Merijn Ruis: Hulp vragen is ook een vorm van geven

In deze aflevering van De Weg van Jezelf podcast gaat Reinoud in gesprek met Merijn Ruis. Schrijver, toegepast psycholoog en spreker over geluk, verbinding en eenzaamheid.

In een land waar bijna de helft van de mensen zich eenzaam voelt, laat Merijn zien hoe iets ogenschijnlijk kleins, een praatje met een onbekende, een wereld van verschil kan maken.
Van 'exposure therapy' tot het durven vragen om hulp, van fietsavonturen tot Lego bouwen: dit gesprek raakt aan de kern van mens-zijn 💛

Een open en eerlijk gesprek over weg zijn van jezelf, weer thuiskomen, en waarom verbinding misschien wel het meest onderschatte medicijn is dat we hebben.

Wat je uit deze aflevering haalt:
➡️ Waarom contact maken vaak minder spannend is dan je denkt 💡
➡️ Hoe ‘nee’ zeggen en rust nemen je dichter bij jezelf brengt 🧘
➡️ Wat één gesprek kan betekenen voor het leven van een ander 💡
➡️ Waarom verveling en beperking ruimte maken voor geluk

SOCIALS VAN DE GAST
Volg onze gast hier:
🌐 Website: https://www.merijnruis.nl
💼 LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/merijnruis/
📸 Instagram: https://www.instagram.com/merijnruis/

VIND ONS ONLINE: LIBERI COACHING
🎧 De Weg van jezelf is een podcast van Liberi Coaching over mentale gezondheid, stress en burn-out.
📺 Abonneer je op ons kanaal!
🌐 Bekijk onze website: https://liberi.nl/
📖 Lees onze blog over dit onderwerp: https://liberi.nl/wat-kun-je-doen-aan-eenzaamheid/

#eenzaamheid #verbinding #mentalegezondheid #geluk #persoonlijkeontwikkeling #wegvanjezelf #libericoaching 

Weg van Jezelf is een podcast geproduceerd door Reinoud Prins en Tom Kienhuis, oprichters van Liberi Coaching.

Transcript

 (0:00 - 6:07)
In deze aflevering... Ineens merkte ik van wow, ik begin echt een beetje mezelf erin kwijt te raken. Te veel leuke dingen is ook niet meer leuk en daar denk ik wel vaak aan.

Ze zei, dit heeft me zo goed gedaan dat ik het gesprek met euthanasie heb uitgesteld met de huisarts. Ja, ik denk dat het misschien op één hand te tellen is dat mensen er niet op reageerden. Je geeft iemand gewoon even een cadeautje doordat ze iets mogen doen voor je.

Ja, vanaf moment één ga je echt andere keuzes maken. Dag en welkom bij weer een nieuwe aflevering van de Weg van Jezelf podcast. In een wereld waarin 48,5% van de Nederlanders aangeeft dat ze eenzaam zijn, vond ik het leuk om met Marijn Ruys een gesprek aan te gaan.

Want Marijn Ruys is iemand die dat graag doorbreekt, die eenzaamheid. Hij schreef een boek, Wat als we gewoon gaan? Een aanrader, een kruising tussen de meeste mensen deugen van Rutger Brechtman en de logica van geluk van Mogedat.

Marijn, welkom in de podcast. Leuk om hier te zijn. Ja, geweldig.

Ik had nog veel meer over je kunnen zeggen, want je bent schrijver van een boek, toegepast psycholoog, spreker, muziekmaker, komiek een beetje. Weet ik niet. Sommers vriend.

Je gebruikt in ieder geval wel veel humor in de verhalen die je vertelt. Ik heb wel een keer geprobeerd mee te doen aan het Camarettenfestival. En ik had nog helemaal geen comedy ervaring en dat was in de coronatijd.

Ik moest wat, dus ik dacht ik ga een filmpje opnemen en toen mocht ik meedoen. En toen stond ik in de halve finale en toen moest ik dus ineens voor een volle zaal comedy gaan bedrijven. Maar het bleek ook helemaal niet grappig was.

Dus dat was mijn grootste angst ook, zeg maar, omdat je denkt ik ga iets vertellen en mensen lachen niet. En dat gebeurde best vaak. Waarom kwam je in de halve finale dan?

Ja, omdat dat al een video was. Dus ik denk dat je dat in de video, zeg maar, ik had de dynamiek, zeg maar, met hoe je dat met een zaal doet destijds. Niet helemaal, ik wist niet hoe je dat precies met grappen moest doen ofzo.

Dus ik was helaas ook niet door, maar het was wel echt een goede ervaring om een keer mee te maken, want het leek me het meest enge wat ik kon doen. Maar nou ja, dus ja, goed, humor is wel leuk. En het zit wel, ik zou het wel nog wat meer willen ontwikkelen ofzo.

Dus misschien een keer een cursus comedy ofzo. Dus dat zou kunnen inderdaad. Want voor jou is het leven ook af en toe een speeltuin met experimenten, heb ik het idee.

Absoluut. Ja, zeker. Ja, gewoon lekker experimenterend het leven door en je leert er eigenlijk altijd wat van.

Dus dat is fantastisch aan experimenten. Bij mij het thema van wat zou die ander ervan vinden, ook nog wel eens een keer een belangrijke rol speelt. Dus daar op dat podium gaan staan voor al die mensen.

Ja, dat klopt. Ja, en dat is heel relativerend, want mensen die denken er dan misschien heel even wat van en de dag erna dan sta je weer op en dan is het alweer voorbij, zeg maar. Dus dat is, ik vond het vroeger best wel lastig van wat vinden mensen van je?

Ook toen ik dus begon met dit soort dingen, dan moest ik dingen uit mijn comfortzone gaan doen, liedjes schrijven, verhalen vertellen en dan gaat dat toch een beetje meespelen ofzo. Toen kwam ik iets tegen dat heet exposure therapy en dat betekent soms moet je precies datgene doen wat je spannend vindt en dan merk je dat er gewoon totaal niks is om bang voor te zijn. Dus je bent bijvoorbeeld een keer in een volle winkelstraat gaan liggen of een keer op een terras een soort verreugdekreet laten horen.

En dat zijn heel gekke dingen, omdat je brein dat soort van kortsluiting geeft, maar daarna dan loop je weg en denk je, oh ja, het is gewoon allemaal in je eigen hoofd en de realiteit is gewoon, ben op het terras, dan draaien mensen heel even hun hoofd om of toen ik op de straat lag ook, zeg maar. Dus dat was een leuke uitdaging om allemaal dingen te doen die je spannend vindt, zeg maar. Ja, en dan zo'n comedy show was dat al helemaal.

Ja, dat geloof ik. En nou begreep ik dat, je bent inmiddels 33 jaar, dus dat je eigenlijk al negen jaar met pensioen bent, want op je 24ste zei je, ik ga alleen nog maar dat doen wat ik leuk vind. Ja, dat klopt.

De Weg Van Jezelf podcast begint altijd met, was er ooit een moment waarop je weg was van jezelf? Was er een moment waarop je niet trouw kon zijn en iets wat echt wezenlijk van jezelf... Ja, voor iemand die op 24 meer pensioen gaat, is dat misschien een rare vraag, maar misschien is het wel heel erg toepasbaar.

Heel toepasbaar, want we hebben het hier nu wel over dat met pensioen gaan en dat was ook wel echt de insteek, ik ga dingen doen die ik leuk vind, maar ik merk de laatste, ja, vooral het laatste jaar, zeg maar, was ik wel een beetje weg van mezelf. Ineens werd alles zo succesvol en ineens moest ik overal lezingen gaan geven en dat vond ik echt superleuk, dat was ook mijn droom, ik kon ook met muziek en met verhalen. Maar ineens merkte ik wel dat ik gewoon, ik ben niet zo heel goed in nee zeggen, dus ineens ging ik overal ja op zeggen en dan achteraf moest ik ook alles nog gaan doen en ineens merkte ik van, wow, ik begin echt een beetje mezelf erin kwijt te raken en dat het te veel werk wordt, zeg maar, dus dat was wel interessant om te voelen.

Dus ja, het is gewoon, denk ik, als je gewoon overal ja op zegt, ja, dan, ja, ik weet niet, dan zeg je eigenlijk niet eens ja. Dan is het gewoon, dat is de default. Ja, dat klopt, ja, terwijl het grappige is, het gaat heel erg vanuit enthousiasme en het zijn allemaal superleuke dingen en ik merk ook wel, nu er wat meer rust is, dat ik het weer superleuk vind, maar ik merkte wel, op een gegeven moment hoorde ik mezelf weer hetzelfde vertellen en denk ik, oh, wacht eens even, is dit wat ik wil of is dit waar ik naartoe wil enzo?

En dan voordat we verder gaan met de podcast, is dit wel wat je wil? Ja, ik vind het leuk, maar zo. Ja, zeker, dit is gewoon lekker spelen, dat is fantastisch, ja.

Want op het moment dus dat je dan wegraakt van jezelf, dat merk je dan, doordat je dan tegen zoveel dingen ja zegt, dat je eigenlijk er een beetje in omkomt, wat gebeurt er dan? Nou, ik merkte gewoon met mezelf, want ik was ondertussen dus een boek aan het schrijven, ik denk dat dat ook wel meespeelde, dat ik dat er nog bij deed en dat was ook weer een soort, allemaal mensen hadden het gekocht nog voordat het er was, dus ik voelde me ook heel verantwoordelijk voor iedereen die dat dan al had besteld, zeg maar, en het duurde maar langer. Maar wat er dan bij mij gebeurde, was dat ik, ik begon ineens te piekeren, ik merkte gewoon ineens dat ik echt veel minder energie had en dus gewoon ineens dat ik denk van, wow, ik begon altijd met heel erg veel vanuit enthousiasme en nu kan ik al die dingen doen vanuit enthousiasme en het gekke is dat dat niet eens meer altijd zo voelt ofzo.

Dus ja, dat. Dus ik merkte ineens dat ik mezelf niet meer zo terug herkende.

 (6:08 - 6:08)
Ja.

 (6:09 - 16:01)
Ja. En hoor je dat ook van mensen om je heen of zagen die nog steeds dezelfde enthousiaste Marijn? Eh, ik denk het, dat ik dat wel, ook wel, ja, redelijk.

Ik moest veel nee zeggen, ook tegen vrienden enzo, terwijl ik dat juist het belangrijkste vind, dus dat was ook wel interessant. Dus ik, ja, ik merk wel dat sommige mensen dat dan wel lastig vonden ofzo, dus dat, ja. En als je zegt van, ja, eigenlijk zei ik overal ja tegen, maar blijkbaar kon je tegen je vrienden wel.

Soms kon het niet anders. Ja, dan is het, zullen we iets leuks gaan doen? En dan merk je, nee, ik heb al dit, staat ofzo en dus dat, ja.

Dus ik, en ik ben er ook wel echt nu wel beter in geworden, dus dat is fijn. Nog steeds geen, niet de allerbeste persoon, maar het is wel heel interessant om te merken van, ja, betekent pas echt wat als je nee kunt zeggen. Ja.

Ja, we leren in de Weg van Jezelf podcast heel graag van de fouten van anderen, hè? Dus dus, wat is dan de eerste stap op het moment dat je merkt van, oh, blijkbaar. Ja, en van al dat leuks doe ik zoveel leuks, zodat ik eigenlijk niet meer toekom waar het echt om gaat.

Of misschien zelfs wel teveel doe. Ja, ik hoorde ooit van die man van Omdenken, Bertolt Gunster, die zei ooit een keer, te veel leuke dingen is ook niet meer leuk. En dat, dat, dat, daar denk ik wel vaak aan, zeg maar.

Dus dat is wel, dus het is gewoon wel weer een kwestie van prioriteren, zeg maar. En wat nu dus bijvoorbeeld voor mij wel heel fijn is, is ik ben nu dan in een proces bezig, dat iemand me helpt met mijn mail en de facturen en dat soort dingen. En dat scheelt al wel echt veel in mijn hoofd.

Natuurlijk is het wel weer een heel proces om dat dan op te starten en te zorgen dat dat allemaal werkt. Maar dat is wel bijvoorbeeld iets wat gewoon heel veel ruimte en rust geeft. En dan kan ik ook weer gewoon even wat vaker even achterover zitten, zeg maar.

Dus ik heb nu in deze afgelopen weken, ben ik gaan legoën. Dat deed ik als kind. Ik heb het jaren niet meer gedaan.

Wat ben je aan het bouwen? Ik heb gisteren een jazzclub afgemaakt. En je kunt dus lego huren.

Dus ik had een set gehuurd en ben ik gewoon een lego set gaan maken. En ineens weer gewoon terug naar het spelen, waar ik wel weer heel erg behoefte aan had ofzo. Dus dat.

Want wat ik me afvroeg, op het moment dat ik een podcast doe, dan bereid ik me voor, probeer ik een beetje te snappen wie je bent, waar je vandaan komt. Op het moment dat ik denk van hey, iemand is echt op z'n 24ste, nu ga ik alleen nog mijn leuke dingen doen. Is er daarvoor ook iets gebeurd waardoor je dat dacht?

Of ben je eigenlijk altijd wel heel trouw geweest aan jezelf? Ik denk dat ik wel heel veel jaren altijd gewoon heel erg vanuit de verwachtingen geleefd heb van mensen. Dus ook gewoon van nou, je gaat naar school, je gaat studeren, je vindt een goede baan.

Dus ik had heel erg het idee dat dat wel het pad was wat je moet bewandelen. En wat voor mij ooit heel erg veel veranderd heeft is een gesprek met een goede vriend van mij, Jan heet hij. En ja, die was heel erg aan het nadenken.

Hij zat me op de studie en hij begon gewoon allemaal vragen te stellen van waarom doe je eigenlijk de dingen die je doet? En terwijl ik daarover na aan het denken dacht, was het van ja, het is ook gewoon kort. Waarom zou ik me ook heel erg laten binden door alles wat hoort, zeg maar?

En vanaf dat moment was het wel, ik ga mijn studie afmaken, maar daarna ga ik gewoon echt even helemaal alleen maar dingen doen die ik leuk vind. En daar begon ik ook al mee tijdens mijn studie. Dus toen ging ik ineens liedjes schrijven en dat soort dingen.

En dat vond ik allemaal heel spannend. Dus er zat bij mij echt wel een soort angst van wat nou als ik al die dingen deel en niemand vindt er wat leuks van of wat dan ook. En dus daardoor ben ik ook een beetje aan het proces met exposure-therapie begonnen en dat soort dingen.

En dat heeft wel echt super erg geholpen. Dus ja, elke keer iets uit je comfortzone doen zorgt ervoor dat je gewoon heel veel zelfvertrouwen krijgt en merkt dat echt, ja, de wereld draait gewoon door en je kunt gewoon echt gaan doen wat je leuk vindt. Dus dat.

Van alle onderzoeken en experimenten die ik de afgelopen tien jaar heb gedaan, is er denk ik één tip en één experiment dat meer dan alles totaal mijn leven heeft veranderd. En het is niet eens zo heel groot of heel moeilijk. Het is eigenlijk gewoon heel simpel en heel klein.

En voor deze tip wil ik je vooral uitnodigen als je de volgende keer in de trein zit. Of als je even bij de bus staat of op een moment in de supermarkt. En je ziet iemand waarvan je denkt, nou, interessant.

Om gewoon die persoon eens aan te spreken en te vragen, Hey, hoe was je dag vandaag? Het is een vraag die ik eigenlijk heel vaak gebruik. En het is een vraag die meteen leidt tot een braadje.

En je zult merken dat een gesprek vanzelf wel volgt. En het is zo ontzettend mooi omdat je dus gewoon aan allebei de kant te blijven hoort. En ik denk ook echt dat je de wereld ermee wat mooier en gezelliger maakt.

Dus bij deze wil ik je uitnodigen om gewoon eens een gesprekje te beginnen met iemand die je niet kent. En je kunt deze vraag daar dus bij gebruiken. Hoe was je dag vandaag?

Ik zeg wel eens dat in het leven is het zo dat we worden opgevoed door ouders die hun stinkende best doen om ons zo goed mogelijk groot te krijgen. Maar die kunnen niet door ons heen kijken en niet zien wie we ten liefste zijn. Dus die voeden ze ons op in hun gedachte van wat een kind nodig heeft.

Het werd een boodschap van ik moet hard werken of succesvol moeten zijn of wat dan ook. Of gelukkig zijn, dat pa ook. En er komt ooit een dag dat je dan moet gaan beseffen van wie ben ik eigenlijk voordat de wereld me vertelde wie ik moest zijn.

En dus blijkbaar had je een andere boodschap nog meegekregen. Dan heb je je redelijk vroeger al gedacht van ja maar wat zeg je van wat nou als ik gewoon alleen maar leuke dingen ga doen. Maar komt er toch ook weer, nu in het afgelopen jaar, een kanteling waarin je zo goed bent geworden in alleen maar dingen doen die je leuk vindt dat je zelf daarin ineens jezelf weer kan verliezen.

Dus dat is interessant hè. En ook succes denk ik, want dat helpt er dan bij denk ik. Dat streelt de ego.

Ja, tuurlijk. Dat er dan zoveel kijkers zijn met alleen maar leuke dingen. Ja, zeker.

Nee, dat is al fantastisch. Dus dat is echt super. Nou, als je het hebt over mijn ouders.

Ik vind het wel grappig. Mijn moeder is juist iemand die, zij is wel heel autoritair opgevoed. En zij heeft dus heel erg, zij moest echt dingen.

En dan moest ze naar het gymnasium terwijl ze dat eigenlijk helemaal niet wilde. Dus zij is daar heel erg zichzelf van gaan afzetten. Dus zij heeft me wel heel erg de ruimte gegeven, ook als kind, dat ik gewoon mezelf mocht zijn.

En dat ik, nou ja, ik had een periode dat ik gewoon wat minder graag naar school wilde. En die ruimte was er ook gewoon, zeg maar. En dat was wel heel fijn.

Dus ik voelde vanuit haar wel heel erg de ruimte om zelf ook echt vanuit mezelf, trouwens mezelf te zijn, zeg maar. Dus dat is wel echt super. Dus ik denk dat ik dat van haar wel heel erg mee heb gekregen.

Juist omdat zij weer de tegenovergestelde heeft meegekregen van de ouders. En mijn vader was dan ook wel weer af en toe een schoppel in je kont. En ik denk dat het allebei nodig is.

Zo'n liefhebbende moeder die van, oh, alles is goed. En dan iemand die ook soms zegt, kom op, even een tandje erbij, zeg maar. Dus wat dat betreft ben ik wel blij voor die balans, zeg maar.

Dus dat, ja. Kijk, anderhalf jaar geleden ben ik vader geworden. En ik moet zeggen, nou, ik kon hiervoor ook altijd zeggen, het is allemaal de schuld van mijn ouders.

Maar nu moet ik het dus zelf verdienen. Ja, dat is interessant. En dat is natuurlijk helemaal niet makkelijk.

Want je doet gewoon je stinkende best, maar je hebt geen flauw idee. Dat is het. Iedereen doet maar wat.

Ja, dat is het. We doen allemaal gewoon maar wat. In je leger krijg je tenminste een bouwperkes.

Zo'n tekening erbij. Bij het opvoeden is het van, ja, je kunt een boek kopen. Maar dat vertelt nog niet over dat kind, wat dat kind nodig heeft.

Wat dat kind gaat zijn. Wat dat kind uniek maakt. Ja, ja.

En als het gaat over een weg van jezelf zijn, ben je er dan nu weer? Ben je nu weer helemaal in synk? Of heeft dat wel wat tijd nodig?

Heeft tijd nodig, ja. Ik merk echt wel, als ik het dan heb over mijn doelen, van ik blijf het superleuk vinden om lezingen te geven. En dat ga ik gewoon heel veel doen.

Maar ik merk wel dat ik nu inderdaad een stapje terugneem en denk van, nou, even gewoon wat meer rust. En ja, dat heeft gewoon tijd nodig. Dus inderdaad.

En ik merk dan dingen zoals een beetje piano spelen en een beetje Lego bouwen. Dat dat echt super erg helpt. Dus dan kom ik echt weer een beetje terug bij mezelf, zeg maar.

Dus dat is heel grappig, hoe dat dan werkt. En om het leerbaar te maken voor anderen, dan hoor ik je zeggen van, ik raakte op een gegeven moment mezelf een beetje kwijt door al die leuke dingen te doen. Daardoor ging ik piekeren, heb ik minder goed geslapen.

Dus dat waren de signalen die ik kreeg, waardoor ik dacht van, hier moet ik wat mee. En wat je als oplossing hebt bedacht is, misschien moet ik kijken of er een paar dingen zijn die ik niet zo leuk vind, die iemand anders zou kunnen doen. Ja, klopt.

Maar het is wel een proces, want die persoon moet ik het eerst nog vertellen hoe ik het wil hebben. Ik moet ook wat controle uit handen geven. Ja.

Maar daarnaast ben ik dingen gaan doen die ik heel leuk vond, zoals piano spelen, Lego. Ja, en dat deed ik altijd al wel. Dat Lego dan niet.

Maar inderdaad, gewoon echt dingen doen om het doen zelf. Gewoon puur dat of zo. En op een gegeven moment, ik denk dat het gewoon wat er gebeurde was dat ik inderdaad geleefd werd op een gegeven moment.

En dat je dan ineens merkt dat mijn agenda ineens leidend werd. Terwijl die ruimte voor spontaniteit, om gewoon even iets te doen voor het doen zelf, die werd wat minder of zo. Dus die ruimte weer heel erg terugpakken.

En dat gaat nu wel aardig, dus dat is heel erg fijn. En piekeren s'nachts? Nee, niet eigenlijk.

Dus goede tekening. Ja, zeker. En het helpt ook wel heel erg dat ik me al die jaren met geluk heb bezighouden.

Dus als je dan het signaleert, dan ben je al wel snel van oké, even ademhalen en even wandelen. En dus gewoon meer die dingen prioriteren. Dus dat helpt denk ik ook wel heel erg.

Maar het is wel interessant om het ineens te merken dat het er ineens is. En dan denk je, waar komt dit nou weer vandaan? Dus dat is wel heel interessant.

En tegelijkertijd, ik luisterde een podcast die je geloof ik zes jaar geleden had opgenomen. En toen had je ook al het inzicht dat dat wat er nu is, is prima. Ook al rimpelt het, ook al is het zwaar op dat moment, ook al heb je niet elke dag een perfecte dag.

Juist door daarmee te kunnen zijn, dit wat het is, is ook goed. Ja, gewoon, het mag ook klote zijn. Het is wel grappig, ik liep hier net naartoe en het ging over weg zijn van jezelf.

En ik heb een jaar geleden ooit een gedichtje geschreven, dat is later ook een prentenboek geworden. En dat gaat over een jongen met een schaduw, zeg maar. Maar ik dacht, misschien is die wel leuk om eventjes te vertellen.

Maar ik weet niet zeker of ik hem helemaal goed uit mijn hoofd weet nog, maar het is wel... Gebruik gewoon VFDX.

 (16:01 - 16:03)
Ja, precies.

 (16:03 - 20:33)
P1. Mijn schaduw zat al de hele dag onderuitgezakt. Ik vond hem maar een luilak.

Dus ik wilde van hem af. Dus nam ik de trein naar zee. Maar ja, schaduw, die had weer eens hetzelfde idee.

Zo vond ik er ook niks aan. Dus besloot ik naar de andere kant van de wereld te gaan. Stond die luiwams er weer.

Ik maakte boze gebaren om mijn schaduw te verjagen. Maar mijn schaduw besloot zich tot mijn niveau te verlagen en die boze gebaren gewoon na te apen. Ik keek mijn schaduw aan en vroeg hem of hij misschien, alsjeblieft, eventueel zo vriendelijk zou willen zijn om weg te gaan.

Maar hij hield wijzelijk zijn mond en bleef gewoon liggen op de grond. Oké, zei ik. Jij wint.

Ik stop ermee. En juist op dat moment kreeg ik een idee. Weet je wat, zei ik toen?

Laten we dan maar iets leuks gaan doen. We gingen swingen en stoeien en speelden verstoppertje in de wei. We speurden naar spelonken, deden een wedstrijdje sprinten en we wonnen allebei.

Net voor ik wilde gaan slapen wilde ik hem nog een high five geven. Was hij ineens verdwenen. Ik zocht overal maar kon hem nergens vinden.

Waar was mijn zaklamp? Ik vond hem onder mijn kussen. Ik drukte op de luchtknop.

Lichtknop. Ik drukte op de lichtknop. Gelukkig, zei ik.

Je bent er nog. Mooi. Mooi.

Waar kan ik een prentenboek halen? Je kan een dochter voorlezen. Ja, ik heb hem niet echt meer.

Maar het is ook grappig. Ik heb het ooit als gedichtje geschreven. En daarna als prentenboek.

Dus het verhaal wat ik nu vertel is een soort mix tussen het gedicht en het prentenboek tekst. Dus het was een beetje zo. Volgens mij dit en dat en dat.

Maar ik heb het ooit jaren geleden geschreven. En die uitgever bestaat niet meer. Dus ik heb misschien nog tien boeken thuis.

Ik vind het in ieder geval leuk om hem te krijgen. Ik zet hem in de comments onder deze podcast. Dan kunnen mensen hem nog even teruglezen.

Ik heb ook een filmpje ervan. Als je het leuk vindt. Dat was de eerste versie jaren geleden.

Dus dat. Ik vind hem heel mooi. Mooi.

Over iets waar je trots op kunt zijn. Dan komen we bij de tweede vraag van de Weg van Jezelf podcast. Want op wat voor manier, Marijn, heb jij het nou enorm met jezelf getroffen?

Op wat voor manier ben je helemaal weg van jezelf? Ja, op best wel veel manieren toch ook wel, denk ik. Ik vind het wel echt fantastisch hoe mijn leven is gelopen.

En ik vind het zo bizar dat het werk wat ik mag doen. Ik ben daar echt heel dankbaar voor. Want ik mag mensen blij maken.

En dat vind ik het allerleukste wat ik kan doen. Ik kan er mijn passies voor gebruiken. Verhalen vertellen.

Muziek maken. Ik kan creatief zijn. Dus dat is echt super.

Dus daar heb ik gewoon heel veel geluk mee. Dat dat allemaal zo is gelopen. En zo gaat.

Maar ook gewoon, ik kan heel blij zijn met heel kleine dingen. Dus daar ben ik ook heel blij om. Dat ik dat heel fijn vind.

En ook dat ik heel makkelijk met mensen kan praten. Vind ik ook heel fijn. Dus wat dat betreft heb ik gewoon wel heel veel geluk gehad.

Met de skills die ik dan ook als kind al mee kreeg. Dat ik gewoon heel graag met mensen klets en zo. Want ik word daar echt super blij van.

En ik zie ook dat andere mensen er blij van worden. Dus ik vind het heel leuk dat het twee kanten op gaat. Dus dat.

Ik ben zelf een groot fan van reflectieboekjes. Zeker met de juiste vragen kunnen ze je echt op het goede pad zetten. Om gewoon juiste keuzes te maken waar je blij van wordt.

En er zijn ook heel veel bewezen oefeningen en vragen die daarbij kunnen helpen. En ik was op zoek naar een app waarbij je dat ook lekker kon doen. Die kwam ik alleen nog niet tegen in Nederland.

Dus samen met mijn buurman die een geweldige developer is. Zijn we een tijdje terug aan de slag gegaan. En hebben we gewoon een app ontwikkeld die je gratis kunt downloaden.

Hij heet Geluksgids. En je kunt hem eigenlijk overal vinden. In de Android Store of in de App Store.

En ja, ik hoop gewoon dat je er blij van kan worden. Je krijgt er allemaal kleine wetenschappelijk bewezen vragen. Waar je gelukkig van kan worden.

Veel plezier. Als ik kijk naar jou. Je hebt een hele mooie reis naar Istanbul gemaakt.

Ik zou eigenlijk naar Afrika gaan.

 (20:33 - 20:34)
Ja, dat klopt.

 (20:35 - 22:00)
Istanbul, dat is ook al een ander continent. Dus dat is ook al een hele reis. Je hebt een boek geschreven.

Je maakt hele mooie posts. Vooral op LinkedIn zie ik die veel voorbij komen. Waarin je met wildvreemde mensen spreekt.

En prachtige gesprekken vervolgens voert. Ja. En je zegt van ja, ik heb geluk gehad met talenten.

Maar ik kan me inderdaad voorstellen. Dat je denkt van nou, ik had ook op de bank kunnen blijven zitten. Ja, maar ik denk dingen gebeuren gewoon zoals ze gebeuren, zeg maar.

Dus ja, ik weet niet of dat een heel bewuste keuze is of zo. Maar ik denk ook vooral met de vrienden die ik heb. Ik heb gewoon zoveel fijne mensen om me heen.

Die me echt wel geïnspireerd hebben op heel veel gebieden. En ik denk dat dat wel, dat zijn heel toevallige dingen die dan ontstaan. En dat je die mensen ontmoet.

Maar ook met de ouders die ik heb. En de broers die ik heb. Dus ja, wat dat betreft is het gewoon wel.

Ja, heb ik daar denk ik allemaal wel heel veel geluk mee gehad. Dus ja, daar heb ik het wel mee getroffen. Dus ik ben een heel gelukkig mens.

En daar ben ik zo blij om. Dus ja, het is gewoon. Er zijn zoveel fijne dingen of zo.

Dus ook het feit dat we in Nederland wonen is echt een lot uit de loterij. Dus ja, zo eigenlijk. Mooi dat je dat zegt.

Want er zijn natuurlijk best een boel mensen die ook hetzelfde Nederlands zien als jij. En er heel zuur over zijn. Zo van, het is niet goed.

Want bedenk maar, wat voor reden waarom het niet goed zou zijn.

 (22:00 - 22:00)
Ja.

 (22:00 - 30:07)
En jij zegt eigenlijk, het is een lot uit de loterij. We wonen in een prachtig land. Eén van de gelukkigste landen ter wereld.

Elk jaar weer. En dat wil niet zeggen dat we geen problemen hebben. En je hebt natuurlijk ook gewoon armoede in Nederland.

Dus het kan ook inderdaad dat je wel gewoon in een situatie geboren bent waar het echt moeilijker is. Of nou, in een thuissituatie die heel pittig is. Dus dat zijn allemaal dingen die gewoon, ja.

Die zijn geen gegeven. En dat is wel, ja. Niet iedereen heeft hetzelfde geluk wat dat betreft.

Maar een belangrijk factor voor geluk, als ik jouw verhaal goed begrijp, is wel de mate van dankbaarheid die je zelf ervaart. Deels, ja. Maar ik denk dat genen een heel grote rol spelen.

En dat je omgeving ook heel belangrijk is. Dus dat zijn ook dingen waar je dus niet voor kan kiezen. Dus het is ook heel goed om te beseffen dat dat er ook is.

En dat het niet volledig maakbaar is. Dus wat dat betreft heb ik denk ik voor een groot deel veel van geluk gehad. En ik denk zeker inderdaad ook dat dankbaarheid, dat zien we ook in de wetenschap, dat het echt een rol kan spelen.

Dus inderdaad kijken naar wat er wel goed gaat. Dat je wakker bent geworden in een nieuwe dag. Dat je kan zien of kan horen.

Dat je naar zo'n podcast kan luisteren. Dat zijn allemaal dingen waar we misschien niet zo heel vaak bij stilstaan, maar die er wel gewoon inherent zijn. Dus ik denk dat dat wel heel goed is om dat te beseffen, inderdaad.

Dus ja, dat is het deel waar je zelf invloed op hebt. We hadden het net al toevallig hiervoor over, hè. Want sommige mensen staan in de file.

Die worden boos. Die gaan toeteren. Die gaan vloeken.

En andere mensen zetten lekker muziekje op. Die gaan gewoon even lekker meezingen. Zelfde file, andere reactie.

En zo kunnen we onze eigen reactie wel voor een deel controleren. Het is wel verrassend lastig. En dan kan bijvoorbeeld mediteren, iets waar jij veel mee bezig bent, kan daarbij helpen om gewoon net even dat bewustzijn te creëren van oh, wacht, ik kan ook een andere gedachte hebben bij dit.

Ja, ja, ja. Nou ja, wat mij wel aansprak in mijn studie naar jou, was het soort van het besef dat 48,5% van de Nederlanders zegt eenzaam te zijn. Vervolgens zitten we in de trein of wanneer ook waar we samen zitten en denken we van, nou, ik spreek die andere manier aan.

Want die heeft daar vast geen belang bij. Sterker nog, we hebben misschien zelfs wel de perceptie dat we er zelf geen belang bij hebben. Want even rust aan mijn hoofd.

Terwijl als we wel het contact aangaan, dan komt dat gesprek en hebben we eigenlijk allemaal een beter gevoel daarover. Worden we er gelukkiger van door dat contact te leggen. Ja, absoluut.

Ja, grappig hè. En wat mensen dus heel vaak doen, is we schatten het vaak dus verkeerd in. Ja, dat is zo bizar.

Dus we denken dat we er niet gelukkiger van worden, maar we worden er wel gelukkiger van. En die onderzoekers gingen dat ook vragen aan mensen. En de meest gehoorde reden is dat we vaak denken dat anderen er niet op zitten te wachten.

Dus dan vullen we het al in voor de ander. De ander vindt het niet leuk. Er zit ook een soort angst waarschijnlijk voor afwijzing onder.

Van, hé, nou, dadelijk wijst iemand me af en dat is heel erg, zeg maar. En dat is dan weer het mooie aan zo'n exposure therapy. Dan merk je, dat is helemaal niet erg.

En toen ik het ging proberen, gebeurde dat ook eigenlijk bijna nooit. Dus dat is ook zo grappig. Dus dan ga je met mensen kletsen.

En elke keer worden het zulke mooie, fantastische gesprekken. Ik heb pas echt het meest bizarre gesprek ooit gehad. Dat is denk ik nu, ja, dat is nu denk ik alweer drie maanden geleden of zo.

Het was met een vrouw, ze was wat ouder. Ze vertelde ook dat ze ziek was. En we hadden gewoon een gesprekje over, ze had een mooie wandelstok bij zich.

Daar kon je ook op zitten, dus daar haalde het over. En toen praten we ook een beetje over geluk. En we hebben daarna heel lang door gekletst.

En later die, ja, iets later stuurde ze mij een berichtje, want ik schrijf soms berichten over de ontmoetingen die ik met mensen heb. Ze stuurde een berichtje en ze zei, dit heeft me zo goed gedaan, dat ik het gesprek met euthanasie heb uitgesteld met de huisarts. En dat was alleen maar een praatje.

En ik heb dat echt zo vaak opnieuw gelezen, dat ik dacht, dit kan toch niet echt zijn. Maar het zijn zo vaak die hele kleine dingen die het doen, en ik denk dat het heel goed is om dat te beseffen in een wereld waarin we steeds minder naar elkaar om te lijken kijken, dat het heel goed is om daar wel gewoon aandacht aan te geven en dat te blijven doen. Maar dat je ook verschil kan maken.

Precies, als je dat zegt, zo van de impact die één gesprek kan hebben, waarbij je heel makkelijk kunt denken, ah, je zit daar niet op te wachten. Ik kan het verschil tussen leven en dood zijn. Ja, dus het verschil of je even op je telefoon gaat zitten of gewoon even met iemand gaat kletsen.

Terwijl het interessante is, je loopt er ook allebei wijzer van weg, want je hebt ineens een ontmoeting, je leert wat van elkaar, je ziet dat iedereen een verhaal heeft. Want ik merk ook, de gesprekken die ik voer, is ik begin ook steeds meer uit mijn comfortzone erin te gaan, dat ik dan mensen met een koptelefoon aanspreek, of iemand die helemaal vol getatoeëerd is. En ook vaak als ik het dan niet eens durf of zo, en dan heb je een gesprek en dan lijkt het echt supergezellig te zijn, of blijkt je ineens weer een heel ander verhaal te horen.

Dus het is zoiets simpels, wat alleen inderdaad vraagt om even uit je comfortzone en uit je soort van gemak te stappen, want het is ook wel gewoon lekker makkelijk. Ik heb soms ook, als ik terugga naar de trein, denk ik, oh, ik ben moe, ik heb er geen zin in of zo. Dus ik doe het ook zeker niet altijd.

Maar hoe vaker ik het doe, hoe meer ik merk dat het gewoon aan allebei de kanten gewoon iets is waar je blij van wordt. Ik hoop dat je er in de toekomst nog een boek over gaat schrijven, Marijn. De raadsel van dit leven is dat mensen zijn ongelukkig, want ik ben eenzaam.

De actie die ervoor nodig is om niet eenzaam te zijn, is me te verbinden, om uit te rijken, een vraag te stellen, een gesprek te beginnen. Maar dat doen we niet, want het zou wel zo kunnen zijn dat je zegt, sorry, daar heb ik geen tijd voor. Terwijl die eenzaamheid is duizend keer erger dan dat iemand tegen jou zegt, sorry, we zitten er niet op te wachten.

Ja, dat klopt. Toch blijven we in dat bubbeltje van verstikkende eenzaamheid. Ja, dat is heel interessant wat daaronder zit.

Er zit allemaal angst eronder, denk ik. Doodsangst. Als je het aan mij vraagt, dan zit dat natuurlijk echt in onze kindertijd, waarin afwijzing van als je door je ouders wordt afgewezen, krijg je niet meer te eten en te drinken.

Dan komen we om, want we kunnen zelf niks, maar we zijn inmiddels volwassen mensen die zelf uit de koelkast kunnen lopen. Maar toch hebben we die doodsangst nog, en dat vinden we dan blijkbaar toch erger dat iemand zegt van sorry, ik zit er niet op te wachten. Ja, en dat is een hypothese, maar ik vraag me af of het dan ook zo is dat je dan ook ervan uitgaat dat mensen daar gewoon, want je denkt dat anderen er niet op zitten te wachten, dus dan denk je ook, ja, maar dan heb ik daar en een afwijzing, en dan ben ik nog steeds eenzaam.

Dus je gaat er al van uit dat mensen toch nee zeggen. En dat is wat ik wel echt probeer te doen, is gewoon al die verhalen laten zien van, elke keer staan de mensen er voor open, zeg maar. Hoeveel mensen heb je op deze manier al aangesproken?

Ja, geen idee, echt geen idee. Honderden, denk ik. Ja, het is, ja.

Dan laten we voor het gemak zeggen dat je er vijfhonderd hebt aangesproken. Ja. Hoeveel zeiden er, joh.

Ja, ik denk dat het misschien op één hand te tellen is dat mensen er niet op reageerden. Zoiets. Misschien twee.

Dus ja, soms reageer je, dan merk je dat iemand het gewoon niet zo heel leuk vindt. Ik kan me nog eenmaal een man herinneren, die zei, oh, ik heb het nu even heel druk, zit vol op m'n hoofd, dus ik wil door. Nou, goed.

En ik heb een keer een puberjongen gehad, die tegenover me zat. En toen stelde ik een vraag en toen reageerde die gesloten. Toen heb ik nog een vraag gesteld en toen reageerde die weer gesloten.

Toen dacht ik, nou ja, oké, prima. En toch was ik blij dat ik het gedaan had, want ik dacht, nou ja, volgens mij, want hij leek ook een beetje down of zo. Nou, toch fijn, misschien is het toch iemand die dan even gewoon ziet of zo.

Dus achteraf was het ook, het was wel een beetje ongemakkelijk. Maar achteraf dacht ik, nou ja, ik heb er toch geen spijt van. Dus dat is ook grappig, hoe dat werkt.

En wat de waarde is van dat je ook eens een keer wordt afgewezen, is om te merken dat er niks gebeurt. Zoals in een extreemere vorm op de grond gaan liggen. Ook, wat dat betreft, ik wacht nog steeds op de eerste tantrum van m'n dochter in de supermarkt.

Dat geeft me ook wel gewoon leuk, om er gewoon naast te gaan liggen en mee te geschreeuwen. Heerlijk. Zo van, we hebben dat maar gehad.

In plaats van dat ik machteloos naast sta, zo van, oh, wanneer is dit weer voorbij? Gewoon meedoen. En gewoon die golf uit te rijden met haar.

Dat komt nog. Ik moet nog even kijken of ik dan de moed heb.

 (30:07 - 30:08)
Ja, ja, tuurlijk.

 (30:09 - 30:32)
Maar het is natuurlijk ook een heel ander, een volwassen man die dan mee aan het schreeuwen, dat voelt natuurlijk heel anders, zeg maar. Ik snap, er zit nog, ik zou dat ook heel lastig, het is heel lastig. Maar fantastisch als je dat gewoon lekker erbij gaat liggen, is gewoon wel heel leuk.

Ja, als volwassen man ernaast staan, terwijl je dochter... Ja, dat maakt ook niet uit. Nee, fijn.

Precies. En dan kun je meedoen, gewoon all-in gaan. Ja.

En het allemaal valt aan. En daarom had je het goal onderscheid.

 (30:32 - 30:32)
Ja.

 (30:34 - 34:38)
Maar ja, dat is inderdaad zo, denk ik. Voor de tweede tip. Dit vind ik een hele fijne oefening vanuit positieve psychologie.

Dat is de What went well oefening van Martin Seligman. En wat hij zegt is, probeer eens aan het einde van je dag na te denken, wat zijn drie dingen die je zelf actief goed hebt gedaan? Dus drie dingen waar je trots op bent.

Bijvoorbeeld dat je een complimentje aan iemand hebt gegeven. Of dat je even de fiets hebt gepakt in plaats van de auto. En wat er gebeurt als je dit doet, is twee dingen.

Ten eerste heb je een moment dat je even iets kunt gaan waarderen. Maar het is ook een moment om even te reflecteren. Zelf heb ik vaak, als ik dan thuis kom na een lange dag, heb ik helemaal geen zin om bijvoorbeeld piano te spelen.

Maar als ik dan toch even twee minuten achter mijn piano ga zitten, komt het altijd in een What went well lijstje te staan. En als ik de dag erna weer moet thuiskomen en ik heb er weer geen zin in, dan denk ik, ja, ik had er gisteren ook geen zin in. Maar omdat ik er nog één keer over na heb gedacht, geeft mij dat net vaak die extra push om het weer te doen.

Dus als je dit heel vaak gaat doen, zul je merken dat je vaak het gedrag vertoont waar je gelukkiger van wordt. Want we hadden het over dingen waar je trots op kunt zijn. Dan ga ik eigenlijk, plak ik die twee nog even aan elkaar met de derde vraag.

En dat gaat over, wat kunnen mensen leren van jouw leven? Is dat vooral gevangen in jouw boek? Of zit dat vooral in jouw verhalen die je kunt komen vertellen?

Nou, ik denk dat wat ik teruggehoor als ik een lezing geef of een verhaal schrijf of zo, is heel vaak inderdaad dit. Gewoon, maak eens een keer een praatje. Maar ook dat het oké is om hulp te vragen.

Dus dat mensen dat vaak heel leuk vinden. Dus eigenlijk gaat het altijd inderdaad over, durf contact te beginnen. Ik denk dat dat wel, en dat relaties gewoon heel belangrijk zijn.

Dat het daar vooral om draait. Dus probeer je ook dat te prioriteren. Dat.

Ja, dus eigenlijk zit dat inderdaad in mijn boek. Maar ook in de verhalen die ik schrijf of de lezingen die ik geef. En kijk naar wat er wel goed gaat.

Dus inderdaad denk ik dat dat de basis is. Er zijn natuurlijk nog een paar mensen in Nederland die je boek nog niet hebben gekocht. Ja.

Dus het boek gaat over dat je met je goede vriend Loek op een dag zegt van... Ja, laten we gewoon gaan. Ja, laten we gewoon gaan.

Ja. Het is een beetje, ook dit is weer uit de hand gelopen. Want het idee was, we wilden gewoon, we hadden als vrienden al jaren het idee om zoiets te gaan doen.

En we dachten, dat is echt fantastisch. En dat kwam door de vader van Loek. Die vertelde altijd hele mooie verhalen over een fietstocht die hij ooit had gemaakt.

In de seventies. En daar had hij zulke mooie herinneringen aan, dat we dachten, nou dat gaan we ook doen. En ja, en toen stapte op de fiets.

En wat er toen gebeurde was heel bijzonder. Want ineens begonnen mensen ons allemaal, aan alle kanten te helpen. Ja, ik denk dat we er gewoon heel erg uit zagen alsof we heel behoevend waren.

Dat is denk ik een beetje wat er aan de hand was. Maar ja, we waren dus ook bezig, we gingen die toch maken. En toen dachten we net van tevoren van, als we toch zoiets gaan doen, laten we er ook gewoon, zullen we er gewoon een goed doel aan plakken.

Maar gewoon niet als een groot ding, we gingen niet fietsen voor het goede doel. We gingen dit gewoon doen. Maar nou, we kunnen er ook betekenis aan geven.

En toen moesten we een campagne bedenken. En toen kwamen we dus met de titel Wat Als We Gewoon Gaan. En dat was eigenlijk als met een Z.

Omdat de vader van Loek, die altijd die mooie verhalen vertelde, die is een paar jaar geleden op jonge leeftijd overleden aan dementie. En toen dachten we, nou dan maken we er Alzheimerstichtingen van, want dat past gewoon in het hele verhaal, zeg maar. Het waren ook juist die herinneringen die ons op de beweging hadden gezet.

Dus dan gaan we fietsen om herinneringen te maken, omdat dat niet voor iedereen gegeven is. Dus dat was ook, terwijl ik de verhalen online schreef, was dat altijd een beetje de titel die ik had onderzetten, Wat Als We Gewoon Gaan. En ik wilde eerst een heel andere titel, misschien iets over hulp vragen of zo.

Want dat is echt wat ik geleerd heb tijdens die reis. Dat elke keer als je om hulp vraagt, dat mensen je heel graag helpen. En dat ze het leuk vinden zelfs.

Terwijl ik dacht altijd, oh je moet onafhankelijk zijn. Je moet het allemaal zelf doen. En dan ben je volwassen, zeg maar.

Om hulp vragen is nog zo'n ding wat verbinding geeft.

 (34:38 - 34:39)
Ja, precies.

 (34:39 - 39:50)
Je geeft mensen ook de kans om iets voor je te doen. Je geeft eigenlijk mensen iets door ergens om te vragen. Ja, precies.

Maar dat vraagt ook weer die kwetsbaarheid. Een soort van mensen kun je ook weer afwijzen. Dus het is ook heel moedig om om hulp te vragen.

Ja, ik merk dat bijvoorbeeld. Ik spreek heel vaak in de zorg of in het onderwijs. En dan merk ik dat dat gewoon voor heel veel mensen echt een heel moeilijk iets is.

Je denkt altijd dat je anderen tot last bent. Terwijl iedereen, en dan vraag ik wie vindt het leuk om mensen te helpen, stikt iedereen zijn hand op. Maar wie vindt het leuk om om hulp te vragen, zijn het altijd maar een paar.

Terwijl, dan denk ik, kijk eens ervoor om je heen. Iedereen wil helpen, zeg maar. Dus je mag daar ook vanuit gaan.

Je geeft iemand gewoon even een cadeautje doordat ze iets mogen doen voor je. En nogmaals zit daar die afwijzing weer achter. En dan ben je bang dat iemand daar nee op zegt.

En dat dat erg is. Ja, het is wel grappig trouwens nog. Gisteren was ik met een vriendin.

Zij had het idee om chocomelt te gaan uitdelen op straat. Dus hadden we bordjes met gratis chocomelt. Zijn we allemaal mensen gratis chocomelt gaan geven.

Daar kregen we wel veel afwijzingen. Maar dan merk je dat, omdat je zo op straat staat, een soort goede doelenverwerper, dat heel veel mensen denken, oh je staat hier. Er zit iets onder.

Ze willen het geven. Natuurlijk heb je ook mensen die geen zin hebben in chocomelt. Of dat je voor de kerk bent.

Dat dacht ik ook gelijk aan. We willen hier bekeren in. Ja, dat gevoel had ik ook.

Terwijl ik dat stond uit te delen ofzo. Dus het was ook zo grappig hoe dat dan. Ja, dat ook gewoon zomaar iets geven.

Dat daar bijna een soort wantrouwen onder zit. Gewoon iets doen om het doen. Dat is interessant.

Maar om hulp vragen zorgt wel voor een enorme toestroom. Dan trek je op de fiets uit Breda. Of we twee fietsen.

Jij en Loek. En je fietst de kortste route richting Istanbul. Google Maps aan.

Nou, dat niet per se. We wilden graag door de Balkan. Daarom zijn we ook niet meer naar Afrika gegaan.

Dus we wilden niet per se de kortste route, maar de mooiste route. En Loek is echt een soort purist op alles. Dus die wilde gewoon alles met elkaar doen.

Dus die vindt dat helemaal fantastisch. Dus dat. En af en toe hadden we daar dan een beetje een grappige discussie over.

We waren in Duitsland. Dus alweer industriegebied. Ik denk, ja, je kunt toch wel even Google Maps.

Dan zijn we gewoon wat sneller. En ik wil gewoon lekker snel naar de natuur ofzo. Dus dat is wel heel grappig.

Dus zo. Maar we hebben gewoon elke keer een beetje gekeken. Wat is nou de mooiste route?

En hoe kunnen we ons beperken? Maar wat voor hulpvragen had je? Wat zijn mooie momenten waarop mensen je te hulp kwamen?

Nou, we vroegen dan wel eens. Heel vaak gebeurde het gewoon vanzelf. Dan stonden die jochies met pannenkoeken voor de deur.

Als ze ergens sliepen in een verlaten garage. Of dan kregen we van oudere dames ineens een betalingsrekening. Dan krijg je een knijtensterke drank.

Best wel vaak dat mensen je ineens alcohol aanbieden. Dat is ook wel grappig. Dat is wel het blijkbaarste wat je nodig hebt.

Ja, zeker in de balkon. Dan gaat iedereen je alcohol geven. Maar ook wel, de hulpvraag voor het water was wel vaak een hulpvraag.

En dan kom je altijd op mooie gesprekken uit, zeg maar. Maar ook heel vaak slaapplekken. Dus vooral slaapplekken was altijd wel de uitdaging.

Van hoe gaan we dat doen? Ja, en dan ook. We hadden op een gegeven moment een budgetchallenge van 10 euro per persoon per dag.

Daar wilden we alles van doen. Dus eten en slapen. En dan zouden we alles wat we niet uitgaven, doneren aan het goede doel.

En dat geeft een beperking, waardoor je ook heel andere keuzes gaat maken. En dat vind ik het mooie aan een beperking. Je kunt jezelf het ook gewoon weer wat moeilijker maken.

En dan ga je heel anders leven, zeg maar. En daardoor moesten we ook gewoon heel vaak hulp vragen voor slaapplek. En dat was eigenlijk gewoon altijd fantastisch.

Ik ga je zo meteen nog wat vragen over beperkingen. Maar eerst nog even door op je reis. Want uiteindelijk, je bent met twee fietsen vertrokken en op een tandem aangekomen.

Ja, dat klopt. Hoe kwam dat? Ja, we zijn aangereden.

Dat was een heel bizar ongeluk. Dat is echt zo'n moment dat het in een flits voorbijgaat. We fietsen over een grindweggetje.

En ineens kom je op een soort geasfalteerde weg uit. En echt uit het niks komt er keihard een auto aangeshast en alles vertraagd. En ik denk, holy shit, Loek wordt dadelijk geraakt.

En die fietsen namelijk links van mij. En dat gebeurt. Maar daarna vliegen alle spullen van mijn eigen tasje door de lucht.

En daarna lig je op de grond en mijn arm ligt scheef. En nou ja, dat. Dus het was een heel intense val.

En ja, toen konden we... Loek zijn fiets was kapot en mijn arm, mijn bols dan in ieder geval. Dus ja, hoe ga je dan verder?

En toen hebben we heel lang zitten nadenken. En toen hebben we een beetje gezocht en toen kwamen we een tandem tegen. Maar ook dat, om dan weer op te stappen, was ook echt weer doodeng.

Dus ik merkte echt wel dat het emotioneel me ook wel gebroken had, zeg maar. Dus dat. Dus het was wel heel spannend om dat te gaan doen.

Maar wel echt fantastisch dat het zo uitpakte weer. Dus we waren zo verbaasd dat er een soort tandem ineens in zo'n winkeltje stond. Dat je denkt, nou, dit kan gewoon niet anders.

Dit moeten we gaan doen. Het maakt de reis natuurlijk wel heroischer. Ja, misschien.

Ja, al had ik het... Ja, ik vond het wel interessant dat het... Ja, misschien heroischer.

Maar ik merk wel dat ik er echt wel... Het was wel echt pittig. Dus ja, maar misschien is dat ook wel iets wat heroisch is.

Als het juist zwaar is. Het is een beetje een mythologisch verhaal. Als je op de fiets van Breda naar Istanbul gaat.

Als je dat alleen maar op een soort van heuvel afwaart en het wind meedoet, dan...

 (39:50 - 39:51)
Nee, dat is ook... Dan kun je er geen pijn over hebben.

 (39:51 - 49:41)
Ja, dat is ook zo, ja. Ja, ik kan me voorstellen dat het een enorme impact is. Ja, misschien.

Ik denk inderdaad, als dit niet was gebeurd, had ik waarschijnlijk ook niet het boek geschreven. Dat zou heel goed kunnen. Dat het misschien...

Het is wel inderdaad voor het plot was. Het is wel heel fijn iets om dan weer te doen. Ik heb ooit een keer een verhaal gehoord van een cabaretier.

En zij had net een nieuwe auto gekocht. En toen had ze meteen de tank volgeladen met de verkeerde brandstof, zeg maar. Dus toen was de auto kapot.

Maar toen vertelde ze dat ze daar natuurlijk enorm van baalde. Maar dat ze daarna daar een grap over geschreven heeft. En die grap...

Ja, dat zei ze. Ja, daar heb ik al lang die auto weer mee terugverdiend. Maar ik moet er heel vaak aan denken.

Als er inderdaad iets vervelends gebeurt, dan kun je er altijd wel weer iets moois van maken. Zeker in het beroep waarin je verhalen vertelt. Dus dat is wel...

Kijk, wij als organisatie, LibriCoaching, we komen natuurlijk heel vaak mensen tegen op hun slechtste momenten in hun leven. En heel vaak hebben mensen dan problemen in hun relaties, of in hun werk, of alle domeinen in hun leven. En denken van, dit is het ergste wat me ooit zou voorkomen.

Terwijl eigenlijk naderhand, en soms duurt dat een jaar of meerdere jaren, zien mensen eigenlijk altijd dat het moment was waarop ze trouw konden gaan zijn aan zichzelf en echt authentiek konden gaan leven. Dus ja, op het moment dat je wordt aangereden door een auto is het alleen maar heel erg. Maar achteraf ontstaat er een boek uit.

Achteraf maken we keuzes waar je je een leven lang op kunt teren. Ja, ik had het ook echt niet willen missen inderdaad. Dus dat is wel echt interessant.

En grappig genoeg deed het ook wel veel voor de donaties. Dan zit je op die tandem en dan merk je, wow, iedereen denkt, nou, let's go, die gaat door. Dus dat is goed voor de Alzheimer.

Ja, dus dat wel zeker. Mooi. Dus dat is ook wel grappig.

Probeer verschil te maken op de dingen waar je invloed op kunt hebben en probeer niets je energie te besteden aan dingen waar je geen invloed op hebt. In coaching hebben we het dan over de cirkel van invloed en de cirkel van betrokkenheid. Op het moment dat je heel veel van je energie en je emoties besteedt aan dingen waar je betrokken bij voelt, maar waar je niks aan kunt veranderen, zul je merken dat je er veel last van hebt, terwijl er niets verandert.

Terwijl als je die energie richt op de dingen waar je veel invloed op hebt, dan veranderen er uiteindelijk dingen. Waardoor je ook een veel beter gevoel erover kunt hebben. En ik zei net al even dat ik terug wou komen op beperkingen, want jij zegt, beperkingen kun je gelukkiger maken, maar op een gegeven moment heb je je smartphone ingereld voor een Nokia.

Ja, ik heb hem bij toevallig. Dat is wel grappig. Je bent er terug gegaan?

Ja, wacht even. Nee, ik heb hem meestal als een soort gimmick bij, zeg maar. Dus in lezingen neem ik hem mee.

Maar inderdaad, dit was zo'n bizar experiment, dat ik op een gegeven moment dacht, ik rel mijn smartphone in voor dit ding. En vanaf moment één ga je echt andere keuzes maken. Dus ik ging ineens vaker muziek maken, ik ging veel vaker met mensen kletsen.

Ineens ga je dan uit het raam kijken in de trein en dan ga je een beetje nadenken. Dus ik vond het zo bizar dat één verandering dat kan doen, zeg maar. Het is nogal een verandering, die smartphones voor ons.

We zijn eigenlijk de generatie waarin die smartphone zijn intrede heeft gedaan. En we lopen allemaal als zombies over straat en zitten als dode pieren in de trein. Dus er is nogal een groot verschil.

Of je alleen maar Snake op je telefoon hebt, of al die andere honderdduizend dingen die je met je smartphone hebt. Maar ik heb dus wel weer zelf een smartphone in de tussentijd. En dat is gewoon omdat ik het voor reisinformatie heel fijn vind.

En de WhatsApp groepen met vrienden miste ik wel heel erg. En ik heb er nog steeds een haatliefde in mijn verhouding mee. Het blijft gewoon.

Dus het is wel interessant dat... Ik verlang hier heel vaak naar terug. Maar toch, die andere dingen zijn dan zo handig qua werk en zo.

Maar ja, dus ik zit nog een beetje naar een tussenoplossing te zoeken. Maar wat voor mij nu de beste tussenoplossing is, is hem gewoon heel vaak uitzetten, mijn smartphone, en hem in een laadje leggen. Of als ik in de trein zit hem gewoon in mijn tas laten en hem uit te zetten.

En dan beperk je jezelf weer en dan ga je echt weer ander gedrag tonen. En heel vaak is het dan net op het moment je verveling. En dan vanuit die verveling ontstaat er altijd wel weer iets heel moois.

We hebben het natuurlijk over het derde onderwerp van Weg van Jezelf, van wat kunnen we leren van jouw weg. En dat zegt dus ook heel duidelijk, eigenlijk is de verveling, of de beperking, is grond waarop heel veel mooie dingen kunnen groeien. Zeker weten.

Absoluut. Voor mensen die denken van, maar luister, zodra ik mijn telefoon heb uitgedrukt, dan een kwartier later dan jeuk mijn duim al. Hoe kunnen mensen beginnen?

Want het is gewoon een dikke verslaving voor 17 miljoen Nederlanders. Ja, zeker. Ja, het is denk ik het beginnen met bewust worden.

Dus ik denk, ik zou het heel erg aanraden om echt gewoon wat vaker uit te zetten, dat dat het gewoon is, zeg maar. Je zou het ook gewoon een keer als experiment net te zien kunnen doen. Ik heb het zelf drie maanden volgehouden.

En dan merk je echt wel dat je gewoon heel andere keuzes gaat maken. En wat je dan ervaart is wel echt fantastisch. Dus dat.

Dus ik zou dat zeker aanraden om gewoon eens een keer te doen, als je een keer de ruimte daarvoor hebt. En het wordt natuurlijk ook nu weer makkelijker voor je. Nu je iemand hebt die wat organisatorische dingen voor je ophangt, die ook allemaal normaal in je telefoon afspelen.

Ja, dat is ook heel fijn. Dus dat is wel echt super. En als je het hebt overweg van jezelf.

Ik schrijf heel veel berichten online. En daar komt altijd een hele storm aan reacties op. En ik merk dat ik daar mezelf ook heel vaak in kwijt raak.

Want dan ben ik daar ineens mee bezig ofzo. Terwijl juist weer terug naar de basis gewoon dingen maken. Dus ik merk ook, het ligt echt op de loer om elke keer daar weer mee bezig te zijn.

Want dat is natuurlijk ook, als we nu deze podcast maken zijn, dat is ook altijd een soort van het spanningsveld dat ik wel voel. Zo van, we maken social media. Terwijl we ook signaleren dat social media ons weghoudt bij mezelf.

Ja, precies. Dit is een heel dubbel ding. Ik heb ooit gehoord van een...

Hoe heet dat nou? Er was ooit een soort zen-gezegd ofzo. Ik weet het niet meer precies.

Het ging over iemand die een doorn in zijn voeten heeft ofzo. Maar je kunt ook een doorn gebruiken om die doorn er weer uit te halen. En dat kun je met social media wel doen.

Door er ook gewoon over te praten en te delen ofzo. Het is natuurlijk niet per se inherent slecht. En in de wetenschap zien we wel een verschil tussen passief en actief social media gebruiken.

En vooral dat passieve, dat is voor ons mentale welbevinden gewoon niet fijn. Dat is het scrollen en alleen maar kijken. Ja, dat werkt zo de gok als.

En wat is er dan? Actief is zelf dingen delen, reageren. Gewoon echt waar je het gebruikt voor contact.

Maar ja, als we het allemaal gaan maken en niemand is meer aan het kijken, dan houden we ook op met het maken toch? Ja, je kunt reageren natuurlijk. Maar ik denk vooral dat scrollen, dat doomscrollen, dat is gewoon, je krijgt iets heel leuks te zien.

En dan ga je door zeg maar. En je volgt een dopamine shot. Ja, dat blijft gewoon.

En daardoor is het soort oneindig. En dat is wat bijvoorbeeld TikTok nu heel erg doet, zeg maar. En dat zie je nu bij Instagram ook weer, dat het zo'n zelfde soort tijdlijn komt.

Ja, en dat is gewoon voor je focus en je mentale welbevinden gewoon echt niet goed, zeg maar. Dus dat, ja. En natuurlijk kun je ook af en toe wel eens leuke dingen zien.

En daar is niks mis mee. Of inspiratie krijgen. Maar ja, het is een dikke balansect met alles, ja.

We hadden het toen dit gesprek, voor dit gesprek begon, we hadden het er even over dat je hoopt zoveel mogelijk mensen gelukkig te maken. Dus je bent in principe al met pensioen, maar stel je voor dat je toch nog even doorgaat met dat gewoon als heel erg leuke hobby op te blijven pakken. Wat gaan we dan de komende jaren nog van jou zien?

Ik zou het eigenlijk niet weten. Wat vind je leuk? Waar ga je de energie, behalve Lego bouwen en piano spelen, de komende tijd naartoe?

Ja, ik denk, ik blijf denk ik, Ik begon jaren geleden, toen kwam ik die wetenschap van geluk tegen. En toen dacht ik, goh, je kunt dit gewoon voor een deel leren. En ik dacht, wauw, wat fantastisch, alsof we dit allemaal gewoon in de basis leren.

Stel dat je dat op school krijgt. En dus mijn missie was altijd heel erg dat stimuleren. Laten zien dat er heel veel tools zijn die beschikbaar zijn rondom je geluk.

En ik merk de laatste tijd dat ik steeds meer de missie voel rondom dus eenzaamheid en verbinding. Dus vooral het stukje, hoe maak je het wat simpeler om gewoon met elkaar in contact te komen? Dus ik denk dat dat nu mijn voornaamste doel gaat blijven.

Dus gewoon zorgen dat we vaker met elkaar kletsen. En lekker omkijken, iets vriendelijks doen. En ook dat je daar juist gelukkig van wordt.

Dus eigenlijk heeft het met hetzelfde te maken. Maar ik zie daar gewoon wel echt een urgentie in de maatschappij. Waarin we steeds meer polariseren en steeds meer eenzaam worden.

Denk ik dat dat gewoon hetgeen is wat heel veel mensen kan helpen. En in het verleden sprak je ook wel eens over dat je wereldwijd mensen gelukkig zou willen maken. Richt je dan nog steeds op de hele wereld?

Of is dat toch wel wat lokaler geworden? Nou, ik vind het heel leuk om groot te dromen. Ik denk als je groot droomt en een groot doel stelt, dan ga je op een andere manier nadenken, zeg maar.

Dat is bijvoorbeeld ook wel waardoor ik op een gegeven moment denk, oh ja, als ik het gewoon in een klein groepje doe, kan ik die verhalen ook online delen. En dan merk je dat je veel meer mensen kan bereiken. Dus het is altijd leuk om een soort stip op de horizon te hebben van, oh, het lijkt me leuk om gewoon groot te dromen.

Dus als die ruimte er is, dan wel. Maar ik voel gewoon nu dat er in Nederland nog heel veel te doen is. En het lijkt me heel fijn om het eerst in het klein te doen.

En daarna kun je altijd wel weer opschalen, zeg maar. Maar ik hoef geen bedrijf te runnen of zo. Dat begint het namelijk ineens te worden.

Dus dat is wel het hele... Ik wil vooral gewoon mooie dingen maken met mooie mensen en mensen daarmee blij maken. En dat is eigenlijk vooral de essentie van de dingen.

En als je in de toekomst vraagt vanuit de regering of je de minister van Geluk wil worden? Dat zou ik wel even wegen. Dat is wel fantastisch, denk ik.

Ja, maar het lijkt wel heel leuk als je daar zo op die manier mee bezig kan zijn. Dus ja, allicht. Ik zou het even wegen.

Ja, mooi.

 (49:41 - 49:41)
En jij?

 (49:42 - 49:55)
Zou je dat doen? De minister van Geluk? Nee, ik denk niet dat ik de aangewezen persoon ben.

Misschien zou ik wat over mentale gezondheid kunnen bijten aan Nederland. Nee, ik ben nog geen expert zoals jij. Dan zou ik zeggen, voor de minister van Geluk belt Marijn maar.

 (49:55 - 49:58)
Ja, ik weet het niet.

 (49:58 - 50:50)
Ik denk dat je ook wel een expert bent. Over mentale gezondheid. Het is ook heel grappig.

Ik merk binnen het werk dat ik doe van de dingen die je dan ontdekt. Het zijn eigenlijk super simpele dingen allemaal die je in Disneyfilms ziet. En ineens zie je het overal.

Het zit in die kleine dingen, in die momenten samen. En gewoon tevreden zijn met de dingen die er wel zijn. Dus ik denk dat heel veel mensen dat zouden kunnen.

Dus dat, ja. Mooi. Ik denk dat we zo aan een mooi einde van deze podcast zijn gekomen.

Bedankt. Leuk, interessant. Ik wil de kijkers ook nog even bedanken.

Heel erg bedankt voor het kijken en luisteren. Zoals gewoonlijk ook volgende maand weer een podcast. Dus abonneer je vast zodat je een notificatie krijgt.

We hebben het erover gehad hoe ellendig dat is, die notificaties en die buzzertjes. Maar voor de weg van jezelf podcast kun je een uitzondering maken. Tot de volgende.