Word of God Podcast
Καλώς ήρθατε στο "Word of God Podcast"! Εδώ συζητάμε ανοιχτά για τον Ιησού Χριστό, βυθίζοντας στις σελίδες της Αγίας Γραφής και μοιραζόμαστε εμπειρίες από την καθημερινότητά μας.
Σκοπός μας είναι να φέρουμε πιο κοντά το Ευαγγέλιο σε όλους, εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία. Για επικοινωνία, απορίες, ή απλά για να μοιραστείτε τη δική σας ιστορία, στείλτε μας email στο podcast@wordofgod.gr.
Πάρτε μέρος στη συζήτηση και γίνετε κομμάτι της πνευματικής μας παρέας!
Word of God Podcast
Έδωσα Χώρο στον Θεό | Η Απίστευτη Ομολογία Πίστεως του Θάνου | Part 2
Πάτα ΕΔΩ για να στείλεις μήνυμα!
Σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο, ο Θεός εξακολουθεί να μιλά προσωπικά. Σε αυτό το επεισόδιο του Word of God Podcast, ακούμε μια αυθεντική και βαθιά ομολογία που αποκαλύπτει τι σημαίνει αναγέννηση εν Χριστώ και πώς ο Θεός μεταμορφώνει καρδιές.
Σε αυτό το δεύτερο μέρος της ομολογίας του Θάνου, ακούμε με ειλικρίνεια και φόβο Θεού:
• Πώς ξεκίνησε η εσωτερική του πάλη με την αμαρτία
• Τι σημαίνει να δίνεις χώρο και χρόνο στον Θεό
• Πώς η μετάνοια και η συγχώρεση άνοιξαν τον δρόμο για την αναγέννηση
• Η εμπειρία της παρουσίας του Θεού στην κρυφή προσευχή
• Η ειρήνη που ακολουθεί τη συγχώρεση και τη μεταστροφή
• Γιατί η αναγέννηση είναι η αρχή – όχι το τέλος – της πνευματικής ζωής
Ο Λόγος του Θεού μάς θυμίζει ότι:
«Εάν τις δεν γεννηθή άνωθεν, δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού.»
Η αναγέννηση δεν είναι θεωρία. Είναι βίωμα, είναι αλλαγή καρδιάς, είναι νέα αρχή.
Αν σε ωφέλησε το επεισόδιο:
• Κάνε Like
• Εγγράψου στο κανάλι
• Μοιράσου το με κάποιον που αναζητά την αλήθεια
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο YouTube "Word of God" για να παρακολουθείς και να ακούς τον Λόγο του Θεού.
Δες πώς ο Λόγος του Θεού μπορεί να μεταμορφώσει, να καθοδηγήσει και να γεμίσει τη ζωή σου.
📧 Email Επικοινωνίας: podcast@wordofgod.gr
Βρες μας και στα Social Media:
🟠 Instagram: https://bit.ly/3cAdtgX
🔵 Facebook: https://bit.ly/3v8vRnp
⚫️ TikTok: https://bit.ly/3uLJgVz
📖 Hashtags:
#god #pray #faith #jesus #love #wordofgod #bible #christian #amen #motivation #gospel #worship
🎵 License Information: All rights reserved under Envato Elements, Storyblocks and Epidemic Sound.
Σέναν κόσμο, γεμάτο θόρυβο και άχο υπάρχει μια φωνή μέσα στου αιώνε. Μία αλήθεια που δεν αλλάζει ποτέ. Καλώ ήρθατε στο World of God Podcast εδώ εξερευνούμε τον λόγο του Θεού και ανακαλύψουμε τον Ησού Χριστό. Όχι ω μια μακρινή ιδέα, αλλά ω μια ζωντανή σχέση με τον Θεό. Μαζί με τι δικέ μα εμπειρίε ⁇ έλαμενε βαθύνουμε στον θησαυρό τη Αγία Γραφή. World of God Podcast. Το Ευαγέλιο ζωντανό για τη γενιά μα. Γεια σα ⁇ ! Γεια σα! Φίλοι Ακροματίζε του World Gold Πόσ. Καλώ ήρθατε σε ένα ακόμα επεισόδιο. Αυτή τη φορά όπω σα είχαμε υποσκευή. Χωρί καθημεριση που στατίζει.
Κωνσταντίνος:Για μια φορά.
Σπύρος:Για μια φορά για πρώτη φορά νομίζω ήμασταν πιστή στην υπόσχεή μα. Έχουμε καλεσμένο των άδερφο για την δεύτερη, για το δεύτερο μέρο τη ομολογία. Καθώ την πρώτη φορά, όπω ήταν φυλογικό, με τόσε όμορφη εμπειρία που έχει ο συγκεκριμένο αδελφό, ο αγαπημένο θάνατο. Ήταν λογικό να τραβήξει τόσο πολύ και να μην πουλάμε να λεπτάσουμε ότι κάνει το πώ αναγενήθηκε. Και το είπαμε πολύ γρήγορα. Εντάξει, κάναμε μια πολύ μικρή αναφορά ανθρώπουμε καλά. Αλλά εξάπαμε πολύ γρήγορα επανεφέρομε το δεύτερο επεισόδιο, όπω λοιπόν υποσκεθήκαμε. Και γι' αυτό ο Θάνο, με τη χάρη του Θεού, θα αφού τον καλυπερίζουμε, θα πιάσει τα γεγονότα από το πώ αναγενήθηκε γι' αυτό σφανού.
Θάνος:Ο κύριο Να Συμπλογή ενέργεια. Και χαίρουμε που είμαι πάλι κοντά σα. Είχαμε πει την προηγούμενη φορά καθώ πήναμε καφέ ότι θέλουμε να κάνουμε τον συνομιλία να νιώσει άντα σαν κάθε δίπλα μαστά. Και μάλιστα είχαμε πει ότι να πεντύμενο θα θέλουμε και μια καρέκλα για να κάθιο και ο κύριο μαζί μα. Και υπάρχει δύο καρέκλε. Και μέχρι τα πράγματά σα πάνω. Οπότε φέρε μία. Ναι, είναι καινοί για να κάθει το κύριο μαζί. Και με το που μπήκαμε στην εκκλησία του σκέφθηκα και πήρα μια καρέκλα από κάτω και λέω ότι την πάω πάνω για να κάτει ο κύριο μαζί μα.
Σπύρος:Γιατί εγώ το έχω εξάσει πανηθούν.
Θάνος:Γιατί λέει ο λόγο του θεότη ότι όπου είναι δύο ή τρει συγκεκριμένο στο Ονομάμε και εγώ ανάμεσα του. Και ανάμεσα μα είναι ο κύριο. Όχι, επειδή είμαστε καλοί, αλλά επιτείμαστε αμαρτολοι άνθρωποι που μετανούμε και επικαλούμαστε το έλεγλο και τη χάρη του Ισου Χριστού. Την προηγούμενη φρασή μα βέβαια είναι βράδυ που το έχουμε τσάι, σα προκαλούσε καλύπτει να πήγαινε τσάι εδώ, στην παρέμβαση. Όσφίρε εγώ και αν και έχει μόνο. Στην ωραία μα παρέα. Και να ερχόμαστε να τα απολαύσετε όπω και εμεί το απολαμβάνουμε γιατί είναι ο Χριστό μαζί μα. Συγώμφανη. Την προηγούμενη φορά έτσι είχαμε αναφερθεί στα παιδιά μου χρόνια, πώ έτσι καμια εμπειρίζει τον κύριο και πώ η μελλοντική μου γυναίκα, την επισκέπτε ο Θεό, πώ την άλλαξε, πώ σκεφτεί μοναδική αλλαγή έτσι από το Θεό ήταν στο πνεύμα του άγιο πάνω τη. Και θα ήθελα να ξεκινήσουμε με την αναγέννηση μα. Συνεχίσουμε, δηλαδή πώ ο Θεό έτσι με επισκέφτηκε και με αναγέννηση με μέσω το πνεύμα του άγιο και πήρα απόφαση να τον ακολουθήσω και να δώσω όλη μου την καρδιά και όλη μου τη ζωή στο Χριστό. Καθώ όπω είχα να φέρει και την προηγούμενη φορά, δεν ήθελα να ακολουθήσω το Χριστό. Δεν είχα την πρόθεση, τη δύναμη, τη θέληση να ακολουθήσω το Χριστό. Αλλά έδωσα χώρο και χρόνο στο Θεό να εργαστεί την καρδιά μου. Έλεθε, εγώ θα έρχομαι στην εκκλησία και εσύ θα κάνει το έργο. Εγώ δεν μπορώ, δεν θέλω. Αλλά εάν εσύ θέλει και μπορεί, δύνασ να ενημελευσει. Έτσι λοιπόν, καθώ συνέχισα να κάνω αυτόν τον διαρκεί αγώνα να έρχομαι στην εκκλησία ενώ τα φτόχνα έκανα και αμαρτίε ή μου στο κοσμικό περιβάλλον, θα λέγαμε, έκανα τη ζωή μου κανονικά. Είχα εντάξει το πρόγραμμα τη ζωή μου την εκκλησία. Το πρόγραμμα τη εκκλησία. Κάποια στιγμή, λοιπόν, αν θυμάμαι καλά ήταν επέμπτη ή παρασκευή. Έρχουμε στην εκκλησία και όχι λάθο είναι πέμπτη. Και τότε τι πέμπτε είχαμε πριν 10 χρόνια, δηλαδή, είχαμε προσευχή νεολαία στο πατάρι. Και όπω είχα με ανέβηει πάνω στο πατάρι. Έλεγα θέ μου, θέλω να μου δώσω το πνεύμα το άγιο. Άκουγα τι είναι το πνέβα του άγιο, αλλά δεν το είχα γευθεί, δεν το είχα εμπιρευτεί. Και έλεγα θε μου, δώσε μου το πνεύμα του άγιο.
Σπύρος:Να σε διακόψω να πούμε. Αν επιτρέπετε από το άκουγαι, όμω από τα κυρίγματα ή είχε σου είχε μιλήσει κάποιο που έχει διαβάσει πλέον και καταλάβει το είχε τελειωθεί πλήρω.
Θάνος:Από την εκκλησία άκουγα του αδελφού ⁇ μιλάγανε διαξένων γλωσσών, ξανέ γλώσσα που δεν τη γνωρίζαμε και είχα ρωτήσει τι είναι αυτό και μου το είχαν δείξει μέσα από τη βύβλο, τι είναι το άγιο πνεύμα, το οποίο δώθηκε στου αποστώλου και στου επόλου άλλου μαυτέ, την ημέρα τη πεντικοί και ότι ο κύριο συνεχίζει και το δίνουμε και σήμερα. Και μάλιστα είχα ρωτήσει τι κάνει αυτό το άγιο πνεύμα και μου είχαν πει ότι δίνει δύναμη στον μπιστό, μου το είχαν εξηγήσει μέσα από τη βύβλο, δηλαδή, ώστε να πει το θέλειμα του Θεού. Οπότε σκεφτώμενο εγώ πονηρά, σαν άνθρωπο, έλεγα ότι δεν έχω δύναμη να κάνω το θέλημα του Θεού, αλλά εάν έρθει το άγιο πνεύμα πάνω μου, ίσω και να τα καταφέρω. Σω και να θέλω μετά το Θεό. Έτσι σκεφτώμενα. Οπότε. Καλή ποιο είναι κάτι. Ναι, ναι. Μα το λέει και εγγραφή. Εάν λέει εσεί πονηρίγαν, ξέρετε να δείτε αγαφέ δώσει στα παιδιά σα. Εάν λέει το παιδί σου ζητήσει ψωμί. Θα το δώσω ψωμί. Θα δώσει πέτρα. Εάν σου ζητήσει, λέει αυγώ, θα το δώσει φίδι, όχι, βέβαια λέει. Έτσι λέει και ο πατέρα του ουράνιου, αν του ζήτησετε πνεύμα άγιο, θα σα δώσει. Αγαφώ είναι ο κύριο. Αν και εμεί είμαστε πονηρί πολλέ φορέ. Εκείνη λοιπόν, εκείνο το βράδυ, άρχισα να ζητάει το άγιο πνεύμα και ο Θεό δεν μου το έδινε. Πέρασαν οι ώρε τη προσεφή που ήμασταν αγωνατιστή και η προσευχή τέλων. Σέλουμε τον τελευταίο ύμω για να κλείσει η προσευχή και καθώ ψέλουμε εγώ θύμωσα στο Θεό και λέω δεν ξανάρχο στην εκκλησία. Θύμωσα μαζί του λένε μου τόσα άρα δεν θεωρώ να συκολουθήσω. Πώ τα παρογόνα δεν μου δώσω το πνεύω το άγιο. Ξέρω ότι μόνο μου δεν μπορώ να τα καταφέρω. Θύμωσα και λέω δεν ξανάρχο. Και με το που τελειώνει ο ήμνο και λέει ο αδελφό ο υπέθνο τη Συμβάτο Το Αμίν για να σηκωθούμε, σηκώνεται προφιτία από τον αδελφό μα Γιώργων των Κανέλη, ο οποίο δεν είναι πλέον στη ζωή. Ένα πολύ ευλογισμένο αδελφό. Και μου μιλάει, ενώ δεν ήξερα ο αδελφό, δεν ήξερε καν το όνομά μου. Μου μιλάει ο Θεό ονομαστικά, με το όνομά μου δια του προφητικού χαρίσματο και μου λέει Ειέ μου θα νάσει, εγώ θέλω να εισέλθω μέσα σου, αλλά για να εισέλθω πρέπει να καθαρίσει τον είκοσι. Εγώ σηκώθηκα, χάρη που μου μίλη ο Θεό, αλλά και απόρισ. Δεν κατάλαβα τι μου λέει ο Θεό. Για τα πνευματικά πνευματικό ανακρίνονται. Και τότε τρέχω στον αδελφό και σκεφτούμε, λέει, καλά, θα πρέπει να πάω από απλά σπίτι και να το καθαρίσω και θα έρθει ο κύριο. Μόνο αυτό είναι. Το σκέφτηκα πολύ ανθρώπινα. Δεν κατάλαβα ότι ο είκο του του Θεού είναι η καρδιά μα, το σώμα μα πρέπει να ανκαθαρίσουμε την καρδιά μα. Τότε λοιπόν πλησίασε τον αδελφό, του λέω ανδε φαίνεται τι είναι ουούσε το μήνυμα που σα έδωσε ο Θεό. Λέει να μετανοήσει για όλου τι αμαρτίε, αλλά δεν φτάνει. Του λέω το έχω κάνει. Μου λέει Δτάνει όμω μόνο αυτό. Θα πρέπει και όλα να συγχωρήσει όλου όσου έχουν φτέξει εσένα μου. Για να λάβει τη δωρεά του αγιού πνεύση γιατί εάν απλά έχει συχωρήσει, ο Θεό σε συγχωρεί. Αλλά οι καρδιά σου είναι βρώμεκι μέσα. Γιατί έχει ρίζε ποκρία, κακία, Ζήλια. Και εγώ εκείνη τη στιγμή τάχασα. Λέω μακαλάω πώ γίνεται να συγχωρέσω αυτόν αυτόν αυτόν αυτόν και αυτόν. Δεν μπορώ, λέω, μου είναι πολύ δύσκολο. Και τότε με ξεκλείδα ο αδελφό και φεύγοντα την προσευχή ξαναπήγα στο σπίτι. Εκεί στο σπίτι είχα ένα γυμναστήριο και πήγα. Ή μόνο χώρο που μπορούσα να βρω ανάποψη εκεί το βράδυ να μείνω λίγο μόνο μου, γιατί στο δωμάτιό μα δεν είχα βάσει τα δωμάτια στο σαλόνι. Έχουμε μια κουκέ πάνω κάτω. Πάνω κοινόταν ο αδελφό μου, κάτω και μου εγώ. Οπότε σηκώθηκα, μπήκαμε στο γυμναστήριο και εκεί μέσα στο γυμναστήριο γονάτισα πάνω στον μπάγκο που κάνουμε διάφορε ασκήσει και άρχισα να προσέφουμε χωρί μαξιλάρη στα πόδια χωρί τίποτα. Λέω που τι να βρω τώρα, εγώ να πείσω έτσι λέω. Και έλεγα κύριε λέω συχώσε μια όλε με τισαματίε. Και εκείνο το βραδινό αδελφή ήταν η πρώτη φορά που άρχισα να κλαίω στο Θεό από δάκρυα μεθάνια. Ήλιο Θεό και έσπα στην καρδιά μου και που μινα μόνο μου. Όχι στη συλλογική προσευχή, γιατί λέει ο κύριο πολύ όμορφο στο καταμαθαίο Ευπαγκέλιο ότι η προσευχή, η κρυφή, όταν γίνεται κρυφά, ο Θεό ο ουράνοιο, ο πατέρα ο ουράνοι που βλέπει ότι προσέφιασε τα κρυφά, θα σου ανταποδώσω τα φανερά. Και εγώ το έζησα αυτό εκεί στιγμή. Ήρθε μια φοβερή παρουσία μέσα στο δωμάτιο. Άρχισα, είχα ένα τριχάσει ολόκληρο, είχε γεμίσει όλο το δωμάτιο με την παρουσία του Θεού και αισθανόμουν ότι αν γυρίσω πίσω μου δεξιά θα δω το χρυσό. Ήταν μέσα στο δωμάτιο, αλλά δεν τολύμα να γυρίσω να τον δω. Φοβόμουν. Έλεγα αν γυρίσω να τον δω, θα πέσω κάτω στον εκρό. Έτσι και αυτό μου. Ήταν μια παρουσία αγάπη, αλλά και φόβου και σεβασμού μαζί. Δεν μπορώ να το εξήγη, μια φοβερή παρουσία. Εκείνο το βράδυ λοιπόν, άξα να περνά όλε μου αμαρτίε μπροστά από τα μάτια μου και να βέβαιμαι με κλειστά τα μάτια το, είχα μπροστά από τη φαντασία μου θα έλεγα. Αν ξαναζάω στη χώρε για μια μία ξεχωριστά και αφού με τα νόσα για όλε μου τι αμαρτίε, άρχισα να περνά μπροστά μου πρόσωπα τα οποία είχα απέναντι του κακεία, μίσω, δεν μπορούσα να τα συγχωρέσω. Και έλεγα κύριε τον συγχωρό και αυτόν. Εσύ μου συχώρε πιο πολλά γιατί μου είχε δείξει τι αμαρτία στι δικέ μου πιο πριν. Και έλεγα μου στη χώρε πιο πολλά, τον συγχωρώ, τον συγχωρώ. Ο επόμενο, τον συγχωρώ λέω και αυτόν. Γού τέλισσα την προσευχή, σηκώθηκα και πραγματικά για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα ανάπαυση, ανακούφιση. Ένιωσα μέσα μου να έχει φεγγε ένα φοβερό βάρρο. Και το λέει ο λόγο του θεωρείται μετανοίσατε λέει και επιστρέψα. Και θέλωσε έρθει καιρή αναψυχή, καιρή αναψήξε. Βροσιά, γαλήνη μέσα στην ψυχή του ανθρώπου ο οποίο μετανούσα την καρδιά του. Αυτό ήταν το βράδυ. Ελεύθερο. Από όλα τα βάρη τη αμαρτία τα οποία είχα. Και καθώ πήγα και ξάπλωσα εκείνο το βράδυ, γαλήνιο πλέον, ήρεμο, έπεσε να κοιμηθώ και μεταξύ ύπνου και ξύπνου άκουσα μία φωνή. Η οποία ήταν δυνατή σε βροντή, ακούστηκε σε όλα τα σύμπαντα, αλλά την άκουσα μόνο εγώ και ήταν σαν νερά πολλά τα οποία έτρεχαν και φώναζε. Παιδί μου! Και πετάχτεκα πάνω! Λε τι είναι αυτή η φωνή, λέω! Δεν κατάλαβα. Την, την επόμενη μέρα το πρωί συνειδητοποίησα ότι ο Θεό με υιοθέτηση και με έκανε παιδί του. Και είναι η αναγέννηση, αυτή η λεγόμενη αναγέννηση. Εκεί αναγενήθηκα, αδελφέ Σπήρω και αδερφέ Κωνσταντίνε.
Σπύρος:Τι ωραία, τι ωραία. Πραγματικά α ακούμε με πολύ προσοχή γιατί νομίζω θα συμφωνήσει και ο Κωνσταντίνο όπω κάθε φορά. Δεν έχει ξεπλήσει, θα συμφωνήσει. Αυτέ έχουν προφανώ. Δεν υπάρχει χριστιανό αναγενμένο που να μη συμφωνεί, να το πω καλύτερα. Ότι η αναβίωση, η ανάμψη των γεγονότων τη αναγέννηση του καθενό μα ξυπνάει πολύ έντονα συναισθήματα. Και όσο ασαι μιλούσα για τη δική σου αναγέννηση, ταυτόχρονα σκεφτόμουν από πόση εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν αναγενηθεί, έχουν βιώσει αυτή την εμπειρία τη παρουσίαση του Θεού του να κλένε και να ζητάμε από το κύριο συχώ σε αυτό που περιέχειε πολύ ωραία να νιώθει ότι πίσω με ο κύριο, το έχω πολλέ φορέ αυτό το πράγμα. Και μα τη δημιουργεί τόσο όμορφα, αλλά έντονα συναισθήματα ταυτόχρονα και αυτό μα κάνει να θέλουμε να επιστρέψουμε σε εκείνη την ημέρα, δηλαδή, σκεφτούμε αντίρα θα να το ξαναζήσω άλλη μία φορά όλο αυτό και εγώ προσωπικά ξανά.
Κωνσταντίνος:Και εγώ θα έλαβα στα φάση κάτι που είπε, Θάνο, το ότι ένιωσε, έννοιε σε γαλήνη. Ποιο φορέ το προσπερνάμε σαν κάτι απλό. Και ένιωσα ήρνη και εγώ νιώθω ειρήνη. Δεν είναι τόσο απλό, δηλαδή εγώ το θεωρώ ένα από τα μεγαλύτερα σημεία του ανθρώπου που γνωρίζει στον Χριστό, γνωρίζει τον Άρχον τη Σιρινή. Και ξαφνικά η καρδιά του γίνεται απάνε μου λυμάνη. Γίνεται σαν τη θάλασσα που δεν φυσάει καθόλου και υπάρχει τέλεια ηρεμία πάνω και δηλαδή ένα τέτοιο πράγμα. Μέσα η ψυχή του. Ενώ μπορεί να γίνεται τα χιλιάρια γύρω του έτσι, να γίνεται πανικό γύρω του, μέσα η καρδιά του έχει αφιντανόλητη ερήνη. Και αυτή έρχεται μόνο από το Χριστό. Ένα από τι ιδιότητε, τα χαρακτηριστικά πόσα το που μου που λέει ο προφίτη τη Σατο Χριστό, για το παιδί που θα γεννηθεί, λέει, πεδίο εδότηση εμά. Λέει, θα είναι Άρχοντα ήρθυνα που πολύ με αρέσει αυτό. Και έτσι που το ανέφερε έτσι μου το θύβει τώρα.
Σπύρος:Και συγγνώμη καλή ξανάθανό. Βέβαια θα προσπαθήσουμε να περιορίσουμε λίγο τι παρεμβάσει γιατί την προηγούμενη φορά παραβαίνουμε αρκετά και τελικά τράβηξε πάρα πολύ για να πάμε σε τρίτο επεισόδιο. Μια πολύ γρήγορη αναφορά στην αναγέννηση θα ήθελα να κάνω. Για κάποιον που ακούσει ω πρώτη φορά για την αναγέννηση. Μια μικρή, πολύ σύντομη εξήγηση ότι η αναγέννηση είναι το σημείο που ο άνθρωπο αλλάζει, που πλέον η καρδιά του από σκληρή πέτρα γίνεται μαλακή, είναι πλέον η καρδιά του αυτόν τον καπόπό του αγγείου πνεύματο μέσα τη και πλημμυρίζει από έτονα συναισθήματα από συνιαγά, πηχαρά, η ειρήνη, η μακροθυνία παρότητα, η κράτρια και όλα τα λοιπά που μα αναφέρει ο λόγο. Και είναι και το εισιτήριο, θα έλεγα, για την είσοδο στη Βασίλία του Θεού των ουρανών, καθώ μα λέει στον Ιωάννι, έτσι δεν είναι στον εικόδομο κοντίνε. Όποιο δε γεννηθεί άνωθεν δεν δίνεται να είδε την Βασίλία του Θεού.
Κωνσταντίνος:Το πάλι είναι προ ⁇ πόθεση αλλά όχι αναγκαία συνθήκη. Είναι προπόθεση για να βγει στη Βασίλεια, αλλά πρέπει να έρθει και το εργοποίηση που δοφείσει.
Σπύρος:Ακριβώ, ακριβώ. Γι' αυτό η παντού στην η αρχή θα έλεγα. Η έκδοση το τίκησε.
Θάνος:Μήν, α μην το κύριο. Εκεί λοιπόν ήταν μία αρχή τη γέννηση του μικρού πνευματικού θανάση. Όμω τώρα, αυτό ο πνευματικό Θάνασ ο οποίο γεννήθηκε πρέπει να μεγαλώσει σιγά σιγά. Να τραφεί, να δυναχτεί τα πράγματα του Θεού. Κάθω με αναγέννη στο Θεό, προσευχόμουνα και πάλι έλεγα την ίδια προσεφή. Σε χαριστώ πω με αναγέννηση, μου πήρε στο βάρο, αλλά τώρα θέλω και δύναμη. Δεν έχω δύναμη να σε ακολουθήσω που να δώσω το πνεύμα το άγγελμα. Δεν μπορώ να σε ακολουθήσω χωρί δυνάμει. Γιατί λέει, λέει ο απόστολο Παύριο τα πάντα δύναμη. Όλα τα μπορώ. Μόνο μου, όχι. Δια του ενδυναμούντα μεσού Χριστού. Χωρί το Χριστό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Γι' αυτό και η προσεφιά αν δούμε μέσα στην εγγλική όλων των προφυτών είναι ο Θεό να είναι μαζί του. Λέει ένα προφίτη στην παλαιέκη κύριε λέει αν δεν έρθει μαζί μου εγώ δεν πάω. Μόνο αν έρθει η παρουσία σου μαζί μου θα υπάρχει και ξέρω θα βγω θριανδευτή. Ο άνθρωπο ο οποίο θέλει ο Θεό να είναι μαζί του πάντοτε θα βγαίνει θραντευτή σε οποιαδήποτε κατάσταση τη ζωή του. Πλέον σκέφτομαι τον Ιωσίφ. Πώ πέρασε με τον μπεντεφ, με στη φυλακή, όσοι βέβαια δεν ξέρω να κουνε για πρώτη φορά θα βγουν τίποτα αυτά. Αλλά α ψάξω λίγο την ιστορία του Ιωσίφ. Ένα άνθρωπο στον οποίο τον πούλησε να τα αδέρφια του. Και όμω, επειδή ο Θεό ήταν μαζί του τον υπερήψω. Όμω τα πεινόθηκε για πολλά χρόνια. Και πάντο αυτή είναι η προσευχή μου Θεό να είναι μαζί μου πλέον που γνωρίζω. Και άρχισα λοιπόν να ζητάω και να επαλούμαι το πνεύμα του άγιο. Περίπου μία με δύο εβδομάδε αργότερα, ήρθε ο Θεό και με βάφτησε το πνεύμα του άγιο, ένα βράδυ παρασκευή.
Σπύρος:Φαντάζομαι θα τη μοιραστή στην εμπειρία. Δεν θα φύγει σε μόνο εργασιτή.
Θάνος:Έδωσε το πνεύμα του άγιο κύριο. Σε μια προσεφή παρασκευή ήταν. Η αλήθεια είναι πω δεν αισθάνθηκα κάτι τόσο ιδιαίτερο και δυνατό, αλλά άρχισε στην αρχή το στόμα μου να μιλάει γλώσσε, άρα από το μηχανή και ύστερα άρχισα να μου δίνει ο Θεό δύο με τρει λέξει, αντιάμε καλά. Συγκεκριμένε Ιταλικά ή γαλλικά. Και σηκώθηκα από την προσεφή από όμω, λέω μόνο τόσε λίγε λέξει έδωσε. Αλλά σηκώθηκα με μια δύναμη φοβερή. Και πάλι όμω δεν είχα πάρει απόφαση να ακολουθήσω το Χριστό. Ακόμα, δηλαδή, ενώ είχα να γεννήσει ο Θεό μου, και εδώ στο άγγειο πνεύμα, πάλι δεν είχα πάρει απόφαση να ακολουθήσω στο Χριστό. Και μάλιστα τι έκανα. Για να πιστώ ότι αυτό που έλαβα είναι το πνεύμα του άγιο και αντί λέω λέξει, γλώσσε του μυαλού. Κατάρχή εγώ δεν ξέρω τα γκλυκά να το διευκρινήσω κι αυτό έτσι. Τι έκανα ο πονηρό. Μου είχε πει ο δεφθόω ο Γιώργο, όλο το βράδυ λέει ότι θα μιλάει γλώσσε. Λέει. Και όσο εσύ μιλά και ό,τι αν ζητήσει από το Θεό θα το δώσει. Και πράγματι λοιπόν, εγώ κοινού το βράδυ ξενήκησα. Κοιμήθηκα σε 9 ώρα το πρωί. Δεν κοιμήθηκα καθόλου. Όλο το βράδυ προσεφόμενο και μιλούσα γλώσσα. Αν μπει στη γλώσσα μιλάει. Διόλέξα έλεγα. Κάποια στιγμή όμω προ το πρωί ήρθε ο Θεό και μου έδωσε μια πρόταση. Και λέω τι λε να σημαίνει αυτή η πρόταση και πάω να είμαι Google Translate. Και τη χτυπάω στο Google Translate. Και έλεγε τον Google Translate. Ο Ισό Χριστό εσταυρωμένο σου μιλάει. Κι εγώ είπα θα σώκ. Λέω αυτό είναι το πνεύμα του άγγελία. Και λέει ο λόγο του Θεού, γιατί εγώ δεν είσαι κάποια ιδιαίτερη δύναμη όταν το έλαβα, αλλά λέει ο λόγο του Θεού ότι ο λαλόν γλώσσα αναγνώρισων εαυτόν οικοδομή. Τον εαυτό δομή μέσα του. Δηλαδή έρχεται και του δίνει ο Θεό τον καρπό του αγγελού πνεύμα του αναφέρει στην προσκαλάτη επιστολή. Αγάπη, ειρήνη, χαρά μακροθυμία. Δεν είσαι κάποια δύναμη σωματική να θέλω σπάσω τα έδρα, όπω λένε πολία μου, έτσι. Αλλά αισθάνθηκαν δύναμη ψυχική. Άρχισα να αγαπάω, έβλεπα ανθρώπου ή να σα αγκαλιάσουμε και τα δεντέλα θέλω να αγκαλιάσω. Τόσο πολύ. Έτσι λοιπόν, έλαβα τη δωρεά του αγείου πνεύματο, αλλά και πάλι δεν είχα πάρει την απόφαση να ακολουθήσω τον Χριστό. Αλλά συνέχισε να πηγαίνω εκκλησία έδινα χώρο και χρόνο στο Θεό. Δεν θα σταμάτησε να κάνω αμαρτίε, αλλά ζούσα παρόλα αυτά μία κοσμική ζωή. Κάποια στιγμή λοιπόν ένα Σάββατο νέου δεν πέρασε πολύ καιρό. Τρει εβδομάδα. Γιατί έπρεπε να βαφιστώ κιόλα. Δεν είχα πάρει την απόφαση να βαφιστό στο νερό. Όπω ξέρουμε πολύ μέσα από το λόγο του Θεού το βρεφα βάφτημα, το νομιοβάθημα είναι άκρο. Ακόμα και με το σύμβολο τη πίστευση, δηλαδή. Είναι άκυρο. Καθ λέει ο λόγο του Θεού ότι στα παιδιά ανήκει η βασιλία των ουρανών. Και ο άνθρωπο πρέπει να ομολογήσει και να βαφτιστή μεγάλο σελικία. Έτσι λοιπόν, καθώ ήξερα ότι πρέπει να βαφιστώ ήξερα ότι αν πλέον πάρω την απόφαση να βαφιστώ, πλέον ανήκω μόνο στο Χριστό και τα αφήνω όλα. Οπότε είναι η πιο σοβαρή απόφαση από όλε. Εάν έπαιρνα την απόφαση να βαφιστώ τέλο τα ψέματα, τέλο τα παιχνίδια.
Σπύρος:Έχει καταλάβει για τα καλά πλέον ότι δεν παίζουμε, μπαίνουμε σε αυτόν τον δρόμο.
Θάνος:Ναι, ότι αν βαθιστώ από εκεί και μετά τελείω. Μπήκα πλέον στη στενή την πύλη και την δεχμένη δρόμο και πρέπει να την περπατήσω. Δεν υπάρχει μισογύριμα. Εάν μπόω μέσα σε αυτό το δρόμο. Οπότε όλο το ανέβαλα. Γιατί έλεγα δεν είμαι έτοιμο ακόμα. Δεν είμαι έτοιμα ακόμα. Και πράγματι δεν ήμουν. Όμω, ένα βράδυ ήταν Σάββατο βράδυ. νεολαία, είχαμε νεολαία, έχει τελειώσει νεολαία, είτσε για καθαρίσει στην εκκλησία, είχα βοηθήσει, εγγύσει, ό,τι μπορούσα. Και άρχισα να κατεβαίνω τα σκαλιά από το εισόγο τη εκκλησία στο 100. Έχουμε ένα εκατό που τρόπο όλοι μαζί τι κυριαρχίε. Να έρχεται να φάμε.
Σπύρος:Δεν θέλετε να ακούσει λόγω, αλλά τουλάχιστον φάτε.
Θάνος:Ναι, να φάμε και να συνεφραζόμενο. Που λέει και ο δεφωτά γιό. Και όπω κατέβαινα κάτω ήταν σβιστά όλα τα φώτα και εκείνη τη στιγμή αδέρφια, εκείνη την ημέρα, αυτό το συμβάντα το εξάσω ποτέ στη ζωή μου. Έχετε μια φοβερή δύναμη από τον ουρανό και κάνα. και με ακίνητοποιεί. Δεν το έχω ξαναζήσει. Και ακούω μια φωνή η οποία πλέον δεν ήταν φωνή εξωτερική, αλλά ανέβαινε σαν νερό από την κουλιά μου προ τα πάνω και έβγαινε έξω. Και έλεγε αυτή τη φωνή. Θα νασύ, τι θα γίνει αν ολόκληρο τον κόσμο κατακτήσει και την ψυχή σου τη χάσει. Τι θα δώσει για αντάλαγμα τη ψυχή σου. Εγώ εκείνη στι τιμή τρομοκρατήθηκα, ήταν σάβα το βράδυ 11 ώρα και την ίδια ώρα, 11 ώρα τη νύχτα πήρα τον αδελφό τηλέφωνο και λέω αδερφέ, αύριο βαθτίζομαι στο νερό. Μιλε όχι, κάτσε πρέπει να μιλήσουμε πρώτα. Όχι, λέει. Δεν έχω να μιλήσω. Κανένα λέω. Εγώ αύριο θέλω να βαθιστώ. Και το ίδιο βράδυ πήδη μία μονάδα. Πήγα σπίτι κουρέφκα μόνο μου, γουλή, τα πήρα μόνο μου και την επόμενη μέρα το πρωί, βαφτίστηκα αυτόνομα του πατρό, του Ιού και του Αγιού. Πνεύω το σε άφη αμαρτία. Και από εκεί και μετά νέα ζωή, καινούρια ζωή. Και θέλω να πω, κάτι για όποιον μα ακούει σήμερα και ακούω τα λόγια, τα λόγια του Ευαγγελου. Θέλω να πω ότι μέσα σε αυτή τη ζωή, αν το πάρουμε παραβολικά, υπάρχει ένα μενού. Και σε αυτό το μενού υπάρχουν θα λέγαμε να παραγγείλει πολλά. Παραγεί πορνία, μηχία, ακατασία, ασέλια, πάρει, ειδωνέ, τσιγάρα, ναρκωτικά. Μπορεί να παραγγείλει ό,τι θέλει. Όλα δίπλα έχουν ένα κόστο. Όμω, μέσα σε αυτό το μενού τη ζωή υπάρχει και ένα όνομα γραμμένο. Ισου Χριστό. Και δίπλα ξέρετε πιάνει το κόστο. Μηδέν, τίποτα δεν σου ζητάει ο Χριστό. Έτσι έλεθα μου ακριβώ. Μηδέν, όλα τα άλλα έχουν κόστο. Και η Γιωργία, και η Μαρία και. Όλα έχουν κόστο που λέμε. Ότι και να κάνει αυτή τη ζωή έχει κόστο για αμαρτία. Και το τέλο! Το γράφει, δίπλα με μικρά γράμματα τιμοκατάλογο. Ειόνει θάνατοι και τα λεπόδια. Γιατί όταν ο άνθρωπο πράτη και σπαίνεται εξακολούθησε την αμαρτία εν τέλει θα θερεί στη φορά. Για σκέψου. Να πληρώνει όλου στη ζωή να δαπανάσει νομίζοντα ότι χέρεσε και τελικά να γεμίζει με θύψη, αγωνία, φόβο και να μην απολαμβάνει τελικά τίποτα εντέλε. Μπορεί να αρχίνε να τα απολαμβάνει, του φαίνονται όλα αυτά. Αλλά στο τέλο να μην απολαμβάνει τίποτα.
Σπύρος:Ησίγια πολύ ταλφέ μου και το βάρο σε αυτό που έχει ο άνθρωπο μέσα στην αμαρτία είναι κυριολεκτικά ασύκο. Αν μπορούσα λίγο να το παρομιάσω είναι με έναν άνθρωπο ο οποίο έχει δεμένει στη μέση του ένα τσουβάλι, το οποίο αυτό τσουβάλει δεν μπορεί να το αποχωρηθεί και κάθε φορά που κάνει κάτι βάζει και μια πέτρα μέσα και μια πέντε και μια πέντε. Και όσο προχωράει, αυτό μεγαλώνει μεγαλώνει και γίνεται δεν μπορεί να το σύζει καθόλου. Και με το οποίο στάλασ να σε επάρκει και στο φούρνο. Γιατί έχει δικά ο κύριο, πάπ το κόβει μόλι μετανοήσει. Και ελευθερώνε. Και τρέχει. Έτσι το έχω εγώ στο μυαλό μου και γι' αυτό το μεταδίδωτο με αυτόν τον τρόπο για να μπορέσει μήπω και κάποιου αντιληφθεί καλύτερα που το γνωρίζει.
Θάνος:Αμύ. Και μέσα σε αυτό το δημοκατάλογο, παίρνω από όλα αυτά τα οποία υπάρχουν στον κόσμο, υπάρχει και κάτι το οποίο δεν έχει δοκιμάσει μέχρι σήμερα. Εάν δεν το έχει δοκιμάσει. Ή μπορεί να το έχει δοκιμάσει, να σου άρεσε και να το παράτησε. Είναι ευκαιρία να το ξαναδοκιμάσει. Λέγεται Ισό Χριστό. Δωρεάν, δεν ζητάει τίποτα από σένα και στο τέλο, Ζωή αιώνια. Δώξα στον κύριο. Καθώ λέει ο λόγο ⁇ του θου δοκιμάστε με. Και αν δεν ανοίξω του καταρράκτε του ρανού και εξαίω την ευλογία μου πάνω σα, ώστε να μην υπάρχει τόπο διαυτή. Ξέστημα να πει να δοκιμάσει το Θεό. Και δεν σημαίνει να τον ακολουθήσει, βλέπει. Και εγώ δεν τον ακολούθησα.
Σπύρος:Ξαν αρχίζει να είναι πίσω τύπη για την απόφαση και.
Θάνος:Αλλά τον δοκίμασα. Και σε προτρέπω και σε ένα σήμερα τον δοκιμάζα. Καθώ σε αυτό το podcast το οποίο ακούσει μπορεί να είναι μια πρόσκληση την οποία σου δίνει ο Θεό για την ουρά Βασιλία. Μη τι χάσει. Δεν ξέρει πότε θα είναι η επόμενη πρόσκληση την οποία θα σου δώσει. Σήμερα είναι καιρό ευπρόζε, σήμερα είναι η μέρα εσωτερία. Εάν ακούσει τη φωνή του θεωμή σκληρέ την καρδιά σου. Αλλά άνοιξε την πόρτα τη καρδιά σου εκείνοι για του χτυπάει σήμερα. Καθώ και ένα ωραίο μπρελό στα κλειδιά μου, ότι ο Χριστό λέει πάει την πόρτα τη καρδιά σου. Εάν το ανοίξει, θα εισέλθε και θα διευνείσει. Μην το λέει στην αποκάλυψε αυτό πάρα πολύ ωραία.
Σπύρος:Όχι θέλει να πάει να το διαβάσει.
Κωνσταντίνος:Είναι ομολογία τώρα και του αδελφού του Βάει που θα ακουθεί τώρα μετά του φανά, πριν του φανάσει. Ότι πολλέ φορέ ψάχνουμε τον Χριστό και λέμε, δεν είναι απαντάλ. Πώ σε βίντεο μια φορά δεν είναι απαντά εθελον. Και είναι κοινό και στι δύο ομολογίε των αδελφών ότι δώσε χρόνο στο Θεό. Αν σε το Θεό να συνεργαστεί, άστοι να τον πλησιάσει, να αφήσει κοντά του, να τον δει, να δει τι θέλει, να δώσω χρόνο το Θεό. Είναι κοινό σημείο και στου δύο. Και όπω είμαι αφερθεί και όπω το πούμε και τώρα ότι είναι κάτι που σε εισαγωγικά τρόπο να το πω να εξηγείται, αρέσει το Θεό. Καλιά φορά το θέλει ο Θεό. Ότι θα έρθει, θα επιμείνει ή κάτι το περαστικό. Ξαντάτε από τον άνθρωπο και εξαρτάται από πολλά, αλλά είναι κάτι που βλέπουμε από μολογίε πολλέ πολλέ ανθρώπου και αφού του θαλάσει ότι το δίνει χώρο Θεό. Δηλαδή θα έρθει, θα ξανάρθει, θα έρχεται στην εκκλησία. Και αυτή η επιμονή έρχεται και χτίζει αυτή τη σχέση με τον Θεό που είναι το πάνω έτσι.
Σπύρος:Συμφωνώ απόλυτα. Για την ακρίβεια εγώ, όπω το έχω ξαναθέσει στο παρελθόν, θέλει να δει ενδιαφέρον ειλικρινέ από σένα, από τον άνθρωπο. Δηλαδή και εγώ θυμάμαι προσωπική μου εμπειρία. Αυτό που πραγματικά πιστεύω ότι είδε ο Θεό δεν ήταν ότι έκανα κάτι εξιζητημένο ή έψανα στα βουνά και στα λαγκάδια για να βρω το Θεό. Πήγε και σε βουνά. Αν και πήγε και στη βουνά. Σε Ραήλ, στα αεροσόλημα. Και στο όρο σιμά την ευκαιρία θα με πάλι σε ένα κάνει ομολογία μου και εκεί το πά. Ήταν αυτό που ενδιαφέρον να μάθω την αλήθεια. Ενδιαφόμενο να τον γνωρίσω, να δω πώ είναι, αν υπάρχει, αν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί του. Δηλαδή ήταν το ενδιαφέρον αυτό που πιστεύω ότι θέλω να ανοίγει σιγά σιγά πόρτα. Και όπω πολύ ωραία το έξω, δηλαδή είναι ο Θεό όταν λέει να δίνει χώρο, δηλαδή να αρχίζει να τον επεξεργάζει, να ψάχνει, να προσπαθήσει να τον ανακαλύψει, να τον εξερευνήσει. Και αυτό αρέσει αν με επιτρέπετε εισαγωγικά σε ένα ωραίο παιχνίδι που κάνει ο κύριο, εισαγωγικά παντελέξει, ώστε να μπορέσουμε να γίνουμε λίγο πιο διαδραστική μαζί του. Και αυτό να μα οδηγεί τελικά στην αποκάληψη.
Κωνσταντίνος:Και λέει τη πράξη με ποστό λέει, ενώ ο Θεό είναι να λέει δίπλα σε κάθε άνθρωπο, ίσω μπορέσουν να τον ψηλαφήσουμε. Αυτό περιμένουν. Θα προσπαθεί να τον ψηλαθεί να το δει και θα τον βρει μετά, δεν υπάρχει περίπτωση.
Θάνος:Ακριβώ, ακριβώ. Όπω λέει ο κύριο εξητήσατε τον κύριο ενώσω δίνατο να ευρεθεί. Σήμερα είναι ο κύριο Ευπρόζε. Σήμερα είναι μέρο ερωτήρια. Το αύριο δεν μα ανήκει. Σε κανένα δεν ανήκει. Πολλοί άνθρωποι ξάπλα σαν τον βράδυ κοιμήθηκαν και το πριν δεν ξύπνησα. Μπορείμαι και εγώ ένα από αυτού σήμερα που μιλάω. Δεν το λέω για κάποιον ακροατή. Να κοινώσω και να μην ξυπνήσω. Γι' αυτό πάντοτε μου έλεγε ο πατούμα μικρό πεδάκι το βράδυ κοιθεί, ζήτησε συχώρεση από το Θεό. Χαριστούμε το Θεό για όλα. Αμώνου. Αμίν.
Σπύρος:Έτσι πρέπει να μετανούμε και το κάνω και εγώ κάθε βράδυ. Δηλαδή με φόβο θεωρούν, λέω τώρα και προτελέω κάθε άνθρωπο. Δεν ακούμε πάρα πολλά. Εντάξει, το κάνει μόνο και μόνο γι' αυτό. Αλλά το βράδυ πριν κοιμηθεί, μετανόησε. Μετανόησε. Δεν ξέρει τι σου ξημερώνει που λέει και μια λακή έκφραση. Μετανόησε.
SPEAKER_02:Αμίν.
Σπύρος:Συνείξει αδελφέ μου. Πάμε προέλεφερε να πει λίγο τσάι.
Θάνος:Είναι με μελάκι. Για να μα λεγοντά το λεμό και έχω λίγο το μελέτε το λαιμό μελαξει. Λοιπόν, εκεί λοιπόν ξεκίνησε η πορεία μου με το Χριστό Αδελφέ, όταν μου μίλησε ο κύριο και βαθτήσει καπλέον, είχε έρθει με τέτοια δύναμη το πνεύμα του άγιο μέσα μου αδελφέ. Είχε δώσει μια τέτοια πίστη ο Θεό που ένιωθα ότι ό,τι έλεγα θα γίνει. Ό,τι διάβαζα μέσα στον λόγο του Θεού αισθανόμουν ότι γίνεται. Γιατί το Ευαγίου από τότε που πίστεψα, έλεγα ότι είναι βήμα. Δεν είναι μια ιστοριούλα, δεν είναι ένα βιβλίο πλά να το διαβάσει. Είναι να το βιώσει να το ζήσει. Πολύ σωστά. Και έλεγα το Ευαγίου είναι βήμα. Θέλω να το ζήσω. Και είχε γεννήσει ο Θεό μια τέτοια πίστημα μου και ξέρετε πώ μεγαλύτερα. Σα κόκα συνάπεο. Το μεγάλη ήταν.
Σπύρος:Έτσι πω το πω, ζωή, θα δω πραγματικά θα ήταν. Έπα λίγο από τα σύννα.
Θάνος:Γιατί ο κύριο λέω ότι αν έχετε πίστη ω κόκο συνάπεο, θα πήγε σε τούτο το δέντρο ριζόθη και παίσει τη θάλασσα. Αυτή την πίστηχα μέσα μου. Και πραγματικά το πίστευα. Έτσι λοιπόν, όταν έβγαινα έξω στο δρόμο, ήμουνα σε συνεχί επικοινωνία με το Θεό. Και ακόμα και στα στενά που θα έστειλα στο δρόμο, αν δεν πιστεύετε το τώρα, θα σου πω πράγματα κλά. Μπορώ να σα ακουθούν. Αλλά έτσι ζούσα εγώ το Χριστό. Και καμιά φορά, λίγε φορέ τώρα λίγε, βέβαια, τον ζωέ και λίγε φορέ έτσι. Λίγε. Τότε συνέχεια μου σε μια μόνη τέτοια κατάσταση. Υπερπάτα στο δρόμο και μπορεί να έχει ένα σταυρο δρόμο, α πούμε, για να πάω στο ίδιο μέρο. Και λέγα που να πάω από δεξιά από αριστερά και μου λέει ο κύριο από δεξιά και έκανα δεξιά. Και στο δρόμο συναντούσε κάποιον και του μίλα για το Χριστό. Ήταν ένα φοβερό θαύμα το οποίο έκανε Θεό και το φοβερό δεν ήταν του μίλα για το Χριστό. Ήταν ότι μπορεί τη στιγμή εκείνη την οποία του μίλαγα, που δεν ήξερα πολλά πράγματα. Δεν ήμουν να κάνω κύρια, κανέσμένο, τίποτα. Ένα νέο κατύχητο, νέο ασύματο αδερφό. Του μίλα και έκλαιγε στο δρόμο. Και είδαμε καλά τι του είπα, του είπα απλά ότι ο Χριστό είναι ζωντανό. Δεν του είπα κάτι καινούριο α πούμε. Και θυμάμαι μια φορά από αυτέ που είχα προσευχθεί. Βγαίνω από το σπίτι για να πάω εκκλησία και λέω κύριε από ποιο δρόμο να πάω από εδώ ή από εδώ. Και μου λέει ο κύριο από εδώ. Και ξεκινάω να πάω προ τα ακίνη. Και εκεί συναντάω δύο παλιέ μου φίλε. Μου λένε πού χάθηκε εσύ. Λέω πάω εκκλησία. Λέει αλήθεια. Λέει, δεν σε εμπιστεύουμε, λέει. Λέω γιατί αλήθεια, λέω πάω εκκλησία. Λέει. Λέει, δεν σε εμπιστεύουμε, λέει ότι πάσε εκκλησία, λέει. Λέει, πάμε να μα τα πει, να κάτσουμε για ένα καφέ. Και εγώ είπα τα πλάκα. Δεν έπρω εκεί που είπαν. Ναι, ναι. Στο που θέλω να πήγανε εκλογέ, μου λέει πάρα καθένα μα πει τι είναι αυτό που πιστεύει, λέει. Τι άλλαξε στη ζωή, γιατί μου ήταν κουρεμένο. Φόραγα ένα ωραίο από καμισάκι. Καρό, αυτή με είχα ζητήσει αλλιώ.
Σπύρος:Μου ή κάνω.
Θάνος:Άλλο στείλια με άλλο τρόπο να μιλάω. Τώρα με ήταν σεμνό, ταπεινό.
Σπύρος:Όπω πρέπει να είναι ένα χριστιανό.
Θάνος:Αμίν. Ενδύθε την τραπεφροσύνη μου. Και μου λέει, πάμε να πούμε ένα καφέ. Λέον, εντάξει, πάμε. Εγώ δεν μου ξαναλέφω, πάντα με καιρνούσαν όλοι.
Σπύρος:Λεφτά τίποτα. Σήμερα με κέρδου εσύ παρελθοντα. Τώρα έχουν αλλάξει όλοι.
Θάνος:Τώρα εγώ πρέπει να δίνω γιατί μου τάδε ο κύριο.
Σπύρος:Αμμή. Καλό οικογαινο.
Θάνος:Αμμή. Και λέει ο κύριο λέει στι παρημίε καθώ σήμερα σε ένα κύριγμα, τι μα λέει τον κύριο από το απαρχή των γεννημάτων των υπάρχοντο σου. Από όλα. Να ετοιμάσει τον κύριο. Αυτό υπάρχει το Θεό. Να ετοιμάσει το Θεό από αυτό το οποίο σου δίνει.
Σπύρος:Πολύ σωστά. Και αυτό είναι πολύ συγνώμη τώρα, είναι πραγματικά πολύ σοβαρό και όμω είναι σοβαρό, είναι και αληθινό 100%. Δηλαδή εγώ το έχω βιώσει σε πολύ προσωπικά αυτό, δηλαδή. Το αισθάνουμε έντονα ότι αυτό που δεν παίζει ο κύριο με τα λόγια του. Και όταν λέει κάτι το εννοεί και ειδικά σε ενεργητικέ πράξει, όπω αυτή.
Κωνσταντίνος:Και υπάρχει και απλά θέλω για να λύσω μια απαρξή γιατί δυστυχώ υπάρχει αυτό στην Ελλάδα Γένρι και όταν το λέει αυτό ο κύριο δεν είναι τα δέκα.
Σπύρος:Ναι, αλλά καλή.
Κωνσταντίνος:Δεν είναι τα δέκα. Λέει όπω λέει που πολύ ωραία το δείμεση του κορυφαίου να έκανε λάθο, λέει ότι προερείται ο καθένα, ότι έχει, ότι θέλει να δώσει, αν θέλει να δώσει, να το δώσει με χαρά, με χαρά, με χαρά να το δώσει για τον κύριο.
Σπύρος:Πολύ σωστά.
Κωνσταντίνος:Για να ξεκαθαρίσουμε τι κάποιε παρεξήσει που έχουν την παλαιίδαθή και.
Σπύρος:Βέβαια, και τηρούν σε αρκετά σε αρκετέ ομάδε του εκκλησιαστικού χώρου. Και προφανώ νομίζω ότι είναι πολύ πιο ξεκάθαρο από την κινηθεί και έρχεται όπω συμφωνίζει ο Πάλο ότι ο καθένα ότι μπορεί. Ότι δηλαδή θέλει καρδιά του, για τον κύριο το κάνει. Όπω η χείρα η οποία τι είχε δύο λεπτά αυτά είχε, αλλά ήταν λόγμη περιουσία τη. Αλλά τάσει. Δεν έδωσε το δέκατο.
Θάνος:Δεν έδεισει το δέκα το πεντακομίω. Αυτάσε όλο όμω. Εθνώσε όλα. Αμίν, αμύγ. Και υπάρχει η μια φοβερία ανταπόδοση που το θεωρώ όταν τον τιμάσα από την αρχή των γεννημάτων. Παράδειγμα, έχει δύο πουρ. Ένα σκισμένο και ένα καλό. Ποιο δώσει το σκισμένο, το καλό θα δώσει. Εάν έχει δεύτερο. Αν έχει και συγγενείνό, να φοράσει. Το λογικό λέμε. Τότε λέει ο κύριο τι θα κάνει και θέλει εμπιστήσει το θήκεο από αυθονία και η ελληνή σου θέλουν έχει χιλήσει από νέου είναι. Είναι αυτό που λέει ο κύριο στην Κεννή διαθήκη. Δίνει ένα εκατονταπλάσια θα λάβει. Ότι αν δώσει στον γύρο εκατοντά πλάσια αυτό λαμβάνω είναι πνευματικό νόμο.
Σπύρος:Αμίν, μου είναι πάρα πολύ ωραία αυτό που είπε πραγματικά. Και προτρέπω όποιο δεν το βιώνει αυτό το εδάφιο, να το αρχίζει να εφαρμόσει από αύριο. Είναι πάρα πολύ ωραία πολύ ωραίε εμπειρία που αποκτά από αυτόν τον πρακτικό χριστιανισμό που ο κύριο εντέλε.
Θάνος:Αμμίν. Και εκεί λοιπόν πήγαμε σε μια καφενταρία, καθίσαμε. Όπω είπα δεν είχα λεφτά. Μου λένε τι θα πάρει, λένε, εντάξει, θέλω κάτι τρεπόνα τώρα. Ενώ είμαι ένα πιο διαχητικό σπαλιά εντρεπόμουνα. Λέει, όχι όχι να πάρει κάτι. Και με καιράσαμε βάφλα θυμάδα. Ακόμα και μάχη από την βάφια ήταν υπέροχη, όταν δεν έχει χρήματα όλα υπέροχα. Τώρα δεν έχει να φάγει. Πήραμε βάφλα και μιλούσαμε για τον κύριο μέχρι το βράδυ. Φύγαμε 11 η ώρα, τι 8 μέχρι τι 11. Και όπω μιλούσαμε, μιλούσαμε να γεννούσε ο Θεό κλέγανε. Και σηκώμαστε και φτάνουμε έξω από τον σταθμό του νέου ιερακλείου και λέει θα περάσει μητέρα μα πάρει τώρα. Και εκείνη τη στιγμή τη παίρνω αγκαλιά και τι δύο και τι πιάνω τα κεφάλια. Το θυμάμαισα τώρα. Και λέω στο όνομα του Ισού Χριστούν τώρα που θα πάτε σπίτια λάβει το πνεύμα του άγιο, πηγαίντε. Και τι αφιόρωμένο στο Θεό. Ακόμα το θυμάμαι αρκετά. Φεύγουν αδελφέ, είχα τέτοια πίστημα Θεού. Οπότε, έλεγα, γινόταν. Δηλαδή, ήταν ένα φοβερό θέλουμε. Το νιώθω. Φεύγουν, μπαίνουν στο αμάξι και φτάνουν σπίτι και με το που φτάνουν στο σπίτι, γονατίζουν και οι δύο. Και την ώρα που γονατίζουν αδελφέ, δεν μπορούμε να γονατίσουν. Του του είχα πει να εξομοληθούν, να συγχωρέσουν το που εξωλογούνται και συχωρούν. Ένα φορέ και το μαντίλι του όπω λέγκε με στην έγγραφή των γυναίκα, να το προσέφουν να φάει μαντίλη γιατί υπάρχουν άγγελοι και διάφορα άλλα. Και βλέπουν και οι δύο ταυτόχρονα σε όραση μπροστά του, το χριστό, κατάλευω, φωτινό πολύ, το πρόσωπο δεν το βλέπαν, τόσο φωτό που δεν βλέπουν το πρόσωπο του. Να απλώνουν τα ματωμένα του χέρια και να τα βάζει τα φτώχνα πάνω στα κεφάλια του. Και τη στιγμή που τα βάζει πάνω στα κεφάλια του, ταυτόχρονα λαμβάνουν και οι δύο πνεύμα άγιο. Τι λέει. Και μιλούσαν τόσο δυνατά γλώσσε που μένουν σε μια διπλοκατική, τι άκουσε όλη γειτονιά, αφού η γενιά του έμπανε από κάτω και ανέβαινε πάνω και χτυπάει για την πόρτα. Τι έγινε, ποιο φωνάζει έτσι, νομίζουν τσακών τσακώνονται. Και γλώσσε, φωτιά το πνεύμα το άγιο. Και στη μία δίνει και προφυτία.
unknown:Τι λέει.
Θάνος:Ναι, τώρα τα χώρε αυτά ήταν 16 χρονών.
Σπύρος:Τώρα έγραψαν μετά αυτό.
Θάνος:Θα σου πω, θα σου πω να σου πω. Και μάλιστα στη μία δίνει προφιτία και χει να προφιτειθώ στη μητέρα τη. Ένα μοναδικό θαύμα δε. Ασύπτο, τώρα αυτά τα κότσια είναι ευλογμένα, παντρεμένα, τη ευλόγησε πολύ ω. Ένα φοβερό γεγονό που παλιά είχαμε τα κινητά. Έγινα ένα κινητό όνει έριξουμε με κουμπιά. Και επειδή δεν είχα μεte πώ λέγω ήταν μηδέν τελικό το Facebook. Και έμενα στο μηδέν τελικά και περίμενα πώ και πώ να μου στέλνουν μήνυμα τι έγινε. Και μου στέλνουν μήνυμα όλο αυτό που έχει συμβεί τώρα. Και εγώ έχω πάθει σοκ. Και λέω να βρω τούμο, μιλήσουμε. Και βρεθήκαμε, ήρθα την εκκλησία, βαφτιστήκα, θεωσταν τη ευλόγησα και είναι δύο πολύ ευλογη αδερφέ και η μητέρα του ακόμη και πολύ ευλογημένοι. Ναι, ναι.
Σπύρος:Εγώ δεν τι ξέρω προσωπικά. Είναι εδώ και του κερμένε. Ναι, θα σα πω μετά.
Θάνος:Πολύ ευρωμένε αδελφέ.
Σπύρος:Καντάβε. Αγίε. Αμίνε.
Θάνος:Αγγε, αδελφέ.
Σπύρος:Τι εμπειρία αυτή. Αμίμα. Και βλέπουμε πώ όταν ο άνθρωπο είναι σε αυτήν την αγάπη, σε αυτή την πίστη. Γιατί αυτό που έκανα θάνου τώρα δεν το κάνει εύκολα αν δεν είσαι πλήρη σπρέμα του αγγείου. Αν δεν νιώθει εκεί την ώρα έντονα την παρουσία του Θεού μέσα σου γύρω σου, στο ίδιο σου, για να μπορεί να εξασθωνί τέτοιο λόγο. Με την καλλία είναι το εξωτερικά, βγει το στόμα σου μια τέτοια φράση και μετά να ενεργήσει ο Θεό άμεσα. Και τόσο θαυμαστά γιατί τέτοια γεγονόμη εμπειρία, η αλήθεια είναι ότι δεν είναι και καθημερινέ ότι γίνονται, αλλά έρχονται και αποδεικνύουν ότι όταν ένα άνθρωπο βρίσκεται σε αυτό το επίπεδο, σε αυτόν τον βαθμό πληρότητα του αγίου πνεύματο, γίνονται μεγαλύτερο και το πιστεύουμε απόλυτα αυτά που λέει.
Θάνος:Αμίν ξέρει πανει ζούσα το Χριστό. Τέτοιε μέρε δεν ξέρω αν τι έχω ξαναζήσει στη ζωή μου. Κάθε μέρα ζούσα το Χριστό. Όλη την ημέρα, όχι η μια στιγμή τη ημέρα. Χωρί να ξέρω πολλά πράγματα. Δεν ήξερα το Ευγαλέο, δεν το είχα διαβάσει. Είσαι πρωτεύουσα του μαίω είχα διαβάσει. Δεν ήξερα πολλά πράγματα. Αλλά μέσα μου είχα μια τέτοια επίσχη γεννήσει ο Θεό που δεν μπορεί να στην εξήγησε. Δεν έχω τώρα. Τι ωραία να θαταν άμα έτσι και ξανά, δηλαδή.
Σπύρος:Το λέω αυτό. Γελά και καλά και γελά, γιατί ξέρει τι πιθανεί και ο λάθο μα. Και είναι και γραφικό αυτό, γιατί λέει ο κύριο Ελέγχον πειμένα τον άγγελο τη εκκλησία. Λαλλοδικίε Λαγικέ εφαίσου. Είναι πρώτα αγάπη. Για την πρώτη σου αγάπη να σου αφήσει λίγο κοντίνον. Και θέλει ο Θεό να είμαστε στην πρώτη αγάπη, γιατί στην πρώτη αγάπη θα δίνουν όλα. Όλα όλα όλα. Και είναι αμαρτία, προσέξετε λίγο. Είναι αμαρτία το να μην είσαι στην πρώτη αγάπη, γιατί προσέξτε, τι λέει, μετανόησε και επέσρεψε στην πρώτη σου αγάπη. Δηλαδή, ζήτα συχώρησε από τον κύριο και υπεσχείρε συγώσει, δεν είμαι στην πρώτη μου αγάπη. Και κάνει καρπού άξουι. Έλα δηλαδή πάλι. Οπότε πρέπει να το λέμε αυτό πράγμα και να αντιληφθούμε τη σοβαρότητα. Γιατί όταν θα έρθουμε στην πρώτη αγάπη θα δούμε όλα αυτά τα οποία μα περιγράφει ξανά και ξανά και πιο έντονα από όλου μα.
SPEAKER_02:Αμίν, αμύμ.
Θάνος:Μετά αδερφέ, σπήρω και Κωνσταντίνε. Μια κυριακή πρωί πήγαινα εκκλησία και μέσα. Τώσω λέω μικρέ εμπειρέσει, από την αρχή τι πρέπει να πλησιάζουν τον κύριο, γιατί αυτέ οι εμπειρία μου έχτισαν τα θεμέρια για να μπορέσω να στηριχτώ πάνω σε αυτέ τι δυσκολίε που ήρθα αργότερα στη ζωή μου. Γιατί έτσι κανεί στο αρχείο όταν τον πλησιάζει, χαρεί εμπειρίε για να έχει πολεμικά εφόδεια στη μετέπιτα που θα έρθουν δυσκολίε. Θα θυμηθεί πόσο Θεό σε βεργέ τη, πόσο θεώ ευλόγησε.
Σπύρος:Θα χωρίσω τα όχι γιατί δεν συμφώνω γιατί συμφωνώ απόλυτα σε αυτό που λέω γιατί και εγώ το είχα αναλογιστεί στιγμέ στο μυαλό μου και λέω ότι όντω, πολλέ φορέ λένε γιατί στην αρχοκίου μα χαρίζει τόσε πολλέ εμπειρία. Και όμω έτσι τρέμονται οι πίστη και το πολύ σημαντικό, υπάρχουν στιγμένε πολύ σε δυναμία και έρχεται σε σημείο απιστία πολλέ φορέ, φτάνει ο άνθρωπο εκεί. Και θυμάται πάλι με μονέβη εκείνη στιγμένε και λέει κάτσε φλεγλε, εγώ τα έχω ζήσει αυτά τα πράγματα. Τα έχω γεφτεί, ξέρω την αληθυνά. Κάνει πίσω και επανέρχεσαι.
Θάνος:Αμίν, αμύγ. Θυμάμε, γιατί με τα μέσα με τα κοινούμε, δεν είχα μεταφορικό μέσο. Μια κυριακή πρωί είχαμε νηστεία στην εκκλησία. Και έχω μπει μέσα στο λεωφορείο και μέσα στο λεωφορείο είμαι εγώ και μια παιδί μου φίλη για την οποία του έχω μιλήσει για το Χριστό. Και μάλιστα αυτή μια εβδομάζω το Χριστό και τον πλησιάζω, πριν που θα ακολουθήσω το χωστό τελείω. Τη είχα πει εγώ θα γίνω πολύ καλό σε αυτό το άθλημα που κάνω ξέρω εγώ. Και μου λέει, ναι, θα γίνει, το πιστεύω και τι ξέρω ξέρω εγώ και αυτά. Και όταν πίστευση, αυτή τελάθηκε. Δηλαδή, δεν γίνεται την προεβδομάδα να μου έγινε στα γενικά καλύτερο σε αυτό και να έκανε αμαρτία και να είμαι εβδομάδα σε άλλο διαφορετικό άνθρωπο. Δεν γίνεται μου λεφτό, δεν μπορώ να το πιστεύω. Τι είναι εκεί που παει. Και τι λέει μια μέρα να δει, Όχι, λέγω, δεν έρχομαι λέει. Τη λέω και το Σάββατο έχει και φαγητό. Εντάξει, έρθω. Ναι, τη τελέσα. Βάλε στο φαγητό γύρω. Και ήρθε και ο Θεό μέσα από το φαγητό, που δεν ήταν το φαγητό, ήταν η κοινωνία του αδελφού. Την έκεια. Και άρχισε να έρχεται η εκκλησία θεώστε να αναγέννησε. Και ζήτα για το άγιο πνεύμα και αυτή. Και ένα βράδυ παρασκευή στον αναφέρνω για θέλω να πούμε μαζί με τα άλλα μια στενή που θα το πω γι' αυτό. Είμαστε στην εκκλησία παρασκευή. Και προσευχόταν αυτή αδελφή για το πνεύμα του άγιο, να λάβει το πνεύμα του άγιο και δεν το λάμε. Καιρό προσευχόταν. Και καθώ ήμασταν στην παρασκευή στην προσεφή, ζήτα και ζήτα για το Θεό και μετάξε να κλαίσει φεύγοντα από την εκκλησία. Μα γιατί δεν μου το δίνει ο Θεό σε μένα το πνεύμα του άγιο. Δεν είγα πάει εμένα ο Θεό. Και εκείνη τη στιγμή πάλι ο Θεό μου δίνει την ίδια πίστα, είχα πει τότε στα κορίτσι και λέω στον όνομα του χωρί θα πάμε να λειτουργεί τώρα το αλλογιο απνέυτζα. Λάμε σπίτι να προσευθούμε. Και πήγαμε στο σπίτι μου και ήταν καλοκαίρι. Ήταν καλοκαίρι. Και έξω στο σπίτι είχα ένα μπαλών, είχε ένα παγκόσμιο. Δεν είχα μιλάει να γονατήσουμε μόνο στο παγγάκι. Και ήμουν εγώ η γυναίκα μου χαρά που δεν γίνει τα ακόμα γυναίκα μου, κάναμε απλά παρέκια και αυτοί οι αδελφοι, οι παιδικοί μου φίλοι. Και τι λέω να προσευχθούν τη λέω. Και δεν προλαβαίνω να γανατήσουμε αδερφέ και τη βαθίζει αυτό το άλλο πνεύμα επιτόπινο. Δεν προλαβαίνω και το ζήτα και πολύ καιρό. Αλλά αυτό και έτσι μου είσαι μια μαρτυρό, αν Πάμε και συνεχίσουμε τον αγώνα τη προσεφία και τη εξήτητα να το δώσει. Γιατί το πλέον το άγιο δεν είναι αυτού που εξετάνε, του εξητούντε, που συνεχίζουν. Δεν σταματάτε, δεν τα παρατάνε. Και κάτσαμε εκείνο το βράδυ μέχρι τι ευρώ το πρωί και προσεβχώμα. Από τι 12 μέχρι τι όρο το πρωί. Συνεχίζαμε, το πλέον το αγγελιο. Γλώσσε, φοβερέ. Και κάποια στιγμή είχα κουραστεί, λέω. Δεν θα πω το να μάθει να δω πάω από γέφυρο, δεν το έχω άλλο. Λέει, εντάξει, και αυτή συνέχισε να προσευγαίνειτε με γλώσσα γονατιστεί να κλαίει. Δεν έχει επισκεφτεί ο Θεό. Και μάλιστα μου έχει γράψει στο σπίτι ένα γράμμα, σε ένα χαρτί. Σα ευχαριστώ θανά και χαρά, με βοηθήστε να λάβω το διοπνευμαίνει πιο φτυχημένη μέρα τη ζωή μου. Και καθώ ήμουν με αυτή την αδελφή μου, γιατί έχει την αδελφή μα μετά και με τη χαρά μέσα στο λεωφορείο, βλέπω έξω από το λεωφορείο ένανάσταση. Η μέρα νηστεία τώρα στην εκκλησία που. Νιστεύω αποτήθεια. Και είχε έτσι γένεια και ήταν κάποιο κι τυρονο πάτα γένεια, το απεριπέδου. Καλέ πώ είναι έτσι αυτό λέω και γυναίκα του λέω. Πώ είναι το εντρέπεται λέω. Και έξω αν τον κορυτεύω, το ξέχα. Αλλά θυμό μου το πρόσωπο του ξεκάθαρα, πεντακάθρα. Φτάνουμε στην εκκλησία λοιπόν, μπαίνουμε μέσα. Και καθώ μπαίνουμε στην εκκλησία, πάω και κάθομε μπροστά αριστερά και γονατίζω. Και λέω θέμουν, μίλησε μου, λέω. Και ανοίγω την γραφή, τυχαία. Σε μια σελίδα. Και πέφτοντα στο κατά Ιωάννου ή Ευχαριστούμε την πρωταφιου γίνεται για τον Ιωάννη. Και συ παιδίων του υψίου του θέλει ονομαστεί και θέλει μιλήσει σε πολλού ανθρώπου, λεπτά στη δεσμάτια και ταλαιπάντα. Την μπροφιά που κάνει στον Ιωάνν. Και καταλαβαίνω ότι γιατί με το πανίγω και βάζοντα χρονική παιχνίδι και καταλαβαίνω, μου μιλάω θεό. Και δεν προλαβαίνω να τελειώσω ότι την παράγραφό που διάβαζα, σηκώνει το προφίτη από μια γενιά 90 χρονών στην άλλη άκρη τη μεριά και λέει και εσύ, πεδίων ή όσου του ψήφισε ονομαστεί και θέλει βοηθήσει πολλού ανθρώπου.
Σπύρος:Ακριβώ το γράφιο που έχει έτσι.
Θάνος:Όλη την παράγραφα που διάβαζα μου την έλεγε.
Σπύρος:Τι λέει τώρα.
Θάνος:Δύο φορέ συμαρτυρία. Και έχω πάθει σόκτο. Και αρχίζω να λέω, λέω πραγματικά εδώ υπάρχει ο Θεό. Και θέλω να προτρέψω κάθε αγαπητό ακροατή που θέλει να έρθει μέσα στην εκκλησία του Ισου Χριστού που ενεργούνται τα χαρίσματα. Λέει ο λόγο του Θεού ότι αν κάποιο μπει μέσα στην εκκλησία για πρώτη φορά λέει τότε μέσα του προφεντικού χαρίσματο, ο Θεό βγάζει τα κρύφια τη καρδιά του στην επιφάνεια. Γιατί για να προσκοινείσει το Θεό και να πει ότι πράγματι ανάμεσα σα είναι ο Θεό. Οπότε αν πάρει την απόφαση να έρθει να δει πώ είναι μέσα στην εκκλησία του Ισούχιστού και πώ είναι οι άνθρωποι που αγαπάνε το Θεό, όχι καλοί άνθρωποι, έχουν τα σφαλμάτά μα, έχουμε τα λατώματα μα, έχουμε τα λάθη μα, τα πεσήματά μα. Αλλά είμαστε εδώ και αγωνιζόμαστε να πράξουμε το θέλμα του Θεού. Πε, θέ μου, εγώ θα πάω για πρώτη φορά η εκκλησία. Εάν θέλει, μίλησε μου, βγάλ τα κρύφια τη καρδιά μου από μέσα για να καταλάβω τι ανάμεσα του. Γιατί μέσα στην εκκλησία του ισούχου του ενεργούνται τα χαρίσματα του αγιού πνεύμα. Τι όμορφα. Και αδελφέ, καθώ τέλειωσε το κύριμα, τέλιοσε λειτουργία, με τα είχαν πάλι προσεφή γιατί ήταν η μέρα νηστίτσια. Δεν είχε φαγητό. Δεν είχε εκατό. Μην έρθε καμιά μέρα νηστίσια και δε φάτε. Να έρθει και μια εκεί που έχει φαγητό. Όχι μανιστή. Ρωτήστε πριν έρθετε. Ναι, ναι, αν στείλτε στο. Μπορούμε να σα πούμε και στο Instagram μπορεί να στείλουμε.
Σπύρος:Στον Instagram πράγμα με ευκαιρία τώρα να κάνουμε μια διαφήμιση. Και στο Instagram και στο Facebook και στο YouTube μπορεί να μα γράψουμε σχόλιο με την επωνυμία Word of Good.gr οπουδήποτε μπορεί να μα δείτε και σύντομα ευελπιστούμε και στο TikTok. Με τη χάρη του Θεού και όπω ο Θεό το επιτρέψει και μα οδηγήσει έλεγχο μου. Άρα καλή πάσα ήταν αυτή.
Θάνος:Αμίν, αμίν. Αμίν. Και αφού έγινε αυτή η προφητή από αυτήν την αδελφή, έγινε το κύριε τέλοσε το κίνημα και μετά είχαμε προσευχή για την υχενιστή. Θα καθόμαστε 5-6 ώρα τα απόγευμα να προσευχούμε. Κάποια στιγμή λοιπόν στο μεσόδιάστημα εγώ σηκώθηκα να πάω ένα πιο νερό και να πάω του αλέντα. Και καθώ περπατούσε από τον μπροσυνό έδωμα που ήμουν προ τα πίσω, βλέπω στο τελευταίο έδωνο πίσω πίσω να κάθεται ο παππού που είχα δει στο λεωφορείο το πρωί που πήγε να εκκλησία και τον είχα κοροϊδέψει.
Κωνσταντίνος:Ο άστεγο. Ο άστεο. Ο άστερη.
Θάνος:Ο άστεγο με τα γένεια, που τον κοροϊδεύω. Και εκείνη τη μένωσα τόσο άσχημα μέσα μου. Λέω πρέπει να του ζητήσω συγγνώμη. Προσέκτε τώρα, δεν με είχε ακούσει τι θα πει. Εγώ μου να είμαι στο λεωφορείο, αυτό θα έξω το λεωφορείο. Και λέω θα πάω να του ζήσω συγγνώμη. Και πάω τον αγκαλιάζω και του λέω παππού να σου πω κάτι, του λέω, θέλω να σου ζητήσω ένα μεγάλο συγγνώμη. Γιατί σε είδα στο λεωφορείο απέξω και σε κορέδιε και τα γένεια σου. Σα κορόνισα για τα γένεια σα. Και εκείνο μου χαμογέλα και μου λέει δεν πειράζει, λέει, παιδί μου, δεν πειράζει, λέει. Συνηθισμένο είμαι. Και λέω με συγχωρείται, λέω. Λέει, σε συγχωρό, λέω ευχαριστώ. Και σηκώνομαι και εκείνη στιγμή από πίσω μου πένα ο δεφόρο ο Γιώργο, ο πημένα τη εκκλησία. Και του λέω, αδελφέ, Γιόργο ποιο είναι αυτό ο παππούζ εδώ. Και γυρνάει να δούμε και μου λέει ποιο παμπουθού δεν έκανε εδώ. Και κοιτούσαμε και δεν υπήρχε κανεί. Και κατάλαβα ότι αυτό ήταν ο κύριο. Και με διδάσκει να μην κοροϊδεύω κανέναν. Καθώ λέει μέσα στο λόγο του Θεού ότι αυτό ο άνθρωπο ο οποίο θέλει να κατοικεί από τη σκέπη του κιρίου, δεν ακούει κοροϊδέ για άλλου πόσο δεν μάλλον να τι λέει. Τι μόνο τι ακούει, να τι λέει κιόλα. Γιατί χάνει την έννοια του Θεού. Και εγώ το κατάλαβα. Θα μου πει τώρα για έναν που είπε κάτι τόσο απλό, ναι, για κάτι τόσο απλό. Δεν αρέσει το Θεό να κοροϊδεύουμε να κλεβάζουμε. Και αυτό είναι μια πολύ δυνατή εμπειρία για μένα στη ζωή μου για να μάθω να μην λέω, να μην κοροϊδεύω. Κανένα. Βέβαια θα μου πει το αίμα θε. Όχι. Γιατί δεν κοροϊδεύω, αλλά πολλέ φορέ μπορεί να πέσει, να σκεφτεί κάτι. Ανθρώπου, να ακούσει κάτι και να πάει να γελάσει. Αλλά γρήγορα πριν να μετανόμαι.
Σπύρος:Είναι αλήθεια αυτό που λέω και πρέπει ο χριστιανό να κρατάει την ισορροπή αυτή τη ζωή του στο τι λέει, τι σκέφτεται. Γενικότερα η άβρα, αν μπορεί να το πω έτσι, που πρέπει να εκπέμπει ένα χριστιανό, ένα παιδί του Θεού. Είναι αυτή του ανθρώπου. Όχι απλά του οβαροφανή, αλλά του ανθρώπου και του σεπτούν, του ανθρώπου ο οποίο βγάζει έναν όμορφο χαρακτήρα, μια όμορφη καθαρότητα, μια γατοσύνη, ο λόγο του στέκει. Δηλαδή ένα σύνολο πραγματών που δείχνουν οπτικά ακουστικά, αλλά και εστιακά θα λέγαμε, στον διπλώνει στο περίγυρο του, ότι αυτό είναι παιδί θεού. Και όταν ο άνθρωπο το κάνει αυτό με ηλικρίνια και όχι μια υποκρισία. Νομίζω ότι αντανακλάται σε όλου και το αντιλαμβάνεται ο κόσμο πολύ εύκολα.
Κωνσταντίνος:Αμέν. Για να μην το κάνουμε, μην το βάλουμε, το φάνη πιο δύσκολο από τι είναι. Κανεί μα δεν μπορεί να το κάνει.
Σπύρος:Ναι, εντάξει, δεν μπορεί να το κάνουμε. Αλλά.
Κωνσταντίνος:Κανεί μα δεν μπορεί αυτό να το κάνει. Αλλά το κάνει ο Χριστό. Αυτό είναι που κάνει αναγέννηση, αυτό είναι το έργο του Θεού στη ζωή του ανθρώπου. Και όπω το άκουσα και μου αρέσει πάρα πολύ και το λέω, όταν έχει το Χριστό στη ζωή του ανθρώπου και αρχίζει ο άνθρωπο και γίνεται φω, όπω είπε ο Χριστό, από τι μία εγώ ή με το φω του κόσμου, αλλά και από την άλλη είπε του μαθαί εσείται το φωτό του φω του κόσμου σαν πόλη που είναι πάνω στο βουνό. Και το φω δεν μπορεί να κρύβει. Αν είναι μια πόλη φωτίνει πάνω σε ένα βουνό, ότι και να κάνει, δεν μπορεί να το κρύψει αυτό το φω. Θα φέγει. Κάπω έτσι είναι και η ζωή του χριστιανού. Όλα αυτά που είπε, μπορεί και αν κάτσουμε να τα σκεφτούμε, να τα οργανώσουμε, να τα βάλουμε σε κουτάκια και καλούπια και να πούμε πρέπει να είναι έτσι, πρέπει να είναι έτσι, πρέπει να είναι έτσι, πρέπει να είναι έτσι και να φανεί πολύ δύσκολο. Εν τέλει όλο αυτό έρχεται φυσικά όταν έρχεται ο χριστό τη ζωή του ανθρώπου.
Σπύρος:Ακρινά έχει στη διάθεση.
Θάνος:Αμμή, αμύνα. Αυτό είναι ο άνθρωπο σου ευσεβή, ο οποίο έχει εντυθεί το χριστό. Ενδύτημα Χριστό ή λέω λόγο του Θεού. Γιατί ο άνθρωπο σου ασεβεί. Ανθρώπου δεν τρέπεται, δεν του τρέπετε. Λέει ότι θέλει, κάνει ότι θέλει και τον Θεό δεν τον φοβάται. Δεν πιστεύει ότι τον βλέπει ο Θεό. Γι' αυτό και μπορεί να κάνει αυτά τα ισχρά πράγματα. Μία άλλη φορά, θυμάμαι μια ωραία εμπειρία που είχα, είχα απογοητευτεί με κάτι πάρα πολύ και είχαμε βρεθεί έτσι με τη χαρά και όπω τα συζητούσαμε, τη λέω δεν θα έρθω εκκλησία σήμερα τη λέω. Ήταν παρασκευή. Όχι, μου λέει να έρθει. Λέω δεν έχω εκκλησία, λέω. Δεν θέλω εγώ αυτό το θεώ. Αυτό ο Θεό με μισή λόγω για να μου τα κάνει αυτά, λέω. Έτσι, έλεγε είποτευτεί και είχα πάλι θυμώσει. Όχι, μου λέει, δεν σε μισή ο Θεό, αγαπάει μου λέει. Δεν έχουμε, λέω, δεν πάω από θενά. Και η χαρά πήγε η εκκλησία. Και τι έκανε. Έβαλε έτοιμα και έγραψε το έτοιμο. Ακούστε τώρα. Ο θανά δεν θα έρθει σήμερα εκκλησία, θα βγει με μια παλιά του παρέα αν μπορείτε να προσευχηθείτε. Ακούστε το τώρα, έτσι. Καμιά φορά ντρεπόμαστε να πάμε τα αιτήματα με συντόπιν τη εκκλησία. Αλλά αυτό είναι πολύ μεγάλο λάθο γιατί η εκκλησία που είναι το σύνολο των ανθρώπων μα αγαπάει, δεν πρέπει να αντρόμαστε. Και προσεφέχεται με αγάπη για εμά. Δεν γίνονται ζήλη. Και εκείνη τη στιγμή προσευγήθηκε όλη η εκκλησία για μένα. Και ακούσετε τι έγινε που την ώρα που η εκκλησία προσευχόταν για εμένα χωρί να το ξέρω εγώ. Γιατί μετά μου το είπα, θα σου πω κάτι μου, αλλά μη θυμώσε, έβαλα έτοιμα αλλά και προσευχήθηκαν στην εκκλησία. Λέω εντάξει, δεν θυμό ευχαριστώ. Εγώ ήμουνα με την παρέ αυτή έξω και καθώ είχαμε κάτσε και σε ένα πεζούλι που καθόμαστε συνήθω, απέναντίμαστε ένα παγκόσμια. Εκεί ένα άνθρωπο αλκοικό ο οποίο έχει πει τρία τελάρα μπείτε με το κεφάλι κάτω πεσμένο. Σερνόταν στο παγκόσκι. Γύρω σε 9 μισή ώρα, 10, σηκώνει το κεφάλι του, εστιάζει στα μάτια μου με τα μάτια του, σηκώνεται, περπατάει αργά να πλησιάζει και μπροστά σε όλη μου την παρέαμε δείχνει το δάχτυλο και λέει τρει φορέ. Εσένα. Ο Χριστό αγαπάει. Ο Χριστό σε αγαπάει. Ο Χριστό αγαπάει. Τρει ⁇ φορέ. Και έπα στα σοκ. Είχα μήνε αποσβολωμένο όπω είπε. Μάρτισα αυτή τη λέξη αποσβολώθηκε στην τιμή. Λέει τι συμβαίνει εδώ. Με λέει ο Θεόσλωμα αγαπάει. Φεύγω. Πά στην εκκλησία και όπω είμαι μπαίνω στο τρένο και πάπα στην εκκλησία. Τελευταία λεπτά τη προσεφύνω μέσα πάλι μου μιλάει με προφυτή ο Θεό. Και μου λέει η φίλη σου που είσαι να πριν λίγο μαζί έχουν διπλή καρδιά. Οι αδελφή σου αγαπάνα δινά. Ακουλε. Και έχω πάθει σοκ και μετά βέβαια μου είπε χαρά, έβαλα έτοιμα λέμε συμφωνεί.
Σπύρος:Είναι τη ζηματά από όλα αυτά που έζησα.
Θάνος:Ναι, ναι, αλλά εκεί κατάλαβα τη δύναμη που έχει η προσευχή του σώματο του Χριστού. Γι' αυτό και λέει ο απόστολο Παύριο ζητάει συνέχεια τι προσεχέσει τον Αγγλων. Δεν τρέπετε. Προσευθείτε για μένα, έχω αυτό το πρόβλημα. Και γι' αυτό υπάρχουν και τα αιτήματα στην εκκλησία. Βάζουμε το έτοιμα ή είμαι άρρωστο. Έχω αυτό το πρόβλημα, τη δουλειά μου, όταν μη τριπόμαστε.
Σπύρος:Το σωστό είναι αυτό που λέει πολύ σωστά αδερφέ μου, γιατί μπαίνει πολλέ φορέ μέσα μα συντροπή ότι αν θα το μάθουν αδερφή και τι θα πουνε και. Και όμω δεν πρέπει να τα προσεγγίζουμε έτσι, έχει απόλυτο δίκαιο Θάνοντα.
Κωνσταντίνος:Και μου κάνει αντύπωση ιδέα τώρα το ανέφερε ο Θάνο. Ο απόστερο Πάβλο λέει ζητάει τι προσεφέσει τη εκκλησία να προσέφσετε και για μένα ο Πάβου έγραφε, για να λέω το λόγο του Θεού όπω πρέπει να τον πω. Ο Απόστο Παβλο, που έγραψε τι περισσότερε επιστολέ που κύριξε σε όλη την κουμίδα. Ο φόβο του ηταπίνωση, το πόσο αξία είχε γι' αυτό να προσευθυνθεί οι αδελφή, δηλαδή. Παρόλο την αποκάλυψη που είχε, δηλαδή δεν θα γίνονται το έργο του Θεού, θα γίνονται το έργο του Θεού. Δεν το βλέπετε έτσι ο Πάβου. Ο Πάβλο έλεγε εγώ τώρα έχω να κάνω κάτι το οποίο πώ το κανό. Κάτσε, προσευχθείτε, βοηθήστε με. Αυτό. Για να γίνει. Αλλιώ. Ανθρωποιεί μα.
Σπύρος:Δεν σημαίνει ότι επειδή είσαι ο Πάμπλο δεν θα προσεγγίσει και για μένα η εκκλησία του εκκλησία μα πούμε, έτσι.
Θάνος:Αμμίνα, επειδή έχουμε λίγο χρόνο ακόμα και δεν θα μα φτάσει η ώρα. Γύρω στα 10 λεπτάκια ακόμα. Θα πω δύο ακόμα εμπειρία και με τη χάρτη αυτό θα κλείσουμε και θα αφήσουμε του αγαπημένοι του ακροατέ, πιστεύω μετά να ζήσουν τι δικέ του εμπειρία. Καλό είναι να ακούσει τι δικέ μου εμπειρία και του σπρίρου και του Κωνσταντίνου και κάθε αδερφού. Αλλά σε καλή ο Χριστό να ζήσει τι δικέ εμπειρίε. Τη δική σου πορεία το Χριστό.
Σπύρος:Για αλήθεια είναι ότι όσοι ώρα τα ακούθηκα να πάω να τα ξαναζήσω τώρα. Και να δεν ξέρω μου ανέβημα. Πένο τη αυξάνει πίστη, αυξάνει και διάθεσή σου. Θέλω να τα ξαναζήσω. Τι οριόν ο Χριστό. Πώ είναι δυνατόν να χανούμαστε μέσα στην καθημερινότητά μα και να αφήσουμε αυτέ τι εμπειρέσει να αφήνουμε τον κύριο απέξο. Γι' αυτό το λέω. Οπότε μου αυτό το 10 δευτερόλεπτα θα τα προσθέσουμε στο τελικά. Είναι μόνο.
Θάνος:Να μην δώξει το κύριο. Μια εμπειρία έτσι που είχα κάνει κάτι πολύ άσιμο και το μετάνιοσα και θέλω να το μοιραστώ μαζί σα. Κάποια στιγμή είχα να καταλάβετε πόσο με έχει επισκεφτεί ο Θεό και με έχει αλλάξει. Είχα κάνει το σπίτι μου κοινόβι. Έπαιρνα αν τρόπο από το δρόμο και σε βάζω το σπίτι μου, να μείνουν. Η μάνα μου τώρα μέσα, ο ελεφό μου, να μου φωνάζουν, λένε, δυο του, όπου έφεργ και εγώ έφερα στο σπίτι. Και τότε είχα γνωρίσει ένα παιδί, το Γιάννη, νέο παιδί, ήταν 19 χρονών, 20 βαριά. Έρχε να δουλέψει το Χριστό. Έρχε να έρθει στην εκκλησία, αυτό είχε τότε μια κοπέλα και ένα βράδυ του διώξα το σπίτι. Μου λέει που θα μείνω. Σπίτι μου του λέω, θα μείνει, που θα μείνει. Και ερχόταν σπίτι μου και όπω σα είπα και πιο πριν είχα μια κουκέτα του σαλόνι, δεν φώμβινόταν πάνω εγώ κάτω. Αγκαλιά τώρα με το Γιάνει στο κρεβάτι. Αυτό ήταν κυκλοφορεί με το ποξενάκι μέσω στο σπίτι. Ανοίγει το ψυγείο πέντε γάλα, ταχύμα στο κύμα τώρα, έτσι. Και εγώ σκεφτόμουν και λέγει αντάξει, θα προχωρήσει με τον χρηστά μου, ξέρει, θα το κάνω για τον κύριο για να αρθεί ηκλησία, να προχωρήσει να σωθεί η ψυχή του, τον αγαπούσα. Αλλά έκανε κάποια πράγματα που δεν ήταν τόσο εύκολα. Να βιώνει κάποια ξέρει. Ναι, μου έλεγουν διώξει το ξεφράκοντα πολύ. Το λέει εντάξει, Κανεί μόνο έτοιμο. Δεφό μου, δεν είχε έτσι πλησιάσει ακόμα το θεώ, ξέρει. Και εκεί, λοιπόν, με το Γιάννη, τον φιλοξέντμα από σκρονιά, δυο-τρει εβδομάδε, δεν θυμάμαι τώρα να σου πω την αλήθεια, έχει βράσει χρόνια. Έβράδι κάθε βράδυ και που χτυπήσει για το κουδούν να κοιμηθεί. Το είχε βρίξει ξενοδοχείο στο σπίτι μου. Εγώ είχα όλη την καλή διάθεση να κάνω το σπίτι μου ξενοδοχεί.
Σπύρος:Οπότε έδεσε το κλικό. Έδειξε το κλικό. Είσαι στι διάθεσίε.
Θάνος:Και αλλά ερχόταν και εκκλησία, ερχόταν. Και μια μέρα ήταν τρίτη, μου χτυπάει το κουδούνι να πάμε συμμετέχει. Στην ότι έχουμε συμμετέχει. Και του λέω δεν θα μπορούσε να πάω σήμερα, όντω, θα μπορούσε κάτι σημαντικό να κάνω. Μου λέει καλαθα το βράδυ να κοιμηθούμε. Δηλαδή κάθε φορά που ερχόταν στο σπίτι με έρχονταν εκκλησία, δεν υπήρχε αυτό δεν έρχονταν εκκλησία. Και ήθελα να ακολουθήσει το χθερό, αλλά δεν έχει τη δύναμη ακόμα. Έρχεται λοιπόν στο σπίτι μου χτυπάει το βράδυ να μείνει πάνω. Του λέω, είχα κουραστεί από αυτήν κατάσταση. Του λέω δεν μπορώ να σε φιλοξενήσω του λέω. Λέει, η μάνα μου είπε, μην ξαναρθύσει. Όντω μου το είχε πει, απλώ δεν μου το έχει επιβάλει.
Σπύρος:Ναι, απλώ βρήκε στην φορέ.
Θάνος:Και εγώ έπαω ψέματα ουσιαστικά στην ουσία. Να του επιβάλω τη μην έρχεσαι. Ο Θεό να με λέει για το ψέμα που είπα. Και μου λέει, εντάξει, μου, είχα κοιμηθώ το δρόμο μου λέει. Απλώ δώσω μου λέει τουλάχιστον μια κουβέρνα για να μην γριών. Και του λέω, Γιάννη μου του λέω μία κουβέρτα, έχω το λέω, με τι θα σκεπατό του λέω. Σέματα πάλι. Είχα του δώσω. Αλλά δεν ήθελα να το δώσω. Και έφυγε. Εκείνη τη μη κατάλαβα πόσο μεγάλο λάθο έκανα. Αυτό το παιδί δεν ξανά, δεν ξαναβρεθήκαμε, δεν ξανάρθησε την εκκλησία. Μετά από αρκετό καιρό που το συνειδητοποιήσε, εκσέφτηκα πόσο κακό το έκανα. Καμιά φορά σε εισαγωγικά δεν μπορώ να συγχωρήσουν ευθύμετώ, τον έχω συχώρέσει, αλλά μου έρθε καμιά φορά αυτό στο μυαλό. Να έχω τύψει. Γιατί λέμε στη γραφή όταν ήμουν ένα γυμνό, λέει ότι κύριο με εντήσατε. Όταν ή μου ναστιχο με φιλοξενήσατε. Όταν μου να λέει στη φυλακή, λέει με επισκεφτήκατα. Όταν μου να λέει στο κρεβάτι του πόνο, με επισκεφτήκατε. Δηλαδή ο Θεό εντέλει δεν θα μα ανταμίσει τα ωραία λόγια που λέμε σήμερα. Αυτό είναι η υποχρέωσή μα να μιλάμε για τον Χριστό, αλλά θα μα ανταμίψει για τι καλέ πράξει πουε κάναμε στο συνάθροπο μα στον αδελφό μα έναν τον ελάχιστο, στον μικρότερο. Σε αυτό που βλέπω ότι είναι σύνονται. Για μένω αυτό είναι ένα σύμπαν του. Δεν τον είχα σε εκτίμηση. Σε αυτό όμω το ανασύμαντο, αυτέ τι πράξη θα δει ο Θεό. Τη πράξη αγάπη. Γιατί πίσω από τον άνθρωπο κρύβεται ο Χριστό. Λέει εφόσον το κάντε σε έναν τούτο των ελαχίσουν σε μένα το κάνατε. Και ξέρει το σκέφτομαι ακόμα και σήμερα. Λέει ο Χριστέ μου εσένα σε άφησε το κρύο να κρυώσει. Δεν άφησα το Γιάννη. Μέσα στο Γιάννη είναι εσύ. Και μου έχει μείνει πολύ έντονο αυτό και δεν θέλω ποτέ να το ξανακάνω. Ο Θεό να με βοηθήσει. Προστροπή μου του λέω και για κακό παράδειγμα.
Σπύρος:Πολύ ωραία εμπειρία και καλό είναι να μοιραζόμαστε και τέτοιου είδου εμπειρία. Γιατί τίνουμε να λέμε συνήθω τα πολύ ωραία και μεγάλα και θαύματα που όπω πολύ ωραία ακούσαμε και πρέπει να τα λέμε και αυτά προφανώ. Αλλά και αυτέ οι εμπειρίε τέτοιου είδου, οι οποίε είναι λάθη τα οποία έχουμε κάνει, διδάσκουν και αυτό που το ακούει ώστε να μην το επαναλάβει ή να μην το εφαρμόσει α πούμε, αλλά και ο άνθρωπο ο οποίο το εξωμολογείται δημόσια νιώσει πολύ καλύτερα ενό πει του Θεού.
SPEAKER_02:Αμίν, αμύμ.
Θάνος:Κι άλλη μια εμπειρία που ήθελα να πω που θα μου είχε στερή στη ζωή και ο Θεό με φύλαξε. Ήταν περίπου πριν δυο χρόνια, πήγαινα στο νοσοκομείο να δώσω αίμα. Ήταν άύτο, 15 άγωστο, ήταν 16 Αυγούστου, 14 εκεί μέσα στι γιορτέ τη πουλύπουν όλοι. Αύγεια όλη αφήνα, ήμουνα με το μηχανάκι και έχω κάτσει δεξιά λωρίδα. Ενωξί έχω σύντομα ο κράτο αλλά και την μέρα ήταν τόσο άδεια που λέω θα πηγαίνω με 5, δεν χρειάζε να πάρω κράνο. Σιγά. Και είμαι τώρα στη στροφή τη Κυφυσία που στρίβει αριστερά και μπαίνει με χαλακοπούλου, στην αρχή τη μη χαλακοπούλου. Και όπω είπαμε το μηχανάκι και στρίβω, έχω κάσει δεξιά λωρίδα πάω πολύ σιγά να πηγαίνουμε 20 χιλιόμετρα. Μπορεί και ούτε 20 χιλιόμετρα. Ξαφνικά από πίσω μου ακούω ένα μαρσάρισμα και δεν πρόλαβα να γυρίσω να δω, ακούω ένα μπαμ. Και ξαφνικά βρίσκουμε κάτω από μια μηχανή μπαμέ. Δεν είμαι πω και βικά, ήταν μια πολύ μεγάλη. Με το να νιώθω ένα χτύπο στο πάνω μέρο του κεφαλιού μου, πολύ δυνατό. Και να βρίσκουμε τώρα εγώ αγκαλιά με το παπί, αγκαλιά με το μηχανάκι, ανάμεσα στι δύο ρόδε τη μπαμφέ και να με σέρνει πάρα πολλά μέτρα. Δεν θυμάμαι πω σαν σπούντά, αλλά αρκετά μέτρα. Και εκείνη τη στιγμή εγώ από κάτω να βλέπω το μοντέρα από κάτω. Δηλαδή που είναι το κάρτα να βλέπω τα κάρτα από κάτω με τα μάτια μου και να λέω τώρα τελείω. Και το μόνο που σκεφτόμουν Θεέμου σε χώρε σε έναν. Πάρε με κοντά στο τίποτα άλλο, δεν μπορούσα να πω άλλο. Και βλέπω εκείνη τη στιγμή πίσω από το μηχανάκι όπω με έσερνε προ τα κάτω, βλέπω τον πονείρο, βλέπω το διάβολο. Και μου λέει τώρα σε τελείωσα. Μου λέει. Και εκείνη τη στιγμή ακούω το πνεύμα το άγιο από μέσα μου, τη φωνή του πνεύμα του Αγγίου. Δεν είναι η ώρα σου ακόμα. Και με προσπερνάει η μηχανή από πάνω, φεύγει, πάει σκάλεσε κάτι κολονά και σπάει όλα τα δάχτυλα. Ο άνθρωπο που είχε καβαλείσει στη μηχανή. Εγώ εντό μεταξύπρα να έχει φύγει το παπταί να έχει συντονιστή, να έχει μπει κάτω από κάτι κάθου. Να σέρνω στο πάτωμα με τον ποπό ήμουνα. Και αφού σταματά το σύρσιμο, κοιτάω δεξιά αριστερά. Εγώ λέω, δεν γίνεται ένα ζώω μετά από αυτό. Πρέπει να πήγαινε 120 χιλιόμετρα σίγουρα στου άνθρωποι. Σίγουρα. Σίγουρα μπορώ να πάει στα φρένα λίγο πριν πάνω, αλλά πιστεύω γύρω και γίταξω και το μαρσάνο πολύ να το μπά. Και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω αν έχω πεθάνει όχι. Δηλαδή αν τόσο δεν το πλέγα σίγουρα πέθα. Έπιανα τα πόδια μου. Δεν είχα σπάσει τίποτα. Λέω σίγουρα θα κάτσα σπάσει. Έμπαινα τα χέρια μου, τίποτα. Και εκείνη τη στιγμή θυμάμαι ότι έχω τίπει στο κεφάλι. Δεν μπορούσα όμω. Και κάνω το δεξί μου χέρι πίσω δεξιά και πιάνω μοραγία. Έτρεχε αίμα στα μάτια, το πλημμύρε όλο μου το χέρι με αίμα. Εγγί τη μερχίζω και κλαίω. Λέω πω που λέω θέμουν, τώρα θα μείνω χαζό. Τουλάχιστον μην είθανω. Να μην μείνω σε χαζόλα. Λέω, πεθαίνω, πάραμε κοντά σου λέω τουλάχιστον. Ήθερα πεφέσαι. Και να κλέω στη μέση τη ασφάλεια τώρα. Παρνιά για άνθρωποι να βλέπουν που κλαίω. Σε παρακαλούσε, ελέγξει θέμα. Δεν μπορεί να πω κάτι άλλο. Μόνο λέει σέμα. Και εκείνη τη στιγμή στιγμιαία βάζω το αριστερό χέρι, πάλι στο κεφάλι μου πάνω, και δεν υπήρχε ύχνω από αίμα. Ούτε πληγεί. Και τρέχει ένα από απέναντι φωνάζοντα, άγιο, άγιο είχε. Τον Αγγιό είχα τον Ισού Χριστό. Και μου λέει, χτύπησε το κεφάλι, το είδα. Το πού είναι τα έματα. Του λέω εδώ, έπαιζε να το έχω βγάλει έμαθα, δεν ξέρω. Άσυμα να ψάξω. Βάζει φακόμ που ψάχνετε όλο το κεφάλι που δεν θα πληγεί. Ο Θεό μου είχε θεραπεύσει ακαταία. Με φύλαξε και από το ατύχημα, αλλά και το μικρό χτίμα το οποίο είχαμε το θεράστρεο.
Σπύρος:Όπω ο Μάλκο με αυτή που ο κύριο του θράπεστρομένο αυτή. Θα βιώνουμε και εμεί αυτά τα φαίρα πράγματα. Αυτή είναι τα θαυμαστά και τα ωραία.
Θάνος:Ήταν κάτι συγκλονιστικό για μένα.
Σπύρος:Και για μα συγκροιστικό είναι τα κουμπάματα.
Θάνος:Γιατί εγώ ήμουν ένα σίγουρο που δεν θα ζήσω. Δεν ξέρω αν μπορώ να σα περιγράψω πόσο δυνατότητα ήταν η σύγκρουση που έγινε.
Κωνσταντίνος:Μπορούμε να καταλάβουμε μόνο εικόνε. Εικόνε. Άμα κάποιο δεν έχει ζήσει, τρακάρισμα, κάτι παρόμοιο, οτιδήποτε που δεν είναι πολύ που έχουν ζήσει κάτι παρόμο και μπορεί να το αναφέρουν έτσι εύκολα. Δεν μπορούμε να καταλάβει. Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω παράδειγμα. Τι μπορεί να είναι. Δηλαδή πώ μπορεί να το βίβε σα, πώ είναι η μηχανή να περνά από πάνω σου, πώ είναι το. Δηλαδή ακούγεται σαν κάτι εξω πραγματικό. Σαν πέρα από αυτό μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπο και αν το έχει περάσει.
Σπύρος:Δεν μπορεί να μπει σε καμία των περιπτώσεων μέσα στο βήμα σου και να το γνώσουμε στο νιώσε, αλλά ακούγοντα το νομίζω ότι δημιουργεί έντονο suspense μέσα μα. Ειδικά βάζοντα μετά την πνευματική περίσταση που μα περιέγραψε, γίνεται. Ακόμα πιο θαυμαστό όλο αυτό.
Κωνσταντίνος:Αυτό που μπορούμε να καταλάβουμε με τη χάρτη του Θεού είναι αυτό που έχουμε ζεισει και εμεί. Ο Θεό κύριο να μα ταπαιδεύουν κάτι. Αμμή. Όχι, κάτι τόσο έδωσε βέβαια. Του λέει το αίμα και να τρέχει και μετά να μην το έχει, αλλά από αντίστοιχα εσύ.
Θάνος:Αφού εγώ δεν μπορούσα να το πιστέψω μετά. Ότι έγινε αυτό. Γιατί έβλεπα το αίμα και λέω δεν γίνεται, από κάπου βγήκε αυτό το αίμα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω τι έγινε αυτό. Και θέλω να πέτω πάνω σε αυτό, μου είχε δείξει κάποιο ένα όνειρο. Μου είχε δείξει συγχώμενα αν παίρνω και πριν το χρόνο. Μου είχε δείξει ένα όνειρο Θεό. Μου είχε δείξει ότι ήμουνα μέσα σε μια φυλακή, με φυλακισμένο με το χειρότερο εγκληματία όλου του κόσμου. Και ήμασταν πρόσωπο με πρόσωπο, γρίλιζ όταν με πλησίαζε και φώναζε θα σα σκοτώσω. Θα σε σκοτώσω, μου έλεγε. Και εγώ δεν φοβόμουν καθόλου, είχα την ειρηνική του θεού μέσα μου. Το κίτρεκα κατά πρόσωπα και του λέω γιατί θέλει να με σκοτώσει. Και η γυρνά και μου λέει, Γιατί ζηλεύω τα χείληση μου λέει. Και εκείνη τη στιγμή έκταμενα αστυνομικό, ανοίγει την πόρτα, με βγάζει έξω και με πάει σε ένα γραφείο και μου δίνει μια σφραγίδα, που είναι η βεβαίω τη εσωτερική. Και κατάλαβα αδερφέ, πήρω ότι ο διάβολο είναι αυτό ο οποίο θέλει να μα σκοτώσει και πνευματικά, αλλά και σωματικά αν μπορεί να χαθούν. Ένα ανθρωποντόνο απαιτή όπω λέει ο λόγο του Θεού. Για να μην μιλάμε για το όνομά του. Να μην διαδίδεται η βασιλία των ουρανό να μην ζώζονται άνθρωποι. Γι' αυτό και σήμερα που ακούσει το λόγο του Θεού μέσα από το podcast, μέσα από το YouTube από οδήποτε και να τον ακούσει, εάν έχει διαλογισμού, δεν είναι από δικέ σου σκέψει. Αυτά που λένε τώρα και υπερλάνουν και τι εκλεισεί και είναι ερετική. Δεν είναι σκέψει δικέ σου. Είναι σκέψη του διαβόλου, ο οποίο είναι ανθρωποντό απεί και θέλει να σε πάρει μακριά από το Θεό. Ενώ ο Θεό σήμερα αγωνίζεται μέσα από αυτό το podcast, να συμφέτει λίγο πιο κοντά του. Λίγο, να τον δοκιμάσει. Κι αν εσύ κάνει ένα βήμα, θα κάνει δέκα προ τα σέντ. Δοκήμασε τον όμω. Μην αφήνει την σκέψη του διαβόλου να σε επηρεάζουν. Αυτό ήθελα να πω και κάτι ακόμα άλλη μια φορά μου έχει συμβεί με τη χαρά να είμαστε με το μηχανάκι, να πηγαίνουμε εκκλησία και ξαφνικά να βίνει το μηχανάκι και να μένει, να χαλάει. Και λέω πω που λέω τι θα κάνουμε τώρα. Η χαρά, η ξύπια μου λέει, Θα πάρουμε το τρένο που πάμε. Λέει, χαρά τα λεπορθούμε. Δεν πειράζει, να πάμε μου λέει εκκλησία, να μην πάμε την εκκλησία. Βαίνουμε στο τρένο, πάμε εκκλησία, γυρνά με το βράδυ, πρόχναμε το βράδυ το μηχανάκι μέχρι το σπίτι, να δούμε τι έχει χαλάσει. Φτάνουμε σπίτι, πέφτουμε, κοιμόμαστε και μέσα στο βράδυ ξυπνάει χαρά. Και την έχει επισκεφτεί ο κύριο. Και τη λέει: Ξέρει τι λέει γιατί εγώ έκανα το μηχανάκι να χαλάσει. Λέει χαρά όχι κύριοι. Γιατί θα γινόταν τροχαίο τη λέει. Ο κύριο ο ίδιο το πεμά στο βράδυ. Και την επόμενα το πριν μου τόπε. Και εκεί χάρηκα, γιατί πολλέ φορέ μπορεί να βρίσκουμε εμπόδια σε κάτι και να λέμε. Μα γιατί τώρα το εμπόδιο, Εκκλησία ήθελα να πάω, το καλό ήθελα να κάνω. Όμω ο Θεό βλέπει πιο μακρύ από εμεί. Για τα πάντα μπροστά στο θέα γυμνά και τετραχισμένο, ο Θεό είναι ένα αιώνει ο παρόνο. Βλέπει παρελθόν παρόν και μένουν σε ένα. Ειόνει ο παρόντο Θεό.
Σπύρος:Ένα φέ μου, έτσι πολύ ωραία, πάρα πολύ ωραία το έθιο. Και να σα πω αυτό, είμαι ότι κατάλαβα και για ποιο λόγο είχα ένα ατύχημα και εγώ το τροχείο λίγο μετά την πίστη μου εκεί περίπου ανάμεση δύο χρόνια. Μου έδωσε το ένα βασίω να αντιληφθώ γιατί ο διάβολο προσπάθησε να μου προκαλέσει αυτή τη ζημιά. Έτσι και εγώ είχα όντω. Και κατάφερε να με αποστασιοποιήσει όχι από τον κύριο εμένα, αλλά από τι ψυχέ που μίλα γιατί έχει την περίοδο. Έρχεται και μια πάντηση σε αυτό που είχα λίγο απορία εκείνη την περίοδο. Δώξα στο Θεό. Μέσα από αυτό το podcast λοιπόν. Ευχαριστούμε πάρα πολύ. Συγγνώμη μα τα σκουράσαμε. Τελφέ μου εδώ κάθε μα τα ακούμε αυτά και να τα βιώνουμε περισσότερο ακόμα. Δεν το συζητάμε. Είναι χαρά μα.
Κωνσταντίνος:Όλη η ουσία είναι πάντοτε και ο λόγο του Θεού είναι ένα βιβλίο, αλλά ο Θεό πάντα μα καλέ και το διαβάσουμε μόνο να το πράξουμε. Οπότε πολύ ωραία το επισπείρο. Ευχαριστούμε το Θεό για τον φανάση και τι εμπειρίσει που έχει για όλα αυτά που ομολόγησε. Και αυτό που ευχόμαστε και σε όλου και στον εαυτό μα είναι αυτά που ακούσαμε να τα βιώσουμε κι εμεί και να τα βιώνουμε και εμεί. Να έχουμε και εμεί εμπειρίε ότι με τον Χριστό όλοι μα πάντοτε να ενεργεί στη ζωή μα.
Σπύρος:Αυτό είναι το ενεργεί σωστά. Αλλά βγάζοντα ένα ασφαλέ συμπέζουμε όλα αυτά, βλέπουμε ότι ο Θάνο προσπαθούσε να τον ζήσει στο Χριστό. Άρα ίσω είναι το κινητό μα αυτό να πρέπει να θέλουμε να το ζήσει.
Κωνσταντίνος:Δεν είναι παθητική.
Σπύρος:Έτσι, ακριβώ. Όχι να θέλουμε ακριβώ πολύ σωστά. Δεν είναι παθητική η θέση μα.
Θάνος:Μου έλεγε οδελφό ο κανένα γιορτή που έχει φύγει από τη ζωή και να έχω πολλή σε εκτίμηση στον άνθρωπο που έχει υπηρετήσει από πατέρα μου. Έλεγε πάντοτε και σε μένα και σε όλου. Να χτίσει μια σχέση με τον Χριστό. Να χτίζει μια σχέση με τον Χριστό. Μου έχει μείνει αυτό. Μια σχέση με τον Χριστό.
Σπύρος:Να είναι, όπω το πρόσφατα σκέφτηκα και κλείνω με αυτό. Φίλο σου και όχι παλιόφιλο. Και γιατί το παλιόφιλο το ξεχνά, ήταν κάποτε φίλο σου και συνέχισε να μνήσει μαζί του. Τι ωραία πέρασε ένα κινητό, με τον παλιόφιλο. Να είναι φίλο σου συνεχώμενα. Τώρα, στο παρόν, όχι κάποτε. Ευχαριστούμε πάρα πολύ θάνο μου. Και σα πρωτορείται όλου του ακροατέ που ήταν μαζί μα. Χαιρόμαστε έτσι να έχουμε τέτοια επεισόδια. Θέλω να σα ευχηθούμε ο κύριο να είναι μαζί σα, να ακολουθήσετε όποιο θέλει τα social media, τα social media του World of God στο Facebook, Instagram και με την επωνυμία World of God, όπω είπαμε και ενδιάμεσα τη εκπομπή, ώστε να παρακολουθεί το πνευματικό περιεχόμενο αυτόν τον έσχαν των καιρό και είναι ευκαιρία για όλου να πλησιάσουμε και άλλο τον κύριο. Ο Θεό να είναι μαζί σα με τι φέσει μα και την αγάπη μα για σα.
