Eric Bergeys en Vincent Méclot

Vincent en Eric delen, na 28 jaar samen, hun voortdurende ontdekkingstocht in persoonlijke ontwikkeling, ouderschap, en de schoonheid van het alledaagse. Eric vertelt openhartig hoe zijn onzekerheid de drijvende kracht was achter de groei van kappersketen Kréatos. Een confrontatie met Wouter Torfs bracht hem dichter bij zichzelf en leidde hem uiteindelijk naar innerlijke rust en een spirituele ervaring in Costa Rica. Hier vond hij wat externe successen niet konden bieden: een ontmoeting met zijn ware zelf.

In kwetsbare gesprekken spreken Vincent en Eric over gedeelde pijn en hoe die hen blijft verbinden. Samen hebben ze een weg van opstellingen, confrontaties, en diepe kwetsbaarheid bewandeld, wat hen telkens dichter bij elkaar brengt.

De zee biedt Eric rust en een moment om alles los te laten. Voor Vincent ligt de essentie van het leven bij hun kinderen en in zijn missie om jongeren via zijn project "Over de Streep" te inspireren. Hun verhalen zijn een ode aan het echte leven, waarin ruimte is voor zowel pijn als vreugde.

--
Bij Full of Wonder begeleiden we ondernemers en geliefden op een reis naar zichzelf en naar elkaar.

We geloven in jouw kracht om bewuste relaties aan te gaan, zowel zakelijk als privé. We zijn er om jou te ondersteunen bij het realiseren van deze missie. Samen streven we naar échte verandering en impact.

https://fullofwonder.be

https://instagram.com/fullofwonder.be
https://facebook.com/fullofwonder.be

De Wonderlovers Experience is hét liefdestraject-op-maat voor zelfbewuste ondernemers en hun partner. Het is een ontdekkingsreis naar jezelf en naar elkaar, zodat jullie samen jullie droomrelatie beleven!

Via de website kan je je persoonlijk gesprek aanvragen met ons om te kijken hoe jullie samen de ommezwaai maken van geleefd worden naar het volle leven, zowel in jullie relatie als in je onderneming.

https://fullofwonder.be/wakeup/

Neem een grote stap in jullie reis van “geleefd worden” naar “voluit leven”!

Transcript

Nou ja, op een gegeven moment had ik honderd salons.
Iedereen ging uit de weg voor mij, want ze hadden ontzag voor mij, of ze hadden bang van mij.
Het was altijd iets, maar een normale verbinding zat er niet in.
Dus het leercontractje van 16 kwam solliciteren, te bibberen van de schrik voor mij.
En ik zat daar zo ongemakkelijk als de pest, omdat ik de grote baas moest spelen en ik mij zo onzeker voelde als de pest.
Dus je kunt je voorstellen.
Welkom bij de Bedrijf de Liefde podcast.
Hey, wij zijn Gritalis Verhaard en Koen Pellegrims van Full of Wonder.
En wij nemen ondernemers en hun geliefden mee op reis naar zichzelf en naar elkaar om samen hun droomrelatie waar te maken.
Als je tijdens deze uitzending denkt, dat wil ik ook, maar misschien hebben we daar wel wat hulp bij nodig.
Vraag dan jullie gratis wake-up call aan via onze website fullofwonder.be.
In deze podcast hebben we het over ondernemen en verbinden, over de boardroom en de bedroom, over vallen en opstaan, over lachen en huilen, over kinderen, over honden, over het hoofd en het lijf.
Maar vooral over liefde en over passie voor het leven.
Zijn er thema's waar jullie het absoluut wel over willen hebben, dat je nu al voelt van...
Zelfantwikkeling vind ik geweldig, energie vind ik geweldig, verbinding vind ik geweldig.
Oh ja, er zijn er veel.
En absoluut niet zijn er thema's.
Oh no.
Seks.
Ik kan meenemen dat je het er nooit over hebt.
Maar dat willen we er hier niet over hebben.
We hebben het er wel al tijd over.
Vandaag niet.
Ah ja, dat is misschien pas na tien uur van de avond.
Nee.
Goh, nee.
Ik denk dat ik enorm aansluit.
Maar daarin, uiteraard denk ik ons, de manier dat wij samenwerken of samengewerkt hebben,
is ook altijd wel een mooie, vind ik, om daar te kijken.
Ons achtergronden, ons levensverhaal ook wel een stuk.
Dat is misschien niet voor nu, misschien op een ander tijdstip.
Maar je weet dat ik werk voor jongeren.
Dat hoort misschien niet hier plaats in, maar dat is misschien wel eens een tip voor iets anders.
Ik heb een organisatie die zich inzet tegen pestgedrag.
Ja, maar het is lang geleden dat we dat gesprek hadden.
Ja, maar dat is nog een ander verhaal.
Nee, maar dat mag zeker.
Kennen jullie elkaar?
Nee, nee, nee.
Via James?
Via James.
We hebben eens gebeld.
Ja, en James heeft op een gegeven moment dan gezegd van, ja, zou je dat goed vinden voor een podcast?
En we dachten, oh, ja, ja, ja.
En dan is er een jaar over gegaan, denk ik.
Nee, nee.
Nou, weet ik.
Dus, nee, nee.
Dus waarom voor de rest zien we wel?
Zien we het er nog boven?
Wat ik ook nog belangrijk vind...
Spreek daar maar zeker over.
Ja, ja, ja.
Als dat nog boven zou komen, dan komt dat zeker.
Wat ik eigenlijk vind, is ik heb mij als jonge gast extreem onzeker, eigenlijk een nul gevoeld.
Eigenlijk niks gevoeld.
En heel dat proces binnen het bedrijf, binnen zelfontwikkeling, binnen energiewerk, heb ik eigenlijk gedaan, dat traject heb ik eigenlijk gedaan naar mezelf een persoonlijkheid voelen.
En zelfzeker voelen.
En dat is jaren van mijn leven gekost en moeilijk geweest.
En dat is er dan toch gekomen.
Terwijl ik had gedacht dat gewoon moet komen.
En dat vind ik ook wel een belangrijke, als dat moest gesproken komen.
Ik denk dat we het heel complementair tussen ons hebben.
We hebben allebei eigenlijk een heel slechte jeugd gehad.
Ik denk dat we vertrokken zijn.
Heel erg verschillend.
Maar, ja, kijk, misschien is dat al het gebeuren.
Ik denk dat we vertrokken zijn.
Vertel maar.
We hebben alle twee.
Heem me zelfs.
Oh ja, oké, ça va.
Ja, ik denk, als ik dat zeg, een beetje een zware nachtergrond, dan denk ik dat we ons daar ook wel in gevonden hebben.
Ik denk dat we twee totaal verschillende types waren die elkaar op een onmogelijke manier ontmoet hebben.
Ja, wij zeggen altijd, wij zijn twee pijnlichamen die mekaar daarin gevonden hebben.
In die pijn mekaar gevonden hebben.
Bijna als verbindende factor.
Precies.
Mooi gezegd trouwens.
En vandaar zijn we eigenlijk, ja, we beginnen ontwikkelen.
En van daaruit is er ook enorm veel mogelijk, want als de ene een uitschuift of de andere een uitschuift,
dan kunnen we toch altijd door dat pijnlichaam de essentie ervan vinden.
En het, ja, altijd terugkomen.
Ik denk dat we het krachtige is tussen ons twee is geweest.
We zijn nu 28 jaar samen.
Als je gaat zeggen, 28 jaar Erik Vincent, wat is dat?
Het is 28 jaar, we hebben gevochten met elkaar, we hebben afgezien, we hebben gegroeid met elkaar,
plezier gehad met elkaar, ontwikkeld, gecreëerd.
En dan af en toe keer je dan terug die klets en dan worden ze even teruggeduwd naar dat verleden.
Dat je toch nog merkt, na al die jaren, we hebben daarmee leren omgaan, we hebben daarmee leren werken,
we hebben daar iets heel krachtig mee kunnen doen.
Maar tegelijkertijd blijft dat iets heel krachtig.
We zeggen, we hebben vaak tegen elkaar, van kijk, er zijn dingen gebeurd in je verleden, in je jeugd,
die je gemaakt hebben, tot waar je nu bent.
Maar tegelijkertijd, ik geloof heel niet meer in het stukje van, dat je dat allemaal kunt oplossen.
Ik geloof meer van, je gaat daarmee leren leven.
En je gaat daarmee leren omgaan.
En die wijsheid, en ik merk zelfs nu nog, zelfs bij het vandaag of gisteren,
zijn er nog altijd momenten die naar boven kunnen komen.
En je denkt van, ja, dat zijn wij een beetje.
Maar ik heb altijd het gevoel gehad, ook vanuit die, het gevoel van, ik ben niks waard,
heb ik altijd het gevoel gehad, ik moet dat verstoppen.
Ik mag dat niet laten zien.
Ik moet, dat is ook de reden waarom ik mijn bedrijf begonnen heb.
Ik heb altijd gedacht van, als ik ooit zelf baas ben, dan, nee, ik moet eigenlijk vroeger beginnen.
Mijn vader zei altijd van vroeger van, ik was nog de Belgische vrang.
De jongen zegt, werk heel hard en spaart heel hard, want als je je eerste miljoen hebt op je rekening,
Belgische vrang, dan gaat u de man voelen.
Ja, dan gaat u het gevoel hebben van, I did it.
Dan is het opgelost.
Dan is het opgelost, precies.
Dan betekent je iets.
Ja, dan betekent je iets.
Dus werken van mijn vijftien, werken dag en nacht, en sparen, en ik ben dan zo gierig als de pis,
dus dat kwam allemaal heel goed uit.
Toen, toen.
Dus mijn bankrekening, ik moest nu thuis niks afgeven, mijn bankrekening, die steeg tot en met,
en binnen de kortste keer had ik een miljoen.
Dus ik kijk naar mezelf, ik denk, dan vul ik me nog een nul.
Dan vul ik me nog slecht.
Dan vul ik me nog helemaal niet anders dan ervoor.
Ik denk, wacht, index, bedoel, het zal twee miljoen zijn.
Mijn vader stamt wat een oude tijd.
Het zal twee miljoen zijn.
Dus werken, werken, werken.
Twee miljoen.
Kijk, weer terug naar mezelf.
Beetje introspectie.
Weer niks veranderd.
Op de duur had ik vijf miljoen.
Er was weer niks veranderd.
Ik denk, nee, klopt niet, hè.
Ik zeg, weet je wat ik ga doen?
Ik had het weer gevonden.
Ik heb altijd nieuwe ideeën, nieuwe projecten.
En die hebben we dan ook samen.
En zo maakt dat ook, of niet, waar we dan ruzie over maken.
En ik denk, weet je, ik ga die vijf miljoen, ik was ondertussen al kapper, ik zeg, ik ga die vijf miljoen steken in een keten te maken.
Dan maak ik mijn eigen biotoop.
Dan ben ik de baas.
Ja, naar de baas keek ik toch altijd iedereen op.
Dan zien ze dat niet dat ik mij onzeker voel.
En dan kan ik die onzekerheid achter mij laten.
Ja, ja, ja, ja, ja.
Op een gegeven moment had ik honderd salons.
Iedereen ging uit de weg voor mij, want ja, had een ontzag voor mij, of ze hadden bang van mij, of het was altijd iets, maar een normale verbinding.
Ze had er niet in.
Dus het leercontractje van zestien kwam solliciteren.
Te bibberen van de schrik voor mij.
En ik zat daar zo ongemakkelijk als de pest, omdat ik de grote baas moest spelen, en ik mij zo onzeker voelde als de pest.
Dus kun je je voorstellen, hè.
En maar muren bouwen rond jezelf.
En maar muren bouwen.
Hoe hoger, hoe dikker, hoe liever, hè.
Dus met niemand, dan zijn er zo een afstand opgebouwd met iedereen, met niemand kunnen verbindingen opbouwen.
Want ik kan er wel van blijten als ik erop denk, hè.
Ja, ja, ja.
Amai.
En welke gevolgen had dat voor u op dat moment dan?
Slopend.
Ja.
Constant het gevoel.
Ze gaan mij, ze gaan mij, ze gaan dat ontdekken.
Ontmaskeren zo.
Ja.
Ik zal ontmaskerd worden.
Ze gaan mij, ze gaan mij, ze gaan mij betrappen.
Ja.
Ze gaan mij, ze gaan dat...
Dat ik niets nut ben.
Wel, ik niet.
Ik heb gewoon geluk gehad.
Ik kan niks.
Ik ben een nul.
Ook al zei iedereen, maar hij is geweldig.
Kijk, wat jij gerealiseerd hebt, dat is fantastisch.
En in mijn gevoel was ik gewoon een nul.
Ik bleef een nul.
Kun je je dat voorstellen?
Dat is toch afschuwelijk gewoon.
En dus die honderd salons, die keten, dat loste eigenlijk niks op?
Nul.
Dat loste niks op.
Ook contraire, want bij ieder vergadering zat iedereen, als het te moeilijk werd, want
ja, al de rest, als het gemakkelijk was, of media, media moeilijk, dan losten ze het
zelf op.
Maar als het te moeilijk werd, ja, dan werd er naar mij gekeken, hè.
Ja, want ik was de grote baas.
Ik wist alles.
Ik kon het oplossen.
Haten het gewoon, hè.
Ik kwam ergens binnen en zei ze, dat is onze grote baas.
Haten het gewoon.
Ja, kroop gewoon weg.
Kroop weg, hè.
Ik moest er niet van weten, hè.
Nee, ik wou gewoon één van hen zijn.
Ik wou in de verbinding, in de connectie komen.
Ik wou helemaal in de grote baas zitten, op die een troon.
Dat paal niet.
Maar je haatte alles op dat vlak, hè.
Ik herinner me nog, alweer aan grote shows deden, of zo, en jij moest op dat podium
gevoerd worden.
Ja, ja, als uithangbord, ja.
Oh, licht?
Als uithangbord, ja, natuurlijk.
Ja, ik wil een liedje geven.
Terwijl dat eerdere podiumwerk is, is het mijn natuurlijke biotoom, ondanks dat je die
onzekerheid ook heel lang hebt gevoeld.
Wordt totale andere uitwerking.
Maar ik herinner me nog voor hem, dat je kan er nu recht staan en dat je kan het woord
nemen en dan denk je dan, wauw, die heeft dat altijd gekundig, maar in die tijd, ik zie
nog met allemaal briefjes staan en compleet op van de zenuwen en dan nog maar liefst dat
iemand anders dat deed, maar hij niet.
Maar ik moest het doen, ik was een baas, dus ja, ik moest het doen.
Maar ik herinner me goed, dan hadden we een show met WV's.
WV's, die werden niet gehuurd en dat was een imago en toestand.
Ik kan daar dus geen goeie dag gaan tegen zeggen, hè.
Oh nee, ik voelde mij zo groot.
En zij waren zo groot.
Dus ik was met iedereen geïntimideerd.
Met iedereen.
Dat was afschuwelijk.
Echt afschuwelijk.
En dan heb ik het gevonden.
En dan ook met leading by being, met al die zelfontwikkelingen te doen, met die opstellingen
te doen, met die...
Heb ik gedacht, maar wacht even.
Dat is niet de oplossing.
Ik moet ik mijn eigen niet verbergen.
Ik moet mijn eigen juist laten zien wie dat ik ben.
Ik moet gewoon zijn wie dat ik ben.
En met dat stapje voor stapje.
En pas op, hè.
Je hebt een imago opgebouwd voor die drieën.
Mijn moeder...
Je luidt het woord gewoon wel heel gemakkelijk hier, hè.
Ik moet mij gewoon laten zien.
Ja, dat is ook zoiets.
Maar mijn moeder zegt altijd, als jij verandert, jij wordt vroeger zo'n braven en zo'n lieven
en zo'n...
Oh ja, tuurlijk, een people pleaser tot en met...
Ze zegt gewoon verschrikkelijk geworden, zegt hij altijd.
Nee, ik ben mezelf...
Ze herkent haar zo niet meer.
Ze herkent haar zo niet meer.
En nu, ja, ik ben...
En ik merk mij, hoe langer, hoe meer mezelf te zijn en te doen wat ik moet doen, ongeacht
wat de ander ervan zegt en ervan denkt.
Het eerste wat ik zei laten doen, als ik mijn bedrijf gestopt heb, ik heb me volledig laten
tatoeëren.
Ja, mijn lijf stof vol met tatoeëren.
Ik zie het prachtig trouwens, ja.
En ja, iedereen heeft zo'n beetje van, als de mensen van het bedrijf mij nog eens
een keer op Facebook op foto's zien en zeggen, oh, maar je ziet dat, wat heb je allemaal
gedaan, oh, oh, oh, oh.
Dat was echt zo, ik ben een rebel.
Ik ben geen people pleaser, ik ben een rebel.
Ik wil mijn mening zeggen, ik wil tegen de...
Ik doe mijn goesting zo.
Ik doe mijn vlammeste goesting.
Maar dat is best hevig ook, hè.
Ik ben in dat proces ook.
Nu, ik heb niets van, ik herken hem niet meer, dat is niet zo.
Maar ik moet wel toegeven, ja.
Ik zie u lachen, maar...
Ik heb ook wel...
Ja.
Alben, ja.
Je leert iemand kennen, ik zeg het, 28 jaar, je wordt daar verliefd op.
En op een gegeven moment, ik wil dat nooit vergeten, je zei tegen mij, ik hou op pensioen.
En ik zo, ja, ja, jij, ik hou op pensioen.
En dat was eigenlijk voor mij het eerste signaal dat hij echt aangaf, en nu is het genoeg geweest.
Niet vanuit boosheid, naar het verleden, maar gewoon mee, nu is het om mij.
Erik kiest voor Erik.
Ja.
Ja.
Ja.
En zelfs gisteren nog, er gebeurde iets dat ik zei van, allee, dat doe je nu toch niet.
Want ik ben al, je hebt toch wel een beetje een braver, een serieuzer dan jij, zowat.
Toch?
Ik denk dat we wel mogen zeggen.
En die zin zei, dit is wie ik ben.
En ik had ze niet als echtgenoot, ik denk ze van, ja, weet je, is het nu tijd om de echtscheiding aan te vragen?
Ja, of nee?
Nee, nee, dat is een grapje.
Maar ik had echt zoiets van, ja, eigenlijk, ja, dat is wie jij bent.
En dat is ook, eigenlijk is dat oké.
En ja, soms verzet ik me er wel een keer tegen te denken van, nu ga je echt wel stevig uit, uit de, allee, dingen, dat ik denk van...
Eerover, hè.
Eerover.
En dan denk ik, ja, nee, wie ben ik ik om hem daarin tegen te houden?
Dus ik support dat wel, omdat dat soms...
Ik kan wel inbeelden dat dat voor sommige mensen wel een beetje moeilijk is.
En hoelang is dat nu geleden, ongeveer?
Dat je op pensioen zit gegaan, mogen we dat zeggen.
Dat is het stuk dat je moet knippen, zeker niet?
Nog niet zo lang, hè.
Dat Erik voor zichzelf is beginnen kiezen, ik zal het zo uitdrukken.
Ja, pas op, ik wil eigenlijk al tien jaar geleden stoppen als CEO.
Omdat ik al tien jaar geleden door...
En het is eigenlijk gekomen door Wouter Torfs.
Wij zaten in een groepje van CEO's.
Wouter, Bart van...
JBC.
JBC.
Joost van Corona.
De CEO-counsel.
Nee, nee.
Corona.
Nee, nee, nee, nee.
Joost van Durab.
Durab, sorry, alles.
En dingen van Bospeens, waarschijnlijk.
Toon van Bospeens.
Toon van Bospeens.
Matten van Geibels.
Ja, wij kwamen alle twee maanden, kwamen wij zo'n drie dagen bij elkaar.
En dat was dan...
Ja, dat ging over zelfontwikkeling, hè.
Ik bedoel, ik als CEO en mezelf, hoe gaat het er mee om?
En ja, ik had het toch altijd maar over verbinding en het bedrijf als voorbeeld voor de nieuwe wereld.
En ik ging de wereld verbeteren met mijn bedrijf, hè.
Dat was mijn doel.
En ik ging de wereld laten zien, de externe wereld laten zien, hoe het beter kon onderling in een kleine groep.
600 man, hè.
En ik bleef er maar over zagen, hè.
En dat lukte niet, hè.
Dat lukte van geen kanten, hè.
Ja, die een proces tegen het ander, mensen die tegen elkaar niet spraken, dat lukte van geen kanten.
Ja, en op die meetings, ja.
In de kansel, ja.
Als ik er altijd over ontzagen, hè, dat dat niet lukte, en dat ik zo'n sukkeler was.
De frustratie kwam daar naar boven.
Ik was altijd gefrustreerd, en ik deed er zoveel voor om dat allemaal mogelijk te maken.
De anderen, de anderen, de anderen.
Het waren allemaal de anderen die het allemaal, hè.
En zelfs LBB had ik geïntroduceerd in ons netwerk.
En, effectief, in ons netwerk, wij deden het meeste rond zelfontwikkeling van allemaal.
Ja.
Bedeel, zonder twijfel, wij deden echt het meeste.
En op een gegeven moment zei hij Wouter tegen mij.
Jongen, zegt hem.
Heel gezaagd, zegt hem.
Weet je wat jouw probleem is, zegt hem.
Jij kunt zelf geen verbinding maken, zegt hem.
En daarom ben jij een bedrijf opgericht om dat anderen die verbinding zou kunnen maken.
En dat ga je het ook zo leren.
Bam.
Amai.
Echt, jong.
Dat viel allemaal naar beneden.
Dus ik had me echt ontmaskeld, die smijlap, hè.
Ja.
Echt, ik had er echt zoiets van.
En sindsdien is dat niet meer goed gekomen.
Ja.
Ik kon mijn eigen niet meer geloven.
Ik ben net gelijk.
Ik had dat niet door.
En ik wees altijd met die anderen.
Ja.
Die moesten verbinden.
En die moesten met mij verbinden.
Omdat ik het niet kon.
Ik kan het nog niet zijn.
En je was zeker geen voorbeeld.
Ik was zeker geen voorbeeld, maar ik kon het ook niet.
Ja, natuurlijk.
En het was allemaal fake.
En sindsdien ben ik uit de kansel gegaan.
Ik kon die mannen niet meer onder de ogen kijken.
Echt?
Ik kon die niet meer onder de ogen kijken.
En die hebben alles geprobeerd om haar erin te houden.
Ja, want dat is ongetwijfeld dat Liene, dat Wouter dat gezegd heeft.
Tuurlijk.
Want dat was ook je grootste angst, hè?
Ja, maar dat was mijn grootste angst.
En die...
Bam.
Motterop.
Ja, en die Wouter, die is ook geweldig natuurlijk, hè.
Die neeg het gewoon, hè.
En die ontmaskerde mij zeker daar, waar ik zo'n bang van had.
En sindsdien was mijn...
Mijn drive was weg.
Ah ja, ik was ontmaskerd.
Voor mezelf eigenlijk was ik ontmaskerd, hè.
En mijn drive was weg.
En sindsdien heb ik gedacht van...
Dan ben ik in een zware burn-out gesukkeld.
Ja.
Toen, ja, mijn drive was weg.
Ik kon mij er niet meer over zitten.
Ik kon mij niet meer met mezelf over weg.
Ik kon dat rol van CEO niet meer spelen.
En van toen is dat begonnen.
Na die burn-out, na een paar jaar,
heb ik zo stiljes aan gaan denken van...
Hoe kan ik dat hier...
Ja, ik denk er dus anders over blijven.
Is dat zo obvious?
Nee, nee, nee, nee.
Dat is waar wat je zegt.
Maar ik wil je toch een beetje daarin ondersteunen.
En dat is een beetje de rol die wij ook altijd wel naar elkaar hebben gehad.
Wat ik nu voel, raakt me wel een beetje.
Maar ik denk van...
Erik en Vies is al een soort wisselwerking geweest.
En dan denk ik van...
Ho, vriend.
Nu zijn wij echt een beetje naar beneden onthalen.
In de zin van...
Ja, dat is waar.
Dat was je naturel niet.
Maar ik kan mij nog altijd wel heel goed herinneren
dat hij soms op een vergadering uitspraken deed
of tegen mensen dingen zei
of die zo inspirerend konden werken.
En dat was geen fake.
Nee, nee.
Dat kwam van zeer diep.
En dat klopte gewoon.
Dus ik vind...
Ik weet niet of je wilt zijn wie je bent,
maar je moet je eigenlijk niet van leeg naar beneden trekken.
Dat is echt niet nodig.
Want ik denk, als ik hem leren te kennen,
maar niet vergeet, denk ik, was ik 19 jaar.
Kun je dat inbeelden?
Dan kom je thuis met een vent die toch een pak ouder is.
Twintig jaar, dat is toch wel eventjes.
En ik vind, een van zijn grootste gaven is bijvoorbeeld...
Jij wordt wel heel erg met mensen bezig.
En jij komt mensen inspireren.
Misschien niet voor zo'n grote groep.
Dat is een ander verhaal.
Maar wat ik altijd een van zijn meest krachtigste dingen heb gezien,
is het zin van potentieel in mensen.
Jij hebt in mij dingen gezien.
Ik zeg altijd, ik heb veel kansen gekregen van u.
Ik heb ze ook genomen.
Maar jij zag iets in mij en die heeft dat mee tot ontwikkeling kunnen brengen.
En ik ben daar een zeer stevig voorbeeld van,
maar ik ben zeker niet alleen.
Ik denk, heel veel mensen binnen die groep,
creators, maar ook vrienden, kennissen rondom ons,
daar heeft hij hetzelfde bij gedaan.
En dat was niet vanuit fake.
Nee, dat is waar.
Maar ik denk...
Er was een stukje fake, dat ik mezelf wijsmaakte.
Maar wat jij zegt, dat potentieel...
Ik zie een energie in iemand.
Ik zie een energie in iemand.
En vandaar zie ik potentieel de mogelijkheden, de faiblesse.
Ik zie dat gewoon.
En dan kan ik daarmee onder slag gaan.
En dan zit er ook een beetje een enfant terribelen in.
Want dan ziet hem dat in mensen.
En dan gaat hem ook doorpushen.
Ik zal nooit vergeten, in de tijd dat we dan nog in ons trainingscentrum in Wallonië hadden,
dat was dan verkraald, er werd management gegeven, zelfontwikkeling,
er werd van alles gedaan, personeelsfeesten, noem maar op.
En ik in iedere keer met hem, ja, ja, en ik ga meer les geven.
En ja, ik ga dat doen, en ik ga dat doen.
En iedere keer als ik dan les moest geven, had ik wel een reden.
Dan was ik ziek, ik voelde me niet lekker.
En dan nam hij dat over.
Weet je dat nog?
En op een goede dag, en ik weet dat nog goed, want ik had eigenlijk een kouder,
toen had ik echt een reden om te blijven liggen.
En ik werd morgens wakker.
Ik moest om negen uur of zo lesgegeven worden.
Ik word wakker om acht uur.
En dat BTS was weg.
Otto weg, gsm afgelegd, en daar stond ik.
Ik wist goed genoeg van door hem dan zeggen van, ik heb het niet gedaan.
Ja, dat gaan we niet doen.
En dus hij kon mensen echt wel op een ongelukkig level krijgen.
Dat bedrijf ook met groot gebreken.
Dat had nooit, je had nooit geen honderd of meer vestigingen,
kijk, 126 als je stopte, 126 vestigingen kunnen hebben als je niet iets van magie had gehad.
En zeer veel mensen die hebben dat gevoeld en mogen.
En nog.
Zijn er daar vier op, Erik?
Tuurlijk.
Ja, ik zeg nu tuurlijk, maar dan komt dat kleintje weer terug een beetje piepen.
Iedereen zegt dat ik er vier moet op zijn.
Maar zelf doe ik alle moeite om dat te integreren in mij.
Ik kan niet voluit zeggen van, kijk eens wat ik gerealiseerde.
Dat kan ik niet.
Nog altijd niet.
Veel snel dat werkt.
Veel snel dat werkt.
Veel snel dat werkt, nee.
Ja, maar natuurlijk het loslaten had ook te maken met jezelf te kunnen zijn.
Dus het is een soort van haat-liefde verhouding waarschijnlijk.
Precies.
Dus om dan te zeggen, ik ben daar zo trots, kijk eens wat ik gedaan heb.
Op een bepaalde manier kon je niet vrij zijn.
Als je zegt van die tatoeages, is het pas erna kunnen komen.
Precies.
En dan dat fier zijn en dat echt trots zijn, dat beslaagt dan heel die periode.
Dat blijft een lastige, ja.
Dat blijft een lastige.
Ochtans, dat is geen van de week.
We zijn nu aan de zee.
Ja, we zitten hier trouwens op een heel mooie plek.
Yes.
Naar buiten te kijken.
Op de kubussen van Arne Quinze.
Maar we zijn deze week al, denk ik, twee of drie salons gepasseerd.
En dan vind ik dat eigenlijk toch wel krachtig.
Niet trots zijn of het moeilijk vinden, maar dan waren we bijvoorbeeld in een knokke en dan dacht ik van, ja, dan even kijken.
Toch eens binnen.
Nee, nee, niet binnen.
Maar dan wel, passeren, nog een keer rondrijden.
En sorry, maar ik was aan het rijden.
Ons twee meisjes zaten vanachter in de auto.
En dan gebeurt er iets meer.
En dan ga je glunderen.
En dan is het dan, maai.
Ja, dat is toch wel knap gedaan hoor.
Ja, maai.
Ja, je ziet dat, hè.
En dan begint hij een hele uitleg over zijn dochter en haar venoot die het nu samen verder zetten.
En dan zit ik toch, ik zit stiekem al te glunderen van, omdat ik hem ken.
Dat is mijn man.
Dat is de liefde van mijn leven.
En ik krijg kiekeboebels.
En dan zie ik u toch een stukje stralen.
Ja, ja.
Maar ik kan eerder nog stralen.
Vanuit het feit dat ze het goed verder doen.
Meer, ik kan er meer trots op zijn op hen, dat ze het goed verder doen.
En er blij mee zijn als ik trots ben op hetgeven dat ik de basis...
Dat jij gerealiseerd hebt, ja, ja, het is dat.
Maar soms is het ook...
Ja, maar ik heb het gevoel dat dat zijn de woorden.
Maar we hebben dat allebei.
Ik denk dat we allebei mega trots zijn over wat die nieuwe generatie het om te doen is.
Dat maakt het ook makkelijk, denk ik, als ik dat mag zeggen,
om het achter te laten voor een stuk.
Ik voelde ik een beetje emotie naar boven komen.
Maar toch, maar als ik dan zie, waar veel nieuwe producten die gelanceerd werden,
dat komt dan toch ook bij ons thuis binnen.
En dan komt er toch een soort van energetisch veld van u los dat ik denk van,
dit is niet enkel, dit is echt wel.
Ja.
Ja.
Maar toch, het toch mijn hart, want ik denk dan dikwijls,
stel nu dat ik mij niet zo klein had gevoeld als ik jong was door mijn lastige jeugd.
Want ik ben op mijn twee jaar en een half, of drie jaar, in een kostschool gestoken,
tot mijn vijftien.
Ik kwam uit een hele warme nest, dus van mijn nul tot mijn drie jaar ben ik in een hele warme nest groot geworden.
Toen ben ik uitgerukt geworden, om dan in een kostschool te gaan zitten.
Dus dat heeft voor mij...
Een shock.
Een zware shock.
Dus ik ben er nog niet over.
En dan denk ik, stel nu dat ik normaal had opgegroeid, wat had ik dan gedaan eigenlijk?
Wat had ik dan gedaan?
En dan denk ik toch wel, dan ben ik er toch wel zeker van dat die zelfontwikkeling,
toch, ik had geen kapper geworden, maar in die zelfontwikkeling,
daar had ik mij toch wel in gesmijten hoor.
Denk je dat?
Ja, ik denk dat wel.
Ik denk dat wel.
Ik denk dat wel.
De start van zelfontwikkeling is vaak omdat we tegen iets aanlopen, hè.
Dus ik snap uw vraag, hoor Vincent.
Ik ben zelfs een beetje bang.
Maar toch?
Ik ben zelfs een beetje bang dat...
In mijn situatie was het totaal anders.
Ik heb ook twee jaar in een instelling gezeten.
Mijn moeder die dronk veel te veel.
Allee ja, je kunt daar heel de tv-series over maken, over mijn jeugd, denk ik.
Maar ik was nooit geworden, of ik had nooit die kracht gehad die ik nu heb,
om mij er tegenaf te zetten.
Want dan denk ik, ik ga er niet in mee.
Nee, ik had die vechtlust, denk ik, niet gehad.
Ja, ja, dat kan.
Denk ik soms, hè.
We zijn in het gesprek gestart ook met die pijn, hè.
We hebben elkaar gevonden in die pijn.
Dat die pijn ook een transformerende kracht kan zijn.
Sowieso.
Om te willen leven, om voluit te leven en om...
Maar niet simpel, hè.
Nee, nee, nee.
En om jezelf te overtreffen.
Ja, voilà.
Ik denk dat inderdaad die twee pijnlichamen die elkaar lief hebben, maar ook elkaar bevokten
hebben, maar ook geleerd hebben van elkaar, was niet altijd simpel.
Ja, nee, nee.
Er zijn ook denk ik momenten geweest, allebei, dat we zoiets hadden van, nu moeten we de bruin
aan geven.
Dit is niet meer vol te houden.
Ik denk soms ook wel eens, eerlijk, dat een normaal koppelwijl we dan al tien keer met elkaar
moeten zijn.
Niet?
En wat maakt dan dat dat niet gebeurd is?
Kijk, ik zal het zo zeggen.
Ik heb hem leren kennen en je liep op een afstand van mij, zo, ik denk, vijftien of twintig
meter, pakt vijftien, zou zoiets geweest zijn, van mij.
En ik zag die mens lopen en ik had zoiets van...
Dat is hem.
Ik kan dat nog altijd niet verklaren, of er zijn natuurlijk tientallen theorieën misschien,
ik denk dat we elkaar misschien in een vorig leven al zijn tegengekomen, maar het was gewoon
van, bonk.
Ik ben nog nooit in mijn leven zo verliefd geweest als op deze persoon.
We hebben elkaar dan die avond tegengekomen, wij zijn naar hem thuisgegaan en op één
avond, tien jaar later, maar dan waren wij even aan het brans aan het maken en zijn
wij nooit meer met elkaar geweest.
Maar ik geloof heel erg, ik geloof heel erg in het energetische van de liefde.
Ik geloof niet in de situationele verstanden.
Wij mogen zoveel ruziemaken als we willen.
Energetisch is er iets dat ons verbindt.
En dat snappen we niet.
Dat kunnen we niet vatten.
Dat kunnen we niet vatten.
Dat kunnen we niet verklaren.
Dat is wat het is.
En ik denk dat dat bij ons het geval is.
Het is wat het is.
En soms denk ik wel, ja, misschien zou dat ook wel eens leuk zijn om alleen in het leven
te gaan.
Of een andere.
Of een andere.
Of meerdere andere.
Tegelijkertijd zelf.
En toch gebeurt dat dan.
En dan vraag ik mij, maar waarom niet?
Er is zoiets energetisch dat ons verbindt.
Maar je kent ook Duits spruiken.
Het gras is altijd groener dan de andere kant van de wei.
En er is eigenlijk maar één reden.
Verder ligt meer stront.
Dat is mooi.
Die had ik nog nooit gehoord.
Nee, maar ik denk, als je zo bekijkt van het onzeren...
Als we het dan hebben over pijnlichaam.
Ja.
Als een pijnlichaam volgens mij, als dat in de ontwikkeling begint te gaan.
En dat begint te leren.
En dat begint te ontdekken van, oei, als ik dat doe, dan krijg ik een bots terug.
Maar als ik het op die manier doe, dan lukt het...
We zijn bewust ontleven.
Ja.
Wat ik nu wil zeggen, de rest van de wereld dat niet doet.
Maar ik heb gezien...
Dus die twee pijnlichamen, die weten op een uur ook wel heel goed van elkaar.
Ja.
Als we morgen aan de andere kant van die wei gaan staan...
Gaan we geen kip mee?
Dan gaan we ofwel mee, of we gaan nog iets zelden meemaken.
Ja, ja.
Ja, dus mee.
Weer van nul starten.
Want, zoals ik het straks al zei, oplossen ga je dat niet doen.
Je gaat daarmee leren leven.
Ja.
En ik denk dat dat een van onze...
Ja, en ik kan bij hen nog altijd hebben.
Ik kan altijd morgens wakker worden en ik denk van, inderdaad, ik wil ook die anderen allemaal hebben.
Dat is niet waar.
Dat is morgens niet.
Maar dan...
S'avonds.
Dat is meer s'nachts.
Ja.
Maar dan denk ik van, nee, dan kan ik eens naar hem kijken en dan denk ik van, o nee.
Dat is hem.
Ja.
Dat is eigenlijk nog altijd niet...
Maar ik denk, als we erover praten, dat echt wel de grote, ja, gemeenschappelijk ding
erin is, is dat pijnlichaam.
En we hebben daarmee leren omgaan.
We hebben elkaar niet, eigenlijk nooit constant bevochten vanuit die diepe pijn.
Het was net dat, als we dan vochten, dat een paar uur, een paar dagen later dat wel terug
naar boven kwam van, ja, het komt daarvan.
Heel empathie.
Ja.
Ja.
Ik denk dat dat heel mooi is als koppel.
Als je mekaars worstelingen en mekaars achtergrond, want jullie zijn ook in systemisch werk,
als je kunt zien waar mekaars patronen en mekaars trauma's vandaan komen, dat daar ontstaat
mildheid, daar ontstaat begrip, daar staat verzachting.
Ja, ik denk dat dat echt liefde is.
Dat is intimiteit, hè.
Ja.
En liefde.
En daar, dat is eigenlijk de grote verbinding.
Eigenlijk is het pijnlichaam bij ons de grote verbinding.
En ja, dat blijft verbinden, blijkbaar.
Zelfs na 28 jaar, blijft dat verbinden.
Dat is mof, hè.
Maar ik denk ook, dat systeem is werk, hè.
Dat is zo belangrijk, hè.
Ik liep van de week zo rond en ineens zo over...
Ik weet niet wat ik had, een gevoel dat mij overmande.
En ik had plots denk ik, ik heb je eigenlijk nog niet gezegd.
En ik vind het zagen.
Ik ben ons echt te kneuten en hij doet niet dat en hij zou dat moeten doen.
En ineens denk ik ze bij mezelf van...
Dat is heel herkenbaar.
Ik heb nog iemand gekend die zo deed.
Dat was mijn moeder.
En op dat moment kon ik heel snel schouken van...
Dit is dus niet mijn gevoel.
Ja, mooi.
Het is iets heel anders.
En ik kon dat echt heel makkelijk dan zo van lossen van...
Wow, nee.
Een soort van mini-opstellingsje voor jezelf in je hoofd.
Ja, even zo boem, boem, boem.
En misschien komt dat nog wel eens terug.
Maar gewoon dat beseffen van me van...
Dit gevoel hoort niet bij mij.
Dat ben ik niet.
En hij is niet je moeder.
Godzellank.
Nee, want ze zeggen soms dat je dan...
Ja, maar ze zeggen soms dat je dan gaat...
Dat je later in je partner je moeder en je vader wil zoeken.
Maar jij bent een smoder in de verste vertenissen.
Nee, nee, nee.
Dat wil ik ook niet zeggen.
Nee, dat is een chance.
Nee, dat is een chance.
Maar wat dat voor mij ook een belangrijk aspect heeft geweest...
Na mijn carrière bij Creators...
Is eigenlijk de plant-medicine.
Via plant-medicine...
Ik ben drie jaar geleden naar Costa Rica getrokken.
En ik heb daar in de broes Iboga gaan doen.
Die heet Ayahuasca.
En de overtreffende trap, dat is Iboga.
Maar ik ben nogal chaotisch.
En ik was bang van Ayahuasca.
Want ik dacht van, oh, dat kotsen.
En ik heb nu een nekel aan kotsen en ziek zijn.
Ja, het heeft maar iets anders.
Ik ga niet smilder pakken.
Niet zo'n beetje...
Niet zo straf.
Maar ja, ik ben chaotisch.
En ik kies iets dat nog erger is.
Ik heb het echt meegemaakt.
Ik bedoel, dat was enorm heftig.
En daar ben ik eigenlijk in contact gekomen met mijn hogere zelf.
Ik heb mijn goddelijke zelf zien binnenkomen.
Dat is...
Hij heeft aan de deur gebeld.
Waanzinnig hard.
Waanzinnig lang.
Ik snapte er geen ballen van.
Ik zei iets van, wie belt er hier nu?
Waarom doet er niemand niet open?
Wat gebeurt er hier in godsnaam?
Maar het was mijn goddelijke zelf die aan de deur stond.
En ik deed niet open.
Ja.
Afijn.
Uiteindelijk ging die deur toch open.
En ik kwam hier binnen.
En ik kende die.
Ik was de kikda.
Met een grijze baard.
Lange gewaarde.
En in mijn achterhoofd zat die heel erg...
Ik kende die.
Die zat heel erg ver weg.
Ik kon er nooit niet aan.
En die stond zo wel eens recht voor te kijken van...
Hallo, zie je mij?
Ging die terug zitten.
En daar met die plant medicine kwam die in mij.
En dat was mijn hogere zelf dat in mij kwam.
En ik heb lang geleefd vanuit mijn lagere zelf.
Mijn ego, mijn lagere zelf.
Dus ik had heel weinig contact met mijn hogere zelf.
En nu de laatste jaren heb ik daar...
Hoe langer hoe meer contact mee.
Ik kon bijvoorbeeld heel veel wandelen.
Ik heb niks anders te doen.
Ik kon heel veel wandelen.
En ik ga iedere dag in de kerk...
Ik ga even een kwartierken mediteren.
Een half uurken mediteren in de kerk.
Mijn dankbaarheid uiten.
Mijn...
In contact komen met mijn hogere zelf.
Dat is fantastisch.
En dan vorig jaar ben ik teruggegaan.
We naar Spanje.
Of Ayahuasca te gaan doen.
En daar heb ik...
Gevoeld dat ik eigenlijk zoals een slang...
Mijn oud vel moet afstropen.
Ja.
Om in een nieuwe dimensie terechtgekomen.
Ik heb mijn nood zo ziek niet geweest.
Drie keer terug heb ik geprobeerd om de ruit te geraken.
Met kotsen en...
Het is me niet gelukt.
Het is me niet...
En ik heb het gezien, hè.
Ik heb ze horen zingen.
Halleluja.
Ik heb de goddelijke gloed.
Ik heb alles gezien.
En iedere keer ben ik teruggegaan.
En dat heeft mij ook eigenlijk...
Veel, veel...
Ja...
Essentie van het leven bijgebracht.
Ja.
Dat maakt eigenlijk dat ik het energieveld gezien heb.
Dat ik gezien heb dat ik hier maar tijdelijk ben.
Dat ik eigenlijk hoor daar in het grote energieveld...
Verbonden met al mijn...
Companions.
Die ik nu rondom mij heb en had.
En dat geeft zoveel diepte in mijn leven.
Maar soms zak ik weer terug, hè.
Naar die...
Naar dat lagere zelf, hè.
Dus het is nu mijn doel om zo...
In dat hogere...
In dat hogere stuk...
Langer te kunnen blijven.
Dus dat heeft wel ook een heel belangrijk aspect gekregen.
Allee...
Plaats gekregen in mijn leven.
Ja, hogere zelf.
Of uw ware zelf, hè.
Want het lagere is dan zo...
Het klinkt theoratief.
Ja, dat klinkt...
Ja, dat klinkt theoratief.
Ja, wie dat je echt bent.
Ja.
Ja, ja, ja, ja.
En die slang, dat hoeseren, dat vervellen.
En dat is superspannend.
En dat is uit je comfortzone gaan.
En dat...
Ja, ja.
Dat duurt...
Dat duurt leven.
Dat is keyspannend, want je weet niet wat...
Dat is zo...
Ja.
Ja, dat voelt zo...
Goed gedaan.
Dat heeft gemakkelijk aan.
Goed, niet meer gemakkelijk aan.
Comfortabel, hè.
Dat is een plek die je kent, ja, tuurlijk.
Ja, een versleten jas die je al twintig jaar draagt.
Ja, ja, ja.
Ja, zeker een vers.
Want dat is ook een beetje voor van je demonen af te geraken.
Nee, je hebt zo'n echte strijd ook een beetje aangegaan.
Ja, maar ook in datzelfde aspect.
Wie ben ik nu eigenlijk, hè?
Laat mij dat toch eens...
Help mij ook vanuit hierboven om te laten voelen en te laten zien.
Wie ben ik nu eigenlijk?
En dat was eigenlijk, via die plantmedicine, kwam heel duidelijk, ja, maar...
Uw hogere zelf, uw goddelijk stuk, dat hoort heel erg bij u.
En dat heeft te weinig plaats in uw leven.
Je mocht dat leven.
Ja, je mocht dat leven.
En ik kan mij er echt zo...
Als ik daarin zit, kan ik mij er zo voldaan en...
Echt...
Luisteraars, je kunt het niet zien, maar heel uw lijf schreeuwt het, hè.
Dat is echt fantastisch om te zien.
Dat is fantastisch, gewoon, om dat te voelen, hè.
Ja, ja, ja.
En toch kan ik er niet altijd in geraken.
Nee.
En kun je daar dan ook mild voor zijn?
Ja.
Ja, voilà.
Want anders wordt het weer een doel op zich en dan is het weer een najagen van...
Dat is ook niet...
Maar dat oud jasje is ook zo comfortabel.
Dat vind ik ook zalig.
Ja, maar dat is het mooie, hè.
Dat je dat je af en toe eens mocht aantrekken, als je daar nood aan hebt.
Dat hangt in de kast.
Omdat je misschien comfortabel wilt voelen, of je beschermend wilt voelen.
En dat je het kunt uitdoen op het moment dat je het wilt.
Ja, dat is mooi gezegd.
Of dat de omgeving daar...
Ja, dat jij klaar bent voor de omgeving, dat is eigenlijk wat ik wil zeggen.
Zo...
Ja, ik denk dat dat niet al belangrijk is.
En ik denk dat goddelijke stuk en dat hogere zelf, jij hebt dat veel meer van jezelf.
Jij leeft dat ook eigenlijk veel meer vanuit jezelf.
Ja, ik ben er al...
Ik wil niet zeggen al langer.
Ik ben er lang altijd wel mee bezig geweest.
Dat wel.
Wat ik niet wil zeggen, is dat ik zo'n tenken bent, wat je net aan het vertellen was.
Eten aan Jawaschka en Diakambo.
Dat ik van...
Doe me, doe me, doe me, doe me.
Ik heb het nog altijd niet gedaan.
Maar langs de andere kant mag geen doel op zichzelf zijn.
En langs de andere kant is het ook zo dat in ons verleden het vaak dingen waren.
Dat is wel het grappige van ons.
Ofwel deed ik iets.
En dan had hij iets.
Oh, dat is geweldig.
En dan vloog hij er mee in.
En soms deed jij iets.
En had dat een paar jaar nodig.
En dan kon ik daar ook mee.
We steken elkaar eigenlijk wel een soort van kruisbestuiving aan.
Maar het is niet dat wij...
Eigenlijk niet vaak.
We zeggen zo allebei...
Yes, dit is iets.
We gaan dat nu allebei doen.
Ja.
Meestal experimenteren en zo.
En die informatie komt dan eruit.
En dan doen we er misschien iets mee.
Of ook niet.
Maar dat is tof dat je als partner ook zo even uit elkaar en terug in elkaar en terug uit elkaar hebt.
Dat je zo je eigen pad hebt en toch elkaar heel altijd vindt.
Ja, of ook soms...
Ik weet dat zij met Ayahuasca of Cambo ging beginnen.
Ik heb op een gegeven moment...
Zij eigenlijk was...
Eén van de doelstellingen was ook om te stoppen met roken.
En geen wiet meer te gebruiken.
Ik was wel verslaafd aan de wiet.
En hij probeerde dat echt al tientallen keren om ervan af te geraken.
Nogdans, die wiet was ook een beetje...
Ook een soort van comfortjas.
Op het moment dat hij het heel moeilijk vond om bijvoorbeeld...
Nu nog, dat gebleken is van...
In groepen mensen komen en de social talks moeten doen.
Dat lukt niet meer voor hem.
Dat doet hem ook niet graag.
En dat is ook oké.
Maar ik herinner me, op een gegeven moment zei hij van...
Ja, en ik kon terugstoppen met wiet.
En ik had gezegd van...
Jongen, dat is nu de zesde keer.
En dat is oké.
Doe.
Maar doe met één plezier.
Pak de verlies en vertrek.
Want ik trek dat niet meer.
Die zware moedwissel dat er dan komt.
Dat is echt vechten met je limonen.
En iedereen die rondom jou zit...
Ja, ik krijg daarmee te maken.
En dat vond Daniela krap.
Krap, dat hij dan zei van...
Nee, dat is just, ik ga dat nu doen.
Hij ging naar daar.
Dan kwam hij terug.
Natuurlijk heel erg in connectie met wat je daar had gehad.
En dan komt hij nog garm binnen in een huisstaat.
Met wie je kressende dochter, zijn schoonmoeder en dan...
De gewone wereld.
Ja, en toch slagen we daarin om elkaar daar toch in te ontmoeten, denk ik.
Mooi, mooi.
Ja, maar ik denk dat we altijd...
We hebben altijd een eigen wereldje ook gehad.
We hebben een gezamenlijke wereld.
We hebben een eigen wereldje.
En dat...
Er wordt allemaal tijd aan gegeven, hè.
Toen hadden er vandaag geen tegen mij gezegd, hè.
Weet je dat nog?
Nee.
28 jaar geleden zit hij tegen mij.
Kijk, in mijn hart zit een tuintje.
En dat is het plekje waar jij nooit zult in komen.
Ja, weet je, dan kunnen twee dingen doen.
Dan kunnen ze zeggen, ik ben weg van u.
Nee, ik lag er mee.
Maar geeft dat effectief, weet je dat nog?
Ja, ja, ik kan wel.
Ik heb dat ooit gezegd, maar ik zie psychopatie, maar goed.
En dan denk ik, ja, eigenlijk moet dat ook zo.
Ja.
Een plekje voor jezelf.
Ja.
Je hebt daar recht op.
Je hebt daar recht op.
We hebben, denk ik, 24 jaar voltijd samengewerkt.
Dat is heel goed geweest.
Dat is heel mooi geweest.
Nu doe ik al x aantal jaren iets totaal anders,
waar hij eigenlijk, denk ik, niet zo erg mee geconnecteerd is.
En dat is ook oké.
En soms zegt hij, schatkie, ik ben een keer naar de zee.
En dan denk ik, oh, ga naar de zee, hè, man.
Ik bedoel...
Allee, niet van, ik ben blij dat ik van u vanaf zijn.
Nee, maar gewoon van, oh ja, klopt.
Dus jij bent niet op pensioen, Vincent?
Bah, als je wel, voor het grootstuk wel.
Of zo, nou, ik denk, ik...
En weet je wat dat is?
Dat is een hele moeilijke, eigenlijk, die vraag.
Omdat, als je zo lang samen bent en je ziet elkaar ook graag,
en ik herinner me ook nog, ik ben daar nu wel over,
want dat heeft in het verleden wel vaak pijn gedaan.
Dus in het begin samen waren, dan zeiden mensen wel van,
ja, ja, daar, dat jonk manneken is erbij voor het geld.
Ik zeg altijd, dat is niet waar.
Ik was erbij voor de deur van de deurwaarder open te doen,
want dat is geen waar we vaak op bezoek kregen in Gent,
zeker in die beginjaren.
Maar nu heb je zoiets van,
je hebt al die dingen samen beleefd.
Die burn-out.
Ik herinner me nog, als gisteren, die kwam thuis,
die begon te huilen,
en vier dagen later was die nog aan te huilen.
Dus ik vind soms,
wat ik vind,
dat ik heel, heel jong
mee ben gegaan
in een ontwikkeling
van iemand die twintig jaar ouder is.
Dat mij natuurlijk een ongelofelijke versnelling heeft gegeven,
om er ook eerlijk in te zijn.
Maar dat betekent ook,
nu dat hij eindelijk die gas terugneemt,
ik kan dat niet anders benoemen,
denk ik daar zo wat mee in naartoe?
Ben ik dan op pensioen,
en zat altijd al te lachen,
er is van, ja,
een stuk wel,
een stuk niet.
Maar je zei wel nog dingen aan het doen, Vincent.
Ik ben nog dingen aan het doen, jawel.
Ja, dat wel.
Dus ik heb,
dat is nu toch al even,
tien jaar geleden zeker.
We komen altijd van die goeroes tegen,
James was daar geen,
Mickey was daar ook.
Het is in de juiste woorden,
maar lerenmeesters,
dat is eigenlijk mooi.
Lerenmeesters, ja, dat is mooi.
En we gaan altijd op zoek naar mensen
die ons iets kunnen bijbrengen.
En in het begin ontstaat het altijd
uit een vorm van,
ik ga eens een cursus volgen bij iemand,
en je betaalt daarvoor,
en je vindt dat goed,
of je vindt dat niet goed.
Want de meeste leermeesters
die we hebben gehad,
daar zijn we dan ook
jaren aan blijven plakken.
In de positieve zin daarvan,
op een gegeven moment
komen er ook breuken,
scheid je,
kom je terug bij elkaar,
maar dat vind ik wel
een heel goeie beweging.
En zo ook, ja,
een jaar of tien,
nu geleden zeker,
11, 9, langer,
12 jaar geleden,
een heel goeie vriendin
bij ons, Betty,
die op een gegeven moment zei,
mannen,
ik heb voor jullie een training
en jullie gaan dat volgen.
Ik weet het niet waarom,
maar ik had iets van,
nee, nee, nee,
we gaan dat niet doen.
Ik heb al cursussen genoeg gevolgd,
ik ben cursus moe.
Ik zat toen ook helemaal
in de periode van het mediteren
en meer die levenswijsheidens
dat ik moest doen.
Het zijn, zo, ja.
Ja, hè.
Ja, maar nee,
alleen, dat zijn twee Amerikanen.
Boah, Amerikanen,
dat kom ik al zeker niet.
Ik had daar echt,
ik moet wel zeggen,
tot die tijd had ik
eigenlijk heel veel vooroordelen.
Ik denk ook vanuit mijn jeugd
bak ik echt wel zo...
Die vooroordeel kwam er vooral
omdat ik mijn eigen
constant moest uitschrijven.
Ik had een moeder
die eigenlijk emotionele incest pleegde,
waardoor dat je
constant eigenlijk gebruikt wordt.
Dus ik moest...
Dus voor mij was alles
dat anders of vreemd was ooit.
Dat kunnen we niet inbeelden nu,
maar dat was wel zo.
En, afijn,
is dat wat?
Betty heeft me dan toch overtuigd.
En ik heb die twee mensen leren kennen,
Rich en Yvonne,
ze zijn twee Amerikanen-koppel.
En ik zat er zo na een kwartier.
Dat pakt misschien een half uur.
Jij waart daar trouwens bij.
En ik dacht ze van,
damn!
Die mensen vertellen
alles
wat ik eigenlijk al
heel mijn leven denk,
voel,
maar ik kan het niet
onder woorden brengen.
En jullie kunnen het
in een paar zinnen
bij wijze van spreken formuleren.
En die zijn toen doorgegaan
na vier dagen, denk ik.
Ik weet niet wat dat
uw gevoel toen was,
maar ik had het gevoel van,
jullie mogen niet weg,
wij zijn nog niet klaar.
En dan bleek dat zij
een organisatie wereldwijd hadden
die zich inzet tegen
pestgedrag en ongelijkheid
en het gebrek om verbinding
tussen mensen.
Zowel volwassenen
als jongeren.
En ja,
die interesse was eigenlijk
wel gewekt.
Ik heb trouwens ooit
op de opleiding
Leading by Being
blijkbaar ooit gezegd.
Ik moest dan zo'n
coming out doen
en na een jaar en een half
dan mag je gewoon
brengen
en je moet daar wel
over uit.
Dat is serieus,
over na.
Hoe de wereld instapt.
Ik weet nog goed
dat
Jeff Kolruyt
een van mijn getuigen
was die daar zat.
Ik vond dat wel
best impressive.
Ik moet toen blijkbaar
gezegd hebben,
ik ga iets voor de jongeren doen.
Toen ik met de jongeren
begon te werken,
was dat al volledig vergeten.
Ik wist zelfs niet
dat je ooit gezegd had.
Dus blijkbaar
was het toch
gemanifesteerd toen.
Allee,
gezegd.
En uiteindelijk...
Dus nu heb ik inderdaad
nog,
dat is dan vooral,
ik deins om mee
met onderwijs
nu,
een stichting
die heet
Over de Streep,
waarbij wij
België en Nederland
afreizen
om eigenlijk
naar scholen
zo'n zes uur en een half lang
met groepen
120,
130 jonge mensen
aan de slag te gaan
om
meer verbinding te creëren.
Ik denk,
ik geloof
hoe langer
meer dat
wat we rondom
ons zien,
uitsluiting,
pestgedrag,
eenzaamheid,
maar ook
alle misbruiken
van alcohol
of drugs,
dat zijn geen oorzaak,
dat zijn symptomen
van iets veel groters.
En dat volgens mij
dat veel groter is
dat we moeten gaan
beseffen
dat we met elkaar
terug
echte contacten
gaan moeten leggen.
Echt in verbinding.
Praat met een buurman,
stik een keer
straat over
en vraag dan iemand
hoe dat is.
En dat is
juist sindsdien,
moet ik zeggen,
dus ja,
een heel molle pensioen,
nee, nee,
dat is toch wel
nog een levensmissie
die ik toch nog
heel graag
lang zou willen
kunnen voortzetten.
Super mooi werkje, Vincent.
En ook zielswerk
voel ik,
dat is,
ja.
Ik voel dat zelfs
niet meer aan
als werk.
Ja.
Ja, maar daarom.
Wat ik wel voel
is dat,
het kan soms
momenten
heel heftig gaan.
Ik bedoel,
het gebeurt
dat je op het einde
van een dag
met een aantal
van die jongeren
die misschien al,
die zeggen het ook vaak,
ik heb eindelijk
mijn hart terug kunnen luchten.
Ik heb eindelijk
kunnen praten
over wat ik denk
of wat ik voel.
En dan
kom ik wel eens
soms eens thuis
en dan krijg ik
zo wat briefjes mee
en dan staan er
van die teksten in.
Die schrijven ze dan,
voorbeeld van,
ja, sinds vandaag
weet ik terug
waarom ik moet leven.
En dan denk ik van,
oei,
dat hakt er dan wel in.
Of je maakt jongeren mee
die in situaties zitten
dat ik van denk van,
allee mannen,
kom aan,
dat kan niet.
Jongeren die misbruikt worden,
jongeren die,
die, die, die, die,
eigenlijk,
die worden niet meer gepest,
die worden eigenlijk,
die worden gefolterd.
En dan denk ik van,
allee,
en dat moet ik wel zeggen,
ja, zielswerk,
heel veel passie,
maar soms op het einde
van een dag,
hij weet dat dan wel,
dan kom ik wel eens thuis
en dan is het vat wel af.
Maar het is met jou zo,
hij kan niks
gewoon doen.
Hij moet alles
in de overtreffende trap doen.
Dus laat u dat toen maar eens zien.
De welke?
Over de streep.
Ah ja.
Dat is net gezien.
Ja.
Ja, maar dat is toch cool, hè?
Ja.
Oh ja, dat bedoel ik.
Bij hem is alles altijd...
Niet gewoon op een rektje,
dat is dan...
Nee, dat is altijd...
Over de top.
Over de top.
Maar dat vraagt natuurlijk ook
over de top energie.
Ja.
En hij heeft nu,
met onze relatie ook,
25, 28 jaar,
over de top energie geleverd,
dat hij nu ook eigenlijk
hetzelfde gevoel een beetje heeft
als ik, van,
is op.
Ja, dat moet ik toegeven.
Dat is in die zin,
ja, hij werkt nog maar
twintig procent van de tijd,
maar ja,
hij heeft alles al weggegeven,
dat gelopen.
Het vat is, ja...
Het vat is ook eigenlijk
al bijna leeg.
Dus,
ik vind dat best confronterend
als je dat zegt.
Ik zie het,
dat doe maar iets.
Ja, maar dat is ook zo,
en...
Dat is,
je weet het,
in onze samenwerking,
dat is eigenlijk altijd
wel heel knap geweest.
We hebben altijd heel
close samengewerkt,
en ook met heel veel vertrouwen.
Nu is dat minder,
dat is soms ook wel
een uitdaging nu.
En nu werken we eigenlijk
niet meer samen.
En eigenlijk zitten we toch
de laatste tijd wat te knurren
tegen elkaar van,
misschien moeten we toch
terug iets samen hebben
om te doen.
Een projectje.
Een projectje.
Ik heb dat gedeeld.
Ja.
Een projectje.
Maar die projectjes
zijn soms gevaarlijk.
Ja.
Dat dat niet zomaar
een projectje is,
want iemand die
over de top gaat,
en daarnaast iemand die...
Daar is de pang van.
En ik ben dan iemand
die constant ideeën
en constant het groot ziet.
Ja.
En dat is natuurlijk...
Dat is een enorme kracht
en een valkult.
Precies.
Ik heb die kracht gezien,
en we zijn dan altijd
natuurlijk mega in meegegaan.
Maar tegelijkertijd,
ook,
ik denk,
veel mensen weten dat niet,
maar was het ook wel
een bevreemdende situatie?
In de zin van,
twintig jaar jonger,
hij was de CEO.
Ja, ik heb toch altijd...
In de schaduw is niet
het juiste woord,
maar toch vaak
bepaalde klappen opgevangen,
zal ik maar zeggen.
Mensen die het niet eens waren,
of...
Ja, dat is echt...
En ik ben daar...
Jij wacht ertussen schakelen,
je bent in een standwicht positie.
En ik ben daar wel,
als je dat nu zegt,
ik voel dat nu eens
over mij komen,
ik ben daar wel
een beetje moe van geworden.
Ja.
Een vermoeiende plek
in het systeem.
Als ik daar gewoon kijk,
ik ben supergelukkig,
maar als ik dan zie
vanuit die jeugd vertrekkende
tot nu bijna mijn vijftig,
heb ik zoiets van...
Dat is heftig.
En dan denk ik soms
heel stikken met mezelf van...
Het is eigenlijk een wonder
dat ik er nog ben.
Ja.
Omdat het zoveel...
En je merkt dat soms nu,
dan denk ik van...
Het lijkt aan de zee ook.
Van de moord,
hij gaat dan wandelen.
Ik moet mij nog drie keer
in mijn bed ronddraaien, hè.
Dat is zo van...
Ja.
Jij bent moe.
Ik ben moe.
Ja, chronische vermoeidheid,
die heb je zo...
Ja.
Maar we hebben een kasteel gehad
in Wallonië.
En dat moest...
Dus dat was eigenlijk
in verval.
Dus we hebben dat volledig
opgesmukt.
Hij dus.
Maar als hij begint te schilderen,
ja, dat is...
Zoals een Michelin-manneke, hè.
Allee, zo...
Nee, zo'n...
Die blijft eens gaan, hè.
Totdat die schouder kapot is, hè.
Die blijft gaan, hè.
We willen naar twee streken zijn.
Ik leg het al neer en zeg ik al
aan iets anders bezig, hè.
Of niks aan het doen, hè.
En die gaat door, hè.
Maar ja, ten koste van wat.
Dat is wel een beetje wat er...
Dat is nu op productieniveau.
Dat doe ik, hè.
Je bent een enorme werker.
Je produceert enorm graag.
Maar dat is op alle niveaus zo, hè.
Altijd erover.
Altijd alles geven.
Ja, en dan wordt het dus
chronisch vermoeid op een gegeven moment.
Ja, omdat ben ik dus niet
chronisch vermoeid.
Dat vind ik dat ze...
Dat is echt...
Mensen, die hebben echt wel wat voor.
Dat wil ik me niet.
Allee.
Ja.
Dat is niet...
Maar ik heb wel...
Nu zit je van...
Als je dan de vraag van...
God, ze gaan nu op mijn pensioen.
Ik denk dat dat vooral het stukje is.
Dan denk ik van...
Ja, eigenlijk voor een groot stuk wel.
En dan denk ik soms wel...
Soms is van...
Ja, en dat is verdiend.
Voilà.
En ook rekening houdend.
Ook een beetje naar de toekomst kijken.
Hij hoort dat niet graag.
Maar dan denk ik, ja...
Twintig jaar verschil.
In het begin van die relatie
hadden we elkaar in een soort van gevecht.
Van, je hebt die pijnlichamen
en je hebt twintig jaar leeftijdsverschillen.
Jij zit daar.
Jij hebt al van alles klaargespeeld.
Ik moet nog beginnen.
Dan komen er x-aantal jaren
dat dat...
En vaker ontgesproken, gelijkwaardig wordt.
Ah, we zijn even equal geweest met elkaar.
En nu plotseling...
En nu proberen hij baas te worden.
En nu plotseling...
En nu proberen hij baas te worden.
Hij ging iets anders zeggen.
Hij ging dus inderdaad iets anders zeggen.
Begint dat terug om te keren.
Het gevoel van, oei,
binnen tien, vijftien,
wie zal het ons zeggen?
Ga ik voor jou zorgen?
Dat is het gegeven wat je doet
als je iemand graag ziet.
Dat is ook een beetje de...
Hoe zou ik dat zeggen?
De ongeschreven deal
die er op een of andere manier
altijd geweest is.
Ik denk,
jij hebt voor mij gezorgd
als ik jou leerde kennen.
Die kansen,
die ontwikkelingsmogelijkheden.
Ik besef mij terdegen
dat bepaalde opleidingen
die ik heb mogen krijgen,
dat had ik
als vijf, zesentwintigjarige gast
niet kunnen betalen.
En er was geen enkele baas
die mij dat ooit zou gegeven hebben.
Erik wel.
En dan denk ik van,
wij zijn allebei
gigantische loyaliteitsmensen.
Ik bedoel,
jij nog tien keer nergere dan ik, denk ik.
En dat is de volgende stap dan.
Dus ik heb zoiets van, ja,
nu zijn er tien, tien, twijftien beste jaren
die we nog...
Wat hebben, dat klinkt heel heftig.
Maar je bent u wel bewust van.
Ja.
Het zou maar erg zijn
dat ik nu gewoon zeg van,
allez, volg.
De buit is hier zo een beetje binnen
en ga jij niet meer in je hoekje zitten
en in deze gaan nu...
Dat gaat niet.
We zeggen dat soms wel eens tegen elkaar,
het hoekje.
Maar...
Dus...
Maar hij is nogal dominant van karakter.
Ja, maar die en toe erop.
Soms zeg ik van,
ik weet dat je mij het liefste
in een hoek zou zetten
en dat ik mijn mond hou.
Zeg, maar het zal nooit gebeuren.
Ja, pas op, nee,
maar hij eet er wel gelijk in.
Ik zal nooit vergeten,
het eerste weekend dat we samen waren,
denk ik dat we een tweede dag
zijn we naar de Vogeltjesmarkt gegaan
en we wonen ook nog in Antwerpen.
En ik ben toen geraniums gaan kopen
en ik vond dat hij bloembakken moest hebben staan.
Eigenlijk had hij toen moeten weten van...
Dus als het ozenknipper ligt.
Ja, ja, ja, dat was al redelijk.
Dat was geen rode vlak,
dat was goed, waardoor, dat was niet normaal.
Ja.
Maar die dominantie van mij
is eigenlijk ook altijd van het...
Ik heb het er net al even aangehaald.
Ik heb die ergens ontwikkeld.
Ontwikkeld om eigenlijk
mijn pijnlichaam niet te moeten aanpakken.
Om, om, om...
Ook vooral, ook eigenlijk,
ook omdat ik niet wou
dat mensen vreelden rondom mij
in dezelfde valkuilen zouden trappen als kick.
Dan van, doe je dat gaan zo en zo.
En dat, en dat, en dat.
Maar op een duur,
ik herinner me nog goed,
in het begin van mijn carrière,
bij creators waren er mensen
die mensen hadden gewoon constant schrik van mij.
Ja, niet moeilijk, hè.
En...
Allee, zeg.
Maar ik herinner me goed,
dat waren binnen creators en...
Dat is een anekdote.
Ik weet niet of ze een hart aan het luchten en...
Ik moet die vertellen, die anekdote.
Binnen creators waren we enorm bezig met karakteranalyse.
Ja.
Ik bedoel, als je weet wie dat die...
Door een test en je ziet hoe dat iemand zijn gedrag is
en je kunt daar een beetje op inspelen,
ja, dan zijn dat al drie stappen verder.
Dus, effectief, we hadden die een test,
hij doet die een test
en met dat het uitgeprint wordt, die een test,
en ik zag dat resultaat,
dat heb ik nog nooit gezien.
Iemand die zo over de top dominant is,
dat heb ik nog nooit gezien.
Dat sprong uit dat blad zelfs.
Dat sprong uit dat blad.
Dus je had 100%
en daarboven...
Er was een blad aangepakt.
Ja.
En ik was er echt door gechoqueerd,
want natuurlijk, je leeft al een paar jaar mee iemand
en je voelt wel dat iemand dominant is,
maar als je dat dan zwart-wit op papier ziet,
die zo dominant is,
ja, ik vond dat chokant.
Maar tegelijkertijd,
en ze noemen dan een...
Maar wacht, ik moet even ingrijpen.
En dan had jij effectief die een test,
ik wil dat nooit vergeten.
Ik was toen twintig jaar.
En we werken inderdaad met van die persoonlijkheidstesten
om eigenlijk mensen,
nog steeds trouwens,
binnenkrijgens om te zeggen van,
kijk, dat is een beetje je karakter,
dus dat is hetgeen waar je mogelijk tegenaan gaat lopen.
Niet om te zeggen...
Zijn de balkuilen, dat zijn de klarkuilen.
Voilà.
Niet met de bedoeling om je te gaan veroordelen.
Oeh, jij dit...
Nee, die bewust te zijn van...
En ik wil dat nooit vergeten.
Ik moest die een test dan maken,
dus ik zat daar dan zo alleen op zijn bureau,
achter een computertje,
dat spel in te tikken zo,
en die test komt eruit.
En ik wil dat beeld nooit vergeten.
Ik was geschokt.
Die keek naar dat scherm,
die liet ze van,
Ja, en je stond recht in en is doorgegaan.
En ik stond daar zo van...
Ik wist niet wat er aan de hand was.
Dus ik moet zeggen,
tot op heren de dagen,
als ik mensen opleid,
zeg ik nog altijd van,
wat je nooit mocht doen...
Is weglopen.
Is weglopen, op dat moment.
Maar allee, je wist...
Ik wist dat ik een vogel voor de kat was.
Dat was mijn shock.
Ah, ja.
Nee, nee.
En tegelijkertijd
heeft hij een ander deel van zijn karakter.
Want hij heeft vier pijlers eigenlijk.
En een van die andere pijlers
is de tegengestelde van de dominantie.
En dat is de terughoudendheid.
En ook die ging uit het blad.
Dus hij heeft twee extreem
die tegelijkertijd aanwezig zijn.
Dat is eigenlijk zacht uitgedrukt gestoord, dus.
Ik ben aan het lachen.
En ja, dat was enorm.
Ik heb dat nog nooit gezien.
En dat was heel...
Nu, in de loop der jaren is dat wel zo.
Was het krachtige van zelfontwikkelingen,
zeker als je met die testen en zo werkt,
is in het begin...
En dat was ook wel zo...
En ik weet dat...
Dat ik ooit nog tegen mensen heb gezien van,
kijk, ik kan het er niet aan doen.
Mijn gezicht staat gewoon zo.
Totdat ik zelf heb begonnen te leren van,
kijk, ik ga goed moeten aanpassen,
want anders gaan we dat effect blijven hebben op mensen.
Natuurlijk, dat hebben we altijd gedaan,
maar als je daar bewust van wordt,
als je mensen leert in je omgeving,
doe een keer zo'n test.
Dat is het beeld dat je laat zien.
Er is niks mis mee.
Dat is helemaal oké.
Maar weet, als je het zo laat blijven,
dan gaat er ook gevolg van komen.
Ik ben nu met de jaren wel...
Noreezo misschien wat minder,
maar nee, in het algemeen wel zachter geworden.
Zo is het.
Ik heb eigenlijk nog een...
Mag ik?
Is er nog een kijk?
Dan doe maar.
Ja.
Ik heb zo nog iets dat ik graag wil aansnijden,
omdat in het voorgesprek had het over kinderen.
En ik weet niet meer,
ik kan de quote niet meer herhalen wat je zei over kinderen, Erik,
maar ik vond het een hele mooie.
Weet jij nog wat je gezegd hebt?
Ik denk dat het een deze was.
Het feit dat ik een biologisch kind had,
voordat we met onze relatie begonnen,
heb ik altijd tegen hem gezegd van,
zorg dat je kinderen hebt,
want voor mij is dat een essentie in het leven.
Ja, het was dat.
Voor mij is dat een...
Ik kan dat niet verklaren,
ik kan dat niet benoemen,
ik heb van mijn kinderen al verschrikkelijke...
Hoe zal ik het zeggen?
Kloppen op mijn kop gekregen,
hun stampen onder mijn kont gekregen,
en ze doen absoluut niet wat ik wil,
en absoluut niet wat ik zeg.
Maar toch is het voor mij een essentie.
En ik heb altijd in de zelfontwikkeling
tegen mijn studenten gezegd van,
doe één ding nooit,
luister nooit naar je moeder.
Of je vader dan waarschijnlijk,
alle ouders.
En mijn kinderen hebben dat blijkbaar ooit eens een keer opgevangen,
want die luisteren nooit naar mij.
Maar ik vind dat fantastisch.
Kinderen, dat is de essentie van je leven.
Dat is de basis van ons bestaan.
Dat is de basis van ontwikkeling.
Want, bedoel...
Ja, klopt.
Een baby tot volwassenheid,
dat is...
Dat is ontwikkeling.
Ja, ja.
In de puurste vorm.
Ja, natuurlijk.
Dat is niet abstract of niet hypothetisch.
Nee, in de puurste vorm.
En ik vind dat uniek.
En hij heeft dat ter harte genomen.
En hij is erin gevlogen.
En vermiddel dat hij alles kan realiseren
omdat hij invliegt,
hebben we er nu twee.
Oeh, dat is dan wel heel korter dan mocht, hè?
Nee, toch?
Ik denk dat...
Ja, ja en nee, hè.
Op een gegeven moment zijn we dan wel anders...
Dat is toch antwoord op de vraag, een beetje, hè?
Ja, ik vond het ook gewoon heel mooi
dat het essentie is.
Ja, ja.
En zo belangrijk was voor jullie.
En zo belangrijk was voor jullie.
Ja, het is zo.
Ja, het is belangrijk.
Ja, en daarom dat ik zeg van...
Jij gelooft dat misschien niet,
maar zelfontwikkeling, dat is zo mijn ding.
Nee, nee, nee, nee, ik geloof dat wel.
Ook al is mijn pijnlichaam daar als basis van waarschijnlijk,
maar toch, ik kan mij daar niet.
Want gisteren ook, we waren met vrienden,
we zitten nog aan tafel, we waren gaan eten.
Bam, de eerste quote kwam er al uit bij mij,
die man die was al volledig van de kaart.
Die van, shoot, ja, je hebt gelijk.
Ik kan het niet laten, ik vind het fantastisch gewoon.
Maar ik denk om die kinderen, wat heel belangrijk is,
is het volgende.
Inderdaad, wij zijn gezegend dat wij...
Sofie, uw oudste dochter.
En dan hebben we samen nog twee kleine dochterjes.
Een woontje, ja.
Een dochter van tien, vandaag tien jaar.
Ja.
En een dochter van dertien in september.
En...
Ik leer mensen nu heel vaak van, kijk, ga onder die waterlijn.
Zeg tegen de wereld rondom jou,
wel hoe het met jou echt gaat.
Wat speelt er in jou?
Wat is hetgeen wat we zou willen in de wereld?
En spreek dat uit.
En zo heb ik inderdaad, denk 23 jaar geleden,
een collega van mij, in een kapsalon,
Kreatus, die bevalt van haar eerste dochter.
En ik zat in het moederhuis.
En ik moet haar blijkbaar gepreveld hebben.
Ik hoop dat ik ooit die kans krijg.
Jaren zijn voorbijgevlogen.
Ik ben een taaltekuid, ik denk dertien jaar na dat moment,
was diezelfde collega doorgegroeid in het bedrijf.
Ik ook.
Ik moest met haar de zakencijfers bespreken.
En die zegt ineens tegen mij,
hoe zit dat met jou?
Je wilt gewoon altijd die kinderen hebben.
En ik van,
ja,
ja, maar het is moeilijk.
En er waren al verschillende momenten geweest.
We hadden al twee pogingen gedaan.
Ja, ja.
Het is geen makkelijk parcours geweest.
Nee, nee, nee.
Maar iedere keer gebeurde er ook ietsje,
dat dan die persoon verhaal,
dat zei, maar mijn ma gaat nooit accepteren
dat ik kinderen van een homo heb.
En van die dingen.
Dat ik dacht van, ja, nee,
dan gaan we dat niet doen.
Nee, nee, dan klopt het niet.
En wij hebben altijd gezegd van,
kijk, wij wouden altijd heel graag een mama erbij hebben.
Omdat, los van,
ik beoordeel niet,
of veroordeel niet wat andere mensen doen,
maar voor mezelf zou ik het heel lastig gevonden,
misschien wel uit mijn jeugd vooral dan ook,
om een kindje op de wereld te zetten zonder een mama.
En te zeggen van, sorry,
ik heb ooit iemand betaald voor jou,
en that's it, deal with it.
Dat gaat niet.
En dat was eigenlijk een godsgeschenk, hè.
En dan hebben we inderdaad
een hele lange weg afgelegd.
En want natuurlijk,
jij kunt iets willen in de wereld,
maar daarom wil de wereld nog niet wat jij wilt.
Dus,
wat tegenkantingen gehad
van het amerische sector en toestanden en zo.
Jij moet dan altijd voor de ethische commissie verspreiden, hè.
Voor zoiets geregeld te krijgen, hè.
En die zeggen gewoon nee.
Omdat in die tijd,
we spreken inderdaad ondertussen over, hè.
14 jaar geleden.
14, 15 jaar geleden.
Was er nog steeds,
eigenlijk, nu is het nog niet fatsoenlijk gedaan, denk ik,
maar het wettelijke kader was er niet naar.
Dus de commissies waren zeer duidelijk.
Homo's krijgen geen kinderen op dit moment in België.
En daar staat er dan.
Stel je voor dat je in een liefdevol gezin terechtkomt.
Ja.
Met twee mannen.
Ja.
Maar, en dan denk ik van,
godzijdank, dank mijn jeugd, dank mijn man, dank mijn dominantie,
want ik geef inderdaad niet op.
Ja.
Want vijfde ziekenhuis zei er een dokter tegen ons,
stop met eerlijk te zijn.
Lig.
Zeg dat je man en vrouw bent.
Zij, wij zijn als man en vrouw het ziekenhuis binnen gestapt.
De mama van de kindjes en ik zei,
en we hebben dat spelletje heel goed gespeeld.
En wij zaten in de cafetaria.
En hij met de man van de mama
zaten in de cafetaria om de koffie te drinken.
Ik heb hilarische anekdotes van gehad.
Het is zelfs ooit een moment geweest dat we,
ze moesten dan zo'n kwakje gewoon inleven,
zoals ze dat dan noemen.
En ik was dus eerst,
mama was nog bloed gaan geven.
En die laboranten tegen mij van,
ja, kunt u de geboortedatum van mevrouw geven?
En dat was nu net het enige wat ik mij dus echt niet heb voorbereid.
Zeg ik van,
En Rad van Tong,
ik zeg, die man, ik zeg,
ik luster het met hem.
Ik zeg, alsjeblieft, zeg haar dat niet.
Want dat is een week beeld en geen klank.
En blijkbaar, ik heb het er zo naturel uitgesmeten,
dat die vraag,
ik snap u helemaal, meneer.
Zo had die datum veranderd.
Dat was de weg.
En dan moet ik wel zeggen,
we hebben dan eerst ons eerste kindjes verloren,
dat was een miskraam.
En dan is de oudste geboren.
En dan denk ik van,
toch blijven geloven in de goedheid.
Ik denk dat we,
in alles wat we konden,
getracht hebben om de beloftes,
of de, vooral de,
er zijn nooit eens op papier,
maar vooral de liefdesbeloftes.
Wij laten uw mama niet vallen.
Wij blijven contact,
wij blijven dit,
nee, je blijft.
En dan zijn wij gezegd met dezelfde mama,
die eigenlijk drie jaar later zei van,
wat denkt hij?
Nog eentje?
We gaan dan nog eens doen.
Amai.
Ja, ja, ja.
Dat hadden we niet verwacht.
Dat hadden we totaal niet verwacht.
Nee, nee, nee.
We waren laatst zo gigantisch blij met eentje.
Laat staan dat we er twee zou kunnen krijgen.
Eigenlijk zat er los over.
Zo koppelgelijk als wij dan.
Dat was er los over.
Dat kinderverhaal is echt wel een...
Amai, ik zie u gewoon gaan helemaal.
Ja, ja, ja.
En dan nog zonder te betalen ook.
Zij wouden er dus niks voor.
We zouden dan kunnen zeggen,
ze doen het voor het geld,
of wat dan ook.
Ze wouden er dus niks voor.
En zij hebben dus vandaag nog contact met je mama?
Ze zijn bij je mama nu.
Ze zijn nu bij je mama.
Ze zijn een weekje op vakantie bij mama.
Op de veertien dagen zijn ze bij je mama.
Een dag.
Een zondag komt mama weer naar ons.
Ja, wauw.
Wat een tragische verhaal is.
Mama is...
Hop.
Dat is het zichtje dat je...
Ik wil het wel vertellen,
maar dat vind ik niet dat je er maar niet is.
Mama is terminaal.
Oké.
Amai, ja.
Ja, zei dat ik naar ze reageer,
maar dat vind ik niet...
Nee, nee.
Dat is niet aan ons,
om dat in de wereld te gooien.
Ik vergeet die dingen.
Dat is helemaal oké.
Dat is helemaal oké.
Het kan ook zijn dat ik helemaal verkeerd ben.
Maar dat schoot ineens.
Dat heb ik naar boven.
Dat dacht van, oei.
Dat is super inspirerend, jullie verhaal.
Ja.
Ik denk wel.
Ja.
God, laat doen ze het hier van de nacht.
Nee, maar dat is echt waar.
Dat is echt waar.
Ja, we kunnen blijven.
Ik zeg altijd, we kunnen bibliotheken valschrijven.
Ja, ja.
En we zitten hier zo in een beetje een formele hoedaligheid met de podcastopname.
Maar ik denk zo op terras mee.
Een paar blazen wijn.
Amai, dat zou hier nog eens helemaal anders...
Ja, echt fantastisch.
Ja, alhoewel.
Ja.
En ik merk wel...
Ik weet niet dat jij dat zet.
Maar ik heb zo de laatste jaar ook al gegeven moment van...
Oké, en nu is het klaar.
Dat denk ik ook.
Dat je zo op een gegeven moment in een gesprek kunt gaan.
Heel lang.
En dat dat ineens zo...
Jij niet?
Nee, dat is de reden waarom ik het moeilijk heb in een sociale context.
Omdat ik dat te weinig kan doen.
Ja, ja.
Dan te weinig in de diep gaan.
Ja, ja.
Het wordt te veel blabla.
Te oppervlakkig.
Ja, ja, ja.
Het is te oppervlakkig en dan kan ik het niet.
Dat voelt je te weinig.
En dan voel ik mij lastig en dan moet ik eruit.
Dan moet ik eruit.
Maar ik denk dat ik zo bedoel.
Als je een bepaald niveau, zoals dit, blijft praten, dan kun je geen uren vol...
Ik kan dat geen uren meer.
Ah ja, ik wel.
Ik kan dagen vol.
Allee.
Ja, ik vind dat superleuk.
En dan toch minst geen glazen wijn.
Maar jij kunt...
Nee, maar jij kunt...
Jij hebt het graag, dat sociale gesprek.
Zo heel luchtig, heel oppervlakkig.
Jij kunt dat ook.
Jij kunt ook heel in de diepte gaan.
Maar jij kunt heel oppervlakkig praten ook.
En daarom...
Ik heb de meel zend daar op boek.
Ik kan zo gemakkelijk door de straat lopen.
En dan kijk ik tegen zeven me al een goeie nacht.
Ik vind dat fantastisch.
Ik zeg altijd, je wordt nog broeggemeester van later.
En dan denk ik van, dan word ik gewoon oprecht blijven.
Ja, ja, ja.
Maar ik herken dat heel hard.
Dat is ook verbinden, hè.
Mijn zoon zegt, ik ben liever in het dorp waar ik woon.
Bij de papa, zo gezegd.
Want als ik daar tegen de mensen dag zeg, dan zeggen die altijd dag terug.
Ja, ja, ja.
Fantastisch, toch?
En in zo'n kleine dingetjes zit die verbinding.
Ja, dat klopt.
Ja, dat klopt.
Het moet soms niet meer zijn dan...
Ik kan zo'n dag hebben dat ik door het dorp...
En ik heb niemand tegenkomen.
Dan denk ik, van, waar zit iedereen hier vandaag?
Maar daar word ik dus ook heel blij van, hè.
Van mensen goeie dag te zeggen.
En dan...
En dan jupen, dat plieu.
En dan...
En dan...
Ofwel gaan we dan in de diepte, ofwel ben ik weer.
Oh, we blijven niet aan de oppervlakte.
Maar we blijven niet aan de oppervlakte.
Want dat is een...
Zo geen een chitchat van bij de coiffeur voor u?
Nee.
Pas op.
Ik heb jaren...
Maar ik heb...
Nee, ik heb jarenlang als kapper ook gefunctioneerd.
Maar dat was altijd in de diepte.
Ja, ja.
Ik ging altijd psychologische gesprekken aan.
Ja, inderdaad.
Altijd.
Tuurlijk.
Dat was hier helemaal geen een chitchat.
Nee, nee.
De cafebazen en de coiffeur, dat zijn zo de therapeuten van het dorp.
Precies.
Van een fantastisch.
Fantastisch.
Ik ga hier mijn rol spelen en zeggen, het is klaar.
Dank u wel.
Hoewel er nog heel veel te vertellen valt, dat voel ik.
Maar het is mooi geweest, denk ik.
Ja.
Vincent en Erik, super bedankt voor de warme ontvangst en ook voor het openhartig gesprek.
Ongelooflijk inspirerend mooi ook trouwens.
Voor ons, van onze kant, denk ik ook heel erg bedankt.
Want wij vinden het superleuk om ons verhaal te vertellen.
We kunnen dat honderd keren achter elkaar doen.
Dat is mooi.
Heel inspirerend.
En merci aan James voor de tip.
Ja?
Ja, ja, ja.
James, merci hè.
Aho.
Aho.
Dank je wel voor je aandacht, lieve luisteraar.
Als je nu voelt, dit smaakt naar meer, abonneer je dan zeker op deze podcast.
Of volg ons op onze socials.
Want ook op Facebook en Instagram zijn we fullofwonder.be.
Je kan deze podcast een duwtje in de rug geven door ons vijf sterren te geven of een review achter te laten in je favoriete podcast app.
Of je kan natuurlijk de liefde verspreiden en de podcast delen met anderen.
En blijf vooral verwonderd.
O
O
***