Dział Dostępności z Poznańskim Centrum Dostępności

Pierwszy odcinek naszego podcastu w 2026 roku to z jednej strony kilka refleksji na temat przeszłości, ale przede wszystkim spojrzenie w przyszłość.

Marcin Halicki opowiada, co w kolejnych miesiącach będzie się działo w sferze dostępności w Poznaniu, zaprasza na wydarzenia, ale także dzieli się wrażeniami z wizyty studyjnej społeczności osób z niepełnosprawnościami w siedzibie Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w Poznaniu. Na co zwracały uwagę zaproszone osoby, reprezentujące społeczność osób niewidomych, słabowidzących oraz z niepełnosprawnościami ruchowymi? Tak naprawdę to preludium do dyskusji na temat dostępnej komunikacji publicznej w stolicy Wielkopolski.

A Wy co myślicie o poznańskich autobusach i tramwajach? Piszcie uwagi w komentarzach, ale także przez maila: info@mililudzie.org oraz kontakt@dostepny.poznan.pl

Dobrego odbioru!

Dział Dostępności to podcast prowadzony przez Fundację Mili Ludzie z Poznania. Rozmawiamy o dostępności z ciekawymi i miłymi ludźmi!

Nasz mail: info@mililudzie.org

Transcript

Dzień dobry, z tej strony Marcin Halicki, a Wy słuchacie kolejnego odcinka podcastu Dział Dostępności.

W 2026 roku słyszymy się po raz pierwszy, co nie znaczy oczywiście, że nasze Poznańskie Centrum Dostępności nie działa.

Działa i działa im pełną parą już od stycznia.

Zgłaszają się do nas przede wszystkim jednostki Miasta Poznania, no bo takie jest też założenie projektu, żeby wspierać instytucje, które działają w Poznaniu, które są prowadzone przez Miasto Poznań, no bo jak pewnie część z Was wie, nasz projekt jest finansowany ze środków budżetu Miasta Poznania, za co oczywiście dziękuję w imieniu fundacji, ale także w imieniu mieszkańców Poznania, ponieważ jestem taką osobą.

To, co w tym momencie jest na tak zwanym tapecie, to z jednej strony wspieranie jednostek w kontekście chociażby placów zabaw, tworzenia nowych placów zabaw, ale także konsultowania różnych przebudów, różnych elementów związanych z kwestiami dostępności informacyjno-komunikacyjnej.

Oczywiście ta architektura, czyli dostępność architektoniczna jest jedną z najważniejszych w kontekście takich dużych działań remontowych, działań tworzenia nowych obiektów.

Jakiś czas temu konsultowaliśmy, też opiniowaliśmy, po części konsultowaliśmy projekt przebudowy Palmiarni Poznańskiej.

Super miejsca, które mieszkańcy Poznania pewnie dobrze znają, ale mam nadzieję, że nie tylko mieszkańcy Poznania, ale także osoby, które przyjeżdżają do Poznania, turyści, grupy wycieczki.

Poznańska Palmiarnia, zwłaszcza w okresie zimowym, jest świetnym miejscem, żeby troszeczkę złapać tego ciepła i też poprzebywać się w otoczeniu roślin, ale także zwierząt, które na co dzień w naszym obszarze geograficzno-klimatycznym próżno szukać.

Tym bardziej cieszę się, że także nasi specjaliści konsultowali ten projekt przebudowy w taki sposób oczywiście, po zakończeniu tego remontu przebudowy, żeby on był jak najbardziej dostępny dla osób z różnymi, szczególnymi, dodatkowymi potrzebami.

Bo pewnie wiecie, że być może część z was w ten sposób też podchodzi do sytuacji.

Ja nie lubię słowa szczególne, tym bardziej nie lubię słowa specjalne.

Każdy z nas ma jakieś dodatkowe potrzeby i chodzi o to, żeby je namierzyć, je ewentualnie wziąć pod uwagę.

Także w przypadku projektowania przestrzeni, projektowania usług, czyli żeby wziąć pod uwagę tak zwane uniwersalne projektowanie.

Które to uniwersalne projektowanie?

Przypomnę, jest obowiązkiem każdego podmiotu publicznego, także w naszym kraju, ponieważ Polska przyjęła konwencję o prawach osób niepełnosprawnych, mówię celowo niepełnosprawnych, bo tak ta konwencja się nazywa.

O samej konwencji mówi się o osobach z niepełnosprawnościami.

Konwencja ONZ-u, która obowiązuje w Polsce.

Parlament ją ratyfikował w październiku 2012 roku, czyli kilkanaście lat temu.

Z takich rzeczy, które zdarzyły się w tym roku, na pewno ważnym działaniem w kontekście wspierania osób z niepełnosprawnościami w naszym mieście jest Komisja Dialogu Boatelskiego przy Pełnomocniczce Prezydenta Poznania ds. osób z niepełnosprawnościami.

KDO działa już wiele lat.

Pierwsze spotkanie odbyło się w maju 2012 roku, jeszcze przed EURO 2012.

Mam nadzieję, że osoby, które siedzą przed głośnikami przy komputerach i różnych innych device'ach pamiętają, że w Poznaniu była taka duża impreza sportowa jak EURO 2012, Mistrzostwa Europy w piłce nożnej.

Wtedy było pierwsze spotkanie KDO, tych spotkań już było kilkadziesiąt do tej pory, bo to już mija 13 lat.

W skład komisji wchodzi w tym momencie ponad 30 organizacji pozarządowych, które działają na rzecz osób z niepełnosprawnościami w Poznaniu.

Ja mam przyjemność przewodniczyć tej komisji od samego początku, czyli od 2012 roku.

Zajmujemy się bardzo różnymi tematami, ale zmierzam do tego, że na ostatnim posiedzeniu, które odbyło się w lutym, były osoby reprezentujące Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne.

Ponieważ to MPK jako realizator transportu publicznego w Poznaniu, czyli z logo MPK jeżdżą autobusy i tramwaje, także busy różnego typu, powinien też zapewniać oczywiście transport osobom, które mają trudności chociażby w poruszaniu się z osobami z dodatkowymi potrzebami w kontekście np. narządu ruchu.

Ja się bardzo cieszę, że w końcu po wielu latach w Poznaniu w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym, jest to spółka z miasta Poznania, powołana została osoba, która, zaraz wam powiem jak się nazywa stanowisko, jest to specjalista do spraw dostępności i koordynacji zleceń pozaliniowych w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym, pani Eliza Nowakowska-Fischer.

Bardzo się cieszę i mam nadzieję, że gdzieś wy sobie zapamiętacie to stanowisko, ponieważ w kontekście dostępności tego nam brakowało, jeżeli chodzi o MPK.

Czyli mamy w końcu osobę, która ma nawet w tytule swojego stanowiska pracy specjalistę do spraw dostępności.

Ja się bardzo cieszę, że pani Eliza razem z osobami, które, które ją wspierały była na poprzednim, na ostatnim posiedzeniu komisji i coś, co jest dla nas, co było dla nas bardzo ciekawe i też myślę bardzo wartościowe, to jest to, że dokładnie kilka dni temu mieliśmy przyjemność wziąć udział w sprawdzeniu dostępności autobusów komunikacji publicznej, które jeżdżą po naszym mieście.

Były to różne pojazdy, te, które już od dawna jeżdżą, te, które dopiero wchodzą, te, które są nowe.

Były to pojazdy o tak zwanym napędzie tradycyjnym, czyli generalnie pojazdy spalinowe, diesel, benzyna, ale także były autobusy elektryczne i autobusy wodorowe, być może nie wiecie, ale autobusy wodorowe napędzane na wodór też jeżdżą po naszym mieście.

Sprawdzaliśmy dostępność wejść i wyjść i tutaj jest dla osób, które poruszają się na wózkach, była bardzo ważna kwestia dotycząca tego, w jaki sposób te autobusy zapewniają dostęp do wejścia do pojazdu dla osób, które samodzielnie nie wchodzą tam, tylko takie, które na przykład poruszają się na wózkach, poruszają się na wózkach także elektrycznych.

No i mieliśmy możliwość sprawdzenia, jak to wygląda.

Można było na żywo zobaczyć tak zwany przyklęk autobusu, kiedy jedna część autobusu przechyla się troszkę na bok po to, żeby platforma, którą kierowca otwiera mogła być jak najniżej, żeby kąt nachylenia osoby, która chce wjechać na wózku do autobusu był jak najniższy.

Przez to jest po prostu do tego autobusu łatwiej się dostać.

Mogliśmy też zobaczyć, jak będą wyglądały te nowe autobusy elektryczne, które mają aż, aż, mają dwa miejsca przeznaczone na wózek.

To są w centralnej części pojazdu takie dwa, dwie przegrodzone jakby boksy, gdzie osoba, która porusza się na wózku lub która ma wózek może ten wózek tam postawić, może tam usiąść, może się przypiąć pasem.

To jest dosyć istotne.

Oczywiście nie wszystko jest takie różowe, bo ja bym też sobie życzył, żebyśmy kiedyś mogli wziąć udział w takim planowaniu, dopiero projektowaniu takiego autobusu wewnątrz.

Oczywiście nie chodzi tutaj o kwestie jakby techniczne, technologiczne, jeżeli chodzi o sam pojazd.

Natomiast jeżeli chodzi o tę strefę, tam gdzie wchodzą osoby, gdzie są, bo to nie dotyczy oczywiście tylko osób, które poruszają się na wózkach.

To są osoby, które mogą mieć jakieś różne dodatkowe potrzeby związane z narządem ruchu.

To mogą być osoby np. z radykalną tyłością, które też są przecież pasażerami i pasażerkami komunikacji publicznej.

Żebyśmy mieli też możliwość wypowiedzenia się na ten temat w momencie, kiedy ten autobus jest dopiero projektowany, a nie gdy on gdzieś już staje się taborem autobusowym Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego.

Ale tak czy inaczej bardzo doceniam i bardzo się cieszę, że mieliśmy możliwość w grupie kilkudziesięciu osób z różnych organizacji.

Przeważały osoby, które poruszają się na wózkach, a także osoby niewidome i słabowidzące.

Co jest oczywiście w kontekście tej komunikacji przemieszczają się po myśli bardzo ważnymi grupami.

Mieliśmy przyjemność np. zapoznać się z tym, jak będą brzmiały komunikatory w autobusach umieszczane na zewnątrz pojazdów.

Bo to jest kolejna kwestia, która jest dla środowiska osób z niepełnosprawnościami bardzo ważna, żeby w Poznaniu, ja bym sobie życzył, żeby każdy pojazd komunikacji publicznej, czy to będzie autobus, czy nie ważne, czy to będzie autobus, czy tramwaj, żeby miał na zewnątrz pojazdu jakiś głośnik, który by informował pasażerów stojących na przystanku, jaki autobus podjeżdża, jaki tramwaj podjeżdża i w którą stronę jedzie.

Jest też pomysł na to, żeby informować, jaki będzie kolejny przystanek, bo to wydaje mi się, że jest w przypadku centrum miasta, np. mostu dworcowego i w ogóle dworca głównego w Poznaniu dosyć ważne, bo tam jest kilka przystanków i żeby osoby niewidome wiedziały, gdzie on jest.

Ważne też, na co zwracały osoby niewidome uwagę, żeby guziki, przyciski, które służą do wejścia, do otwarcia drzwi, żeby one były ustandaryzowane, żeby były w jednym miejscu bez względu na, w pojeździe, bez względu na to, jakie oni smarki.

Bo my tutaj mówimy oczywiście, najwięcej autobusów mamy z Solarisa, ale są też Mercedesy i na to zwracały uwagę osoby niewidome, że niestety tam nie jest to ujednolicony system i ten standard nie jest w tych autobusach.

Oczywiście mówimy o autobusach, ale po Poznaniu jeżdżą jeszcze tramwaje.

Myślę, że jeżeli chodzi o tramwaje, to nie wygląda to aż tak dobrze, jak w przypadku autobusów, bo też nie oszukujemy się, w Poznaniu od wielu lat jeżdżą głównie niskopodłogowe pojazdy, których łatwiej się dostać niż do autobusów, które, czy do tramwajów, które mają bardzo, no mają kilka schodków, żeby się tam wdrapać.

Nie wszystkie oczywiście tramwaje są niskopodłogowe.

Kolejna rzecz, która jest ważna w kontekście komunikacyjnym, komunikacji publicznej, to jest aplikacja.

Ja bym sobie bardzo życzył i nie tylko ja, żebyśmy mogli korzystać z aplikacji, jednej aplikacji, którą przygotowuje na przykład Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne, gdzie byłoby po pierwsze sprawdzenie rozkładu jazdy, sprawdzenie wszystkich zakłóceń w rozkładzie, zakłóceń w trasie autobusów w czasie rzeczywistym, żebym ja wychodząc na przystanek mógł zajrzeć w aplikację MPK i żebym mógł tam zobaczyć, usłyszeć, czy trasa, którą chcę jechać jest faktycznie dostępna, bo często się zdarza.

My żyjemy w mieście, w którym jest dużo remontów, zwłaszcza teraz.

Kilka takich newralgicznych miejsc w Poznaniu jest przebudowywanych, no dlatego ta informacja dla pasażerów jest tutaj kluczowa, zwłaszcza dla pasażerów, którzy muszą na naprawdę dużo przedsięwziąć uwagi, pracy, no przygotować się do wyjścia z domu, dlatego jeżeli będę wiedział wcześniej, że nie mam po co wychodzić, bo autobus nie przyjedzie, albo autobus ma opóźnienie, albo ta linia zmieniła trasę, żebym nie musiał wchodzić na jakieś zewnętrzne portale informacyjne, tylko żebym mógł to na podstawie aplikacji przygotowanej przez miejskiego przewoźnika o tym się dowiedzieć.

Sprawdzaliśmy także przestrzeń manewrową dla wózków, systemu informacji pasażerskiej, rozmieszczenia poręczy, przycisków, czyli to, o czym wcześniej mówiłem, oczywiście też komfort wysiadania i wsiadania.

Wydaje mi się, że to nie jest tylko kwestia technologiczna, nie jest tylko kwestia sprzętu, ale też kwestia empatii, zwiększania wiedzy wśród pasażerów, ale także oczywiście pracowników MPK, żeby wiedzieli, z jakimi potrzebami, jakie potrzeby mają ich pasażerowie, bo to jest niezwykle istotne.

Społeczeństwo się zmienia.

Mamy coraz więcej osób, które na przykład są w spektrum autyzmu, które są w kryzysach zdrowia psychicznego itd.

Dlatego jest coraz więcej starszych pasażerów.

Jako społeczeństwo jesteśmy coraz starsi.

Dlatego te elementy tej dostępności są dla nas bardzo ważne.

I w ramach z jednej strony Komisji Dialogu Obywatelskiego, ale także oczywiście Poznańskiego Centrum Dostępności, mam nadzieję, że ta współpraca z MPK i ZTM, bo w Poznaniu jest taka struktura, że za komunikację odpowiada Zarząd Transportu Miejskiego, który zleca to zadanie Miejskiemu Przedsiębiorstwu Komunikacyjnemu.

Oczywiście nie musicie być osobami, które muszą znać te wszystkie niuanse związane z tworzeniem komunikacji miejskiej w Poznaniu.

Natomiast my, osoby, które po części reprezentują środowisko osób z niepełnosprawnościami, będziemy się starać, żeby ta komunikacja w Poznaniu była coraz bardziej dostępna.

Zresztą to jest też rola nie tylko oczywiście nasza, czy organizacji pozarządowych, ale także Urzędu Miasta Poznania, także Zarządu Transportu Miejskiego i Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego.

Jeżeli macie jakieś pomysły albo macie jakieś uwagi takie na bieżąco obserwowane, to piszcie od nas śmiało, info małpa.mili.ludzie.org lub kontakt małpa.dostępny.poznań.pl.

To są nasze adresy mailowe, spokojnie możecie tam pisać swoje uwagi.

Jeżeli macie jakieś potrzeby związane z tym, żeby przekazać coś miejskim przewoźnikom, jesteśmy w stałym kontakcie z osobami, które reprezentują te spółki, czyli ZTM i MPK i bardzo będę wdzięczny, jeżeli chcielibyście, chciały podzielić się jakimiś uwagami na temat komunikacji publicznej w Poznaniu, a zwłaszcza jeżeli chodzi o jej dostępność.

Takie sygnały są dla nas też bardzo istotne, ponieważ my nie o wszystkim wiemy.

Przykład ostatnio wpis Ani Nowa, którą pozdrawiamy, która była naszą gościnią jakiś czas temu, prezeski Stowarzyszenia Żurawinka, która jest ambasadorką Komfortek, czyli miejsc do takiego swobodnego i godnego dokonywania czynności fizjologicznych, pomagając osobom z niepełnosprawnościami, osobom niesamodzielnym, żeby po prostu mogły te czynności fizjologiczne zrobić nie na podłodze, jak było do tej pory, ale na jakiejś leżance, takiej kozetce, trudno powiedzieć, jak to prawidłowo nazwać, natomiast wiadomo, mam nadzieję, że wiecie, o co chodzi.

Pojawiły się dwa nowe miejsca, w których są komfortki, czyli dworzec autobusowy na Rondzie Rataje, a także komfortka w szpitalu miejskim w Brusia na ulicy Szwajcarskiej, czyli możemy do tych kilkunastu miejsc, w których w Poznaniu są komfortki, dopisać kolejne dwa.

Być może nie wiemy jeszcze o jakichś, które miejskie jednostki przygotowały.

Nie chwalą się tym za bardzo, będziemy starać się docierać do tych instytucji z prośbą o to, żeby informowali poznaniaków, poznanianki i osoby, które mieszkają, które tutaj przyjeżdżają, przecież jest wiele osób z niepełnosprawnościami, które nie mieszkają w Poznaniu, ale przebywają tutaj czasowo lub przejeżdżają, żeby ta mapa tej dostępności była jak najbardziej aktualna.

Pod koniec roku nasza fundacja przygotowała taką mapę do dostępności miejsc kultury w Poznaniu.

Sprawdziliśmy 40 miejsc, które opisaliśmy i mam nadzieję, że te informacje, które były przez nas przekazywane, zebrane, znajdą się niedługo na takim interaktywnej mapie miasta Poznania, gdzie będzie można sobie wejść na tą mapę i sprawdzić, które miejsce jest dostępne, które jest mniej dostępne, a które jest w ogóle niedostępne, bo niestety też się takie zdarzają.

Sprawdzaliśmy głównie instytucje kultury i nie tylko instytucje kultury publiczne, ale także instytucje kultury komercyjne, np. poznańskie multipleksy, których jest kilka.

Nie będę wam zdradzał.

Spróbujemy wam podlinkować tutaj w tym odcinku te wszystkie miejsca.

Też tą mapę, która jest przygotowywana.

Mam nadzieję, że niedługo stanie się to standardem nie tylko miejsca kultury, ale także inne instytucje będą tam wpisywane.

Jeżeli jesteśmy już przy kulturze, w kolejnych odcinkach naszego podcastu będę gościł osoby z poznańskich instytucji, ale także organizacji, które przygotowują wydarzenia kulturalne.

Oczywiście jesteśmy w sezonie przedwiosennym, dlatego te wszystkie wydarzenia będą się odbywały wiosną, latem.

Będziemy oczywiście na łamach naszego podcastu o tym informować.

Też na naszych profilach Poznańskiego Centrum Dostępności czy Fundacji Mili Ludzie na social media, głównie na Facebooku.

Także śledźcie nas, followujcie.

Nie wiem jak to nazwać.

Ja akurat mam coraz mniejsze zaufanie do social mediów.

Znaczy nie, żebym miał jakieś bardzo duże zawsze, ale w ostatnim czasie jest to trudno z przedostaniem się jakichś wartościowych informacji.

Ale nie jest to miejsce, chyba i czas na to, żeby się nad tym rozwodzić.

Natomiast będziemy starać się Was informować o wydarzeniach.

Nasza fundacja od 1 kwietnia rozpoczyna kolejną edycję projektu Poznańskie Sceny Dostępne.

Będziecie mieli możliwość wzięcia udziału w przynajmniej jednym koncercie, który będzie audiodeskrybowany, ale także będzie tłumaczka polskiego języka migowego na tym koncercie.

Ja myślę, że bardzo bym chciał, żeby to był standard.

I mam nadzieję, że będą pewne wydarzenia, będą pewne cykliczne wydarzenia w Poznaniu, gdzie stanie się to standardem.

Tutaj kieruję wzrok oczywiście w stronę Centrum Kultury Zamek i Festiwalu Ethnoport, ponieważ my z Ethnoportem, z Centrum Kultury Zamek współpracujemy już od dawna.

W ostatnich dwóch latach miałyście możliwość skorzystania z koncertów na Ethnoporcie, które zazwyczaj odbywa się w czerwcu w tym roku, też w połowie czerwca mniej więcej.

Mam nadzieję, że też uda nam się w tym roku współpracować i zapewnić tłumaczenie przynajmniej jednego koncertu festiwalowego na polski język migowy, bo wiem też, że te koncerty cieszyły się bardzo dużym powodzeniem i osoby głuche mogły w pełni doświadczać tych wydarzeń, które dzieją się na scenie.

Ale nie tylko mówię tutaj o scenie muzycznej, bo będziemy także robić audiodeskrypcję i tłumaczenie na polski język migowy przygotować do dwóch spektakli.

Mam nadzieję, że jednym ze spektakli będzie nowa premiera Teatru Muzycznego w Poznaniu, czyli Revolta.

Kto nie był, to naprawdę polecam.

Świetny spektakl z muzyką, z hitami Manamu i Kory.

Spektakl wyjątkowy, Teatr Muzyczny zazwyczaj w ostatnich latach przygotowuje same hity.

Biorąc pod uwagę liczbę osób, która jest zainteresowana, chętna liczba publiczności, żeby kupić bilet na spektakl Teatru Muzycznego, zwłaszcza te premierowe, trudno to zrobić z dnia na dzień, dlatego polecam wam oczywiście zakupy biletów.

Będziemy przygotować audiodeskrypcję spektaklu Revolta.

Myślę, że uda nam się to w pierwszej połowie tego roku jeszcze przygotować i zaprosić was na spektakl do Teatru Muzycznego.

Teatr Muzyczny to jest kolejny temat związany z dostępnością, być może też wiecie, że niedaleko naszego biura, przy moście akademickim, Uniwersyteckim w Poznaniu, niedaleko Ronda Caponiera, buduje się nowa siedziba Teatru Muzycznego.

Postaramy się w najbliższym czasie dowiedzieć czegoś więcej na temat tego trochę zmienionego projektu w kontekście tego pierwotnego, jeżeli chodzi o budowę teatru.

Oczywiście nas interesuje przede wszystkim kwestie związane z dostępnością tych przestrzeni dla osób ze szczególnymi potrzebami, dodatkowymi potrzebami, ale nie tylko, bo oczywiście tutaj są istotne kwestie z jednej strony repertuaru i prezentacji tego repertuaru później.

Ja bym sobie życzył, żeby standardem stało się to, że jak przygotowuje się spektakl, to żeby do tego spektaklu od razu był zrobiony skrypt audiodeskrypcji.

Że później tylko ten skrypt trzeba w czasie spektaklu odczytać chętnym osobom i np. osoby niewidome mogą w pełni korzystać z udziału w spektaklach teatralnych, zwłaszcza, że oczywiście teatr muzyczny to głównie muzyka.

I na tym chciałbym też się skupić.

W tym roku kontynuujemy projekt szkoleniowy.

Jeżeli ktoś z was chciałby być przeszkolony z zakresu dostępności, jest osobą, która albo pracuje w jakiejś jednostce samorządowej, jakiejś instytucji publicznej, albo jest członkiem, członkinią, działa w organizacji pozarządowej, zgłoście się do nas od 1 kwietnia 2026 roku.

Będziemy kontynuować duży projekt szkoleniowy. 50 szkoleń w 10 województwach w całej Polsce.

Także w Wielkopolsce.

Mam nadzieję, że mieszkańcy Poznania nie będą się czuli wykluczeni.

Tym bardziej, że mamy także zaplanowanych przynajmniej kilka szkoleń w ramach Poznańskiego Centrum Dostępności.

Jeżeli słucha nas np. jakaś osoba, która reprezentuje albo spółdzielnię mieszkaniową, albo radę osiedla, albo jakąś wspólnotę mieszkaniową, my też możemy zrobić szkolenie związane z zapewnieniem dostępności dla was.

Kilka dni temu przeczytałem artykuł na temat jednej z wspólnot mieszkaniowych w Poznaniu, której to członkowie nie wyrazili zgody na to, żeby zamontować krzesełko, które pomagałoby osobie z niepełnosprawnością ruchową zejść z któregoś tam piętra i też potem dostać się do swojego mieszkania.

Zasmuciło mnie to bardzo, ponieważ powtarzamy to z wieloma osobami od lat.

Pełnosprawność jest okresem przejściowym i to, że ktoś jest teraz sprawny, nie potrzebuje tego krzesełka, bo uważa, że to krzesełko będzie uniemożliwiało poruszanie się, czy wnoszenie mebli i tak dalej.

To powinno być zapewnienie dostępności dla osoby, która tego potrzebuje w kontekście podstawowym, czyli wyjścia z mieszkania, udania się gdzieś i powrócenia do niego.

Tutaj powinna być podstawowa i powinna być priorytetowa.

Nie trzeba być osobą nadzwyczaj empatyczną, żeby sobie z tego zdawać sprawę.

Dlatego apeluję do wszystkich członków wspólnot, spółdzielni mieszkaniowych.

Apeluję też dlatego, że będziecie mieli państwo coraz więcej tego typu sytuacji, że mieszkańcy będą prosili o wydanie zgody na montaż platformy przyporęczowej, na budowę jakiegoś podnośnika pionowego, na zrobienie czy na montaż jakiejś pochylni, która ułatwi dojście do budynku.

Dlatego, że my jesteśmy coraz starszym społeczeństwem.

Coraz więcej będzie osób, które będą miały ograniczoną mobilność.

I to, że wy teraz, czy większość osób jest sprawna, to nie znaczy, że tak będzie zawsze.

Tutaj warto też na to zwracać uwagę.

My bardzo chętnie was przeszkolimy też w kontekście różnych innych elementów związanych z dostępnością, na przykład dostępnością cyfrową.

Żeby wasze strony internetowe, mówię tu o radach osiedla, o spółdzielniach mieszkaniowych czy wspólnotach mieszkaniowych, żeby też dbać o to, żeby strony internetowe były dostępne cyfrowo.

Ponieważ też wasi mieszkańcy to mogą być osoby słabowidzące i osoby z różnymi dodatkowymi szczególnymi potrzebami.

OK. To mniej więcej tyle.

Ja was też zapraszam po świętach, czyli mniej więcej po 15 kwietnia.

Zrobimy pierwsze spotkanie Poznańskiej Sieci Dostępności.

Chciałbym, żeby to spotkanie odbyło się w jednej z miejskich instytucji kultury, której to jeszcze nie zdradzę.

Damy wam wcześniej znać.

Przypominam też, że poza podcastem wejdźcie na naszego Facebooka.

Tam są publikowane informacje.

Możecie też nam przesłać swój adres mailowy.

My możemy wam takie informacje w formie takiego mini newslettera przesyłać na bieżąco.

Słuchajcie, bardzo wam dziękuję za dzisiaj.

Mam nadzieję, że to nie jest ostatni odcinek przed świętami, także jeszcze się będziemy słyszeć z naszymi gościniami lub gośćmi.

To jeszcze zobaczymy.

Tymczasem korzystajcie ze słońca, bo za oknem jest coraz ładniejsza pogoda.

Można wychodzić, korzystać też z tego świeżego powietrza.

Trzymajcie się ciepło i do usłyszenia następnym razem.

Pa!