Weg van Jezelf

Fimme Bakker: Verslaving is vaak een oplossing, geen probleem

• Reinoud Prins & Tom Kienhuis

Share episode

Wat gebeurt er als je opgroeit zonder een duidelijk voorbeeld van liefde? En hoe raak je jezelf kwijt in verslaving, prestatiedruk en altijd maar “aan” staan?

In deze aflevering van de Weg van Jezelf podcast gaat Tom Kienhuis in gesprek met Fimme Bakker. Cabaretier, schrijver en verslaafde in herstel. Fimme deelt openhartig over zijn jeugd, verslaving, herstel en hoe humor hem letterlijk op de been hield in zijn donkerste periodes.

Een gesprek over oud zeer, het lijf, het hier en nu, vaders en zonen. Over zoeken naar liefde, leren voelen en de moed om jezelf niet langer te verdoven.

3 inzichten van Fimme:
➡️  Verslaving is vaak een oplossing, geen oorzaak: het dempt wat je vanbinnen niet kunt verdragen, zoals emoties, stress of onrust in je lijf.
➡️  Altijd “aan” staan maakt ons minder aanwezig: zelfs wandelen of rust nemen gebeurt snel weer met een podcast, appjes of scrollen, en juist dat houdt je uit het hier en nu.
➡️  Humor kan je reddingslijn zijn: in zware periodes hielp cabaret hem overeind blijven, omdat lachen ruimte geeft bij pijn zonder erin te verdrinken.

SOCIALS VAN DE GAST
 🌐 Website: https://fimme.nl/
📸 Instagram: https://www.instagram.com/fimmebakker/

VIND ONS ONLINE: LIBERI COACHING
 🎧 De Weg van jezelf is een podcast van Liberi Coaching. Wil je meer weten over mentale gezondheid, burn-out of stress?
 📺 Abonneer je op ons kanaal!
 🌐 Bekijk onze website: https://liberi.nl/
📖 Lees onze blog over dit onderwerp: https://liberi.nl/verslavingsgevoelig-en-stress/

#wegvanjezelf #mentalegezondheid #verslaving #zelfreflectie #podcastnederland #persoonlijkeontwikkeling #stress #herstel

Weg van Jezelf is een podcast geproduceerd door Reinoud Prins en Tom Kienhuis, oprichters van Liberi Coaching.

[Tom Kienhuis] (0:00 - 0:01)
In deze aflevering...

[Fimme Bakker] (0:01 - 0:32)
Ik heb nooit liefde gezien tussen mijn ouders. En daardoor ben ik dus met externe factoren op zoek gegaan naar wat is dan liefde? Ik dacht, ja, wat is dit voor iets zieks, weet je wel?

Maar ik dacht ook wel van, ja, wat als ik dit doe? Dat we eigenlijk allemaal lijden aan een spirituele ziekte. Aan niet in het hier en nu kunnen zijn of niet het leven accepteren of verdragen zoals het is.

Ik zit gewoon bijna nooit helemaal niks te doen. Omdat er dan gelijk een soort gevoel komt van ik zou nu of productief moeten zijn. En in die periode dat ik dus die suicidale gedachten had, hield humor me op de bijen.

[Tom Kienhuis] (0:39 - 1:05)
Welkom bij weer een nieuwe aflevering van de Weg van Jezelf podcast. En vandaag hebben we een bijzondere gast. En eigenlijk voor het eerst dat we een familielid hebben van iemand die we al eerder in de podcast hebben gehad.

Want we hebben Fimme Bakker, zoon van Bram Bakker. Jij hebt natuurlijk al veel vaker gehoord dat je vader er al ergens is geweest waar jij komt, of niet?

[Fimme Bakker] (1:05 - 1:44)
Ja, zeker. Het gaat niet vaak anders om. Maar het gebeurt ook wel vaker.

Oké, theater misschien? Nou, mijn vader is al wel een paar jaar langer bezig dan ik eigenlijk, stiekem. Alleen hij zit wel in een ander segment.

Dus hij doet meer theatercollege en ik meer cabaret. Dus dat zorgt er wel voor dat je wel op andere plekken ook staat. Sommige theaters die echt alleen cabaret doen of zo, waar mijn vader dan niet voor wordt gevraagd.

Maar ja, we zitten ook niet in elkaars vaarwater. Het is geen concurrentie of zo. Dus zowel voor de podcast niet als voor het theater niet.

[Tom Kienhuis] (1:45 - 1:56)
Maar voor de mensen die het nog niet weten. Je bent schrijver, cabaretier, theatermaker en verslaafd in herstel. Zeg ik dat zo goed?

[Fimme Bakker] (1:57 - 2:43)
Ja, op zich wel. Ik zou misschien alleen de volgorde een beetje aanpassen. Hoofdzakelijk cabaretier.

Hoofdzakelijk cabaretier, ja. Heel lang vooral verslaafd in herstel, maar daar probeer ik toch wat meer... Nou, niet per se af te komen, want het is altijd een onderdeel van mezelf.

Maar het is niet meer waar ik mee opsta en mee naar bed ga. En dat is het wel lang geweest. En het is ook heel lang belangrijk geweest om dat in je achterhoofd te houden.

Om daar waakzaam voor te zijn. Zeker voor weer terug glijden in die verslaving. Alleen het cabaret is wel echt een soort tweede leven voor mij geworden.

Omdat ik echt pas dat theater in ben gegaan. En het gevoel heb gekregen om op die planken te willen staan toen ik al clean was. En toen ik al het verslavingsverleden achter me had.

[Tom Kienhuis] (2:45 - 3:16)
Oké, want de eerste keer optreden was dat niet 2017? Ja, toen was ik al clean. Ja, oké.

En ons concept is eigenlijk gelijk de diepte in. Want de Weg van Jezelf podcast, de eerste interpretatie daarvan, dus de eerste vraag... is, is er ooit een moment geweest in je leven waarin je weg was van jezelf?

In de zin dat je jezelf op een bepaalde manier tekort deed?

[Fimme Bakker] (3:18 - 4:20)
Ja, zeker. Ik denk heel vaak zelfs, misschien zelfs wel het grootste gedeelte van mijn leven dat ik dat wel heb gedaan in plaats van niet heb gedaan. En dat klinkt dan misschien heel heftig, maar zo bedoel ik het niet.

Maar dat is toch dat een soort kindsendeel in mij, ik heb ook veel therapie en veel zelfonderzoek gedaan de afgelopen jaren en eigenlijk al mijn hele leven. En dan komt toch wel steeds iets terug, namelijk dat ik een bepaald kindsendeel of het jongetje in mij... dat ik die heb geprobeerd te beschermen voor gevaar van buitenaf, wat dat dan ook is, in meerdere vormen is dat voorgekomen.

En dat een soort zelfbeschermingsmechanisme dat jongetje heeft beschermd, maar dat ik nu nog steeds af en toe de neiging heb als man van dertig om aan dat jongetje voorbij te gaan. Terwijl dat nu eigenlijk niet meer nodig is en ik juist mezelf zou moeten kunnen beschermen en in contact zou moeten zijn met dat deel.

[Tom Kienhuis] (4:20 - 4:33)
Maar dan zeg je jezelf beschermen en eigenlijk jezelf beschermen is denk ik heel goed in tijden van nood. Is dat dan weg van jezelf, jezelf ergens voor beschermen?

[Fimme Bakker] (4:33 - 5:54)
Nou ik denk het wel omdat het misschien op dat moment wel was het beschermen en was het de goede manier en was dat misschien wel gezond of de betere keuze om te maken tussen misschien twee kwaden. Maar het voelt wel als weg van jezelf, het voelt wel als niet trouw zijn aan de authentieke vimmen of de echte drang of gevoelens die ik had. En het lastige is natuurlijk dat als kind zijnde en je bent overgeleverd aan je ouders en aan nou eenmaal volwassenen die soms moeten bepalen en soms terecht moeten bepalen wat goed voor je is.

Dat het me ook lastig lijkt als ouder om natuurlijk af te wegen wat is waarin moet ik mijn kind remmen in zijn authenticiteit en in zijn ware ik en waar niet. En ik denk dat dat ook wel een vraag is voor mijn generatie waar ik in ieder geval met mijn leeftijdsgenoten en mensen die bezig zijn met het oud zeer of de trauma's van hun eigen jeugd of ouders. Of zelfs transgenerationeel trauma van de generaties hiervoor nog.

Hoe ruimen we dat op voordat we zelf aan die kinderen beginnen om dat niet zelf ook weer te doen?

[Tom Kienhuis] (5:55 - 6:18)
Ja, want je vader is daar ook mee bezig toch? Juist met oud zeer en wat er generaties eerder is gebeurd en wat mensen doorgeven zo naar generaties onder zich. En hoe kijk jij daar dan tegenaan?

Zie je dan dat hij wat aan het opruimen is misschien ook wel voor jou?

[Fimme Bakker] (6:19 - 7:05)
Ja zeker, het grappige is wel dat ik heel lang heb gedacht en heb gehoopt dat ik wilde dat hij veranderde en dat ik dacht als hij verandert dan is dat voor mij ook goed. En toen op een gegeven moment, nogmaals door middel van therapie en aan mezelf gewerkt te hebben, kon ik op een gegeven moment loslaten dat ik dacht hij gaat niet meer veranderen en eigenlijk kun je niks in de wereld veranderen behalve jezelf en hoe je zelf omgaat met dingen om je heen. En zodra ik dat losliet toen begon hij eigenlijk wel te veranderen.

Dus dat is ook heel apart hoe dat gaat. En toen is hij dus aan zichzelf gaan werken en dat is nu dan een soort mooie bijkomstigheid of een cadeau, maar het zit mijn levensgeluk niet meer in de weg.

[Tom Kienhuis] (7:06 - 7:13)
Nee, en kan het wel jouw levensgeluk versterken als daar dingen uit voortkomen?

[Fimme Bakker] (7:13 - 7:52)
Nou zeker, kijk we hebben voor de mensen die het niet weten, we hebben twee jaar lang samen een voorstelling gemaakt over verslaving. Meer dan honderd keer samen in de theater gestaan door heel Nederland en dat heeft voor onze band wel heel veel goed gedaan. Maar dat betekent niet dat het alleen maar mooi en hozanne was, het was echt ook wel af en toe door diepe dalen en harde grappen maken over elkaar die de ander dan niet leuk vond om het vervolgens daarover te gaan hebben.

Ik maakte de grap op het podium, maar dat is ook wel echt een beetje waar dat ik zei van jullie denken dat wij hier voor jullie komen, maar we komen hier voor onszelf. We komen hier gewoon zelf, dit zijn onze therapie sessies.

[Tom Kienhuis] (7:54 - 8:01)
En hoe, want ik heb harde grappen gehoord, ik heb dingen gehoord waarvan ik dacht van oh, dat ik...

[Fimme Bakker] (8:01 - 8:03)
Ja, vertel, welke grappen vond je?

[Tom Kienhuis] (8:03 - 8:42)
Nou ja, dat je zegt dat hij je drugsdealer was bijvoorbeeld of dat hij dikke mensen haat, dus jou ook haat. Die is wel pijnlijk. Ja, dus dat denk ik van...

Wat als je dus dingen zegt over en weer, die de ander, hoe ga je, want je laat het volgens mij niet heel erg zien op het toneel, wat er op dat moment oeh, dat doet wel zeer of dat raakt wel.

[Fimme Bakker] (8:43 - 10:27)
Nee, nee, klopt. En dat is ook wel omdat ik heel erg geloof in de filosofie, theater is drama plus tijd, dus je wil in principe als publiek kijken naar een lidteken. Ze willen wel kijken naar iets waar een wond heeft gezeten, omdat dat universeel is, omdat jij dezelfde wonden hebt als ik, maar misschien op een hele andere manier, maar dat je je daarmee identificeert, maar je wil niet kijken naar een open wond.

Dus je wil niet als publiek zitten kijken naar een toneelstuk of naar een cabaret waarvan je denkt, oeh, die jongen heeft het zelf ook nog niet helemaal verwerkt, want dan zit je daar ongemakkelijk of dan denk je van, oeh, wat moet ik hier als publiek mee, of dan wordt het een soort therapietheater. En ik heb dat heel erg geleerd op mijn opleiding, maar ook zelf wel ervaren is, ik vind het misschien zelfs af en toe ook nog wel interessant, maar de meeste mensen die gaan naar theater, die hebben een oppas geregeld en die willen gewoon een avond uit en die hebben zelf al genoeg shit, weet je wel, met financiën en werk en relationele problemen, noem het maar op, en die willen een avondje gewoon weg uit dat theater. En tuurlijk wil ik alsnog mensen raken, wil ik alsnog dat mensen daar komen en denken, nou ik kwam voor de lach en ik ben ondertussen ook nog eens geroerd of geraakt, dat is wel mijn doel of mijn missie, maar je wil niet dat mensen naar buiten lopen en zeggen, jeetje man, ik zat zelf al behoorlijk een beetje in de put, want ruzie met collega en dit en dat en financiën en zo, en ik wilde eigenlijk even een avondje eruit.

En dat wil je niet.

[Tom Kienhuis] (10:27 - 10:31)
Maar nou klinkt het alsof je het heel erg voor het publiek doet?

[Fimme Bakker] (10:35 - 11:12)
Nou, ik ben wel een pleaser, ik vind het wel belangrijk dat het publiek daar met een goed gevoel naar buiten loopt. Dat is ook wel een beetje waar ik nu mee ben, ik ben nu bezig met mijn nieuwe voorstelling schrijven en maken die bijna komt, en dat is ook wel een soort tweespalt waar ik op zit, tussen wat vind ik zelf leuk en wat wil ik zelf daar in dat theater komen, en dat is bijvoorbeeld ook wat mijn regisseur tegen me zegt, je moet echt nu zelf de voorstelling maken die je wil maken, maar ondertussen ben ik wel bezig met ja, hoe zorg ik dat de mensen die er zitten het ook leuk vinden. En dat die ook na afloop, ook na de eerste try-out, na afloop zullen zeggen, wauw wat vet dit en ik ga volgende keer weer.

[Tom Kienhuis] (11:14 - 11:52)
Ja, maar er blijft bij mij de vraag, als je, stel nou je hoefde geen rekening te houden met het publiek of het publiek was er niet en zo'n opmerking werd gemaakt door je vader die je raakt. Had je het dan anders gedaan of is het ook wel, want dat is een beetje mijn vraag, ik heb nooit die dynamiek tussen jullie gezien, dus ik weet niet of die er nooit is of dat die er wel is, maar dan als je bij elkaar in de auto zit of.

[Fimme Bakker] (11:52 - 15:26)
Nee eigenlijk niet, het grappige is dat wij dus eigenlijk op het podium dit soort dingen bespreken, omdat die normaal niet besproken worden, dus als wij met elkaar samen in de auto zitten dan gaat het over voetbal en over vrouwen en over geld en over dingen die zich aandienen of dat hij weer ergens voor is gevraagd en ik weer of snap je dus, en daar kunnen wij heel goed lang over praten en dat is helemaal prima en wat dat betreft hebben we een hele goede band. Maar we zitten niet vaak naast elkaar in de auto en inmiddels wel meer hoor, maar zeker toen we begonnen met die voorstelling was het niet zo dat we naast elkaar zaten en dat hij zei, jeetje man ik zit er echt even doorheen of ik heb het echt even moeilijk, want dit of dat. Sterker nog heel vaak was het zo, dan vertelde hij mij iets en dan dacht ik nou ik heb er eigenlijk wel een mening over, maar laat ik het maar niet zeggen, want hij vraagt niet om een mening en als ik hem nu ga geven dan wordt de sfeer gespannen.

Dus ik denk dat wij dat allebei hebben, want hij heeft dat ook wel toegegeven, dat we af en toe ook wel op eieren lopen of liepen denk ik vooral bij elkaar, dus inmiddels gaat dat wel beter, maar ook omdat we wel allebei heel anders in het leven staan en ook in die voorstelling, wij zijn erachter gekomen dat we allebei wel verslavingsgedrag hebben, maar dat heb ik ook in die voorstelling altijd gezegd, hij rent er voor weg, hij gaat hard lopen, hij gaat boeken schrijven, hij gaat heel hard werken en ik ben meer van het verdoven, ik ben meer van het gebruiken. Van het eten, van het niet bewegen zeg maar en we snappen dat nu wel van elkaar ook door die voorstelling, maar we snappen nog steeds elkaars gedrag niet, dus voorbeeld was dat we kwamen in het theater aan, allebei heel gestrest, want allemaal media optredens en ook nog eens veel shows samen en weet je de spanning liep een beetje op en dan kwamen we in het theater aan en we waren ook nog gehaast en te laat en we moesten nog soundchecken en dit en dat en dan was hij in eerste instantie van nou ik ga eerst even rennen, want ik moet even m'n hoofd leegmaken en dan zeg ik nou dat is mooi als jij gaat rennen, ga ik even op de bank liggen, ga ik even m'n hoofd leegmaken en we snappen dan nog steeds niet van elkaar waarom die andere gedraging doet, maar we hebben inmiddels wel van elkaar geleerd om te denken, oh ja oké dit is wat voor jou werkt, mooi mooi dat is de winst inderdaad, ik denk dat het ja je ontwikkelt andere gewoontes, andere gedragingen inderdaad met dezelfde effect.

Een tip van mij is een app waar ik een groot fan van ben, ik heb er geen aandelen in dus ik word er niet rijk van, maar het is juist een gratis app, het heet Insight Timer, dus inzicht timer maar dan op z'n Engels en dat is een fantastische app vind ik voor meditaties, zowel begeleide meditaties als gewoon soundscapes, nogmaals helemaal gratis, maar fijn om te gebruiken, die gebruik ik zelf ook heel veel. Ik denk dat ik bijvoorbeeld ook wel hardlopen haat of dat ik ook wel bepaalde meningen of harde meningen over m'n vader heb of over zijn gedragingen, maar dat die misschien of wat geaccepteerder zijn of dat ik die misschien ook wat minder hard zou zeggen dan m'n vader, maar ze wel zou denken en terugkomen tot wat jij zei, want ik heb gezegd dat hij dikke mensen haat, in de allereerste try-out die we samen op het podium deden, hij was er echt heel boos over dat ik dat had gezegd, want hij zei ik vind dat niet correct en ik vind dat je dat niet moet zeggen.

[Tom Kienhuis] (15:26 - 15:31)
Je hebt het later ook een keer volgens mij op televisie genuanceerd dat hij daar moeite mee heeft.

[Fimme Bakker] (15:31 - 16:14)
In de voorstelling zelf, want ik dacht ik vind het wel belangrijk om dit ook te benoemen, want dat is ook de dynamiek die we hebben, dus hij zei ik haat geen dikke, ik zei maar pap hoe zit het dan, want ik had gehoord, ik wist dat hij zoiets had gezegd, en toen zei hij nee ik haat geen dikke mensen, ik heb heel veel moeite met dikke mensen. En de lach die je daarop krijgt, dat vind ik heerlijk, dat is ook wel een beetje mijn stijl hoor, het tragicomische. En in die zin offer ik, en dat klinkt heel nobel of heel arrogant, terwijl ik dat helemaal niet zo wil klinken, maar ik offer misschien ook een beetje mijn eigen tragiek op, om er comedy voor te maken voor anderen, of te hopen dat ik door mijn eigen tragiek andere mensen, dat het juist wat lichter voor hen wordt.

[Tom Kienhuis] (16:14 - 17:00)
Ja, dat snap ik wel. En nog heel even wat terug naar dat weg zijn van jezelf, je bent een hele tijd verslaafd geweest, van je veertiende tot je twintigste als ik het goed heb. Dat verslaving gedrag hoor ik je zeggen, heb ik je horen zeggen, dat dat niet het probleem is, maar vaak een tijdelijke oplossing om het probleem wat er eigenlijk zit te dempen of te sussen.

Kun je daar iets over zeggen wat er zo lastig was om bij te blijven dat je daar verdoving in zocht?

[Fimme Bakker] (17:00 - 18:52)
Nou ik geloof uiteindelijk, ik heb ooit eens geleerd van een sponsor van mij, dus dat is iemand die mij begeleidde toen ik zelf clean werd, iemand die zelf dan ook clean is en verslaafd is geweest en al wat langer clean is en mij daarin begeleidde. En die vertelde mij dat we eigenlijk allemaal lijden aan een spirituele ziekte, aan niet in het hier en nu kunnen zijn of niet het leven accepteren of verdragen zoals het is. En ik geloof daar wel heel erg in omdat ik denk, in mijn geval verslaving was gewoon dat ik niet oké was met mezelf, niet oké was met mijn emoties, niet oké met de realiteit en dat wilde ontvluchten en daardoor vluchten in die drugs en alcohol.

Maar ik zie dat om me heen nog steeds gebeuren op dagelijkse basis, alleen zie ik bijna minder het onderschuid tussen verslaving of depressie of een burnout omdat ik denk dat is allemaal een uitkomst van niet kunnen omgaan met het hier en nu. Wat ik vooral zie als een probleem is natuurlijk de individualisering, maar ook de technologie, de smartphones, het altijd aanstaan, het constant overprikkeld zijn, moeten presteren. En ja, ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik zit gewoon echt nauwelijks nog niks te doen.

Ik zit gewoon bijna nooit helemaal niks te doen, omdat er dan gelijk een soort gevoel komt van ik zou nu of productief moeten zijn of ik verfilm me of ja, maar ik kan nu ook, ik heb dan nu even de tijd, dus dan kan ik nu even eindelijk op Instagram wat filmpjes kijken. Terwijl dat gaat nergens over.

[Tom Kienhuis] (18:53 - 19:18)
Ja, ik herken dat wel, maar juist omdat ik in het vak zit en we juist daar mensen juist helpen met stress en met te veel doen, is het wel eens bewust dat ik ervoor kies om niks te doen of om in mijn eentje door het bos te wandelen of even helemaal niks. Ik denk echt dat je een uitzondering bent. Veel te weinig ja, en dan nog doe ik het bewust, maar dan nog veel te weinig.

[Fimme Bakker] (19:19 - 19:52)
En ik heb daar best wel last van zelf, ook omdat ik denk, ik doe dat nu meer, dus ik wandel meer, ook omdat dat gewoon goed voor me is en de deur uit en zo. Maar dan is het toch bijna, ja is het eigenlijk altijd toch een podcast opzetten of toch dan denken, oh dan kan ik ook nog even wat appjes versturen, dus dan kan ik ook nog wat werk doen. En het is eigenlijk nooit, ik word ook echt een beetje paniekerig ofzo als ik, ik ga ook niet de deur uit zonder mijn telefoon ofzo.

Zelfs op de wc zitten zonder mijn telefoon, dat vind ik echt al wel lastig.

[Tom Kienhuis] (19:53 - 19:53)
Ja, ja.

[Fimme Bakker] (19:55 - 20:09)
En ik ben bang dat dit alleen maar erger gaat worden. Dus we zien nu natuurlijk met die Google glasses en weet je wel, we gaan er natuurlijk zo meteen zitten, chip in onze hoofd en staan we echt altijd aan, letterlijk.

[Tom Kienhuis] (20:09 - 20:32)
Ja, wat dat betreft, ik zie ook wel de tegenbeweging, misschien ook dat ik meer aan die kant zit van mensen, coaches en therapeuten. Dus ik zie ook wel de tegenbeweging dat er meer yoga, meer meditatie, meer sauna bezoeken.

[Fimme Bakker] (20:33 - 21:20)
Dat zie ik ook en daar ben ik ook heel positief over en ik probeer dat zelf dus ook veel meer te doen en meer in die bubbel te zitten en dat gebeurt ook wel. Maar ik ben wel, en dat is misschien omdat ik te cynisch ben, maar ik ben wel cynisch over, hoe noem je dat? Ja, toch wel cynisch over, gaan we dat winnen van die grote techbedrijven en van de commercie die zit achter ons daar weg houden.

Dus de enige die baat heeft bij dat we naar de sauna gaan, is de sauna eigenaar. Maar hoeveel baat bedrijven en meerdere instanties, ja wat ik zeg bedrijven hebben, om ons aan die telefoon vast te houden, te krijgen.

[Tom Kienhuis] (21:21 - 21:26)
Ja, dat zal niet makkelijk worden in de toekomst.

[Fimme Bakker] (21:27 - 21:29)
Maar goed wat jullie doen wat dat betreft.

[Tom Kienhuis] (21:29 - 22:11)
Ja, zeker, daar zijn we ook van overtuigd inderdaad. Even kijken, de verslavingen, je hebt een vader die was psychiater, een moeder was psycholoog, je zegt erover van ik was van twee kanten benadeeld. En toen je twee was gingen ze uit elkaar, dus je hebt ze nooit liefdevol met elkaar om zien gaan.

Is dat mede oorzaak geweest van gebruik, van verslaving?

[Fimme Bakker] (22:12 - 24:12)
Ja, zeker wel. Ik heb gewoon een fictieve realiteit van bepaalde begrippen als liefde ofzo gehad. Dus ik ben daar nu ook met mijn voorstelling best wel mee bezig.

Ook omdat die voorstelling met mijn vader ging best wel over gewoon die verslaving en onze band samen enzo. Maar nu ben ik toch zelf ook veel meer bezig met waar komt het nou bij mij vandaan, waar vindt de oorsprong nou plaats. En ik denk dus dat bijvoorbeeld, ik heb dus nooit liefde gezien tussen mijn ouders.

En daardoor ben ik dus met externe factoren op zoek gegaan naar wat is dan liefde ofzo. Met externe factoren? Ja, dus dat klinkt een beetje vaag.

Nou, bijvoorbeeld met liefdesliedjes of romantische komedies ofzo. Dat werd op een gegeven moment mijn beeld van wat liefde was en hoe dat werkte. Maar ook bijvoorbeeld als jong kind al de drang naar spelen bij vriendjes of vriendinnetjes die wiens ouders wel nog bij elkaar waren.

En die wel een soort gezinssituatie hadden waarvan ik dacht, oh dus dat is normaal ofzo. Die hang die zat er altijd wel naar. En ik denk dat dat niet alleen gepaard gaat met het feit dat er weinig liefde was tussen mijn ouders.

Maar ook dat er veel onbegrip en, haat is misschien een groot woord, maar toch wel een hoop boosheid en irritatie zat naar de ander toe. En ik me daardoor ook niet echt gewild heb gevoeld als kind. Dat klinkt heel pijnlijk.

Ja, ja. Terwijl mijn ouders echt wel zullen zeggen dat is niet zo en je bent wel vanuit liefde geboren. Alleen, ik weet niet of ik dat ooit zo gevoeld heb.

[Tom Kienhuis] (24:19 - 25:05)
Heb je nou vragen over stressklachten of ervaar je stressklachten? Ga dan naar Lieberi.nl, druk op de knop voor de burn-out test en weet binnen een paar minuten hoe het ervoor staat. En stel nou dat er iemand kijkt of luistert en die denkt van ja, ik voel me eigenlijk ook niet geliefd of gewild.

Want je kan het in middelen zoeken en verdoven en daarin, nou ja, dat lukt een tijdje om daar mee weg te stoppen. Wat zou een alternatief kunnen zijn?

[Fimme Bakker] (25:06 - 26:54)
Het mooie is, maar ook het lastige is dat er echt heel veel alternatieven zijn. Maar wat het lastige aan is dat er heel veel alternatieven zijn, maar dat er niet één alternatief is wat voor iedereen werkt. Dus dat zul je denk ik zelf in de praktijk ook wel merken.

Voor de een werkt het om wel te gaan ademen en te gaan mediteren en volledig in de natuur te zijn in het hier en nu. Maar voor de ander werkt het toch om juist wel heel systematisch met cognitieve gedragstherapie of meerdere traditionele therapievormen te werken. En dat is nogmaals ook het mooie eraan, want er zijn heel veel smaakjes.

Maar ik zou niet nu tegen jou kunnen zeggen, deze moet je proberen, want dit is jouw favoriete smaak. We moeten toch samen naar de ijssalon en alle smaakjes proberen. Tenzij je op een gegeven moment bij smaak drie of misschien al zelfs bij de eerste smaak komt en denkt, nou, dit is eigenlijk wel oké voor mij.

Dit werkt wel. Ik zelf ben het veel meer gaan zoeken in de alternatieve tak. En daarmee bedoel ik er steeds maar praten over.

Dat werkte voor mij niet meer, want daardoor bleef het heel rationeel, bleef ik in mijn hoofd zitten. En ik voelde dat het probleem meer in mijn lijf zat en minder in mijn hoofd. En dat ik prima met jou nu uren kan praten over mijn problemen, waar het vandaan komt, wat ik aan zou kunnen doen.

Maar dan loop ik hier weg en dan ga ik alsnog naar de McDonald's van de afloop, omdat ik de spanning nog steeds in mijn lijf voel. En in die zin werkt het voor mij veel beter om lichaamswerk te gaan doen, ademen, familieopstellingen. Ja, smart tapping, ook een goede.

Ik weet niet of je het kent, EFT? Ken ik, ja.

[Tom Kienhuis] (26:56 - 27:10)
En familieopstellingen, samen met mijn collega hebben we de opleiding gedaan, dus daar zijn we mee bezig. En daar heb je gedaan dus, familieopstellingen? Ja.

Is daar nog iets bijzonders voor je uitgekomen?

[Fimme Bakker] (27:11 - 29:11)
Nou, het is grappig. Ik heb er toevallig afgelopen week weer eentje gedaan. En ik was er een beetje sceptisch over, omdat ik dacht, ik heb het nu een aantal keren gedaan, ook zelf als vraaginbrenger in groepsvorm, maar ook één op één.

En er kwam eigenlijk steeds hetzelfde uit. Mijn moeder staat daar en voor de mensen die het niet weten, je moet je systeem gaan opstellen. Dus je wordt gevraagd van waar staat je moeder, waar staat je vader, waar sta jij, hoe is die band?

En er kwam eigenlijk altijd een beetje hetzelfde uit. Mijn vader stond aan de ene kant van de ruimte, mijn moeder aan de andere kant van de ruimte en ik stond er een beetje tussenin en een beetje te kijken naar beide. Ik dacht van ja, dat weet ik nou wel.

En toen vorige week had ik dus weer een opstelling en toen dacht ik van ja, nou, nu gaat ze het weer vragen, nu komt dat weer. En het is ook niet, dat was wel altijd wat er naar boven kwam, dat dat ook gewoon daadwerkelijk is hoe het voelde. Maar het mooie was dat deze dame daarop doorging.

Dus die vroeg van normaal blijft het daar dan hangen en dan is het van, oh ja, dit is toch wel pijnlijk en wat doet dit man met je als je dit ziet. En het deed al bijna geen pijn, maar omdat ik denk ja, dit is gewoon de situatie zoals het was. En ik heb daar al zo vaak over gepraat, zo vaak over gehad, dit is gewoon wat het was.

Maar toen vond ik het wel mooi, deze dame die zei tegen mij van ja, maar dit is hoe de Vimme van 30 dit zo ziet. Maar als ik het nou vraag aan Vimme die zeven is. En toen gebeurde opeens van alles, omdat ik opeens daardoor wel terug kon naar dat gevoel van wat ik had toen ik zeven was of toen ik een jong kind was.

En dat is ook een beetje mijn uitdaging, het is gewoon voor mij toch heel moeilijk om echt terug te gaan naar dat gevoel. Omdat ik gewoon geneigd ben om het vanuit een soort rationeel, als een dertigjarige te gaan beschouwen en te denken. Ja, maar ja, nu gaat toch alles goed en ik ben toch gelukkig en nu hoef ik me toch niet meer zo te voelen.

Maar daarbij ga ik toch voorbij aan dat gevoel wat dat jongetje van zeven heeft gehad.

[Tom Kienhuis] (29:12 - 30:48)
Ja, en wat je nog hebt waarschijnlijk, wij leggen heel vaak uit dat elke emotie komt elke dag langs. En sommige in meer of mindere mate, maar elke dag komen ze allemaal langs. Dus daar zijn mensen soms verbaasd over, maar als je het er even over gaat hebben dan ja.

Ook in hele milde mate soms, maar ze zijn er wel. Ja, mooi. Ik heb een aantal bijzondere dingen gehoord.

Ik heb meerdere podcasts van je geluisterd, dingen gezien online. En eentje daarvan was dat je op school niet zo lekker in je vel zat en al een tijdje verslaafd was. En dat je toen bij een bende twijfelde, want een vriend van je die ook gebruikte, die zat daarbij.

En heb je even getwijfeld om misschien wel daarbij aan te sluiten? En die hadden wel een hele bijzondere toelatingstest. Misschien kun je het beter zelf vertellen.

Maar wat ik dan benieuwd ben, is hoe weg van jezelf ben je als je dat overweegt? Of misschien juist wel niet, maar hoe was dat voor jou?

[Fimme Bakker] (30:48 - 33:52)
Ja, grappig. Ik heb het er al lang niet meer over gehad. Je hebt echt goed speurwerk gedaan, dat je dit nog hebt terug kunnen vinden.

Ja, het was wel bizar. Het was denk ik wel de periode dat ik was 14, 15, 15, 16 misschien. Toen al volop drugs aan het gebruiken en wel echt in die zin de weg kwijt en ver weg van mezelf.

Misschien zoals iedere puberjongen van 15, 16 wel heeft, maar dan in extremes door ook nog eens heel erg te gaan verdoven. En te denken, wat moet ik op deze wereld? In combinatie met een soort depressieve gedachten over ja, wat heeft het allemaal voor zin dit leven?

En zou iemand me wel missen als ik er niet zou zijn? En ik weet nooit of het echt waar was wat deze jongen zei. Of dat het gewoon een soort groothuidswaanzin of een soort ding van hem was, dat hij ook heel ver weg van zichzelf was.

Om het maar in die terminologie te houden. Maar ik bloode wel eens met hem en toen op een gegeven moment, hij verkocht ook drugs aan mij voor veel te veel geld achteraf. En hij vroeg op een gegeven moment aan mij van ja, ik zit bij een bende en daar verdien ik heel veel geld mee.

En zo komt het dat ik zo veel geld heb en blablabla. En ik was daar wel gevoelig voor omdat ik dacht ja, ik wil ook wel veel geld. Want dat zag ik dan als een soort van het ultieme doel in het leven toen nog.

Ik dacht ja, ik doe dit eigenlijk allemaal om heel veel geld te verdienen. Want dat is toch het hoogst haalbare in het leven. En toen zei hij van ja, misschien wil jij dan ook bij die bende.

Maar ja, daar zit dan wel een toelatingseis aan. En dat is dat je echt moet aantonen dat je bij ons wil komen. En daarvoor moet je dan een loods binnenkomen.

En dan zit daar iemand met een zak over zijn hoofd en dan krijg je een pistool in je handen gedrukt. En dan moet jij diegene door zijn hoofd schieten. Ik dacht ja, wat is dit voor iets zieks, weet je wel.

Maar ik dacht ook wel van ja, moet ik dit doen of zo? En wat als ik dit doe? Ik zag ook hoeveel geld hij had.

En dat hij met een soort arrogantie of een zelfvertrouwen door het leven ging. Waarvan ik dacht dat wil ik ook wel. En misschien krijg ik dat dan wel als ik daarbij kom.

Maar het was wel ook echt op een soort ja, noem je dat een T-splitsing of zo. Dat ik dacht ja, als ik nu deze kant op ga, dan kom ik niet meer terug. Dan ga ik een point of no return in.

En om terug te komen op je vraag van hoe ver ben je dan weg van jezelf. Ik denk dat dat wel een heel belangrijk punt is geweest. Waarvan ik dacht, zo ver weg wil ik ook weer niet van mezelf geraken.

Ik wil niet iemand anders het leven ontnemen om daar zelf gelukkig van te worden. Dus ik ben wel heel blij dat ik daar nog in contact genoeg met mezelf was. Om te denken, dit ga ik niet doen.

[Tom Kienhuis] (33:52 - 34:10)
Zou je dan kunnen zeggen dat het iets zo extreems van je werd gevraagd. Wat je zelfs even overwogen hebt. Maar dat het zo ver bij jezelf vandaan stond.

Dat het uiteindelijk misschien wel geholpen heeft om dan toch ook weer de andere kant uit te gaan. De betere kant, de goede kant.

[Fimme Bakker] (34:12 - 34:49)
Ja, dat is een mooie manier van het interpreteren. Aan de andere kant, maar nogmaals ik ben af en toe wat cynisch. Zou ik ook gelijk kunnen denken, heb ik het niet gebruikt, dit ding in mijn leven.

Het is niet dat ik er nog vaak aan terugdenk hoor. Of daarna nog heel vaak aan heb teruggedacht. Maar is dit niet een soort punt waarvan ik dacht, zo erg is het ook weer niet geworden.

Dat heb ik ook niet gedaan. Dus dan valt de rest ook wel weer mee. Ik denk dat wij als mensen ook heel goed zijn in relativeren.

En denken, ja dat heb ik toen niet gedaan. Dus dan ben ik eigenlijk best wel een oké mens. Dus maakt het niet uit dat ik nu dit of dat doe.

Is dat wat ik bedoel?

[Tom Kienhuis] (34:49 - 35:01)
Ja, om wat je wel hebt gedaan te vergroeielijken of minder erg te maken. Ja. Ja.

Dat kan natuurlijk ook.

[Fimme Bakker] (35:02 - 35:04)
Is niet het antwoord wat je...

[Tom Kienhuis] (35:04 - 35:07)
Nee, maar het is meer iets wat bij me opkwam inderdaad.

[Fimme Bakker] (35:07 - 35:24)
Ja, ja. Nou ja, laat dat duidelijk zijn. Ik ben heel blij dat ik het niet heb gedaan.

En ik vind het ook wel verdrietig als ik terugdenk aan dat ik dat toen serieus heb overwogen. Of daarmee heb, ja, daar überhaupt over heb nagedacht.

[Tom Kienhuis] (35:24 - 35:24)
Ja.

[Fimme Bakker] (35:25 - 35:58)
Maar dat ik dus ook wel mijn zorgen maak in die zin. Omdat ik denk, oh ja, er zijn nog zoveel jongens van 14, 15, 16 die niet in zo'n extreem iets terechtkomen. Ja.

Maar ik heb niet het gevoel dat we nu verder zijn of dat we als maatschappij... En nogmaals, dit was mijn individuele situatie en ik wil het niet op de maatschappij plakken. Maar ik ben wel bang dat het in deze tijd niet makkelijker is voor de jongens van 14, 15, 16 dan hoe het toen voor mij was.

[Tom Kienhuis] (36:00 - 36:13)
Ja, het zijn sowieso lastige tijden. Ja. De maatschappij helpt niet mee, maar ook inderdaad de voedingsbodem die je meekrijgt.

Er spelen veel dingen mee.

[Fimme Bakker] (36:18 - 37:18)
Tip 2 van mij is probeer vandaag iemand te bellen of een bericht te sturen. Iemand waarvan je denkt, die heb ik al een tijdje niet gesproken en ik hoop dat het goed met hem of haar gaat. En vraag aan diegene hoe het met hem of haar gaat.

Zonder dat je het dus voor jezelf doet, maar echt puur om er voor de ander te zijn. Wat we nu ook zien, toch die ontwikkeling met enduriteit en dat jongens zich geen houding weten te geven. Ook aan hun mannelijkheid en dan het daar maar in zoeken.

En ik vind het wel zorgelijk dat we daar nog geen constructief goed tegen geluid tegen hebben. En dat we nog steeds niet in de opvoeding of in het schoolsysteem meer bezig zijn met emoties en emotionele huishouding. En niet alleen voor jongens, ook voor meisjes.

Maar we zijn nog steeds bezig om de basisschool om te rekenen en taal te leren. En dat is allemaal hartstikke goed en belangrijk.

[Tom Kienhuis] (37:19 - 37:28)
Ik zie daar wel verandering in. Ik weet niet of je veel bronnen hebt van misschien vrienden of kennissen met kinderen of familie.

[Fimme Bakker] (37:29 - 37:30)
Nou, nog niet in die lijftijd.

[Tom Kienhuis] (37:30 - 38:12)
Maar ik zie wel steeds vaker terug dat op basisscholen met allerlei thematieken die daar om spelen. Ik ben even de naam kwijt van hoe het is een heel groot systeem vanuit de judo-achtige. Waarin je hard kunt reageren of zacht kunt reageren.

Dus er zijn veel, gewoon landelijk wel, is er steeds meer aandacht voor. En ik denk dat het nog meer mag. Daar ben ik het wel ook mee eens.

[Fimme Bakker] (38:13 - 38:36)
Ja, het verschilt misschien ook wel per schoolsysteem. Ik geef zelf ook lezingen en optredens op scholen en zo. En het blijft toch wel veel in de vrije scholensector, zeg maar.

Of de Adriaan Roland Holst school, zeg maar. Dus een beetje de alternatieve scholen. Maar het is niet zo dat de openbare scholen heel erg zich aandienen of vragen naar mij bijvoorbeeld.

[Tom Kienhuis] (38:39 - 38:40)
Je bedoelt dat ze niet vragen naar jou?

[Fimme Bakker] (38:41 - 40:23)
Nou, het gaat niet om mij. Maar meer van ik vertolk toch een ander geluid. Of ik heb het meer over wat je net zei.

Dat ik toch die verslaving zie als een uitkomst van niet oké zijn met die gevoelens die eronder zitten. Dus als ik naar school ga en ik kom daar voorlichting geven. Dan kom ik ook altijd als eerst met de boodschap.

Jongens, ik kom hier niet om jullie te vertellen dat drugs slecht zijn en dat je het nooit meer moet gaan gebruiken. Want dat is wat ze heel vaak horen. Dat is ook wat ik heel vaak terug hoor van scholieren.

Dat er gewoon een bureau wordt ingeschakeld. Iemand die misschien al dan niet zelf verslaafd is geweest. En die gaat zeggen, drugs zijn slecht, je moet het niet doen.

Dat scholieren een tegenvraag stellen van. Oh, maar heeft u dan zelf wel eens drugs gebruikt? En dat ze dan zeggen, daar gaan we het niet over hebben.

Het gaat erom dat jullie het niet moeten doen. En ik denk, daar gaan we ze niet mee bereiken. Dus het eerste wat ik altijd zeg is.

Jongens, het gaat mij niet om of je het wel of niet doet. Prima als je het af en toe op vrijdag of zaterdagavond wil doen. In welke vorm dan ook.

Maar bij mij gaat het meer om. Doe je het alleen omdat je er zin in hebt? Omdat je het leuk vindt?

Omdat je met vrienden bent? Omdat je het een keer wil doen en wil experimenteren? En omdat het veilig is?

Of doe je het omdat je je thuis ellendig voelt? Of omdat je een slechte band hebt met je ouders? Of met wie dan ook?

Of je je niet gehoord of gezien voelt en je eigenlijk dat niet wil voelen. En daarom ergens in vlucht. En ik ben blij om te horen als jij zegt dat dat gesprek veel meer daarover gaat.

Maar ik heb op een openbare basisschool gezeten. En daarna op een soort reguliere middelbare school. En het ging nooit over emoties.

Het ging altijd alleen maar over presteren en over je sommen halen en zo.

[Tom Kienhuis] (40:23 - 40:42)
Nee, maar er zit natuurlijk wel veel. Bij mij op de basisschool ook niet. Maar bij mijn kinderen alweer veel meer.

Dus er verandert wel een boel. Gelukkig, ja. Wil jij nog ooit kinderen?

[Fimme Bakker] (40:44 - 41:32)
Ja, zeker. Mijn vrouw en ik hebben wel een kinderwens, ja. Oké.

Maar ik vind het ook ingewikkeld in deze tijd. Het is wel lang een vraagstuk geweest. En ergens nog steeds wel.

Ja, ik vind het wel ingewikkeld. Hoeveel kinderen heb je? Twee.

Ja. Kijk, mijn vrouw wil heel graag drie of vier kinderen. En ik heb wel gezegd, als we er één hebben.

Als het ons gegeven is, laat dat duidelijk zijn. Dan wil ik wel kunnen zeggen, oké, dit is genoeg voor mij. Ik zou liever één of twee kinderen willen.

En dat je daar dan al je liefde aan kunt geven. Dan dat je er drie of vier en dat het eigenlijk inderdaad meer weer een soort... Ja, niet moet je wordt, maar dat je dat moet gaan verdelen of zo.

[Tom Kienhuis] (41:35 - 42:03)
Ja, ik snap het, denk ik. Maar het is misschien een beeld wat je nu hebt. Ja.

En het is denk ik wel mooi om met je partner te overleggen. Inderdaad, als er één is, wil ik het dan even aankijken. En dan een keuze maken weer voor de volgende of niet.

En bij twee hetzelfde. En misschien verandert het wel, misschien blijft het wel hetzelfde. Zeker.

Ja.

[Fimme Bakker] (42:04 - 42:50)
Maar wat ik vaak hoor is dat zodra je een kind krijgt, dat je dan dat je hele wereld verandert. En dat je opeens veel minder egocentrisch wordt, bijvoorbeeld. Dat is ook wel een verlangen wat ik heb.

Omdat ik denk, wat ik net al zei over dat het allemaal een spirituele ziekte is of niet oké zijn met dat hier en nu. En dat eigenlijk egocentrisme daar aan ten grondslag ligt. Dus dat het heel erg is dat ook iemand die echt helemaal in de put zit, die heel depressief is.

Die is natuurlijk alleen maar bezig met zichzelf en met zijn overleving van ik voel me zo slecht en dit is het enige wat ik voel. Maar die is dus totaal niet meer bezig met zijn omgeving, met de mensen om zich heen. Met iemand anders bellen en vragen hoe gaat het met jou.

[Tom Kienhuis] (42:51 - 42:51)
Ja.

[Fimme Bakker] (42:51 - 43:07)
En dat is wat ik zelf heel erg heb geleerd toen ik clean werd. Als ik zelf in de put zit en stel ik ben een week clean. Dan heb je echt nog de hele tijd die gedachten van ik wil gebruiken, ik wil gebruiken.

Dat is gewoon dat systeem wat de hele tijd alleen maar zegt ik wil dit niet voelen, ik wil verdoven.

[Tom Kienhuis] (43:08 - 43:08)
Ja.

[Fimme Bakker] (43:08 - 43:59)
Wat daar dan het beste tegen helpt is iemand anders bellen en vragen hoe gaat het met jou. Want als ik alleen maar daar in zelf blijf zitten of alleen maar dat ga bevestigen of denk ik ga niet bellen. Want ik wil mensen niet tot last zijn en ik zit er niet lekker in weet je wel.

Dan blijf ik daar de hele tijd in zitten terwijl vrijwilligerswerk gaan doen, andere mensen gaan helpen. Iets voor een ander doen zonder dat andere mensen het zien. Ik was er ook nog eens een meester in om dan, weet ik veel, afval op straat op te gaan ruimen.

Maar dan wel als er een hele mooie vrouw langs liep. Dan ziet ze wel dat ik een nobele man ben weet je wel. Terwijl ik heb echt geleerd om me heen gaan kijken van is niemand anders.

Niemand ziet mij nu en dan het fietslampje uitdoen van iemand die hem aan heeft laten staan. Dan doe je het, gek genoeg doe je het voor de ander, maar daarmee ook helemaal voor jezelf en niet vanuit een soort ego ofzo.

[Tom Kienhuis] (43:59 - 44:46)
Ja, herkenbaar. Dat brengt ons bij de volgende thema, volgende interpretatie van Weg van jezelf. Op welke manier ben je weg van jezelf in de zin dat je trots bent op jezelf.

Dat sluit natuurlijk wel mooi aan bij dat als niemand kijkt en als niemand het ziet, dan toch dat lichtkapje van de fiets uitdoen. Of dan juist iets goeds doen. Wanneer ben jij heel content en heel, want trots is misschien, ik weet niet of dat woord bij je past, maar wanneer ben je weg van jezelf en heel tevreden met jezelf?

[Fimme Bakker] (44:47 - 46:37)
Nou, dat past niet heel erg bij mij. Je had mij natuurlijk deze vragen ook alvast even toegestuurd. En toen dacht ik wel gelijk bij deze van jeetje, ook omdat er bij mij een soort tegenbeweging zit, dat ik denk van mensen die zichzelf heel goed vinden of heel erg trots zijn op zichzelf, daar kan ik niet zo goed tegen.

Een soort allergie is dat voor mij. Sommige mensen vinden Louis van Gaal heel leuk en heel grappig in hoe hij doet. En ik word er gewoon echt heel boos van.

Ik denk gewoon echt, hoe kan je nou echt, want hij meent het ook, weet je wel. Of een Trump of zo, weet je wel. Ik denk ja, los van zijn hele politieke gebeuren.

Ik zie gewoon een man die gewoon alleen maar zichzelf de hele tijd goed vindt staan te vinden. En ik snap dat gewoon niet. Omdat ik zelf denk heel anders ben.

Dus ik ben vooral meer bezig op wat gaat er niet goed dan wat gaat er wel goed. Maar goed, dat was niet jouw vraag. Jouw vraag was wanneer heb ik het wel?

En dat is denk ik wel als ik op het podium sta en ik voel dat ik echt in contact ben met het publiek. En dat we echt daar een soort ervaring hebben met elkaar. Waarbij alles wat daar omheen is, even niet meer speelt.

Dus dat vind ik het mooiste aan het theater. En ook wat ik wel mooi vind aan het theater, waar we het net over hadden, is natuurlijk toch even dat moment waarop hopelijk de telefoons wel gewoon uit gaan. En we in het moment zijn.

En als er daar dan iets ontstaat waarbij we een soort gemeenschappelijke ervaring hebben. Zowel ikzelf als het publiek. Of wat mijn intentie is om over te brengen dat dat ook helemaal daadwerkelijk aankomt bij het publiek.

Dat zijn denk ik wel de momenten dat ik denk, ja, dan ben ik wel weg van mezelf.

[Tom Kienhuis] (46:37 - 46:52)
En is het dan zo dat het publiek misschien wel, helemaal als het dan zo'n flow is, dat het publiek jou dichter bij jezelf brengt of jou meer bij jezelf doet voelen?

[Fimme Bakker] (46:53 - 48:08)
Ja, zeker. Want eigenlijk is dat een soort bevestiging van je bent oké en we zien jou zoals je bent. En dat mag er zijn.

Want als het niet goed gaat, of als ik dus bijvoorbeeld wel eens op een school sta en daar zitten een paar scholieren die denken wij hebben hier helemaal geen zin in. En wij zitten hier alleen maar omdat het moet. Dan kan ik ook heel ver weg van mezelf zijn en denken, gewoon echt in mijn hoofd de seconden af te zitten tellen.

En te denken wanneer stopt het ofzo. En dat gebeurt steeds minder vaker, dat is heel fijn. En steeds vaker, ook zeker in het theater, omdat mensen dan echt voor mij komen of die weten wat ze gaan krijgen, namelijk een cabaretvoorstelling.

Dan gebeurt het steeds minder vaak, dus dat is heel fijn. Maar ik kan het nog steeds wel hebben, ook in een comedyclub ofzo. Als ik nieuwe grappen ga uitproberen en dat werkt niet of niet goed genoeg, zoals wat ik zou willen, dan kan ik ook al met mijn hoofd dissociëren en denken, ik ben hier niet.

Of dus al bij de McDonald's in mijn hoofd zijn van, zo Martijn, ga ik daarin.

[Tom Kienhuis] (48:13 - 49:34)
Tip van vandaag, we hebben het over verslaving mede, over verslaving vandaag. En iedereen is eigenlijk wel ergens aan verslaafd, zou je kunnen zeggen. Want we doen allemaal dingen onbewust, soms meer dan goed voor ons is.

En mijn tip zou zijn, ga eens naar wat voor jou misschien wel onbewust te veel in je gedragspatroon zit. En turf is wanneer je dat doet. En alleen maar turfen en bewust worden, want bewustwording is eigenlijk al vaak de begin van verandering.

Ja, want verslaving, we noemen het McDonald's, toen hebben we een heleboel verslavingen gehad van allerlei middelen, drugsgebruik en drank. Eten is nog een beetje, tenminste wat ik de vorige keer hoorde, ik weet niet of er nieuwe ontwikkelingen zijn. Nee hoor, niet een beetje, laat een beetje maar weg.

Wat maakt nou dat de rest wel lukt en eten dat dat nog niet lukt?

[Fimme Bakker] (49:36 - 49:43)
Nou, ik denk in de kern is het, we moeten eten. Dus je kan het niet helemaal niet doen. Ik ben uiteindelijk toch echt een zwart-wit.

[Tom Kienhuis] (49:44 - 49:45)
Alles of niets.

[Fimme Bakker] (49:45 - 49:57)
Ja, alles of niets. Wat dat betreft, daarom lukt die drank en drugs, maar ook goed omdat het niets is en omdat de deur dicht zit en niet omdat de deur op een kuur staat. Als de deur op een kuur staat, dan wil ik daar door de deur heen zitten.

[Tom Kienhuis] (49:58 - 50:17)
En op het moment dat je iets in je mond aan het stoppen bent, dus dat maakt niet uit wat, weet je dan op dat moment of het is om je te voeden of dat het is om eigenlijk een gevoel weg te krijgen? Ben je daar bewust van?

[Fimme Bakker] (50:18 - 51:18)
Steeds meer. Steeds meer en dat daar ook wel het probleem zit. Bij dat in het moment zijn en dat dat kunnen invoelen.

Maar het is wel een gedraging die al... Ik ben nu eigenlijk langer verslaafd aan eten dan ik ooit verslaafd ben geweest aan drank en drugs. Sommige mensen zeggen zelfs, ben je ooit wel echt helemaal in herstel geweest?

Want nadat ik van de drank en drugs af kwam, is dat eten nog steeds gebleven. En voor de luisteraars, ik heb echt alles al geprobeerd om er van af te komen. Dus alle diëten, maar ook alle soorten therapie.

Maar op de een of andere manier nog steeds niet een soort van iets gevonden waarvan ik denk dat is het blijvend. Dat gaat dat gaat hem worden. En het is ook onschuldig.

In de zin van, eten is minder erg dan drank en drugs.

[Tom Kienhuis] (51:21 - 51:24)
Dus je wilt er ook niet heel graag van af misschien?

[Fimme Bakker] (51:25 - 52:22)
Ik wil er wel heel graag van af. Maar wat ik wel heel mooi vond, wat een therapeut ooit tegen mij zei al toen ik net clean werd van die drank en drugs. En toen eigenlijk voor het eerst dat eetprobleem een beetje ter sprake kwam.

Toen zei ze tegen mij, maar wat levert het je op? Want het moet je ook iets opleveren, anders zou je het niet doen. Als je een gedraging hebt of iets hebt wat je eigenlijk alleen maar negatieve gevolgen oplevert, dan stop je ermee, want dan heb je er niks aan.

Maar blijkbaar levert het je ook iets op. En uiteindelijk is het toch een manier om om te gaan met stress of met bepaalde emoties die ik niet wil voelen. Dat merk ik nu ook in dat schrijfproces.

Dus de spanning loopt op voor die nieuwe voorstelling. En dan ben ik dus ook gevoeliger voor om een avond twee zakjes chips leeg te gaan eten in plaats van te denken, oh nee, ik moet nu juist goed voor mezelf zorgen en een zak wortels eten.

[Tom Kienhuis] (52:26 - 52:49)
Als je bewust bent, ik weet niet of het altijd, natuurlijk ook dat ik zelf bijvoorbeeld ik vind die M&M's met pinda's erin wel lekker en dan eet ik vaak zo'n zakje leeg. Zo'n kilo zak. En toen heb ik een keer gedacht van ik wil niet helemaal de bodem driften.

Ik koop gewoon een kilo zak, want dan lukt dat niet. Maar het lukt wel.

[Fimme Bakker] (52:49 - 52:50)
Ja, het lukt zeker.

[Tom Kienhuis] (52:52 - 53:30)
Dus dan zit meer die bodem drift. Want ik was me wel bewust dat ik die laatste paar M&M's niet meer deed, omdat ik het echt heel lekker vond, maar die zak moest leeg. Dus één keer overkomen, gelukkig maar.

Ja, dat zijn wel, ja. Waar komt dat vandaan? Het was niet denk ik iets weg eten dan op zo'n moment, of een gevoel weg, maar meer een gewoonte van dat die zak leeg...

[Fimme Bakker] (53:32 - 55:01)
Ja, herkenbaar. Het lastige is ook, dat is wat ik zeg, je moet eten. Dus je doet echt heel erg je best, ik doe heel erg mijn best om gezond te eten, maar op een gegeven moment heb ik gewoon dan honger, en dan voel ik gewoon niet meer wanneer ben ik verzadigd of niet.

Dat is ook wel echt nu een consequentie fysiek en hormonaal van mijn overgewicht, is dat gewoon, wij kunnen nu hetzelfde eten, en dan zou ik normaal voorgezien vol moeten zijn, maar dat ben ik gewoon niet. Dus dat is ook aan de hand. Maar goed, dat is natuurlijk toch geen excuus om het niet te doen.

Wat ik heel moeilijk vind, wat ik nu ook steeds vaker hoor, is bijvoorbeeld de 80-20 regel. Dus je moet 80% van de tijd gezond, en 20% mag je best, weet je wel. Dus wat jij zegt over, ik heb dat een keer gedaan, dan denk ik ja, maar dat is het verschil.

Jij kan dan denken, dit is niet goed voor me, of ik wilde het niet, of ik ga het dus niet nog een keer doen. Terwijl, bij mij is het toch dat verslavingsgedrag, want bij mij begon dat ook met de kleine zakken gele M&M's. Maar op een gegeven moment worden de hoeveelheden groter, om ook hetzelfde effect te behalen.

En dat is natuurlijk ook wel echt wat verslavingsgedrag is. Ook mensen die verslaafd zijn aan coke, ja, eerst is het een lijntje, en op een gegeven moment wordt je resistentie hoger, heb je steeds meer nodig. En iemand die echt flink verslaafd is aan coke, die kan op een gegeven moment een gram op een dag wegsnuiven.

[Tom Kienhuis] (55:02 - 55:05)
Ja, ik krijg last van mijn stoelgang dan.

[Fimme Bakker] (55:07 - 56:35)
Ja, dat is het ook, dan heb je negatieve gevolgen ervan. Dus ik ben dertig, best wel vitaal, best wel gezond. Ik heb altijd veel krachttraining gedaan, altijd veel gesport.

Dus ik heb ook best wel veel spiermassa, ook een lijf wat onderhouden moet worden. Maar eigenlijk heb ik gewoon te weinig fysieke klachten ervan. Dus ik ben nu bezig in het traject voor een maagverkleiding, omdat ik denk ik moet gewoon fysiek toch een soort rem krijgen op...

Ik moet gewoon zorgen dat ik die kilo zak M&M's echt niet meer op kan. En wat ik nu bijvoorbeeld zie is dat Frans Timmermans, die heeft een maagverkleiding gehad. Of er zijn een soort van twee, je hebt een bypass en een verkleiding.

Nou ja, ik zal er niet te veel op ingaan, maar één van die twee. En degene die Frans Timmermans heeft gehad, is dat als je dus wel iets eet waar heel veel suiker in zit of wat niet goed voor je is, dan word je enorm misselijk. En dat wil je helemaal niet, want dan wil je je misschien zelfs overgeven.

Of allemaal complicaties. En dat is nou precies degene die ik wil, omdat ik denk ik wil eigenlijk gewoon ervan af. En ik kan nu die kilo zak M&M's eten en dan denk ik me echt wel behoorlijk slecht voelen.

En denk ik zit niet lekker in mijn vel, dat had ik niet moeten doen. Maar het is niet dusdanig erg dat ik een week later niet denk van dat wil ik echt niet meer of zo. En dat had ik natuurlijk met die drank en drugs ook al.

Want ieder ander zou denken zo ellendig als gisteravond wil ik me niet meer voelen. Maar ik ging dat gewoon nog een keer doen.

[Tom Kienhuis] (56:36 - 56:42)
Heb je niet dan als je een dag heel slecht, overdreven slecht eet, dat je daar de volgende dag last van hebt?

[Fimme Bakker] (56:43 - 56:56)
Heb ik wel last van, maar dan de volgende dag ga ik dat vervolgens weer doen. Om te compenseren of ik voel heel veel schuld en schaamte. En dan denk ik, dat heb ik gisteren nou gedaan en ik zou toch afvallen.

En zie je wel, ik red het nooit.

[Tom Kienhuis] (57:00 - 57:50)
Ja, dat is een loepje vaak waar je in zit van eten omdat je ongelukkig bent. En ongelukkig zijn omdat je gegeten hebt. Brengt ons mooi bij de laatste vorm van weg van jezelf.

Als jij kijkt naar het pad wat je hebt afgelegd, de weg. Als je daar wat op metaniveau boven hangt en kijkt van wat is je allemaal overkomen? Waar ben je allemaal bewust van geworden?

Wat heb je allemaal gedaan op jouw levenspad? Wat zou je er dan uit willen pikken waarvan je zegt, dat is vast ook wel iets waar anderen wat van kunnen leren.

[Fimme Bakker] (57:54 - 59:11)
Uiteindelijk is het toch, en dat is een beetje lastig om anderen te adviseren, maar het is toch vasthouden aan de hoop of intappen op het gevoel van het komt wel goed. Er ligt aan het einde van de tunnel ofzo. Terugkomend op dat belangrijke moment in mijn puberteit met die bende en van ga ik dat wel of niet doen.

Is het toch een soort hoop die me op de benen heeft gehouden van het gaat wel beter worden, het kan beter worden. En daar heel erg aan vasthouden en echt juist aan die positieve tijd blijven hangen. En daarin dus ook je dromen blijven volgen.

Want ik heb weet ik hoe vaak thuis gezeten en gedacht, ik ben ongelukkig en dit is weer een baantje waar ik me niet oké voel. En toch maar door blijven proberen heeft er eigenlijk voor gezorgd dat ik wel mijn passie en mijn droombaan heb gevonden. Maar daarvoor heb ik wel eerst weet ik hoe vaak ben ik moeten vallen.

[Tom Kienhuis] (59:13 - 59:21)
En diepe dalen, want als het niet klopt moet je het zeggen, maar volgens mij is er ooit een suicidale gedachte wel geweest.

[Fimme Bakker] (59:21 - 1:00:29)
Zeker, ja. Maar in die zin vind ik het dus ook een slecht advies van mezelf. Omdat ik denk ja hoe ga je dat tegen iemand zeggen die zo diep in de put zit.

Maar dat is uiteindelijk wel toch wat mij heeft geholpen en wat me op de benen heeft gehouden. En toch door blijven gaan en vooral echt de dingen blijven doen die je leuk vindt. Dus daarin is het ook niet gek dat ik uiteindelijk cabaretier ben geworden.

En juist ook heel erg die humor opzoek. Ook omdat dat in die periode dat ik dus die suicidale gedachten had, hield humor me op de been. Hield cabaret me op de benen.

En was het juist ook naar de cabaretiers kijken zoals Daniel Arendt, Theo Maassen. Zeg maar de confranchise die eigenlijk praat over de tragiek van het leven, maar daar grappen over maken. Dat zijn wel altijd mijn rolmodellen geweest.

Omdat je ook voelt van die weten ook hoe het is om die in die dieptes te zitten. Maar dat die humor daar zo belangrijk in is om dat ook weer een beetje te relativeren.

[Tom Kienhuis] (1:00:31 - 1:00:43)
En brengt humor je dan dichter bij jezelf? Of is humor het relativeren om toch weer bij die pijnpunten die er wel zijn een beetje weg te komen?

[Fimme Bakker] (1:00:44 - 1:01:55)
Goeie vraag. Ik denk allebei. Soms ben ik op zoek naar de grap of naar de humor om te denken.

Dan kan ik iets, een pijnpunt, kan ik dan op een grappige manier brengen en het ook aan jou duidelijk maken. Maar het kan soms ook zijn dat ik, ja het is bij mij ook wel heel erg een spanningsveld. Tussen tragie komedie zeg maar.

Dus tussen wanneer is het nog grappig en wanneer wordt het tragisch. En ik vind die spannings, ik vind die schuitslijn ook heel spannend en interessant om in het theater te bewandelen. En ook met het publiek.

Dus daar ben ik ook heel lang naar op zoek geweest. Wat is een goede toon waardoor mensen in het publiek denken. Oeh, het is allemaal wel pijnlijk wat die gast heeft meegemaakt.

Maar we kunnen wel nog steeds lachen om de grappen die hij maakt over zichzelf in de McDonald's. Het is niet zo dat we niet mogen lachen of dat het dan als uitlachen voelt. En dat is ook wel een soort setting die ik probeer neer te zetten.

Laten we met z'n allen vanavond gewoon lachen om de tragedie die het leven heeft.

[Tom Kienhuis] (1:01:56 - 1:02:16)
En daar zet je jezelf dan voor in. Ja. Mooi.

Ja, ik hoop het. Is er nog iets waarvan jij zegt, laten we dat ook nog even aanstippen. Of zo naar een einde toe.

Of zijn de dingen die jij wilde bespreken wel besproken zo?

[Fimme Bakker] (1:02:17 - 1:02:21)
Nou, ik denk dat het wel besproken is.

[Tom Kienhuis] (1:02:21 - 1:02:27)
Als mensen nou heel enthousiast zijn geworden en denken ik moet naar die show toe van Vimmer. Waar kunnen ze dat vinden?

[Fimme Bakker] (1:02:28 - 1:02:51)
Vimmer.nl, F-I-M-M-E. Makkelijker kan ik het niet maken. De speellijst staat online.

Zwaargewicht heet de voorstelling. Mooie post van mij in de tutu. Dus misschien dat ik de tutu ook nog wel aandoe op het podium.

Maar daar ben ik nog over inkomklaar. En vanaf januari 2026 door heel Nederland te zien. Cool.

[Tom Kienhuis] (1:02:52 - 1:03:16)
Nou, dan dank ik jou hartelijk voor dit openhartige gesprek. Jij bedankt. En dan zie ik jullie graag de volgende keer weer.

Dankjewel voor het luisteren en kijken. En als je een vraag hebt, zet hem hier gewoon onder. Dan kijken we of we die door kunnen spelen of dat we de antwoord op kunnen geven.

En geef een like als je het leuk vindt. Tot de volgende!