:Συγνώμη τροχημένο. Επειδή ήδη έχουμε κλείσει την ώρα την οποία και έχουμε ξεπεράσει. Υποσχόμαστε και άμεσα όταν έμπαινε πάλι ο Κωνσταντίνον, δεν θα το αφήσουμε με το που έρθει ο Καστονοί από Θεσσαλονική στην επιστροφή, δηλαδή στο επόμενο διάστημα, θα συνεχίσουμε με τι πολύ ομορφε εμπειρία, πραγματικά μακρινά είχαμε τον χρόνο αυτό το λέω και του απραφέρονται. Να κάτσουμε δύο-τρει, τέσσερι πέντε ώρε, να τα ακούσουμε όλα πολύ χαρά και να πανεπολαρέμε ακριβώ γιατί είναι και ο κύριο αυτό το κενό. Παρά βάζουμε μια καρέκλα. Την επόμενα και κατευθύνω κύριο. Παρένε μια καταλήξια. Οπότε, αν θα ήθελε για να κλείσουμε αυτό το επεισόδιο και να επανέλθουμε με τη συνέχεια, μπορεί να γίνει και τριολογία, δεν έχουμε. Οπότε θα ξαναρθεισαν καλεσμένο να μα πει στοχεβμένα όλε αυτέ οι εμπειρία. Αν θέλει λίγο για το κλείσουμε να το σφάλουμε να πούμε αυτό που γίνεται και μετά κλείνω. Και να συνεχίζουμε τα λόγο. Από εκεί που το αφήσαμε, σα να δίνουμε το λόγο μα.
Θάνος:Και μπαίνουμε μέσα σε χαρά φορά ένα πολύ σου λέω μήνυμα τσάκι και αυτό εγώ. Ένα τυρακι, γιατί είχαμε στο μυαλό μα ότι η εκκλησία όπω και να πάμε θα μα δεχτεί. Και έτσι πρέπει να είμαστε. Να μην δείχνουμε το δάχτυλο. Να μην δείμε το δάχτυλο. Όλε πρώτη φορά δεύτερη. Να του άσκουλα, και άσκην άρθρε πώ είναι. Και τρει μήνε και δεν είναι κάποιο στιγμή θα συνομπούσει. Και σκουλάριο, για σου λέω τώρα. Και πάει πάει ορδεφό ο Γιώργο και λέει. Λέει σε ένα αδελφό που ήταν δίπτυλα τη χαρά. Λέει, θα έρθει να λάβει το πνευμάγιο. Και η χαρά νομίζω το είπε αυτή. Και σηκώνεται πώ ήταν με το τυραντάκι και με το μήνυ και πάει μπροστά. Ο αδερφό ο Γιώργο απλά το χέριο του και το βάζει πάνω στον αδελφό που ήταν δίπλα και πριν λάβει ο αδελφό του πνευμάγιο. Που προσευθούν οδεφό ο Γιώργο και έχει απλώ στα χέρια πάνω του. Η χαρά την είχε βαφτεί ήδη στο πνεύμα του άγιο, χωρί ο αδελφό να έχει επιθέσει τα χέρια του και χωρί να τι έχει μιλήσει και μιλάει για γλώσσα. Ναι. Και τρέχει ο δεφθόσο ο κατσούλα με οδεφόρτο κανένη, παίρνουν να μπουρνού. Το δίνει στην Κρυλακούλα, κυριαγούλα βάζει να μπουρνούζει.
Σπύρος:Γι' αυτό μα ακούνε πρώτη φορά και δεν ξέρουν τα ονόματα είναι αδελφοί οι οποίοι πυρετούν στην εκκλησία τη κυφιάστα.
Θάνος:Ναι, ναι. Και έτσι χαρά βάλει το ίδιο πνεύμα. Και από τότε σηκώθηκε νέο κτίσμα. Νέο άνθρωπο. Θυμάμε είχε τον μπουρνούζε και μαζευόταν έτσι να μην να μην φαίνουνται τα πόδια, να μην φαίνουν το στήθο, τη μαζευό. Έβγαλε όλα τα σκουλαρή και επίτόπου, κατευθυνώλα. Και από τότε τι να σα πω, η πιο καλή αδερφή έχει γίνει. Μέχει στηρίξει πάρα πολύ. Θα σα πω και τα επόμενα.
Κωνσταντίνος:Απλά ήθελα από κάτι γιατί θα περιγράφει ο Θάνοσ τώρα όλα αυτά και εγώ τουλάχιστον που δεν έχω γνωρίζει τη χαρά πριν. Δεν μπορεί να κάνω εικόνα τη χαρά, έτσι. Το ακούμε και εμεί. Και μα είναι πολύ δύσκολο τη χαρά που ξέρουμε να την κάνουμε εικόνα σε μια τέτοια κατάσταση χωρί να το κατάσταση σε ένα τέτοιο ντίσμοι σε μια τέτοια εμφάνισή έτσι. Ευχαριστούμε το θέλω πράγμα.
Σπύρος:Μετά Χριστό δεν μπορεί να διανοηθεί καν ότι όλα αυτά που λέει στην αλήθεια. Δεν μπορεί να τον φανταστεί.
Κωνσταντίνος:Αυτό που είπε, νέο κτίμα.
Θάνος:Εκείνη την ημέρα δευτερόφημισε. Πλέον το άλλο πνεύμα. Ακαριέα, δεν είναι ότι άλλαξε με τον καιρό. Ακαταρέο Θεόστω να άλλα. Είναι φοβερό αυτό που έχει, ένα θαύμα.
Κωνσταντίνος:Θαύμα. Θα πω κάτι τώρα εδώ πέρα γιατί το ανέφερε πολύ ωραία θάνω και ο Χριστό λέει όντω, ελάτε στην εκκλησία όπω είναι ο καθένα. Αλλά δεν μπορεί ο άνθρωπο να μένει όπω είναι. Δηλαδή ο Χριστό ήρθε και μα ελευθερώνει από τι αμαρτία, λέει Εφανηρώθηκε χάρη του Θεοδουιστή σε όλου του ανθρώπου, διδάσκω εμά μα διδάσκει να αρνηθούμε τον κόσμο και τι κοσμικέ επιθυμίε. Ο άνθρωπο μπορεί να έρθει στον Χριστό όπω είναι. Αλλά δεν μπορεί να μείνει όπω είναι, δεν μπορεί να μείνει με τι αμαρτία του. Και είναι ακριβώ αυτό που έκανε στη χαρά. Ήρθει η χαρά όπω ήταν, αλλά άλλαξε η χαρά. Και όπω με τη χάρη του Θεού αλλάξαμε και όλοι και στη χαρά ήρθε η χαρά.
Θάνος:Στη χαρά ήρθε η χαρά. Αμμή. Και όταν μπακτήτει και είχε γίνει μια προφτάφία μια σπουδό και τη συγκεκριμένο κύριο θα είσαι η χαρά του λαού. Πολλά θέλω να. Συγκεκριμένη αδελφή να το πω αυτό. Με έχει στη ρήξη. Αν δεν την εφέρει ο Θεό δίπλα μου δεν ξέρω αν θα μπορούσα να είμαι κοντά στο Θεό. Με έχει βοηθήσει πάρα πολύ.
Κωνσταντίνος:Και ένα τελευταίο αν έχουμε δύο-τρία λεπτά, δεν ξέρω αν προλαβαίνουμε.
Θάνος:Δεν έχουμε αλλά δεν πει. Όχι μετά.
Κωνσταντίνος:Γιατί δεν έχουμε βγάλει καν στην αναγέννηση. Δεν ξέρω αν είπε. Σητάσω συγγνώμη. Να πει, δύο λεπτά πολύ απλά, την αναγέννηση για να το έχουμε σαν σημείο αναφορά. Ωστε την επόμενη φορά πρώτα ξεκινάμε από κοινά.
Θάνος:Ωραία. Η ανηγέννηση μου ήταν ω εξή. Ήταν μετά από αυτό που είμαι τη χαρά. Πρώτα να γεννήθηκε χαρά και λέω το άγιο πνεύμα. Και μετά εγώ έλαβα το άγιο πνεύμα. Στην πρέπει να το εξηγεί στο έτσι. Κάνω πολύ γρήγορα. Ο Θεό να αναγενήσε τη στιγμή που έλαβα το άγιο πνεύμα και όταν πήγα στο σπίτι μου μίλη, άκουσα τη φωνή του Θεού όπω την περιγράφει η γραφή χωρί να το ξέρω. Λέει με στην γραφή του τη φούρνο του είναι σαβροντί και σαν πολλά νερά που τρέχουν. Προσεχόμουν είχα ένα γυμναστήριο στο σπίτι μα και προσεφόμενα εκεί. Όταν σηκώθηκα πήγα και ξάπλωσα. Και μεταξύ ύπνο και εξήπουν, άκουσα μια φωνή μου φωνάζει. Παιδί μου! Η οποία αυτή φωνή ήταν σαυρωτή και σαν πολλά νερά τα οποία έτρεχαν. Και κατάλαβα ότι αυτή τη φωνή ακούστηκε στα σύμπαν όλα, αλλά την άκουσα μόνο εγώ. Ήταν η αναγέννηση με εκείνο το βράδυ. Παιδί μου, με υιοθέτηση ο Θεό. Και το πώ πήρα την απόφαση να ακολουθήσω το Χριστό και να αφήσω όλη μου τη ζωή γιατί δεν μπορούσα. Ακόμα και μετά την αναγέννηση, έλεγα θέλουμε, θέλω να σε ακολουθήσω, ενώ πριν έλεγα δεν θέλω, τώρα θέλω, αλλά δεν μπορώ. Ο κύριο θέλει να βάλουμε το θέλω. Για την μικρή προσπάθεια την οποία μπορούμε. Ένα βήμα εμεί προ το Χριστό και όλα τ' άλλα ο Χριστό. Έλα την εκκλησία, πήγαινε όπου πα, όρθοδοξη, σε αποστολογική, όπου πα, ξεκίνη να πα. Αλλά μέσα από εκεί να ψάχνει τον Χριστό. Πού είσαι, είσαι εδώ. Εάν δεν είσαι δείξει μου, που είσαι. Και οθέσω έχει τον τρόπο του. Θα σε οδηγήσει. Και έτσι έκανα και εγώ έδωσα χρόνο και χώρο στο Θεό. Ή μπορούμε να γίνουμε τέλι με τι μία, πότε θα γίνουμε τέλη. Δασκόμαστε στον αώνα είμαστε. Και να βωκατελευση, ένα παρόμοιο χρόνο. Θα κάνω εγώ τα μαγικά και με το μοντάζ. Θα το πω και την άλλη φορά αυτό, βέβαια. Με αρέσει πολύ. Πώ πήρα την απόφαση να ακολουθήσει τον χρονικό και βαστίστηκα στο νερό.
Σπύρος:Ναι, ναι, θα τα πούμε και αναλύτη.
Θάνος:Θα πω την άλλη φορά καλύτερα.
Σπύρος:Τι λεφτά. Α αφήσουμε λίγο του ακροατέλε σε αγωνία για να περιμένουμε και να πατήσουμε να τα δούμε. Και θέλουμε να ευχαριστήσουμε πραγματικά το Θάνον γιατί ήταν πολύ ευχάριστη η παρέα του σήμερα και πολύ ωραία τα γεγονότα τα οποία μα περιέγραψε και μα μετέφερε, εντάξει, σίγουρα έχουν και λυπηρα στοιχεία μέσα, όπω καταλαβαίνουμε, αλλά μέσα από όλα αυτά ο Θεό τον εργάστηκε. Τον εργάστηκε και σήμερα τον βλέπουμε εδώ και τον χαιρόμαστε σε ένα αγαπητό αδελφό με όλε τι ευλογίε του θέλω πάνω. Εμεί σα προτρέπουμε όποιο δεν θεωρείται ότι πριν ακούσει το επεισόδιο να το μοιραστείτε, να το κοινοποιήσετε, να μα βρείτε στα social media στο instagram, στο Facebook με την επωνυμία Word ofGo.gr. Τα επεισόδια μπορείτε να ακούσετε στο Spotify, στο YouTube, στο Apripodcast και με χαρά θα δεχτούμε σχόλια, emails και ό,τι άλλο θέλετε για να είμαστε σε επικοινωνία. Προστο παρών αφήνουμε και ανανεώνουμε το ραντεβού μα για την επόμενη φορά, με τον αγαπημένο Θάνο και θέλω να πιστεύω ότι καλό θα ήταν να μπούμε και στο ελευθερία γιατί το χρωστάμε να γίνει.
Κωνσταντίνος:Ναι, ναι, και είναι και εκεί ένα δευτερό.
Σπύρος:Οπότε ίσω εσεί οι δύο να μα κάνετε το πάρ 2 για να κλείσει και άδειο θα μα και η παρτρία. Πέρασε πολύ γρήγορη ώρα και δεν το κατάλληλα. Έχει περάσει μία ώρα και ένα τετάρτο.
Θάνος:Σαν δέκα λεπτά ήταν.
Σπύρος:Άμα υπάρχει ευλογία στην παρέα και στην κοινωνία έτσι την ομολογία είναι πολύ όμορφα.
Θάνος:Αμίμ, εγώ εύχομαι ότι όποιο θέλει μπορεί μαζί από κοντα να βγουμε έξω, να πούμε καφέ, δεν εντροπή και δεν χρειάζεται στην εκκλησία. Αν μα ρωτήσει πώ τι είναι αυτό το οποίο πιστεύουμε, δεν είναι κακό.
Σπύρος:Πολύ ωραία αποτροπή, γιατί το λέμε Γενία αλήθεια και τώρα μου δίνει καλό ενάσμα. Οποιοσδήποτε άνθρωπο ακούει και θέλει να επικοινωνεί μαζί μα για να βρεθούμε να συζητήσουμε με πολύ χαρά. Πολύ χαρά.
Κωνσταντίνος:Και αν θέλει μια γραφή δωρεάν, οτιδήποτε να το στείλουμε μια διαγραφή, δεν είναι πρόβλημα.
Θάνος:Εμεί δεν θέλουμε να κάνουν προσιλισμό στην εκκλησία. Δεν θέλουμε να έρθουν οι άνθρωποι στην εκκλησία. Θέλουν να πάνε κοντά στο Χριστό. Ο Θεό θα του οδηγήσει στην αλήθεια.
Κωνσταντίνος:Και νομίζω με τη χάρη του θέμα και τώρα στα επεισόδιο δεν μιλάμε για εκκλησία. Προσπαθούμε και μιλάμε για τον Χριστό. Γιατί αυτό γνωρίζουμε και εμεί. Όλα τα άλλα μετά έχουν.
Θάνος:Λέει ο λόγο ότι τα πρόβατα δικά μου ακούνε τη φωνή μου και με ακολουθούν. Εάν είσαι πρόβα τη βοχή του κιρίου θα ακολουθήσει τον χρηστό πλείται Ευαγέλη. Το πώ θα το δείξει θεωρίε, δεν σα το πει κάποιο ⁇ άνθρωπο.
Σπύρος:Έτσι έτσι. Ευχαριστούμε πάρα πολύ, αδέργεια μου και φίλοι ακροατέλε. Ο Θεό να είναι μαζί σα λέμε την επόμενη φορά για σα.
