Koos van Plateringen: “Ik was een tikkende tijdbom”

Wat gebeurt er wanneer je stopt met verdoven en jezelf niet langer kunt ontlopen?

In deze aflevering van De Weg van Jezelf spreekt Reinoud met Koos van Plateringen. Koos vertelt openhartig hoe alcohol jarenlang een manier werd om spanning, schaamte en onzekerheid te verdoven. Aan de buitenkant leek zijn leven succesvol, maar in de weekenden verloor hij steeds verder de verbinding met zichzelf.

Het gesprek gaat niet alleen over stoppen met alcohol. Het gaat over anders durven zijn, oude patronen herkennen, leren voelen en opnieuw de regie nemen over je eigen leven. Koos deelt hoe meditatie, zelfacceptatie en persoonlijk leiderschap hem hielpen om onverdoofd te leven.

INZICHTEN UIT DEZE AFLEVERING
➡️ Hoe alcohol ongemerkt een uitweg kan worden voor stress, spanning en pijn.
➡️ Waarom stoppen met drinken ook betekent dat je jouw gevoelens en oude patronen moet aankijken.
➡️ Hoe zelfacceptatie, grenzen stellen en persoonlijk leiderschap je dichter bij jezelf brengen.

Herken je jezelf in het gesprek? De eerste stap kan klein zijn: spreek uit waar je tegenaan loopt en zoek steun bij iemand die je vertrouwt, je huisarts of een professionele begeleider.

SOCIALS VAN DE GAST
🌐 Website: https://www.koosvanplateringen.nl/
💼 LinkedIn: https://nl.linkedin.com/in/koos-van-plateringen
📸 Instagram: https://www.instagram.com/koosvp/
🌱 Drankje Minder: https://drankjeminder.nl/

VIND ONS ONLINE: LIBERI COACHING
🎧 De Weg van jezelf is een podcast van Liberi Coaching. Wil je meer weten over mentale gezondheid, burn-out of stress?
📺 Abonneer je op ons kanaal!
🌐 Bekijk onze website: https://liberi.nl/
📖 Lees onze blog over dit onderwerp: https://liberi.nl/alcoholgebruik-en-stress/

#alcoholvrij #stoppenmetalcohol #libericoaching #zelfacceptatie #mentalegezondheid #persoonlijkeontwikkeling #koosvanplateringen #wegvanjezelf

Weg van Jezelf is een podcast geproduceerd door Reinoud Prins en Tom Kienhuis, oprichters van Liberi Coaching.

Transcript

In deze aflevering... Dit kon gewoon niet langer. Ik was echt wel alles kapot aan het maken.

Elk weekend was ik een tik in de tijd bom. Dat had alles te maken met mijn alcoholisme. Dat vond ik afschuwelijk.

Daar schaamde ik me voor. Ik zou kunnen zeggen dat ze mijn leven heeft gered. Zonder alcohol kan je je niet meer verbergen.

Ah, oh ja, je bent oké zoals je bent. Niks mis met jou. Dan word je de leider en de regisseur van jouw leven.

Op jouw manier, volgens jouw voorwaarden, binnen jouw grenzen. Dan heb je geen verdoving nodig. Welkom bij weer een nieuwe aflevering van de Weg van Jezelf podcast.

Vandaag heb ik de gast Koos van Plaatringen. Koos, ik heb me verdiept in jou. Wat ben je eigenlijk niet?

Want je bent programmamaker, presentator, shownews. Dat was ik vooral. Dat was je, maar als ik me dan in jou verdiep...

dan begint het daarmee vervolgens ineens het leven een hele andere afslag. En dan ben je bemoeismurf, barabas. Oh, ik ben allemaal geweest, ja.

Om vervolgens highperformance coach te zijn, van dag te dag. En auteur van een boek. En een zeer uiteenlopend getalenteerd mens.

Ja, welkom. Dankjewel. Welkom, en de Weg van Jezelf podcast zou de Weg van Jezelf podcast niet zijn als we gewoon gelijk...

Bam, koud binnen. Kom er maar in. Was er ooit een moment in je leven waarop je weg was van jezelf...

op een manier dat je dus niet trouw kon zijn aan jezelf? Wat gebeurde er toen? Lange tijd, ja.

Dat had alles te maken met mijn alcoholisme. Het ontsnappen in het weekend aan mijn leven, aan de realiteit. En totaal los en even mijn hoofd stil.

Dat was dan een lange periode verwijderd van mezelf. En eigenlijk kwam ik er pas achter dat ik verwijderd was van mezelf, toen ik stopte met drinken en weer in contact kwam met mezelf. Dat heeft alles veranderd.

Ik rekende even uit, terwijl ik hier naartoe reed, dat het vandaag precies 101 maanden geleden is dat je dat besluit nam. Ik krijg er helemaal kippenvel van. 17 september 2017.

Het is 101 maanden geleden. Een maand geleden had je 100 maanden een momentje. Heb je het nog gevierd?

Het is het eerste moment dat je erbij stilstaat. Vierwelde jaren. Tenminste, dan sta ik weer stil.

Maar leuk dat je dat hebt uitgerekend. 101 maanden. Ik ga er zo even een post over maken.

Ja. Want als het dan gaat over weg zijn of weg raken van jezelf. Alcohol is denk ik een manifestatie van het weg zijn van jezelf.

Of de verdoving van iets. Want dat is misschien wel veel eerder begonnen al. Jazeker.

Het is in mijn jeugd begonnen. Het gaat over me anders voelen dan anderen. Vooral dan andere jongetjes.

En later achterkomen dat ik op mannen val. Dat vond ik afschuwelijk. Daar schaamde ik me voor.

Dus ik schaamde me lange tijd voor wie ik was. En in de puberteit was dat wel heel eenzaam. En wilde ik dat niet.

Toen kwam alcohol op mijn weg. Op mijn pad. En dat verdoofde natuurlijk wel.

Pijn, spanning, stress. En zo ben ik natuurlijk nooit begonnen te drinken. Want het pech.

Ik begon al te drinken zoals de meeste mensen beginnen. Ergens in de jeugdbestijd. Als je een jaar of 16 was.

Dan mocht je je eerste biertje. Daar keek je ook naar uit. Volgens mij was dat voor mij een Calafieu.

Gek. Ja. Och, vieze auto.

En dat bracht me wel al meteen een gevoel van. Hé, lekker, spannend, leuk, excitement. En dat is eigenlijk helemaal uit de hand gelopen.

We gaan het daar uitgebreid over hebben. Want dat is ook waar je andere mensen bij begeleidt. Bij coacht.

Om met die alcohol om te gaan. Of juist de biedmiddel mee om te gaan. Maar het allereerste punt.

Want ik begreep dat het moment waarop je besefte. Dat je misschien anders was. Al wel was toen je vier was.

Ja. Nou ja, dat was een moment dat ik op de kleuterschool kwam. Voor de allereerste keer.

En toen mocht ik kiezen aan welke groep ik wilde zitten. Er waren vijf groepen van kinderen. En ik koos de middelste groep.

En dat was een groep met alleen maar meisjes. Wat ik toen leuk vond op die leeftijd. Dat waren dingen waarvan je zou kunnen zeggen.

Dat zijn meisjesachtige dingen. Dus ik speelde graag met de barbies. Ik wilde bij de majorettes.

Ik playbackte op mijn zolderkamertje. Love of the dolly dolls. Dat vond ik gewoon leuk.

Glitter en glamour. In grote televisieshows. Vond ik leuk.

Kinderen voor kinderen had je toen. Maar ik koos dus die groep. En toen ontstond er ook een gesprek.

Tussen mijn moeder en de juffrouw. Over het feit dat ik dus die groep koos. Alleen maar meisjes.

Ik koos. En toen zei iemand ook. Dat vindt hij helemaal niet erg.

Met meisjes. Want hij is heel meisjesachtig. En daar schrok ik zo van.

En daar bestond. Er ontstond al een soort van afkeuring. Wat ik dus leuk vind.

Nemen mensen in twijfel. Daar wordt over gepraat. Dat is meisjesachtig.

Dat is raar of apart. Dat hoort niet. Maar als je gaat kijken naar het verloop van mijn leven.

Heb ik vanaf dat moment altijd gekozen. Waarvan ik dacht. Voor iets waarvan ik dacht.

Dit roept geen discussie op. Dit vinden mensen nog enigszins normaal. Want dan komt het nooit meer.

In die vervelende situatie. Wat jij vindt. Dat is raar.

Dus ik ging niet naar de ballet school. Ik ging niet naar de musical academie. Ik koos altijd een beetje voor.

Wat normaal gevonden werd. Het meest praktische voorbeeld was een jaar later. Toen ik op de kleute school weer mocht kiezen.

Tussen de bouwhoek, de poppenhoek. Inclusief trouwjurk. Of de watertafel.

De bouwhoek was niks voor mij. De poppenhoek met die trouwjurk. Belongte eigenlijk.

Maar ik dacht. Ik kies wel voor de watertafel. Want dat is dan in ieder geval gewoon normaal.

En het leuke is. Ik ben uiteindelijk bij shownieuws terecht gekomen. Waar ik statoren en entertainmentdeskundige ben geweest.

Dat was natuurlijk een programma. Wat ging over sterren. Wat ik misschien het liefst zou willen zijn.

Dus daarin zag ik. Zie je ook weer terug. Dat ik kies voor.

Wat makkelijker is. In plaats van zelf het hoogste podium pakken. Dat heb ik uiteindelijk wel gaan doen.

Dat heeft me ook wel gelukkiger gemaakt. Maar dat is wel waar heel veel pijn. En onvrede en verdriet.

En ook boosheid naar mezelf zat. Wie verdood werd met alcohol. Want als 4-jarige.

Krijg je dan te horen. Dat is wel bijzonder dat hij daarvoor kiest. En daar komt dan een besluit.

Blijkbaar moet ik niet anders zijn. Anders is het gevaarlijk. Dan zou ik er wel eens buiten kunnen vallen.

Of kunnen ze er wel eens van vinden. En daar begint dus eigenlijk. Het wegraken van jezelf.

Wie je eigenlijk hoorde te zijn. Heel lang een aangepaste versie van mezelf geweest. Dat was ook best een leuke versie.

Maar ik ben heel blij dat ik erachter ben gekomen. Dat dat me niet. Het meeste geluk opleverde.

Fulfillment. We geven het Nederlandse woord. Voldoening.

Ja, voldoening. En dat mijn. Mijn zielsmissie.

Niet lag bij televisie. Maar in het werk wat ik nu doe. Dan reed ik op weg hier naartoe.

En luisterde ik nog een podcast van je. En ik reed door Harderwijk heen. Reed jij door Harderwijk?

Ja, dat is de richting waar ik vandaan kwam. Het kwam allemaal samen. Want een stuk van het je anders voelen.

Kan natuurlijk ook zijn. De plek waar je in staat. Wat dat betreft uit een.

Nederlands hervormd gezin. Waar homoseksualiteit misschien. Daar vonden mensen wel iets van.

In Harderwijk. Waar er een ander homofiel was. Die je niet wilde zijn.

Met alle respect voor die man. Maar dat was niet wat ik dacht. Jouw rolmodel?

Nee, er waren geen stoere mannen op tv. Waarvan ik dacht. Dat is een homo.

Zo zou ik ook wel willen zijn. Dat lijkt me hartstikke lastig. Als je merkt.

Dat wat je ten diepste bent. Dat er geen rolmodel is. Dat er niet een mal is.

Heb je een omgeving. Waar het misschien wel wordt afgekeurd. Als je dat zou zijn.

Wat voor leeftijd ben je uit de kast gekomen? Op mijn 21ste verjaardag. Oké.

Dat is dan weer een stap terug naar jezelf. Wat dat betreft dan. Omarm je weer een stuk van.

Dit ben ik. Hoe was dat voor de omgeving? Mijn ouders hebben me nooit afgekeurd.

Het eerste wat mijn moeder zei. Ik vertelde het als eerst tegen mijn vader. Toen gingen we naar bed.

Toen kwam mijn moeder bij mij op de slaapkamer. Die zei van. O lieve schat.

Ik heb gehoord wat je hebt verteld. Als de dominee dit afkeurt. Dan ga ik nooit meer naar de kerk.

Dat was eigenlijk zo mooi. Zo lief dat ze dat zei. Mijn ouders hebben me nooit afgekeurd.

In mijn leven. Ik mocht altijd alles doen. Ik werd overal naartoe gebracht.

Ik heb echt een hele fijne jeugd gehad. Een generatie ouder? Die waren wel wat meer van de kerk.

Over homoseksualiteit praten. Dat was er ook niet. Dat was er ook bijna niet.

Ik ben in 1974 geboren. Mijn jeugd was tot eind jaren 90. Dat werd niet besproken.

Maar die waren wel zwaar christelijk. Dus daar was ook geen kerstboom. Sinterklaas vieren we ook niet.

Het was allemaal heidens. TV was heidens. Ze hadden ook geen tv.

Dus qua zelfexpressie en alles wat ik leuk vond. Dat werd wel door de bijbel en het christelijk geloof afgekeurd. Dus dat snapte ik ook helemaal niet.

Hoe kan dat nou? Alles waar ik blij en vrolijk van word. Show trappen, ballet en tv.

En bij tv willen. Dat dat heidens is. Ik begreep dat nooit.

Eigenlijk is het een soort van balanceeract die je dan doet. Het liefst wou je bij de majorettes. Maar ging je dan maar ballet doen?

Wat ook nog niet per definitie de meest mannelijke sport is. Ik ging niet ballet doen hoor. Ik werd op turnen gegaan.

Mijn excuus. Geen majorette, maar turnen. Je bleef wel een beetje in de buurt.

Maar niet de eerste keuze. Klopt. Ik ging altijd voor de veilige weg.

En dat heeft me ook hele mooie dingen opgeleverd. Dat is ook wel mijn aangepaste versie. Dat komt ook vaak te spraken in mijn begeleidingstrajecten.

Iedereen heeft een aangepaste versie. Om te overleven in een veilige wereld die je hoort te bevaren. Dit is geen verkeerde versie.

Dus ik ben ook heel dankbaar voor het hele pad wat ik heb doorlopen. Omdat het allemaal heeft bijgedragen tot waar ik nu sta. Dus mijn hele tv carrière met het interview.

Ik heb bij Sony in het vijfde jaar duizenden interviews gedaan. Dat werd allemaal uitgerekend toen het 7 jaar geleden wegging. Dus dat heeft allemaal bijgedragen tot mijn rol nu als coach.

Goed kunnen luisteren. Wat ik ook heb geleerd is door dat trauma in mijn jeugd. Dat ik heel snel kan intunen op mensen.

Wat wordt er van me verwacht? Ik zie het allemaal meteen. Als coach is dat een heel mooi talent.

Ik ben ook de ultieme chameleon. Ik kan heel erg goed met mensen meegaan. Kijk, nu ben ik me daar heel bewust van.

Een groot deel van mijn leven was ik gewoon onbewust een chameleon. Daar word je dood moe van. Om de hele tijd maar je aan te passen zonder dat je dat door hebt.

En dan ben je dus weg van jezelf. Vraag jij je nou af, heb ik ook een alcoholprobleem? Dan zeg ik altijd heb je er last van.

Ik begeleid mensen die een fles of meer per dag drinken. Ik begeleid ook mensen die twee glazen per dag drinken. En ze hebben er allemaal last van.

Maar merk je nou dat je net iets te vaak drinkt? Of dat als je begint te drinken dat je eigenlijk niet meer kan stoppen. Dat je altijd meer drinkt dan jezelf eigenlijk aan jezelf had beloofd.

Drink je overdag? Drink je alleen? En drink je om het effect?

Drink jij om bijvoorbeeld spanning eventjes te dempen? Drink jij om bepaalde emoties te dempen? Dus een van deze drie dingen of deze dingen plaatsvindt in jouw leven en je ervaart dat, dan kun je je afvragen of je een problematische relatie met alcohol hebt.

En als dat dan zo is, dan is er genoeg hulp om daar iets aan te doen. Je kan naar de huisarts gaan, je kan mij bennen, er zijn heel veel coaches en instellingen waar je naartoe kan. De eerste stap, uitspreken dat je een probleem hebt, is vaak een hele moeilijke en ik weet uit ervaring dat het een hele lastige maar het is wel de belangrijkste.

Vertrouw er maar op dat er ook voor jou hulp is en dat het allemaal goed komt. Vanuit een beweging, ik ben niet oké, jij bent wel oké, terwijl je nu vanuit ik ben oké, jij bent oké mensen tegemoet komt treden. Ja en dat ik ben oké, dat is niet altijd zo.

Dat blijft af en toe nog steeds lastiger. Dat is die levenslange tupperwerk garantie waar Ton het over heeft. Ja, dat klopt.

Ton is mijn man. Misschien kun je daar voor de luisteraar de levenslange tupperwerk garantie. Laat me zeggen, je aangepaste versie of noem het de klacht die je over jezelf hebt en die zit altijd ergens in de hoek van ik ben niet goed genoeg, ik doe er niet toe, ik ben niet ervan te houden.

Kijk, dat stemmetje in je hoofd, dat tettert waarschijnlijk totdat je doodgaat af en toe nog in je oor. Soms heel zacht, dan weer luid, dan eventjes de hele tijd niet. En Ton mijn man, die leiderschapscoach is en heel veel weet op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en leiderschap, die zegt altijd, dat is net als tupperwerk je garantie tot aan de dood.

Dat blijft voor altijd. En vervolgens met dat in je rugzak werd je eigenlijk de best functionerende alcoholist die je maar kon zijn. Want eigenlijk deed je het hartstikke goed.

Ja. Maar ondertussen gingen wel wat vringen. Wat bedoel je met, wat deed ik dan goed?

Je had een goede carrière, je had een relatie, je had vrienden die je wilde hebben wat dat betreft. Aan de buitenkant was er misschien helemaal niet zoveel te zien totdat je teveel gedronken had. En misschien de duivel in mij naar boven kwam.

Het ging de hele tijd goed, maar vanaf mijn dertigste werd het wel problematisch met excessieve, ja, gewoon heftige dingen, ruzie maken, totaal niet meer weten wat je hebt gedaan, erg zwakker worden, en niet weten wie diegene is, hoe je daar tot de recht bent aangekomen. Het had wel veel erger kunnen aflopen, want dat is ook een hele heftige vorm van weg van jezelf zijn. Als je zo verdooft, en zelfs met blackouts weg van jezelf bent.

En wat was je vraag eigenlijk? Nou ja, dus dat dit pad van dat vierjarige jochie, de pijn die hij heeft ervaren, uiteindelijk leidt tot een verdoving in de vorm van alcohol. Maar dat je uiteindelijk wel heel goed functioneerde ondertussen, want je eigenlijk had je, voor de klassieke alcoholist, had je het eigenlijk best wel goed voor elkaar.

Ja, want een klassieke alcoholist bestaat niet. Nee, precies, maar van maandag tot vrijdag was je alcoholvrij. Discipline, sportschool, gezond eten, maar bam, dan ging het.

Maar bij mij was ook op alle niveaus was er spanning. Het is meer werk, bij Shownu zat vroeger heel veel van me, het is een hele stressvolle baan, zo heb ik het ervaring in ieder geval, live verslag doen, live op televisie hier of vragen, vroeg heel veel van mij. Daarnaast was er mijn uiterlijk, sportschool, waar ik heel erg mijn best aan doen was.

Dus ik was eigenlijk, lacht de lab, zo hoog op alle fronten, dat ik altijd leefde in ontevredenheid. Dus die stress en spanning en dat volhouden, dat kan gewoon niet anders dan dat ik dat in het weekend moest verdoven, of dat moest ontspannen, want ik kon niet op een of andere manier natuurlijk ontspannen. Dit is ook, wat ik nu, met de high performance, die begeleid, FHR, die hebben hetzelfde.

Mensen die door de week gewoon onder hoogspanning leven omdat ze een bedrijf hebben, artiest zijn, carrière hebben, kan niet anders dan dat alcohol nodig is om te verdoven, dat ventiel te legen. Want waarom alcohol? Er zijn nog een heleboel andere dingen die kunnen verdoven.

Ja, maar is er een reden waarom het via alcohol was? Ja, drugs, alcohol of andere verslavingen, het komt tot je. Dat is geen bewuste keuze, maar het middel zoekt jou.

En waar de een ineens aan de cocaïne gaat zitten onder dat werk, is het bij de ander alcohol. Mijn ouders die zeggen nog wel eens een keer als ze een zware dag hebben gehad of er is iemand overleden of iets, dan zeggen ze tegen me, joh, neem lekker een borrel, ga tijd naar bed, misschien nog een slaapbeeld erbij. Zoiets kunnen ze tegen mij zeggen.

Nee, dit doet pijn, maar dit mag pijn doen. Dus laat ik nou vooral geen borrel nemen. Maar die boodschap kan het boodschap zijn, je hebt meegegeven dat alcohol de oplossing is voor zo'n situatie.

Maar dat is voor jou niet bepaald waarom alcohol en niet drugs of of seks. Nee, wat ik net aan het begin ook zei, dat is bij de meeste mensen zo, je kiest nooit bewust voor alcohol om het effect. Je begint gewoon te drinken omdat het nou helemaal heel normaal is dat je in het weekend uitgaat en dat gaat gepaard met bier.

Op een verjaardag drink je bier. Op een vrijdagmiddagborrel drink je bier. Of alcohol.

En voordat je het weet, is er het effect en ga je drinken om het effect. Maar dat is nooit waarom mensen ermee beginnen. En eigenlijk heel lang, eigenlijk heel kort voordat je echt bent gestopt, dacht je dat eigenlijk geen probleem was?

Nee. Alles wat ik nu vertelde ben ik pas daarna achtergekomen. Ja, maar toch.

Toch ben je gestopt. Ja, want het vloog echt, het kon gewoon niet langer. Ik was echt alles kapot aan het maken.

Sowieso mijn huwelijk, toen heb ik er heel veel last van gehad. Best wel heftige ruzie. Eigenlijk elk weekend was ik een tik in de tijd, Bon.

Dat kon dan een keer weer goed gaan. Ik was altijd dronken, dus het was altijd vervelend. Ik kan bijvoorbeeld thuiskomen op twee uur s'nachts, of gewoon wel, ik noem het best wel aangeschoten, maar iemand anders zou zeggen gewoon katslazeres.

En dan kon ik in mijn eentje nog een fles rode wijn opdrinken eigenlijk. In mijn eentje, aan de keukentafel. Terwijl ik nu denk van waarom?

Ja, en dit is dan een heel licht voorbeeld, maar ik werd ook wel agressief. En toen begonnen ook collega's daar last van te krijgen. Mijn ouders maakten zich al wel zorgen, mijn broertjes.

Maar ik dacht het viel wel mee, weet je. Hoezo? Iedereen drinkt van iets te veel.

Maar dat was echt, ja, dat had echt heel fout kunnen aflopen. En als mensen iemand om zich heen hebben die hiermee worstelt, hoe maken die mensen dat dan goed duidelijk? Aan die persoon?

Dat het toch wel echt een probleem is? Ja, probeer weg te blijven uit oordeel. Want hoe gek het ook klinkt, ik heb ook nooit bewust gekozen om zo ver, diep weg te zakken in die alcohol.

Ik dacht echt oprecht elk weekend, nu ga ik normaal drinken. En ik dacht ook echt dat het allemaal wel mee viel. Maar dat is echt wat alcohol met mensen doet.

Dat is ook wel de verslavende berking van alcohol. Je gaat echt, ik ken ook een alcoholist die rent elke dag twaalf kilometer hard, maar hij drinkt ook een fles wodka per dag. Maar omdat hij twaalf kilometer hard rent, zegt hij tegen zichzelf ik ben geen alcoholist.

Dus ik had ook geen probleem. Ik dronk alleen net iets te veel in het weekend. Dus wat is dan een advies voor mensen die het herkennen bij iemand in zo'n omgeving, van zo uit je zorgen, maar hou dat bij jezelf.

Ik zie dit, ik maak me zorgen, kan ik iets voor je doen?

[Spreker 2]
Ja.

[Spreker 1]
En zo'n bericht kreeg jij ook van een collega. Ja, nou dat was iets pittiger. Die zei ga iets doen, want anders hoeft het nooit meer iets met je te maken te hebben.

Maar ik begreep dat er ook liefde uit het bericht sprak. Zeker, ja. Dat is wel mooi, dat je wel liefde toevoegt.

De zorgen uit liefde. En het bijzondere is, berichtjes van mensen uit de tweede kring, dit was een collega, dit was Anton, die had me heel vaak gewaarschuwd, die was ook al zo'n goede vriend. En begreep ik nou dat Petty Brant...

Dat was Petty, ja. Die zou kunnen zeggen dat ze mijn leven heeft gered. Of in ieder geval de bron is geweest van het totaal nieuws.

En dat weet Petty dat ze je leven heeft gered? Dat weet ze wel, ja. Zo is Petty ook wel.

Oh ja, wat interessant is, berichtjes uit de tweede kring, dus een collega, een verde vriend of een buur, die komen harder binnen, wat dat betreft, dan berichtjes uit de inner circle. Kun je je misschien wel voorstellen waarom. Want dan ineens, ja, bij mij.

Als zij het ook zien, dan is het wel heel heftig. Dus een interventie, zoals je bij het programma Verslaafd al hebt gezien, om iemand uit hun leven te halen en naar een kliniek te brengen, werkt vaak ook het best als dat mensen zijn vanuit de tweede cirkel. Dus een oude vriendin, een buurjongen, een neef, op plaats van ouders of direct van wie.

Die zien het al zo lang, daar heb je de schaamte niet meer bij. En nou, op het moment dat je dat 17 september 2017 de knop omging, dan zou je denken, vanaf daar is alles downhill, maar dan komt dus eigenlijk na een tijdje, na de euforie van het is me gelukt, ik wink nu niet meer, dan komt de eigen pijn pas echt. Dan moet je nog aangaan.

Ja. En dat heb ik gedaan. Hoe heb je dat gedaan?

Alles aan te kijken was aan te kijken voor jou. Dat is allemaal stap voor stap gekomen. En dat wist ik van tevoren ook niet.

En ik dacht halverwege het traject dat ik dacht, waarom doe ik dit eigenlijk? Volgens mij was mijn leven echt leuker toen het nog dronk. Dat is natuurlijk een hele gekke gedachte.

Waarschijnlijk ook de verslaving die weer aankomt. Ik kon net zeggen, als je die gedachte niet zou hebben, zou je geen echte verslaafde zijn. Daar zeg je wat, maar op dat moment dacht ik wel echt van, wow, wat is dit allemaal?

Want er ging wel echt een beerput aan gevoel. En ja, alles ging open. Dat is ook één van de dingen die ik in mijn begeleidingstraject met mensen altijd duidelijk maak.

Zonder alcohol kan je je niet meer verbergen. Dus dan komt al het gevoel langzaam kop naar boven. En dan moet je aankijken wat er aan te kijken valt.

En bij mij was dat heel veel schaamte naar mezelf. Afkeuring naar mezelf. Dus ja, daar heb ik heel wat gesprekken over gevoerd.

Daar heb ik Pia over gevolgd. En heel veel over geleerd. Eigenlijk, ja, het is een heel mooi proces.

Wat stoppen met alcohol jou kan brengen, is dat je in verbinding komt met wie je bent. En ook vooral dat je in verbinding komt met wie je niet bent. En als jij volledig kan accepteren wie je bent en wie je niet bent, ja, dan ga je groeien.

En dat kan hele mooie dingen opleveren. Verbinding met jezelf, verbinding met je kinderen, verbinding met je familie, vrienden, je bedrijf, de rest van de wereld. En dan ga je een leven creëren wat bij jou past.

En als jij een leven creëert wat bij jou past, dan garandeer ik jou dat je geen verdovingen nodig hebt. Dan ben je gewoon oké. De ellende is natuurlijk, je hebt al het proces van het schamen of je schuldig voelen voordat je anders bent.

En de pogingen die je daarvoor hebt gedaan. Maar uiteindelijk door jarenlang gedronken te hebben. En misschien zelfs je misdragen te hebben terwijl je dronken bent.

Komt er alleen nog maar meer schuld en schaamte bij. Waar je dan doorheen moet lijken. Zo heb ik het niet ervaren.

Het lag echt meer bij gevoelspijn. Zowel dat je echt hartpijn krijgt. En echt het hele palet aan gevoel kwam naar boven.

En daar moest ik wel een weg in vinden. Ook zomerheid. Op een gegeven moment dacht ik volgens mij is dit wat ze bedoelen met depressiviteit.

Maar ik ben eigenlijk helemaal geen type om depressief te zijn, dacht ik ook. Ben ik daar ook op onderzoek naar gegaan. Achtergekomen dat depressie of depressieve klachten vaak ook een secundaire emotie kunnen zijn.

Dat er daar iets onder ligt waar je niet gewend bent bij te gaan. Bij te kunnen. Dat was in mijn geval gewoon heel veel verdriet.

Ik was gewoon heel erg verdrietig over dat kleine jongetje wat zich niet gezien heeft. Wat zich niet heeft kunnen ontwikkelen. Wat helemaal geen aandacht heeft gekregen.

Daar ben ik voor gaan zorgen. Wat ik mooi vind als ik naar je website kijk is dat er een foto staat van dat kleine jochie. Oh ja.

Met een televisiedesk. Als ik mensen begeleid in coaching en vooral als ergens onderweg het kleine jochie vergeten is. Die heb ik niet meer nodig.

Dan geef ik vaak als thuiswerk opdracht dat ze zoeken een foto uit van het jochie die het meeste aanspreekt. Geef die een bijzonder plekje in je huis. Zodat je die weer aandacht kunt geven.

Dat doe ik ook. Ik vond het mooi om die foto te zien van dat kleine jochie. Dat je hem op die manier ook echt in je grote mensen bestaan een plek geeft.

Dit heb ik ooit zelf ook voor een coach meegekregen deze opdracht. Ik zei al van ik doe hem ook met cliënten. En toen ik het voor het eerst moest doen moest ik ook heel erg huilen.

Want ik had ineens, toen ik een tijdje nuchter was ging ik mezelf dus zien. Dat had ik daarvoor nooit gedaan. Ik denk dat dat nu we het er zo over hebben dat bedoelt me ook wel wat.

Voor het eerst voelde van weer in verbinding met mezelf wat ook heel eng was. Wat dan kom je dus ook bij dan zie je dus een klein jongetje wat eigenlijk al een beetje in paniek was. Die al een beetje de weg aan het kruid raakte.

Hoe doe ik het goed? En dat kan niet anders. Maar als kind heb je natuurlijk geen idee.

Je kan niet bedenken, oh nu voel ik me zo. Het komt allemaal keihard binnen. En de klep ging dicht voor mij.

Ik ben een kleine twee jaar geleden vader geworden. Het was daarvoor altijd al een thema. Maar ik merk dat de gedachte dat je bent kind en je ouders doen hun best.

Vanuit waar zij vandaan komen, wat zij geleerd hebben. Maar ze kunnen niet in je hoofd kijken. Ze kunnen niet snappen wie je gaat zijn.

Kunnen zelf ook nog niet doen. Dus die doen ook maar gewoon hun best. Maar per definitie is het een andere weg dan als je het helemaal autotiek had mogen doen.

Het ergste wat we kunnen ervaren is dat we er dan niet bij horen. Want als je buiten de groep valt of afgewezen wordt dat kan levensgevaarlijk zijn. Dus dat is het lastige van opvoeden.

We kunnen het ook niet goed doen. Want jij weet dat jouw kind hoe dan ook ook aangepast gedrag gaat vertonen en ook een gedachte krijgt van ik ben niet helemaal zoals ik zou moeten zijn. Dat lijkt me als ouder best ingewikkeld.

En je kan daar niks aan doen. Nee, alsof we onszelf in het leven, we komen als onszelf naar de wereld, dan moeten we onszelf kwijtraken en daarna moeten we onszelf nog terugvinden. Dan mooi dat je dat zo zegt.

Dan is het de kunst om jezelf niet helemaal kwijtraken. Misschien een klein beetje. En wat ik dan ook wel mooi vind, het is natuurlijk niet een andere tijd dan in de tijd dat wij zijn opgegroeid.

Dat er veel meer aandacht is ook voor gevoel en emotie. Daar mag van mij ook nogal veel meer aandacht aan voorkomen op kleuterscholen en op lagere scholen. Dat alles wat je voelt en denkt dat dat ook allemaal oké is.

Daar hadden wij het vroeger helemaal niet over. Wat jij net al zei vanaf dat neem een glaasje alcohol. Als ik vroeger viel, dan zei de juffrouw van moeder hier heb je een snoepje of kus je erop.

Naar overhouden met huilen. Heel lief bedoeld natuurlijk, maar ik heb gewoon pijn. Nou is het zo.

Ik merk het ook bij in mijn omgeving, als ik met mensen daarover spreek, dat als het gaat om de geaardheid van jonge mensen, dat sommige mensen vinden juist dat we er veel te veel aandacht aan besteden, want op die manier maken we mensen die eigenlijk hetero zijn, maken we homofiel. Andere mensen zeggen we besteden veel te weinig aandacht aan, want pas als je weet wat er is, kun je ook normaal zijn met dat wat je hoort te zijn. Er is daar ook nog steeds een spanningsveld.

Er zijn ook nu nog steeds scholen waar ze juist nog steeds niet de norm is om te worden wie je hoort te zijn. Hoe kijk je daar naar? Ik heb hier niet een hele stellige mening over.

Wat denk ik belangrijk is, dat iedereen mag zijn die hij of zij is. Ik denk dat ik het daarbij wil laten. Dat is zeker zo.

Ik sprak laatst een goede vriend van mij, en die heeft een zoontje van twaalf denk ik. En het ging over dat hij zei, bij hem op school was niemand homo. Dat was gewoon niet zo.

Ik zei, hoeveel mensen zitten bij jou op school? Maar ik meen dat er 150 kinderen op school zijn. Niemand?

Niemand. Echt, dat kan toch niet? Toen zei zijn vader, dan moet je jongens van je leeftijd niet meer lastigvallen.

Ik dacht, dat is ook niet mijn kind, ik zal me er niet mee bemoeien. Maar toen dacht hij bij mezelf van oeh, er zijn nog steeds plekken als Harderwijk vroeger waar je zoiets van, daar heb ik niet over. Nee.

Dan hebben we het gehad over de eerste betekenis van weg van jezelf. Een tweede betekenis, die denk ik heel belangrijk is als tegenbeweging van de eerste beweging, is wat manier in je weg van jezelf, wat manier vind je jezelf geweldig? Ja.

Dat is wel een lastige. Want het gevoel van, ik vind mezelf geweldig, dat kan ik bijna niet over mezelf zeggen wat ik dat vind. Alleen, ik heb hier natuurlijk met deze podcast wel goed over nagedacht.

Waar ik telkens op terugkom, ik heb een mentor, een coach, iemand die mij begeleidt in mijn business, waar ik tegen aan loop, spiegel. Ik wil nooit zonder coaching meer door mijn leven, dat vind ik gewoon heel fijn. Dat hou ik maar ook bij de les.

Dat is goed voor mijn ontwikkeling. Zij zegt wel eens tegen mij, Koos, wat jij aan het doen bent, is echt je hebt een podcast waar anderhalf miljoen keer naar geluisterd is, je hebt een boek geschreven, je begeleidt mensen in hun leven, jij redt misschien wel levens, en jij maakt van het leven van de mensen die je begeleidt ook, je brengt ze naar een ander level, waardoor ze meer geluk ervaren, en veel lekkerder leven. Dat doe jij allemaal echt.

Dan denk ik, oh ja, voor mijn gevoel doe ik. Dat klinkt heel gek, maar doe ik maar wat. Maar dat is natuurlijk helemaal niet zo.

We doen allemaal maar wat. Je snapt wel wat ik bedoel. In de realiteit ben ik een heel groot aandeel in het leven van andere mensen.

Dat brengt mij heel veel voldoening. Nog veel belangrijker is dat het iemand anders aanzet of transformeert naar iets groters, waardoor er levens veranderen. Niet alleen van diegene zelf, maar ook van de omgeving.

Dus dat ik daar een bijdrage aan kan zijn, en dat het allemaal echt is, daar kan ik trots op zijn. Alhoewel ik het gevoel van trots niet ken, maar dat is wel waar ik denk van, ook denk ik waarom ik op deze aarde ben. Interessant.

Eigenlijk zeg je van ik kan het niet zelf zeggen, maar iemand anders kan het wel tegen me zeggen, en dan kan ik er wel trots op zijn. En vervolgens pak je hem ook nog af. Twijfel je eraan over de inheid die je hebt?

Nee. En waarom kun je het dan niet helemaal van jezelf maken? Ik denk dat dat echt de Nederlandse Calvinistische inslag is.

Toch? Ik moet ineens weer denken aan dat gedicht van Marianne Williamson. Weet je dan wat ik bedoel?

Dat gaat erover dat wij mensen eigenlijk veel banger zijn om in ons licht te gaan staan. En dat de donkerte voor ons vaak veel comfortabeler is. En dit gaat hier ook over.

Dus echt gaan staan in je eigen grootsheid. Ik zie dat ook wel, maar dat is wel ook dat je denkt, er zit een nieuw stemmetje in mijn hoofd, zeg wat doen we normaal, doe je al gek genoeg, en misschien zit er wel een luisteraar aan het denken van wie denkt hij dat hij is? Die homo uit Harderwijk.

Dus dat zit inderdaad wel in mij. Maar nee, inderdaad. Ik krijg dagelijks berichtjes van mensen die door mijn podcast Eerlijk Over Alkohol anders zijn gaan drinken, zijn gestopt en daardoor een leuke leven hebben.

In mijn persoonlijke begeleidningstraject zie ik dagelijks wat Stoppen met Alkohol met mensen doet. En dat komt ook wel omdat ik daar een aandeel aan heb. Dus ja, ik zou zelf ook een beetje...

Het zou niet eerlijk zijn als ik zou zeggen dat ik me niet realiseer wat mijn aandeel daarin is. Is er zeker, ja. En dan wil ik ook echt de rest van mijn leven blijven doen.

Want ik ben ondanks, en dat is ook wel het bizarre eigenlijk aan mijn hele weg, ondanks al die ellende ben ik nu wel waar ik nu ben. Ja, absoluut. Anders had ik het niet kunnen doen.

Dan had ik geen aandeel kunnen zijn in het leven van andere mensen. Want dat is eigenlijk stap één, hè. Als ik van buiten naar jou kijk en waar je trots op mag zijn, is dat de stap die je gezet hebt.

Ja, dankjewel. En ook de manier waarop, hè. Eigenlijk op wilskracht heb jij gezegd en nu geen alcohol meer.

Je hebt al hulp gevonden in een keer op woensdag in de week. Ja, aan de slag gegaan. Maar eigenlijk heb je begrepen, begreep ik toen ik het podcast luisterde, pas recent beseft dat je dat op pure wilskracht, op white knuckle nuchter.

Ja, white knuckle nuchter, ja. Ja, het had begonnen op wilskracht en later is die hele reis naar binnen gegaan. En ik heb niet gekozen voor de makkelijke weg.

[Spreker 2]
Nee.

[Spreker 1]
Wat ik heb geleerd is bewust te worden van mijn gedachtes en mijn emoties en vooral mijn gedachtes en emoties te gaan zien als gedachtes en emoties en niet zozeer als werkelijkheid. En vanaf dat moment, toen ik dat begon te zien, ontstond een ruimte tussen wat ik voel en wat ik denk. En heb ik in dat moment de keuze om te kiezen voor geluk of voor ongeluk.

En natuurlijk, er wordt van alles in je leven op je bord gevikkerd. Maar elk moment kan ik kiezen van hoe ga ik ermee om? Waar kies ik voor?

Dat is voor mij persoonlijk leiderschap en dat gun ik jou ook. Ik ben gaan mediteren, ben yoga gaan doen, ik heb een weg gevonden naar mijn gevoel, ik ben in verbinding met mijn gevoel en dat maakt dat ik in elk moment een keuze heb. Geluk of niet.

Maar je hebt het wel gedaan. En je viert vandaag 101 maanden. 101 maanden, ja.

Ik zou denken, dat moet toch trots geven? Ja, alleen dat gevoel ken ik niet. En wat betekent dat, dat gevoel ken ik niet?

In mijn hoofd werkt het zo dat ik aan heel veel emoties een gevoel kan koppelen. Ik denk, dat voelt zo. Ik ben er ook achter gekomen dat we heel veel variaties in boos zitten.

Ook in blij zitten. Maar dan trots als los in een box als emotie, dat kan ik niet als een apart gevoel. Het zijn meer woorden.

En kun je wel trots zijn op anderen die iets doen? Dan zeg je, oh ik ben zo trots op jou. Ja, dan kan het dan beter, ja.

Dus het is vooral de trots naar jezelf die nog steeds en dat hoort bij die Tupperberg garantie. Dat zal een zijn, ja. Hé, want je hebt dus je programma waar mensen zich aan hebben, je podcast die in blokken af en toe elke twee weken uitkomt.

Maar ook een boek geschreven. Ja, Onverdoofd leven in 3D. Dat dekte eigenlijk helemaal de lading wat ik zelf meemaak niet.

Dus dat is wat dat betreft, heel veel uitingen van wat jij hebt meegemaakt en waar je ook je eigen kwetsbaarheid wil laten zien en andere mensen wil meenemen in die weg. En dagelijks dus eigenlijk de bevestiging waar mensen zeggen, ik heb er heel veel aan. Ik drink een drankje minder.

Of soms 30 dagen zonder alcohol. Die challenge heb je ook nog steeds. Ja, ik heb dat gaat over mijn online platform drankjeminder.nl waar ik een alcoholvrije reset heb voor 30 dagen. Zit ook op programma's bij me, groepcoaching. Dat heb ik vooral in de wereld geholpen om heel laagdrempelig iedereen van dienst te kunnen zijn die eens wil kijken van, joh hé, wat gaat een maand drinken en mij niet opleveren of misschien heb ik wat meer coaching nodig. En daarnaast dus mijn privé coaching, maar dat is wel een andere begeleiding.

We gaan daar zometeen wat uitgebreider over hebben. Bij de laatste vraag gaan we toch als het gaat over het trots zijn op. Als je nou denkt aan dat kleine mannetje waar we het net over hadden en die dus concessies deed op wie hij eigenlijk hoorde te zijn.

Als je nou een teletijdmachine had en je kon teruggaan, wat zou je dan zeggen tegen dat mannetje? Ah, oh ja, je bent oké zoals je bent. Niks mis met jou.

En kan Koos die vandaag in de stoel zit dat horen? Nee, helemaal. Dus daar zit misschien dan toch wel een beetje trots dat ik wel kan zien dat ik dan, ja dat klinkt misschien een beetje gek, maar toch wel uniek was.

Want ik was ook anders. Dus ik was ook meisjesachtig. Alleen, dat is helemaal niet erg.

De stickers die jij toen als bedreigend of als oeh, maar dan val ik erbuiten vind je nu wel een arm. Dus dat gaat veel meer, dat gaat echt over zelfliefde. Dat is jezelf omarmen zoals je bent en ook zoals je niet bent.

Ik ben nooit een stoere man geweest, maar daar wilde ik altijd zijn en ik dacht dat dat moest. Ja, als je dat niet bent, dan is dat zo. En dat is helemaal niet erg.

Want een paar podcasts geleden hadden we Dwight van de Vijver. En die podcast die heette Anders zijn als superkracht. En daar heb ik later ook nog een nieuwsbrief over geschreven waarin ik een soort van, ik heb mezelf ook altijd anders gevoeld.

Net zoals jij ben ik hoog sensitief en ben veel gepest. En mijn vader zei vroeger tegen mij, die zei van Reinoud, je bent anders dan de rest. En dat is nu niet zo handig, want in de klas dan val je erbuiten en dan word je gepest.

Maar hoe ouder je wordt, hoe meer dat heel erg goed zal zijn. Want dan ben je uniek en dan kun je je onderscheiden. Dus dat heb ik toen wel als troost ervaren.

En zie ik tegenwoordig ook inderdaad als zijnde van ja, het is denk ik heel belangrijk om anders te willen zijn. Om daar juist dat uniek zijn vast te durven houden, dat te omarmen. In plaats van te proberen erbij te horen en daarmee juist al die mooie dingen van jezelf weg te drukken.

Ja. En dat is dan ook het voordeel van ouder worden. Ik denk dat dat ook mee te maken hebt, dat je dat veel meer kan accepteren.

Dat het niet meer zoveel uitmaakt van wat mensen van je vinden. Het kan je echt niet meer drukker maken. Ja.

Ik post veel over alcoholvrij leven en daar komen ook best wel rare reacties onder. Ja oké.

[Spreker 2]
Ja.

[Spreker 1]
Als je geen rare reacties wil herregelen in mijn show Nieuws Tijd. Het is zo makkelijk om van achter het toetsenbord even in een of andere... Het is ook pijn van andere mensen.

Nou, hoe we het er toch over hebben. Ik vind dat wel iets kwalijks. Ja, dat maakt me ook wel zorgen om.

Over dat alleen maar elkaar overal van vinden en elkaar belachelijk maken. En de tv programma's zitten er vol met mensen die eigenlijk nergens echt verstand van hebben. Ze zijn alleen heel goed in commentaar hebben op wat andere mensen doen.

En het liefst zo gemeen en zo pittig mogelijk. Want dat is dan goed voor de clickbaits. En dat zijn hele succesformules geworden.

Maar het is allemaal zo onaardig. Het is niet alleen de televisie programma's. Het is ook onze politiek.

De manieren waarop we eigenlijk van vinden dat we met elkaar om moeten gaan. Want we moeten elkaar eigenlijk continu de maat nemen. En op elke kleine optie moet je gevierdeeld worden.

Klopt. En het gaat er niet over dat je kritiek mag hebben over wat iemand vindt. Je mag maar op alles aan.

Ga een discussie met me aan. Dat mag prima. Maak het maar niet daar op.

Dat vind ik echt jammer. En er is ook een hele grote beweging van mensen die dat wel hebben. Mensen die wel open staan voor gesprek.

En die lief zijn naar elkaar. Voor elkaar willen zijn. Op een heel klein niveau.

Dat vind ik ook wel heel mooi. Dat zie ik ook wel. Ik denk dat jij en ik elkaar wel kunnen vinden in dat we wat liever voor elkaar kunnen zijn.

Dus dat we dat ook in jouw programma's en ik in mijn bedrijf probeer dat inderdaad wat meer in de wereld te maken. Want uiteindelijk het kan pijn doen als iemand naartegen je doet. Maar iemand die naartegen je doet, die voedt zichzelf ook niet.

Komt ook ergens vandaan. Ja. Dat verzuurt ook.

En dan gaan we naar de laatste betekenis. Van weg van jezelf. Want je bent 51 jaar.

Dus je hebt al een mooie weg afgelegd. Ja. Wat kunnen we leren van de weg van Koos?

Ah. Ja, dit is weer zo'n typische vraag waarvan je denkt, oh dan zit je later zo meteen in de auto terug. En dan denk ik, ik had eigenlijk dat moeten antwoorden.

[Spreker 2]
Ja, kijk.

[Spreker 1]
Wat ik heb geleerd is een aantal dingen. There's no finish line. Je bent nooit af.

Dus het leven is eigenlijk telkens vallen en opstaan en weer doorgaan. Zie het als één grote speeltuin. Geloof niet alles wat je hoofd je vertelt.

Dus vanaf het moment dat ik me bewust ben geworden van mijn gedachten en emoties, is er ruimte gekomen en kan ik op elk moment van de dag kiezen hoe ga ik om met de gedachten en emoties die zich nu voordoen. En ik kan dus dat geeft heel veel rust en overzicht. Dus het gaat ook over vertrouwen dat alles wat op je pad komt oké is.

En dat is soms heel vervelend, want het leven flikkert je van alles op je bord. Dood, verdriet, pijn, noem maar op. En toch heb je altijd de keuze hoe ga ik hiermee om.

En als je nog niet... Ik was ook acht jaar geleden toen ik stopte met drinken en iets zoveel toen overvielen gedachten en emoties. Ik heb het als een tsunami meegeskeurd en vanaf dan lag ik in mijn bed en dan dacht ik waar eindigt dit?

Maar dat langzaam meditatie en yin-yoga hebben mij naar heel erg de fundering van mijn leven eigenlijk. Hebben ervoor gezorgd dat ik veel bewuster ben geworden van wie ik ben, wat ik voel, wat ik ervaar, wat ik nodig heb. Dan kan je kiezen voor geluk of niet.

Zijn er luisteraars van de weg van jezelf podcast die misschien nog nooit jouw podcast hebben geluisterd of je boek hebben gelezen? Maar die misschien door dit verhaal wel denken van misschien is dat wat ik drink wel niet gezond. Misschien verdoof ik daar ook wel wat mee.

Wat moeten die mensen voor je eerste stap zetten? Om hulp te vragen. Hoe doe je dat?

Mij bellen. Iedereen in Nederland die er probleem mee heeft, kan jou bellen? Zeker, koosverprateringen.nl contactformuleer. Kunnen ze even kijken wat ik voor je kan doen. Ik begeleid niet iedereen, dat doe ik maar voor een select aantal mensen. Niet iedereen past in mijn 1 op 1 privé coaching.

Maar ik help wel iedereen. Dus er zijn allemaal wegen. Er is een hoop, er mankeert een hoop aan de gezondheidszorg in Nederland.

Maar er gaan ook heel veel dingen goed. De verslavingszorg in Nederland is echt goed georganiseerd. Misschien hoef je niet eens professionele hulp op dat gebied.

Er zijn zoveel mogelijkheden. Je weet van jezelf, als je eerlijk bent met jezelf, of je een problematische relatie hebt met alcohol of niet. Ik help mensen die drinken 2 glaas per dag.

Ik help ook mensen die drinken 2 flessen per dag. Dus ze hebben er allebei op net zo'n grote manier last van. Je weet het zelf, maar tegelijkertijd was het heel lang in jouw leven dat je in ontkenning was.

Ja, ik wist het zelf. Ik wist deep down, dit is niet oké. Dat voel je dan even.

En dan denk je, nee. Want iedereen drinkt in het weekend. Aankomend weekend ga ik alleen bier drinken.

Dan ben ik iemand die vroeger, ik heb zelf een hele heftige burn-out gehad, jaren terug. Toen dronk ik heel veel. Dat betreft elke ochtend dat ik wakker werd, dat deed ik nooit meer.

In het begin begon ik zatens gewoon weer waar ik gebleven was. Maar mijn burn-out heeft het me onmogelijk gemaakt om zoveel te drinken. Maar ik zeg wel eens tegen mijn kompioen, eigenlijk kun je beter gewoon stoppen met alcohol.

Want eigenlijk brengt het me niks. Maar ik doe het niet, zeg ik al. Ik doe het niet, omdat af en toe ga ik uit eten.

Dan gaan we zes, zeven, acht gangen doen. Dan doen we bijpassende wijnen. Dan doe ik wel halve glazen, maar toch.

Maar dat vind ik zo lekker, daarom kan ik niet stoppen met drinken. Dat is een verhaal dat ik mezelf vertel. Ja.

Wat zeg je tegen mensen die dat de reden vinden dat ze dan toch niet helemaal kunnen stoppen? Er is helemaal niks mis mee. Als dat jouw bewuste keuze is, dan moet je dat vooral doen.

Maar ik denk dat als je echt ook eerlijk gaat zijn, als ik dan aan jou vraag, als je echt eerlijk gaat kijken, wat vind je er dan zelf van? Ja, ik had afgelopen zaterdag met mijn vrouw, we zijn uit eten geweest. Dan had ik dus inderdaad weer zo'n wijnarrangement.

Vervolgende dag voelde ik me eigenlijk helemaal niet fit bij. Dus toen dacht ik, waarom doe ik dat eigenlijk? Ik vind het hartstikke lekker die avond zelf, maar de volgende dag vind ik het eigenlijk geen betaal.

Waarom doe ik het eigenlijk nog? Wat is dan je antwoord? Op het moment zelf vind ik het een hele ervaring.

De gedachte dat ik de hele avond bij die zes, zeven gangen een ijstje zit, dat lijkt me verschrikkelijk. Ja, je moet ook geen ijstje drinken. Nee, dat is nooit een goed plan.

Of water, wat je maar dan zeven gangen lang drinkt. Wat is dan de echte reden waarom je niet drinkt? Drink je bijvoorbeeld voor het effect?

Ja, ook. Smaak. En, als je dus gaat drinken, dan kies je voor het hele pakket.

Dus dan kies je ook voor dat je zondag gewoon niet helemaal present bent. Dat je niet echt fit genoeg bent om lekker met je pasgeboren kind of hoe oud is datgene en dan ga je even sneller ergeren. De kans is groot dat je dan op zondag denkt, nou weet je wat, aan het eind van de middag of misschien wel eerder, neem toch even een biertje, want dat is dan het enige of een wijntje waardoor je je weer wat fitter voelt.

Je gaat ook vaak wat vetter en viezer eten als je alcohol hebt gedronken de avond ervoor. Dus dat hele pakket is onderdeel van de keuze die je maakt om op die zaterdagavond te gaan drinken. Nou, nogmaals, er is niet mis mee, maar toch nog heel eventjes wat alcohol allemaal met je doet.

Het is gif, dus je lichaam is op dat moment alleen maar bezig met het afvoeren van dat gif, waardoor dat alles, als vetverbranding en alles wat je lijf ook nodig heeft, dat wordt eigenlijk begeten. Wil je dat? Nou ja, dat mag.

Ja, maar dat is dan wel ook de impact. Een glaasje alcohol lijkt onschuldig. Maar als je ergens niet kunt zijn, als je dat glaasje alcohol niet drinkt, is het dan wel zo verstandig.

Als er te veel prikkels zijn, zonder alcohol. Als je te gespannen voelt, zonder alcohol. Als je geen plezier kunt hebben, zonder alcohol.

Is dat dan wel eigenlijk de plek waar je moet zijn? Misschien zijn die signalen dat je het niet fijn vindt, of dat je angstig bent, of gespannen bent, misschien wel signalen van je lijf waar je naar moet luisteren, in plaats van dat je ze moet wegdrukken met alcohol. Dus als alcohol voor jou een medicijn is, probeer het zonder alcohol.

En als het dan niet leuk is, misschien dan gewoon helemaal niet doen. En nou klinkt een drankje minder, klinkt als van, nou dan kan ik in plaats van zes halve glazen, een vijf halve glaas nemen. Maar een drankje minder gaat over meer dan alleen één drankje minder, toch?

Ja, drankje minder gaat wel ook over stoppen, ja. Of echt flink minder. Maar ik wil ook, ik wil de deur voor iedereen openzetten, en ook mensen bijvoorbeeld een maand niet laten drinken, of daaraan te kunnen proeven, zodat ze ervaren van, hoe is het om een tijdje niet te drinken?

Ja. En niemand zegt nou bijvoorbeeld, try een maand niet drinken, of try January. Van, ik heb spijt van dat ik niks heb gedronken.

Nee, iedereen zegt ook, wel een stuk fitter, een stoel veel frisser, dit is hoe je echt bent. Ja. Wat ik wel een mooie eye-opener vond in je podcast, was dus de aanmaak van dopamine door het drinken van alcohol, en dat je daar dus uiteindelijk ook een lui dopamine systeem van hebt.

Ja. Dus dat op het moment dat ik niet drink, dat ik dus eigenlijk gewoon somberder word, dus dat ik eigenlijk dat shotje dopamine ook uit mijn alcohol haal.

[Spreker 2]
Ja.

[Spreker 1]
Dus dat is wat er gebeurt. Ja. En als mensen dat dus niet doen, merk je dat van na een maand al dat dat beter wordt?

Het gaat best wel snel, dat is natuurlijk bij iedereen anders, maar als je gaat kijken naar die hele cyclus van als je stopt met drinken van alcohol, dan kan je eerst even wat ontwenning hebben, een paar weken, een paar dagen, soms ook helemaal niet, en dan kom je in wat ze noemen de roze wolk, of de witte broodweker, dan denk je systeem, hé, er komt geen alcohol meer, we gaan maar zelf die dopamine en dat gelukshormoon er even lekker vanaf nemen. En dan heb je het wat voordat je daar bent? Ja, dat zal rond twee weken zijn, maar dat is ook bij iedereen weer anders.

Dus pin me daar niet op vast. Maar dan ga je dus al die positieve effecten ervaren van, oh, nou, lekker, we zetten ons onder gewoon, muziek komt binnen, langzaam begint dat drie momenten na dan gewoon plaats te vinden. Je slaapt dieper, waardoor je meer energie hebt zochtens.

Dus dat, alleen daarna komt er ook weer een, de wal, zoals ze dat noemen, de muur, dan denk je, beloning, systeem, nou, ik heb niet zoveel gratis afgegeven, we gaan nu weer even... Nu mag jij het weer doen, geef maar gewoon weer wat. En dan kom je dus wel in een periode terecht die ook wat somberder kan zijn, en het is nou drie, vier, vijf, zes maanden, en dan ga je misschien ook wel denken, nou, ik heb nu drie maanden niks gedronken, het viel eigenlijk allemaal wel mee, ik kan wel weer een glaasje, of ja, je leven is heel saai, je haalt niks meer mee, is dit het nou?

Een hele kritieke fase, waarin veel mensen weer terugvallen. Als je daar dan doorheen gaat, en dat was bij mij best een heftige periode, ja, dan stabiliseert zich dat allemaal. Daarom zijn mijn privé-trajecten ook altijd zes maanden of langer, om juist ook door die periode heen te gaan, want alcohol is, nou ja, als het niet zou worden uitgevonden, dan zou het bovenaan de lijst komen van verboden middelen, zo gevaarlijk, zo ongezond, en zo verslavend is het.

Alcohol zal altijd beginnen te roepen, hé, het viel toch allemaal wel mee, ik heb toch wel eentje, ik doe het alleen in het weekend. Ja, ben jij dan sterker dan alcohol? Dan komt het weer bij, wat kan je leren van mijn weg?

Geloof niet alles wat je hoofd je vertelt. Want jij, na 101 maanden, denk je nog wel eens bij zichzelf, ach, één wijntje. Nee, de afstand tussen mij en alcohol is wel echt heel groot, maar ik kan wel soms in gedachten, dat komt heel sporadisch voor, waarbij ik denk van, oh ja, dat gevoel van vrijdagmiddag, vier uur, zonnig terwijls, beginnen met witte wijn, niet eindigen, niet weten waar de nacht eindigt, daar kan ik nog wel eens naartoe fantaseren, maar ik wil nooit meer terug naartoe, omdat ik weet wat er dan met me gebeurt, hoe ik wakker word, en ik wil dat nooit meer, en vooral omdat ik die verbinding met mezelf daar verlies.

Omdat ik nu zo, ja, zo voel, en zo, ja. En de mensen om je heen, die zakken niet meer door in jouw aanwezigheid? Ik heb weinig mensen in mijn omgeving die nog echt veel drinken, waar dat een hele belangrijke rol speelt.

Dat lijkt me iets wat het makkelijker maakt, als weinig mensen dat doen, terwijl veel mensen die zo drinken, die hebben een vriendenkring, die dat allemaal doen. Ik ben daar wel ook anders mee, ik ben daar wel ook uitgestapt. Ik ben echt wel, dat is wel onderdeel van het, nou, als je nou zegt van waar ben je dan getroffen, dan denk ik, ja, ik heb wel alles gedaan om iets nieuws te creëren.

Dus ik ben ook omgegaan met ongemak. Want ik ben weleens huilend, bijna huilend van een festival weggelopen, omdat ik echt dacht van ja, ik heb hier nuchter niks te zoeken. Ik vind het niet leuk, maar hoe kan het nou dat ik dit niet leuk vind?

Dit was mijn luste, mijn leven. Anders, is gestopt met uitgaan. Maar dat was echt een belangrijk onderdeel van wie ik was.

Dus ook daardoor, langzaam, zijn mijn vrienden weggevallen en zijn nieuw mensen op het pad gekomen. Ja, dat was natuurlijk ook best een gek proces. Maar dat kan natuurlijk wel een reden zijn, dat een luisteraar die nu zit te luisteren, denkt, ja, maar luister, Alcolaat staan is één ding, maar als ik daardoor inderdaad mijn festivalletje niet meer pak of mijn vrienden kwijtraak, dat wil ik niet.

Nee, maar dit geldt niet voor iedereen, hè? Nee. Ik begeleid ook iemand die kan prima uitgaan, nu een half jaar nuchter, die heeft nog steeds z'n zelfde vrienden.

Hij denkt niet meer, dan wordt hij ook helemaal omarmd door de vriendengroep. Zo heeft iedereen z'n persoonlijke proces. Alleen waar het om gaat, en dat is misschien allemaal een les die je kan leren uit mijn proces, ik heb in de loop der jaren een leven om mij heen gecreëerd, dat heb ik zelf gedaan, waardoor ik lekker in m'n vel zit.

Dus ik ervaar weinig stress, druk en spanning, dus ik maak pauzes gedurende de dag op wat voor mij werkt. Dus daardoor zit ik de hele tijd lekker in m'n vel. Niet de hele tijd, maar zit ik over het algemeen lekker in m'n vel, waardoor ik niet hoef te verdoven.

Dus voor iedereen die denkt, ik wil niet dit, of ik wil niet dat, als jij niet bereid bent echt te kijken naar jouw leven, en vooral de kijk op jezelf, en de kijk op de mensenplaatste dingen in m'n leven, als daar niks in verandert, dan komt alcohol zo weer terug. Dus je zult moeten kijken, waar zit er, wat zit er onder het tapijt, wat zit er onder de oppervlachten waardoor ik ben gaan drinken, of wat de functie van alcohol is geworden. Als je daarmee aan de slag gaat, dan ben je de begeleiding van mij of een andere coach, en dan ga je kijken van, hé, wat werkt er dan wel en wat werkt er dan niet in mijn leven?

En ben je bereid ook offers te leven, of, ja, echt, dus daar ook de consequenties voor te nemen, en dat gaat over persoonlijk leiderschap. Dan word je de leider en de regisseur van jouw leven, ja, en als jij dan zo leeft, op jouw manier, volgens jouw voorwaarden, binnen jouw grenzen, dan heb je geen verdoving nodig, want dan is het allemaal hier, dan ben je oké met wie jij bent, en met wie je niet bent. Het is heel mooi hoe je het zegt, want in coaching zien we heel vaak dat mensen een keuze moeten maken om trouw te zijn naar zichzelf, en of dat nou inderdaad stopt met alcohol is, of grenzen stellen, of iets waarin ze zichzelf geweld aan doen.

Heel vaak doen mensen dat niet, omdat ze dan bang zijn dat ze hun werkgever of hun partner, of hun vrienden, of you name it, en dat ze daardoor afgewezen worden. Terwijl, je creëert eigenlijk je eigen hel, door mensen bij je te houden die jou dwingen om iets te doen wat niet goed voor jou is, geef je de mensen die echt jou kunnen helpen om jezelf te worden niet de kans om bij je te komen. Ja, en het is, en zo zag mijn leven er ook uit, het is heel erg extern georiënteerd.

Het is eigenlijk weg van jezelf. Maar, wat ik doe, en dat doe jij waarschijnlijk ook in jouw coaching, dat je mensen weer tot zichzelf brengt. Die ben jij.

Wat zitten in jouw verlangen, wat zitten in jouw grenzen, wat is jouw intrinsieke motivatie om elke dag op te staan? Is dat daar, applaus, bevestiging bij anderen, wat we bijna allemaal denk ik wel ergens hebben, of gaat het over dat je zelf compleet bent met wie je bent? Dat zijn hele mooie processen en trajecten.

Dat heb ik zelf doorlopen. Daar heb ik nu andere mensen bij. En als mensen het nou nog te spannend vinden om jou morgen een e-mail te sturen, dan is het boek kopen en dat lezen een goede start.

Dat kan ook. Maar het is ook heel interessant om dan te kijken, waar komt dat dan vandaan, die spanning? Wat vind je daar spannend aan?

Waar ben je bang voor? En dan kom ik weer bij dat hele mooie geticht, ben je bang om echt op te staan voor wie jij echt bent, en in jouw licht te staan? En je niet meer te conformeren aan wat anderen misschien wel van je zouden denken?

Dat zijn interessante vraagstukken. Maar aan de andere kant, kunnen we ons voorstellen dat soms mensen de eerste stap duurder voordat ze de skong hebben te wagen. Gemiddeld zijn mensen zeven tot tien jaar bezig vanaf het moment dat ze denken, ik heb een probleem met alcohol, totdat ze echt hulp gaan zoeken.

Dus wat dat betreft, is jouw weg ook wel echt een enorme sprong geweest, die je toen hebt gemaakt? Ja. Kijk, en als je nou echt denkt, eigenlijk, die eerste stap, dat is vaak een hele moeilijke, maar wel de allerbelangrijkste.

En vanaf dat moment valt het allemaal wel mee. En het gaat allemaal vanzelf. En die eerste stap is, ik heb een probleem?

Ja, ik heb een probleem en rijk uit. Mooi. Dan denk ik dat we zo een mooi balletje hebben gemaakt van dit onderwerp.

Dan ga ik de kijkers, de luisteraars nog bedanken dat ze hebben gekeken en hebben geluisterd. Als jullie nog vragen hebben, zet ze in de comments. Ik kan Koos altijd mailen en die geeft dan vast een antwoord.

Maar je kunt hem ook gewoon rechtstreeks even naderen. koosvanplaatringen.nl En dan zeg ik, tot de volgende podcast.