Leon van der Zanden: ‘Ik walgde van mezelf’

Wat gebeurt er als je steeds verder van jezelf verwijderd raakt?

In deze aflevering van de Weg van Jezelf gaat Tom Kienhuis in gesprek met Leon van der Zanden, cabaretier, spreker en coach. Leon vertelt openhartig over een periode waarin succes, blowen en de behoefte aan bevestiging hem steeds verder bij zichzelf vandaan brachten.

Totdat hij op een ochtend in de spiegel keek en dacht: waar ben ik in godsnaam mee bezig?

Het werd het begin van een lange zoektocht. Van bevestiging zoeken bij anderen en spirituele leraren tot steeds meer leren vertrouwen op zijn eigen gevoel. Leon vertelt over zelfkritiek, kwetsbaarheid, relaties, zijn zoektocht naar voorbeelden en uiteindelijk de belangrijkste afslag op zijn weg: naar binnen.

In deze aflevering ontdek je:
→ Hoe één confronterend spiegelmoment voor Leon het begin werd van verandering
→ Waarom hij jarenlang bevestiging, richting en antwoorden buiten zichzelf zocht
→ Hoe echte verbinding en kwetsbaarheid een nieuwe periode in zijn leven inluidden
→ Hoe contact maken met zijn lichaam en gevoel hem hielp zijn eigen richting te vinden

Een persoonlijk gesprek over verdwalen, jezelf opnieuw leren voelen en ontdekken dat niemand anders jouw weg voor je kan bepalen.

SOCIALS VAN DE GAST
🌐 Website: https://www.leonvanderzanden.nl/
💼 LinkedIn: https://nl.linkedin.com/in/leon-van-der-zanden
📸 Instagram: https://www.instagram.com/vanderzandenleon/

VIND ONS ONLINE: LIBERI COACHING
🎧 De Weg van jezelf is een podcast van Liberi Coaching. Wil je meer weten over mentale gezondheid, burn-out of stress?
📺 Abonneer je op ons kanaal!
🌐 Bekijk onze website: https://liberi.nl/

#wegvanjezelf #leonvanderzanden #persoonlijkegroei #zelfontwikkeling #authenticiteit #mentalegezondheid #zelfreflectie #libericoaching

Weg van Jezelf is een podcast geproduceerd door Reinoud Prins en Tom Kienhuis, oprichters van Liberi Coaching.

Transcript

[Leon van der Zanden] (1:00:00 - 1:00:43)
In deze aflevering... ...dat ik niet gekwetst kon worden als ze gingen vertrekken, of als ik vertrok. Terwijl ik aan het optreden was, had ik een ankertje gevonden in mezelf.

Soms hebben mensen het nodig om de gifbeker helemaal leeg te drinken.

[Tom Kienhuis] (1:00:50 - 1:01:15)
Welkom bij deze aflevering van de Weg van Jezelf podcast. Vandaag hebben we te gast Leon van der Zanden. Hij is coach, spreker en ik ken hem vooral als cabaretier.

Dus de hele tijd gedaan, de hele tijd geleden gedaan. En nu ga je dat weer doen. Klopt, ja.

Leuk, mis ik er nog één? Volgens mij mis ik er één. Coach, spreker.

[Leon van der Zanden] (1:01:16 - 1:01:23)
Trainer is denk ik ook wel coach. Acteur. Acteur.

Sinterklaasjournaal. Sinterklaasjournaal. Waarvan jij twijfelde of we dat mochten zeggen.

[Tom Kienhuis] (1:01:23 - 1:01:24)
Ja, dat mogen we zeggen.

[Leon van der Zanden] (1:01:24 - 1:01:26)
Denk dat de kijkers luisteraars niet meer geloven?

[Tom Kienhuis] (1:01:26 - 1:01:30)
Nee. We mogen het zeggen. Als Piet.

[Leon van der Zanden] (1:01:30 - 1:01:33)
Als Piet ben ik al 13 jaar bij Sinterklaasjournaal.

[Tom Kienhuis] (1:01:33 - 1:01:33)
Leuk.

[Leon van der Zanden] (1:01:33 - 1:01:44)
Ja, heel leuk. Een ander rolletje heb ik ook nog wel gedaan. De leraarkamer is een serie van afgelopen jaar.

Dus verschillende kleine acteursrolletjes. Maar dat is de kleinste rol van alle dingen die ik doe.

[Tom Kienhuis] (1:01:45 - 1:02:05)
Ja. Nou ja, en eigenlijk bijna in alles behalve bij de Piet. Daar kan ik dat niet echt zeggen.

Maar bijna alles wat ik van jou ken, heb jij wel wat authentiek altijd meenemen. Met je gevoel en hoe je dat weer uit. Dus daarbij dacht ik, dat lijkt me ook een geweldige gast voor deze podcast.

[Leon van der Zanden] (1:02:05 - 1:02:07)
Nou goed, dankjewel. Fijn dat ik er bij mag zijn.

[Tom Kienhuis] (1:02:08 - 1:02:12)
Ja. Dus hartstikke welkom. Maar we zijn bij jou.

Dus heel fijn dat we hier mogen zijn.

[Leon van der Zanden] (1:02:13 - 1:02:13)
Ja.

[Tom Kienhuis] (1:02:14 - 1:02:29)
En we duiken vaak gelijk die diepte in met de vraag. Is er ooit een periode geweest waarin jij weg was van jezelf? In die zin, dat je niet helemaal trouw kon zijn aan dat gevoel wat je zo hard nodig had op dat moment.

[Leon van der Zanden] (1:02:29 - 1:03:41)
Oh ja. Je had mij dit al eerder gevraagd. En toen had ik dat laatste stukje nog niet bijgeplakt.

Namelijk dat ik weg was bij een gevoel wat ik nodig had. Ik moest aan verschillende periodes denken. En eigenlijk ook een beetje aansluiten op wat we net zeiden.

Net voordat de camera's aan gingen. Misschien is de hele weg tot vandaaraan toe al een beetje weg van jezelf. En dan kom je steeds dichter bij jezelf.

Misschien is dit moment wel het dichtst bij mezelf van al die momenten ervoor. Maar waar ik meteen aan moest denken is een periode dat ik heel veel geblowd heb. En dat was toen ik net cabaretier was.

Toen was ik ook bekend aan het worden. Nou, niet net. Dus ik denk een jaar of vier, vijf.

Nee, later. Want dat was toen ik op televisie kwam op Omroep Brabant. Ja, dat was hem geweest.

Want toen was ik in Brabant heel populair. Want het was het best bekeken programma van Omroep Brabant. Dus daar keek heel veel mensen naar.

Dus ik werd opeens heel populair. Plus, ik stond op het podium. Dus mijn ego kreeg een enorme boost.

En toen dacht ik, dit gaan we helemaal beleven. Ik wilde dat helemaal tot op de laatste druppel uitmelken. Dus toen ben ik heel erg vol van mezelf geraakt.

En veel gaan blowen om maar te blijven voelen.

[Tom Kienhuis] (1:03:43 - 1:03:48)
Ja. Vol van jezelf raken en blowen om maar te blijven voelen. Blowen is toch juist een beetje weg van het gevoel?

[Leon van der Zanden] (1:03:48 - 1:05:16)
Ja, voor mij was dat dus niet zo. Toen ik ermee in aanraking kwam. Toen dacht ik, wow, nu maak ik veel dingen mee.

En ging ik weg uit mijn hoofd. Want heel veel dingen plande ik. Ik speelde heel veel, vijf, zes keer per week.

Dus het was allemaal van, ik moet dan presteren, dan presteren, dan presteren. Plus, we hadden opnames. Dat was overdag.

Dus het was heel erg vanuit hier mijn leven vormgeven. En dan blowde ik. En dan liet ik de controle, zeg maar, los.

En dan maakte ik voor allerlei dingen mee. En beleefde ik het leven meer. Ja.

Maar toen raakte ik er een beetje aan verslaafd. Want ik wilde dat heel veel beleven. En toen ging ik ook heel veel met meisjes om.

Ik val op meisjes. Dus dat vond ik heel leuk. En toen wilde ik er meer en meer van die meisjes.

Maar toen was ik met een meisje. En toen dacht ik, ik heb jou zo gepland. Jij zit zo in mijn schematje.

Ik weet al niet meer hoe het is om contact met jou te maken. Dus toen moest ik echt een paar hijsjes van een joint nemen. Een uur voordat ze kwam.

Om dat in het moment maar interessant te houden en maken voor mezelf. Toen was ik erg weg van mezelf. Ja.

Ja. Maar dan kwam ik pas later achter. Ik weet niet hoe lang dit geduurd heeft.

Maar in mijn hoofd is dat zo anderhalf à twee jaar. Best wel lang. Tot, en dat moment weet ik nu wel, dat ik in de spiegel keek.

En dacht, waar ben ik in godsnaam mee bezig? Ik heb nu dat spul nodig. Dat was ook een paniek als ik het niet had.

Want dadelijk kwam er weer een meisje. Of had ik een gesprek of een ontmoeting. En had ik het niet, hoe kon dat dan nog leuk worden?

[Tom Kienhuis] (1:05:16 - 1:05:17)
Ja.

[Leon van der Zanden] (1:05:18 - 1:05:20)
Nou, in de spiegel aan het kijken en dacht, oh man.

[Tom Kienhuis] (1:05:21 - 1:05:28)
Holy shit, wie hou ik allemaal voor de gang? En was je toen helemaal nuchter toen je in de spiegel keek? Of had je toen net eh...

Toen heb ik heel veel lopen.

[Leon van der Zanden] (1:05:29 - 1:06:01)
Toen dacht ik, jezus, wat een knap gast. Nee, nee, nee. Toen was ik nuchter.

Ja, dat was voor een ochtendmoment. En dat ik walgde van mezelf. Ik kreeg walging.

Voor de man, de jongen die ik gemaakt had. Ik voelde me heel erg schuldig naar alle dames. Maar ook andere mensen.

Maar vooral dames in dat geval. Die ik allemaal voor de gek gehouden had. Want ik voelde het helemaal niet als mezelf.

Ik was echt ver weg. Ik wist niet eens meer wat ik wilde. Wie ik nou nog leuk vond.

Want alles werd een soort van interessant door dit blauwe maar.

[Tom Kienhuis] (1:06:02 - 1:06:02)
Ja, ja.

[Leon van der Zanden] (1:06:03 - 1:06:56)
Dus ja, ik was de weg helemaal kwijt. Een tip van mij is dat je goed moet luisteren naar waar je zin hebt. Als het gaat over muziek.

Dus welke muziek heb je echt zin in? Dat zegt nou ook zoveel over je stemming. Dan heb je heel veel te vertellen.

Ik geloof dat muziek meer vertelt dan woorden. Want muziek is zo'n fijne energie. Dat raakt vaak dieper.

Maar bijvoorbeeld mijn zoontje, negen jaar. Die wilde laatst alleen maar rapmuziek. Daarvoor wilde hij weer popmuziek.

Hij wilde opeens rap. Dus ik ging met hem luisteren. En opeens kreeg ik een heel beeld waar hij nu mee bezig is.

Toen ben ik bij mezelf ook gaan kijken. Van waar heb ik nu zin in? Een lange autorit.

Wat zet ik dan op? En dat zei me echt iets over hoe ik me van binnen voelde. Dus let even op waar heb je zin in.

En luister ernaar.

[Tom Kienhuis] (1:07:03 - 1:07:11)
Want je had vast niet bij elke ontmoeting geblowd. Wat ging er dan mis als je bijvoorbeeld niet geblowd had?

[Leon van der Zanden] (1:07:12 - 1:08:23)
Ik ging heel veel denken. Ik kreeg heel veel kritiek op mezelf. Dus je moet je voorstellen...

Zelf kritiek? Ja, zelf kritiek. Dus als artiest, zeker als je op het podium staat, kijk je veel naar jezelf.

Letterlijk. Dus ik nam mezelf vaak op en ging terugkijken. Maar op een gegeven moment krijg je daar ook een sensor voor.

Dat je terwijl je aan het optreden bent, doorhebt wat je aan het doen bent. Waardoor je het nog een beetje kan aanpassen. Dus scherper dan gisteren of minder scherp dan gisteren.

Dus je hebt dat derde oog erbij. Misschien wel het vierde oog. En die werd ontzettend geactiveerd als ik niet bloode in een ontmoeting.

En dan had ik heel veel kritiek. Het is saai. Ik ben saai.

Zij is saai. Dit had veel leuker kunnen zijn als... Ja, ik doe er nu zo lachrig over.

Maar het was eigenlijk heel triest hoor. Als ik naar dat gevoel ga, man. Wat heb ik daar mezelf en anderen voor een gek lopen houden.

Dat was echt zo ver weg van mezelf. Dat was echt niet leuk. En maar fijn zijn, weet je.

Het gezellig maken. Ik had allemaal lieve woordjes. Ik kan goed babbelen.

Dat had ik toen al door. Dit is zo bijzonder. Dat heb ik nooit met iemand anders.

Fucking bullshit, jongen.

[Tom Kienhuis] (1:08:24 - 1:08:25)
Dat heb je heel vaak gezegd.

[Leon van der Zanden] (1:08:26 - 1:08:53)
Heel vaak gezegd. Op dezelfde dag soms. Helemaal niet zo iets om trots op te zijn.

Waardoor ik daarna. Je mag er nog dagelijks vragen over stellen. Maar dit wil ik er al bij vertellen.

De meesten die ik nog kende, al mijn excuses ben gaan aanbieden. Oké. Dat was ook niet handig om te doen.

Maar dat voelde als heel erg. Ik ga nu weer terug naar mezelf. En dat begint bij sorry zeggen.

Tegen alle mensen die ik voor de gek had gehouden.

[Tom Kienhuis] (1:08:54 - 1:09:04)
Dat lijkt me ook heftig inderdaad. Omdat het dan ook voor de dames in kwestie iets was. Het was dus echt allemaal niet echt.

[Leon van der Zanden] (1:09:05 - 1:09:31)
Ja. Toen kwam ik erachter dat je in verschillende realiteiten kan leven. Sommigen hadden het helemaal niet zo ervaren.

Die vonden het allemaal hartstikke leuk. Opeens ging ik nu zeggen dat dat een niet echt moment was. Anderen hadden dat niet zo ervaren.

Sommigen vonden het wel prettig dat ik dat zei. Vergaven ze me ofzo. Sommigen werden ook heel boos.

Niet dat ik er honderd gebeld heb. Nu ik dat zo zeg.

[Tom Kienhuis] (1:09:32 - 1:09:32)
Tweehonderd.

[Leon van der Zanden] (1:09:33 - 1:09:34)
Tweehonderdvijftig waren het.

[Tom Kienhuis] (1:09:34 - 1:09:34)
Nee, maar.

[Leon van der Zanden] (1:09:37 - 1:09:52)
Ja, het was in ieder geval de weg terug naar mezelf. En dat begon met ook iets. Mezelf weer een beetje profileren.

Goed praten. Het begon bij mezelf goed praten. Dus met terugwerken de kracht vond ik dat ook niet handig.

Ik snap mijn stap wel. En het was ook met de beste bedoelingen.

[Tom Kienhuis] (1:09:52 - 1:09:52)
Ja.

[Leon van der Zanden] (1:09:53 - 1:10:00)
Maar ja, dat waren niet zulke handige stappen. Maar ik was op weg naar authenticiteit. Wie ben ik nou echt?

[Tom Kienhuis] (1:10:00 - 1:10:08)
Ja. En was dit dan na Olifant de Doders? Tijdens.

Tijdens. Ja. Ja ja.

[Leon van der Zanden] (1:10:10 - 1:10:13)
En dat is 2006 tot 2010 geweest ongeveer.

[Tom Kienhuis] (1:10:13 - 1:10:28)
Ja. Ja. Jeetje.

Want dus als je niet bloodde, dan zat je veel in je hoofd. Veel kritiek. Ja.

En als je dus wel bloodde, dan zat je minder in je hoofd. Kon je je meer voelen?

[Leon van der Zanden] (1:10:28 - 1:10:31)
Ja. Wat ik dan denk dat echt gevoel was.

[Tom Kienhuis] (1:10:31 - 1:10:31)
Ja.

[Leon van der Zanden] (1:10:31 - 1:10:36)
Maar dan verraste het leven me meer weet je wel. Dan was er gewoon minder controle vanuit mezelf.

[Tom Kienhuis] (1:10:36 - 1:10:36)
Ja.

[Leon van der Zanden] (1:10:37 - 1:10:38)
Ja. En dan ervaarde ik meer leven.

[Tom Kienhuis] (1:10:41 - 1:10:44)
En nu heb je net van tevoren even...

[Leon van der Zanden] (1:10:44 - 1:11:09)
Ik heb net even geblood. En ik vind het fantastisch. Ik vind jou zo bijzonder.

En nee, al heel lang niet meer. Maar het is ook niet dat ik het af zweer. Maar ik heb het echt niet meer nodig.

Ik heb er geen verlangen meer naar. Maar wat is het? Ik denk een half jaar geleden met een van mijn twee beste vrienden.

Ik heb twee beste vrienden. Die woont in Amsterdam. En toen zeiden we allebei.

Zullen we weer eens een keer? Ja. En dat vond ik heel leuk.

[Tom Kienhuis] (1:11:09 - 1:11:09)
Oké.

[Leon van der Zanden] (1:11:09 - 1:11:21)
En dan komt er zo'n klein laagje bij. Dat we allebei in een lachkick schieten of zo. Dus ja.

Maar dan was het echt zo van. Oh het lijkt me leuk. En daarna had ik helemaal geen zin meer in.

En nee.

[Tom Kienhuis] (1:11:22 - 1:11:46)
Maar dan zullen er een heleboel mensen kijken. Luisteren. Die denken van.

Ik doe ook iets. Met drugs. Softdrugs.

Drank. Om het dingen leuker te maken. Ja.

Hoe is je dat gelukt dan? Om daar. Hoe precies?

Want dat systeem zet je niet zomaar uit. Van oh dan doen we dat. Zelfkritiek doen we weg.

[Leon van der Zanden] (1:11:46 - 1:12:00)
Ja. Nee dat klopt. Ja.

Maar als eerste kan ik zeggen hoe het bij mij werkt. En dat zou misschien voor de mensen die thuis ook. Thuis.

Die dit luisteren en denken. Goh ik worstel daarmee bijvoorbeeld.

[Tom Kienhuis] (1:12:00 - 1:12:00)
Ja.

[Leon van der Zanden] (1:12:00 - 1:12:27)
Ik moest echt op het punt komen van walging. Dus tot dat punt. Als iemand tegen mij zei.

Dat moet je minder doen. Zei ik flikker op. Dat bepaal ik zelf wel.

Ja. Dus tot ik in mezelf de noodzaak voelde. Oké maar dit moet anders.

Toen had ik ook alle kracht. Ja. Om het af te gaan zweren.

Ja. In mijn hoofd zit cold turkey. Dus dat ik gewoon gestopt ben.

Klaar. Shit weggegooid ook. En niet meer gedaan.

Maar dat weet ik niet meer zeker. Want dat is al even geleden.

[Tom Kienhuis] (1:12:28 - 1:12:28)
Ja.

[Leon van der Zanden] (1:12:28 - 1:14:21)
Maar ik weet wel dat ik bij alles dacht van. Nee. Ik wil niet meer walgen van mezelf.

Dus ik had een heel goed referentie. Wat ik niet meer wilde. Ja.

Dus dat was heel fijn om steeds aan het terug te denken. Ja maar dan ben ik weer die gast. Oké dan stop ik wel.

Toen was ik op stap. En dan kwam er weer een jointje voorbij. En toen dacht ik.

Nou dan ben ik eigenlijk die gast. Ja. Dus dat was voor mij makkelijker om dat af te zweren.

Verder zweer ik het. Ben ik geen tegenstander. Dus ik vind het echt wel een leuk middeltje.

Ja. Ook omdat het natuurlijk is vind ik het wel. Ik weet niet.

Vriendelijker dan dat je chemische troep gaat nemen. Of ja het is niet meteen troep. Maar chemische spullen gaat nemen.

Ik wil niet te veel mensen daarin dingen afzweren. Dus ik snap heel goed dat je gaat spelen met je bewustzijn. Je bent mens.

Dat je wil dat ontdekken. En die middelen zijn er. En in Nederland kunnen we daar redelijk goed aankomen.

Makkelijk aankomen. En dat is bijna legaal ook nog soms. Dus dat spel snap ik helemaal.

En het moment dat het spannend wordt. Als je je bewustzijn. Als je dan daar gaat verlangen om je bewustzijn.

Een beetje te verruimen op een verdoezelende manier eigenlijk. Je denkt dat het verruimend is. Maar eigenlijk verdoezel je jezelf.

Een collega comedian van mij. Wie het namelijk niet zal noemen. Maar die had ook zo'n blowperiode.

Die zei toen ik stopte. Was het net alsof ik een natte handdoek van mijn hoofd af haalde. En de wereld opeens heel anders ging waarnemen.

Dat vond ik een prachtig beeld. Een natte handdoek er vanaf. Dus dat begrijp ik ook wel.

Dus daar zit het kantelpunt. Als je voelt het leven wordt een soort gedemd. Omdat ik steeds maar in die andere realiteit ben.

En niet in de hier en nu. Ja dat zou een moment zijn. Dus ja mijn advies is wacht tot dat moment.

Dat je voelt van. Hé ik wil het echt niet meer. Dan heb je ook echt alle kracht intern.

Innerlijke kracht. En dan kun je daar een andere weg in gaan vinden.

[Tom Kienhuis] (1:14:21 - 1:14:21)
Ja.

[Leon van der Zanden] (1:14:22 - 1:14:23)
Ja.

[Tom Kienhuis] (1:14:23 - 1:14:30)
Dus als mensen zeiden van. Hé dat moet je minder doen. Dan was het in eerste instantie.

Een aanzet om nog meer. Of dan moet je met je eigen handdoek.

[Leon van der Zanden] (1:14:31 - 1:15:18)
Ik had ook wel redelijk veel ja knikkers om me heen verzameld. Dus eigenlijk zei niemand dat zo. Ja ik had echt iets gecreëerd.

Waardoor ik een hele bijzondere jongen was. Maar heel ver weg van mezelf. Maar ik had allemaal ja.

Allemaal lieve mensen die mij allemaal heel tof vonden. Dus ik had ook weinig weerwoord. En ja.

En je moet ook bedenken het leven van een cabaretier. Zeker als jonge cabaretier. In een tijd dat het heel populair was.

Alles draaide ook om mij. Dus ik had een regisseur die draaide om mij. Een technicus.

Een tourmanager. Die reisde met me mee. Ik had een chauffeur.

Iemand op kantoor. Dus ik had als vijf mensen. Alleen maar voor mij.

Nou toen nodig. Want ik moest ook ergens vandaan komen. Omdat allemaal mezelf een toffe gast te gaan vinden.

Maar ook helemaal doorgeschoten. Ja.

[Tom Kienhuis] (1:15:19 - 1:15:23)
Die hebben allemaal een dubbele agenda. Omdat ze ook wat van jou willen.

[Leon van der Zanden] (1:15:23 - 1:15:25)
En baat hebben bij dat ik mijn werk blijf doen.

[Tom Kienhuis] (1:15:27 - 1:15:35)
Nou ja. Michael Jackson is ook zo iemand. Die veel mensen om zich heen had.

Die ook dubbele agenda's en baat hadden. Ja.

[Leon van der Zanden] (1:15:36 - 1:15:42)
Dan wordt het moeilijk. Omdat je steeds goed kan voelen. Wat is iemand zijn intentie bij mij?

Wat komt hij doen?

[Tom Kienhuis] (1:15:44 - 1:15:52)
Ja. Wauw. Wat fijn dat je zo'n moment had in die spiegel dan.

Ja. Is dat iets waar je vaak aan terugdenkt? Of is dat iets...

Nee.

[Leon van der Zanden] (1:15:53 - 1:15:58)
Denk ik niet meer vaak aan terug. Nee. Maar wel goed.

Nu je het weer noemt. Denk ik wel een goed moment.

[Tom Kienhuis] (1:16:00 - 1:16:14)
En is Blouwe dan het enige geweest. Waarin je dus denkt. Dat heeft mij heel erg...

Toen was ik weg van mezelf. Want soms. Als je ergens mee stopt.

Dan komt er iets anders. Wat ook een beetje dezelfde werking zou kunnen hebben.

[Leon van der Zanden] (1:16:14 - 1:17:09)
Ja. Zeker. Ik heb er eentje ervoor.

En eentje erna. Moet jij maar kijken welke jij het interessant vindt. Die ervoor is de Pinkstergemeente geweest.

Dat is er wel ruim voor geweest. Dat is van mijn 8e tot mijn 16e, 17e geweest. Was behoorlijk ver weg bij mezelf.

Oké. En die daarna is eigenlijk. Daarom lijken ze wel een beetje.

Ook spirituele werelden. Dus toen ben ik me best wel gaan verliezen in andere. Ja, alle werelden die mij vertelden dat ik toch een heel bijzondere ziel was.

Toen ging ik het daar vandaan halen. Oké. Dat was al wel ietsjes dichter bij mezelf dan bij Blouwe.

Om even minder de popster in mijn eigen videoclip te zijn. Ja. Maar nog steeds als ik terugkijk denk ik.

Ja, ging ik daar weer goeroes. Ging ik daar weer iets buiten mezelf zoeken. Om mezelf aan op te hangen.

[Tom Kienhuis] (1:17:10 - 1:17:23)
Maar had het dan ook hetzelfde. Bijvoorbeeld nemen we nou die tweede. Van in de spirituele wereld dingen zoeken.

Had het daar hetzelfde effect. Van minder zelfkritiek. En meer in het voelen.

[Leon van der Zanden] (1:17:26 - 1:18:37)
Nee, nee. Dat had wel een iets ander effect. Het was meer.

Even kijken hoe ik dat dan goed verwoord. De maatstaf legde ik buiten mezelf. Dus bij dat Blouwe weet ik even niet waar de maatstaf daar lag.

Maar ik weet in ieder geval dat ik bezig was met. Eigenlijk mijn grote zoektocht is. Ben ik een goed mens?

Doe ik dit leven goed? En door te Blouwe voelde het heel goed. Dat was niet meteen moreel goed.

Maar ik voelde me wel goed. Ik voelde me een leuke jongen en ik had lol en zo. En hoe ik daarna in die spirituele werelden mezelf goed ging vinden.

Is door theorieën toe te eigenen. Waarin stond, waaruit bleek. Dat ik een ziel was.

Dat ik op aarde iets goeds was. En misschien wel een engel was. En misschien wel.

Nou dat was allemaal heerlijk weet je wel. Om daar maar aan te laven. Dus dat was ook weer mezelf goed voelen.

Dus in die zin zijn ze vergelijkbaar. Maar wel. Ik weet even niet precies hoe die vergelijking verder afloopt.

Maar ik weet dat ik daar wel meesters heb gezocht. Allemaal iets buiten mezelf. Die mij ging vertellen dat ik goed bezig was als mens.

Goed aan het leven was. Ik heb een tijd een karate coach gehad.

[Tom Kienhuis] (1:18:37 - 1:18:40)
Ja, daar moest ik aan denken. Maar dat is nog niet zo heel lang geleden toch?

[Leon van der Zanden] (1:18:40 - 1:19:20)
Nee, dat was ook een beetje na het Blouwe denk ik. Weet ik even niet precies. Maar dat heeft in die periode gespeeld.

Ook vier jaar, drieënhalf à vier jaar. Dat was echt het sensai. En die sensai vertelde mij.

Nu doe je het goed en nu doe je het niet goed. Qua eten, qua slapen, qua schrijven. Qua contact met andere mensen.

Mijn hele leven was bepaald. Maar ik heb nog meer meesters. Nog meer leraren die mij gingen vertellen of ik het goed deed of niet.

En dat is ook weg bij mezelf. Niet de meester of de maatstaf in mezelf vinden. Hoe voelt het voor mij?

Ik wist dat gevoel ook niet te vinden. Wist het gewoon niet.

[Tom Kienhuis] (1:19:20 - 1:19:34)
Maar dat is denk ik voor heel velen. Ook voor mezelf is dat wel herkenbaar. Dat je helemaal in het opgroeien en in het adolescentie.

Je zoekt naar mensen die een voorbeeldrol kunnen zijn. En je zoekt naar mensen die het beter weten.

[Leon van der Zanden] (1:19:35 - 1:20:25)
Ja. Die het al gedaan hebben. En die jou kunnen vertellen of je het goed doet.

Misschien wel, we hadden net een kort gesprek. Ook een vader. We waren vooral mannen.

Eén vrouw zat er wel tussen. Maar vooral mannen. Omdat ik ook helemaal niet wist hoe goed man moest zijn.

Mijn vader was vanaf mijn zevende uit beeld. Of in ieder geval was het meer een oom geworden. Want hij woonde ergens anders.

Gescheiden van mijn moeder. En één keer in de twee weken mocht ik daar een feestweekendje beleven. Dus dat was ook weinig opvoeding en veel frikandellen speciaal.

Wat heel lekker was. Dus als vader een sturende rol was hij dan niet zoveel. Dus dat ging ik daarna zoeken bij die sensai.

En bij spirituele mannen. Ik moest ja en nee. Wat is goed en wat is niet goed.

Weet je wel. Dat. Ontzettend daar op zoek geweest.

[Tom Kienhuis] (1:20:27 - 1:20:30)
Oké. En heb je dat gevonden?

[Leon van der Zanden] (1:20:30 - 1:21:01)
Voor een heel groot deel wel. Nu voelt het niet meer dat ik een meester heb of nodig heb. Ik volg wel een cursus en die autoriteit accepteer ik.

Maar wel op mijn grond. Dit wil ik bij je leren en dit niet meer. Het voelt heel anders.

Ik ben niet meer zo afhankelijk. Want ik was heel erg afhankelijk. Ja, ik was echt heel erg afhankelijk.

Wat was ik afhankelijk. Ja? Ja.

Dus als zij zeiden dat het niet goed was? Dan voelde ik me niet goed over mezelf.

[Tom Kienhuis] (1:21:06 - 1:21:30)
Heb je nou zelf ook lichamelijke klachten of mentale klachten? En wil je wat meer richting over hoe het ervoor staat? Ga dan naar de site library.nl. Doe daar de burn-out test. En dan weet je snel hoe het ervoor staat. En dat heb je nooit anders ervaren? Nooit dat iemand zei dit is niet goed?

Dat je dacht, dat zegt hij nu wel.

[Leon van der Zanden] (1:21:31 - 1:22:52)
Ik denk het wel. Maar dan luisterde ik niet naar. Oké.

Eén moment van mijn sensei weet ik nog. Dat hij een schema voor mij had gemaakt. En dat was acht uur schrijven op een dag.

En mijn nieuwe voorstelling. Dus dat was de derde dag die week dat ik acht uur moest schrijven. En ik boeg eronder aan.

Ik had én geen inspiratie én geen zin. Toen ben ik schoenen gaan halen. Nieuwe sneakers.

Ik hou heel erg van sneakers. Helemaal tegen de planning in. Stiekem.

Er was helemaal niemand die mij in de gaten hield. Ik moest gewoon later zeggen of ik geschreven had of niet. Dus ik heb naar de stad sneakers gehaald.

Ik was niet eens blij met ze. Maar het hele idee dat ik dat maar ging doen. Nou, dan later op de biecht moeten, weet je wel.

En toen zei hij van ja, dat is niet handig. Hij was ook niet boos of zo. Misschien is dat toch erger, hè?

Was hij maar boos. Als een soort van teleurgesteld. Ja, ja.

Ja. En toen legde hij het bij mij neer hoe ik dit nu ging oplossen. Het was een lieve man, hè.

Ik hou nog steeds van hem. Ook al heb ik geen contact meer met hem. Ook de beste intenties.

Maar dat was wel het stemmetje die in mij zei. Hé, we gaan helemaal niet schrijven vandaag. Ik ga iets anders doen.

Ik wil vrij zijn. Maar ja, toen luisterde ik er wel naar. Maar daarna gaf ik mezelf weer erg op mijn kop.

Voor mijn impulsen die dan weer mij hadden gedreven. Tot geen gedisciplineerde jongen zijn. Ja.

[Tom Kienhuis] (1:22:52 - 1:22:57)
Doen we ook denken aan een voorbeeld van die Sensei. Want volgens mij moest je ook een keer zwemmen.

[Leon van der Zanden] (1:22:57 - 1:22:57)
Ja.

[Tom Kienhuis] (1:22:58 - 1:23:32)
Onder water. En een heel mooi voorbeeld. Mijn hoop kwam alleen niet uit.

Want jij vertelde van je moest onder water zoveel mogelijk zwemmen. En dat hij op het laatste moment tegen jou zei... Geniet ervan.

Ja. En dat je toen nog meer onder water kon zwemmen dan daarvoor. En toen had ik zo gehoopt dat je bij genieten van...

Dat je iets heel anders was gaan doen onder water. Dat je gewoon helemaal de andere kant op was gegaan. Omdat je er zo van had.

Want nu leek het nog alsof er een soort van prestatie uiteinde was.

[Leon van der Zanden] (1:23:32 - 1:26:32)
Maar minder mee bezig. Dus even het kader schetsen voor de luisteraars die dat filmpje niet hebben gezien. Want jij hebt het uit een filmpje denk ik.

Ja. Dat ik het verteld heb. Ik was bij die Sensei.

En een van de proeven van die Sensei... Met een hele groep waren we allemaal met vechtsporters. Kyokushin Karate deden wij.

Dat gingen we een weekend lang. Misschien wel langer. Ik denk vier dagen.

Zonder telefoon. Met elkaar. Allemaal proeven doen.

En de meeste proeven. Mijn eindproef was. Snachts.

In een sauna complex. In je karatepak. Op drie verschillende vlakken.

Namelijk in het zwembad. In het stoombad. En in de sauna.

Jezelf steeds. Je grens verleggen. Dus in de sauna was het onder andere in je pak.

Wat zeiknat was. Je kwam net uit het zwembad of wat dan ook. Je moest bijvoorbeeld blijven stoten.

Op tachtig graden. En hij keek dan in je ogen. Of jij er nog was.

En als je er nog was zei hij. Nog even doorgaan. Als je er niet meer was.

Moest je eruit. En de doel was. En van Kyokushin sowieso.

Die hele filosofie is. Altijd je grens opzoeken. En eroverheen.

Dan pas kom je bij echt leven uit. Dat is die filosofie. Komt uit Japan.

Kun je je er iets bij voorstellen. Dat dat zo werkt. En voor mij werkte dat toen best wel goed.

Want ik zocht heel erg naar mijn eigen grenzen. En in het zwembad was het zo. Dan moest je in je pak.

Onder water. De andere kant aantikken. Terug zwemmen.

De andere kant weer aantikken. En daar kon je een persoonlijk recordje in leggen. En dat ging de hele nacht door.

Dus we zijn wel vijf keer langs dat zwembad gekomen. En dan herinnerde hij jou aan. Drie keer was jouw record.

We gaan voor vier. Maar ja, was ondertussen alweer een uur later. En dus kijk kapot.

En nog natter. En wat blauwer. Nou en toen waren we klaar.

Iedereen had alles gedaan. En toen kwam de vraag. Wil je nog een keer?

Nou onder andere bij mij. Stak mijn hand op jij. Ik wil dat zwembad nog een keer doen.

Hij nam mij mee. En ik weet hem nog goed. Dat heb ik ook geschilderd.

Verteld in het verhaal. Hij had ontbloot bovenlijf. Dat deed hij anders nooit.

Want dat was hetgeen. Hij pochte niet met zijn lijf of met zijn discipline. Maar hij was het wel helemaal.

Mooie Kyokushin tatoeage op zijn hart. Die zag ik toen ook duidelijk. Stond hij aan de rand.

Toen zei hij. Wil je deze nog een keer doen? Is goed.

Toen zei ik. Heb ik één opdracht voor jou. En ik dacht dat de opdracht zou komen.

We gaan voor acht. Of voor negen. Ik ga ervan genieten.

Zei hij. Ik stond helemaal in vechtmodus. En ik ontspannen.

En ik dacht. Oké. En toen ging ik onder water.

En toen ben ik niet dat gaan doen wat jij zei. Andere dingen. Maar de belevenis werd minder wedstrijd.

Dus dat aantikken. Ik voelde die muur. Ik kan het nog voelen.

Tak. En draaien. En ik voelde water door mijn vingers.

De dikte van het water. Dus ik ging opeens niet meer in. Eén.

Twee. Drie. Tot en met acht.

Ik ging gewoon dat water voelen. En die belevenis voelen. En toen kwam ik boven water.

En bleek het er. Weet ik even niet. Acht te zijn of zo.

Meer dan. Veel meer dan de vorige keer.

[Tom Kienhuis] (1:26:33 - 1:26:33)
Ja.

[Leon van der Zanden] (1:26:33 - 1:26:46)
En toen stond hij daar zo. Te applaudisseren. Dus ja.

Dat was heel erg een genietmomentje. Ja. Heel erg.

Ik weet niet meer wat de oorspronkelijke vraag was. Waarom we aan dit verhaal zijn begonnen.

[Tom Kienhuis] (1:26:47 - 1:26:51)
Nou ja. Je begon over deze centcijfer. En daar moest ik hier aan denken.

[Leon van der Zanden] (1:26:52 - 1:27:05)
Een meester. Weer een meester bij mezelf. Maar daar heb ik veel van geleerd.

Ja. Sowieso van al die leraren heb ik veel geleerd. Ja.

Dus ik denk niet dat ik zonder ze was gekomen tot waar ik nu ben.

[Tom Kienhuis] (1:27:05 - 1:27:05)
Nee.

[Leon van der Zanden] (1:27:05 - 1:27:06)
Ik ben heel blij met waar ik nu ben.

[Tom Kienhuis] (1:27:06 - 1:27:07)
Ja.

[Leon van der Zanden] (1:27:07 - 1:27:07)
Ja.

[Tom Kienhuis] (1:27:08 - 1:27:09)
Mooi.

[Leon van der Zanden] (1:27:09 - 1:27:10)
Met de Pinkstergemeente.

[Tom Kienhuis] (1:27:10 - 1:27:16)
Ja? Ja. Wat kun je daar iets over zeggen dan?

Wat is daar helpend in geweest?

[Leon van der Zanden] (1:27:17 - 1:27:59)
De hele idee dat er meer is buiten mijzelf. En de belevenis van dat soort collectief bewust. Je moet je voorstellen.

Zo'n Pinkstergemeente dienst is met in mijn hoofd tweehonderd mensen. Die allemaal zo staan. In de heer.

En dat was een concert. Je hebt laatst weer een concert meegemaakt. Maar dat was een concert avant la lettre.

Avant mijn lettre in ieder geval. Ik was zeven of acht. Ik kwam opeens in een collectief sfeertje.

En ik verstoelde wat dat met me deed. En er was een god. En die god zat in ons.

Dus het heeft een heel metafysisch bewustzijn in mij geopend. Dat er meer is dan alleen ik. En mijn lijfje en de dagelijkse zorgen.

[Tom Kienhuis] (1:27:59 - 1:28:02)
En wie nam je daar mee naartoe? Mijn moeder. Je moeder eigenlijk.

[Leon van der Zanden] (1:28:03 - 1:28:33)
Ja. Mijn moeder nam mij daar mee naartoe. Dus dat heeft wel echt wat dingen geopend.

Het was niet zo'n handige constructie. Want het werd alleen maar gevoed door angst. Ik moest daar komen en ik moest dat doen.

Want anders zou de duivel mij pakken. Dus dat was niet zo handig. Dus dat heb ik er ook aan overgehouden.

En wat minder leuk is. Maar het goede was, wat ik je net zei. Die verbinding met iets hemels en met elkaar.

Dat was eigenlijk heel mooi. Ja. Ja, dat vond ik eigenlijk heel mooi.

[Tom Kienhuis] (1:28:34 - 1:28:36)
Nou, mooi dat je daar ook zo op terug kan kijken.

[Leon van der Zanden] (1:28:36 - 1:28:36)
Ja.

[Tom Kienhuis] (1:28:39 - 1:28:57)
De tweede interpretatie van Weg van Jezelf. En misschien, ik weet niet, de dingen terugkijkend wat mooi was. Is op welke manier ben je weg van jezelf?

In de zin dat je trots op jezelf of tevreden met jezelf? Ja.

[Leon van der Zanden] (1:28:59 - 1:30:22)
Nou, ik ben wel trots. Ik ben wel trots op de stappen die ik heb durven zetten. Dus ook weggaan bij de Pinkstergemeente.

Weggaan bij die Sensai. Maar ook ja zeggen tegen de Sensai. Dus ik ben het wel aangegaan.

Ik heb het echt doorleefd. Jij noemde net, voordat we de camera aanzetten, Olifanten Dode. Dat is een televisieprogramma van Pompel Brabant.

Samen met Merlijn. En ik was de voeljongen. En hij was meer de rationele jongen.

Dat was ook onze rolverdeling, bewust. En als ik die serie nog wel eens terugzie, af en toe zo'n aflevering. Dan zie ik dat ik vol ga.

Dus ik ging boksen met iemand. Ik kreeg een leverstoot. Dat ging echt neer.

Dat heeft me echt een kwartier gekost. Ik heb meegedaan met larpen in het bos. Met elf oren op.

Drugs gaan gebruiken. Ik ben wel vol gaan leven. En daar ben ik trots op.

Ik heb me niet ingehouden, achtergehouden. Ik heb onhandige keuzes gemaakt. Niet de verkeerde, want bij dat moment paste ze.

Maar ik ben wel vol gegaan. En dat vind ik heel tof. Dat ik denk, ja, ik heb dit leven nu.

Dan ga ik ook uithalen wat er in mij zit om eruit te halen. Ik ga het aan. Daar ben ik heel trots op.

En nog steeds, want ik heb nog zat te leren. En dat ga ik wel weer aan. Ik blijf mezelf vernieuwen en uitdagen en groeien.

[Tom Kienhuis] (1:30:23 - 1:30:27)
En het vol aangaan, is dat iets wat bij jou als persoon past? Dat volle bak?

[Leon van der Zanden] (1:30:28 - 1:32:24)
Ik denk het wel, ja. Je noemde net Michael Jackson. Dat is echt een van mijn eerste engelen geweest.

Zeg maar mijn goeroes. Als je hem ziet performen. Ik heb hem ooit live mogen zien performen.

My God, alles. Die man geeft alles. Zweet, bloed, devotie.

Die staat helemaal aan. Die hihi's. Die ontspruiten aan zijn overdaad en energie die eruit moet op dat moment.

Zijn dansen. Toen dacht ik, het is of dit, of ik ga helemaal niks doen. Al het ander vind ik gewoon slap.

Zeker artiesten, dat is mijn vak. Als ik artiesten zie die zich inhouden. Dan denk ik, doe het.

Of chick. We hebben geld betaald. We zijn van huis gekomen.

We zijn hier komen zitten. Voor jou. En jij geeft de helft of drie kwart.

Wat doe je nou man? We zijn er toch? Maak dan contact.

Ga het aan. Durf jezelf te vernieuwen. Wat dat betreft.

Durf die grens op te zoeken. Durf erover heen. Ik weet niet of dat altijd nodig is.

Durf met ons die verbinding aan te gaan. Dat betekent dat je uit je comfortzone moet. Het aan moet gaan.

Anders is het geen verbinding. Dan doe ik gewoon mijn eigen rol die ik al bedacht had. Dan boei jij mij niet.

Dus ja, dat aangaan past bij mij. Helemaal. Nog een tip die ik heb overgehouden aan mijn dochter.

Mijn dochter houdt heel erg van dansjes doen. Dus TikTok en allerlei dingetjes. Alleen maar te dansen.

Maar ik zag dus, toen ik goed naar haar keek, dat zij een rotgevoel van school door een dansje kon kwijtraken. Dat deed mij denken aan een hond die af en toe... en dan weer door kan.

Dat doet zij met een dansje. Dus toen dacht ik. Ik wil eigenlijk ook wel eens gevoelens er even uit bewegen.

En dan kan ik daarna weer fris door. Dus veel dansen.

[Tom Kienhuis] (1:32:31 - 1:32:38)
En is het dan, want je zegt... op de keuzes die ik heb gemaakt. Daar ben ik trots op.

Dat aangaan. Is er dan nog eentje die eruit springt waarvan je zegt.

[Leon van der Zanden] (1:32:39 - 1:34:07)
Ja, de keuze voor mijn vrouw. Ja. Na al die meisjes.

Ook vrouwen zaten erbij. Maar na al die oneerlijke rolverdelingen, want ik was niet kwetsbaar en verbindbaar. Ben ik op een gegeven moment voor een vrouw gegaan met al twee kinderen.

Ik wilde altijd al kinderen. Maar het liefst van mezelf. Maar ik voelde.

Dit is goed voor mij om te doen. Die vrouw is goed. Terwijl ik echt ook bang voor haar was.

En die kinderen zijn goed. Nog niet wetende waar ik aan vast begonnen. Maar ik dacht.

Het voelt goed om te gaan doen. Daar ja tegen gezegd. Ik weet ook nog wanneer dat was.

Hoe ik toen in de spiegel keek. Die periode kan ik me nog goed terughalen. Ik kan me nog goed voelen.

En die keuze. Dat heeft de nieuwe periode van mijn leven echt ingeluid. Maar toen ben ik de echte verbinding aangegaan.

Heel kwetsbaar. Heel diep. En hebben we besloten om zelf kinderen te maken.

Dat is ook baanbrekend. Of hoe zeg je dat? Levensbrekend.

Life changing. Dat heb ik ook in mijn voorstelling verwerkt. Mijn eerste kind in mijn hand houden.

De wereld spleet open voor me. Dus ja. Daar zat die keuze aan vooraf.

Die verbinding die ik daar gemaakt heb. Nog steeds. Want ik ben ook met haar getrouwd.

Nu dertien jaar zijn wij samen. Die springt wel echt hard.

[Tom Kienhuis] (1:34:08 - 1:34:18)
En je zei. Ik was ook bang voor haar. En mijn eerste invulling is dan.

Juist naar wat je eerder vertelde. Was het dan angst voor de verbinding? Voor het echte?

[Leon van der Zanden] (1:34:19 - 1:35:22)
Ja. Had ik toen waarschijnlijk niet zo genoemd. Ook angst.

Zij was echt wel een vrouwvrouw. Dus met alle respect. Maar de dames daarvoor waren wat meer meisjes.

Dus ik zorgde er ook voor dat ze een beetje fan van mij werden. Niet allemaal. Er zijn ook wel wat meer gelijkwaardige relaties in geweest.

Maar vaak zocht ik het veiliger op. Dat ik niet gekwetst kon worden als ze gingen vertrekken. Of als ik vertrok.

Dan wilde ik geen pijnen voelen. Met deze vrouw wist ik. Als we dit gaan stoppen op welke reden ook.

Dan ga ik heel veel pijn voelen. Daar was ik bang voor. En zij is ook echt een vrouwvrouw.

Nog steeds. Met al haar nukken en geloe. Oh man.

Ik weet niet hoeveel tijd we in de podcast hebben. Jeetje mina. Dat is echt een project.

En dat vind ik ook spannend. Want ik weet niet goed hoe ik daarmee om moet gaan. Steeds beter.

Maar ze verrast me nog steeds. En dan weet ik het echt niet. Dat is niet veilig.

[Tom Kienhuis] (1:35:22 - 1:35:24)
Je had een moeder. Een zus.

[Leon van der Zanden] (1:35:24 - 1:35:28)
Ja. Een kat. Wat ook een poes was.

[Tom Kienhuis] (1:35:29 - 1:35:33)
Maar je had wel voorbeeldrollen. Van hoe vrouwen ook kunnen zijn.

[Leon van der Zanden] (1:35:33 - 1:35:54)
Dit was next level. Plus als je je op amoureuze manier aan verbindt. Dat is natuurlijk anders.

Mijn zus is mijn zus. Die was ook zeven jaar oud. Dus daar had ik op een andere manier last van.

Mijn moeder was mijn moeder. Maar amoureus. Gelijkwaardig.

We gaan samen een gezin stichten. Dat is wel echt heavy shit. Het voelde voor mij als heavy shit.

[Tom Kienhuis] (1:35:55 - 1:35:56)
Voor mij ook.

[Leon van der Zanden] (1:35:58 - 1:35:59)
Ben je ook verbonden met mijn vrouw?

[Tom Kienhuis] (1:36:00 - 1:36:00)
Met mijn vrouw.

[Leon van der Zanden] (1:36:01 - 1:36:07)
Gelukkig. Dat is wel een grote keuze. Zeker.

Hoe lang geleden was dat voor jou?

[Tom Kienhuis] (1:36:07 - 1:36:22)
In 2010 zijn we getrouwd. We hebben eerst al in 2001 een jaar relatie gehad. Toen in 2003.

Sinds nu. Dat is echt al wel heel lang. 23 jaar.

[Leon van der Zanden] (1:36:22 - 1:36:28)
Dat is 33 jaar. We spreken met een ervaren verbinder.

[Tom Kienhuis] (1:36:29 - 1:37:23)
Ja. Misschien één grappige anekdote daar. Ik had al gepland dat ik haar ten huwelijk zou vragen.

Ik had al een hotelkamer met een suite. Dat ik daar van tevoren zelf naartoe zou gaan. Met allemaal roze blaadjes.

In diezelfde week dat ik alles al had voorbereid. Ze zei tegen mij in de auto. Een collega van mij gaat trouwen.

Ik moet er niet aan denken. In ieder geval de eerste tien jaar sowieso niet. Ik ga haar dus binnen een week vragen.

Uiteindelijk heeft ze het niet gelijk. Na een kwartier of zo. Ze heeft een collega gebeld.

Ze was echt wel overdonderd. Ook wel weer mooi. Heel mooi ja.

Ja. Ja. Ja.

Dan ben ik in mijn eigen aanzoek verzeild geraakt.

[Leon van der Zanden] (1:37:23 - 1:37:24)
Wat heel mooi is.

[Tom Kienhuis] (1:37:26 - 1:37:41)
Dat zegt natuurlijk. Dat is mijn weg van mijzelf. Maar de weg van jezelf.

De laatste interpretatie daarvan. Gaat over. Welke weg heb jij afgelegd in je leven.

Waar anderen wat van kunnen leren. Dus dat is eigenlijk die laatste.

[Leon van der Zanden] (1:37:42 - 1:37:44)
Weg van jezelf. In het weg van jezelf.

[Tom Kienhuis] (1:37:46 - 1:37:58)
Wat wil je daaruit pikken? Als je terugkijkt op je leven. Ga je boven hangen.

Kijken. Wat popt er dan in je op? Waarvan je zegt.

Dat is wel iets heel moois.

[Leon van der Zanden] (1:38:03 - 1:39:40)
Wat in me oppopt. Is de weg naar binnen. Dus het moment dat ik vanuit.

Wegging van buiten. Mezelf allemaal dingen zoeken naar binnen. Dat is heel breed.

Interpretabel. Maar voor mij was het wel. Toen ik in contact kwam met familieopstellingen.

Wat je ook kent. Dus naar binnen moeten. Gaan onderzoeken.

Gaan voelen. Dat is de belangrijkste afslag. Op mijn weg geweest.

Daar kom je heel veel tegen. Heel veel dingen die er nog liggen. Die je kan opruimen.

Heel veel nieuwe dingen. Heel veel leraarschap. In jezelf.

In plaats van buiten jezelf. Dat is begonnen. Bij het maken van mijn vierde.

Voorstelling was dat. Toen repeteerde ik. Op de locatie waar ik nu nog steeds.

Af en toe. Lessevollig. Die man die daar de toko beheerde.

Die repetitieruimte beheerde. Die kwam thee brengen. En die bracht mij in contact.

Met mijn lijf. Als middel. Om te voelen.

Hoe ik ben. Op dat moment. Dus eerst dacht ik.

Dat doe ik met mijn hoofd. En hij zei. Dan moet je daar zijn.

In je lijf zijn. Dat was de eerste letterlijke afslag. Naar binnen toe.

En dat is goud gebleken. Ik ben nog lang niet klaar. Met naar binnen gaan.

Dat is echt. De een van de grootste. Omkeren geweest.

[Tom Kienhuis] (1:39:41 - 1:39:43)
Hoe lang geleden was dat?

[Leon van der Zanden] (1:39:44 - 1:42:24)
Vierde voorstelling. Dat is 2000. 2, 4, 6.

Grofweg 2008, 2009. Zoiets. Ook olifanten doden.

Misschien net daarna. In ieder geval die periode. Nu al 16 jaar.

Toen kwam ik in contact met energetisch werk. Met familieopstellingen. Organisatieopstellingen.

Noem de hele santakra maar. Chakra's. Aura's.

Ben ik echt helemaal gaan onderzoeken. En gaan toepassen. Op het podium.

Ben ik gaan kijken hoe ik dat kan gebruiken. Om die zaal te bespelen. Om mezelf in het kareel te houden.

Een voorstelling is 1,5 uur. En elke scène heeft gevoel. De eerste tien keer gaat dat allemaal wel.

Maar als je voor de tachtigste keer dat speelt. Heb je de neiging om te denken. Ik ken hem nu wel.

Om dan elke keer terug te gaan naar het gevoel. Lees. Naar een chakra in mezelf waar ik moet zijn.

Om die scène weer te bezielen. Dat was voor mij heel fijn. Echt een hou vast.

Nu kan ik hem weer volop bakken. Alles geven wat ik net zei. Nu gaat de zaal voelen.

Wat ik met die scène bedoel. Dus toen ging ik dat toepassen. Oh daar heb ik een chakra voor.

Ik kan bij mijn hart zitten. Ik kan bij mijn buik zitten. Ik kan bij mijn kruis, met mijn aandacht daar zijn.

En vanuit daar geilheid of plezier delen met de zaal. Nou dat was heerlijk. Toen zei mijn regisseur.

Zullen we daar eens een voorstelling over maken over die chakras. Nou vond ik het echt een soort coming out. Want het was echt voor mezelf heel lang.

Misschien wel tien jaar. Had ik dat voor mezelf gehouden. En toen dacht ik.

Ik kan daar ook humor van maken. Dat deed ik samen met die regisseur op een leuke manier. Dat mensen zich afvroegen.

Meent hij dat nou? Of meent hij dat niet? Dus ik liet het bij het publiek om daar iets van te vinden.

Dus dat was weer heel leuk. En toen is langzaam ook de kentering gekomen. Om meer daarvan te gaan delen met de wereld.

Dus toen is dat trainerschap. Coacheschap. Lezingen die ik geef.

Als ik spreek. Dan combineer ik mijn systemisch denken. Met mijn ervaring van op het podium.

En voor de camera. Die combineer ik en dan laat ik mensen dat zelf ervaren. Kom maar voor de groep staan.

Ga maar voelen. Ondertussen stem ik ook af op hun systeem. Dus dan combineer ik het.

Soms kan ik het benoemen, maar meestal niet. Benoem ik het niet aan de mensen dat ik dat doe. Maar op verschillende lagen kan ik dan toch iemand.

Raken, coachen, verder brengen. Inzicht geven. Dus daar is dat allemaal uit voortgekomen.

Door die combinatie van mijn podium. En van die weg naar binnen.

[Tom Kienhuis] (1:42:25 - 1:42:41)
Mooi. Ja, dat vind ik ook. Dus eigenlijk de weg.

Wat je eerder buiten zocht. Daar heb je wel veel van geleerd. Van het aanstaan.

Had ik moeten doen. En uiteindelijk de weg naar binnen.

[Leon van der Zanden] (1:42:41 - 1:42:41)
Ja.

[Tom Kienhuis] (1:42:43 - 1:44:14)
Ja, dat is... En in dit geval de weg naar binnen. Met onder andere familieopstellingen.

Mijn tip is. Wat je zegt, ben je zelf. Laatst met mijn dochter van tien.

Klasgenootje deed naar tegen haar. Die zegt vervelende dingen over haar. Wat zegt dat nou over mij?

En toen hadden we het erover. Als jij lekker in je vel zit. En ontspannen bent.

Doe jij dan stom tegen anderen? Nee, dan doe ik niet stom tegen anderen. Zou het kunnen dat die ander.

Zich op dat moment niet zo lekker in de vel voelt? Nee, dat denk ik ook, zei ze. Dus wat...

Vaak op basisschoolniveau. Hoor je wel eens vaker wat je zegt bij jezelf. Of wat je wel eens hoort.

Wijzen naar een ander. Dat zijn de drie vingers die naar jezelf wijzen. Als je dus iets naar zegt.

Over een ander. Dan zegt dat vaak wel iets over jezelf. En wat kun je dan nou als tip uithalen.

Als een ander dus iets naar zegt tegen jou. Wat niet fijn is. Neem het niet te persoonlijk.

Want die ander. Die zit waarschijnlijk niet zo lekker in zijn vel. Maar ook.

Als jij nou degene bent. Die iets naar zegt tegen een ander. Durf dan ook eens in de spiegel te kijken.

En je af te vragen. Of je op dit moment wel lekker in je vel zit. En of dat er mee te maken heeft.

Er waren nog andere dingen. Waarvan je zegt. Dat heeft me ook heel erg geholpen.

Ja.

[Leon van der Zanden] (1:44:15 - 1:45:01)
Eigenlijk alles wat er om me heen hangt. Dus ik heb uiteindelijk een tweejarige opleiding. Waar ik zeven jaar over gedaan heb trouwens.

Energetisch werk gedaan. En daar zit een stukje familieopstelling in. En systemisch werk.

Maar daar zit ook echt de hele chakra leer. En de hele aura leer in. Ja daar ontspruiten weer allemaal andere dingen aan.

Dus ik noemde jou net human design. Is wat later op mijn pad gekomen. Vond ik heel interessant.

Dus dat kan ik daar allemaal weer aan verbinden. Dus als je dat systeem door hebt. Van hoe werkt gevoel.

En hoe werken energieën. Dan kunnen er weer nieuwe wereldjes bij komen. Ik heb ook even geroken aan NLP.

Maar dat vond ik toch minder interessant. Vond ik toch te mentaal. Wel wat dingetjes uit opgepikt.

Maar snel ook weer losgelaten.

[Tom Kienhuis] (1:45:02 - 1:45:32)
En past het dan ook bij jou? Om er zelf van te leren. Heb je de opleiding gedaan.

Om het te kunnen beoefenen. Eigenlijk later. Waarom heb je die keuze gemaakt.

In plaats van dat je zegt. Weet je wat. Ik ga het zelf ondergaan.

Zodat ik meer. In dat ondergaan proces kom. In plaats van.

In een opleidersrol. Dat aanga.

[Leon van der Zanden] (1:45:32 - 1:45:34)
Snap je wat ik bedoel? Nee niet helemaal.

[Tom Kienhuis] (1:45:35 - 1:45:57)
Als je de opleiding doet. Om het te mogen geven daarna. Dan word je dus ook opgeleid.

Een deel bestaat uit het zelf ondergaan. Maar ook hoe je instructies geeft. En hoe je dat bij een groep aanbiedt.

En hoe je dat. En waarom heb je die keuze gemaakt. In plaats van.

Ik ga gewoon naar zo iemand toe. Die dat met mij doet. Zo ben ik begonnen.

[Leon van der Zanden] (1:45:58 - 1:47:24)
Dus ik ben het wel gaan doen. Om het te ondergaan. Sterker nog.

Ik had helemaal niet het idee. Dat ik hier ooit iets mee zou doen. Nee echt niet.

Ik zal even dat moment schetsen. Toen die man mij introduceerde. Want dan weet je.

Hoeveel deuren er open gingen. Ik had gerepeteerd. Hij kwam thee brengen.

En ik was net aangenomen bij Toomler. Bij de Comedy Train. Daar moest je auditie voor doen.

Toomler zit in Amsterdam. En daar zitten Hans Teeuwen, Theo Maes. Marc-Marie Heijbrechts.

Noem ze maar op. Alle grote namen die in Comedyland toen echt iets toe deden. Daar mocht ik bij.

Dat was na acht jaar comedy werk. Finally. Maar ik ontdekte.

Ik woonde toen in Nijmegen. In de trein op weg naar Amsterdam. Allemaal ideeën.

Ik ga die grap doen en dat. Ik kom daar binnen. Al mijn moed weg.

Dus ik had helemaal geen power meer. Om die dingen te lanceren. Ik stond op dat podium super onzeker.

Die dingen maar op te lepelen. Die ideeëtjes. Maar daar zat helemaal geen overtuiging achter.

Je moet daar eerst een stage lopen. Een jaartje. Ik zat volgens mij in dat jaartje.

En toen zat ik daar te vertellen. Toomler bla bla dit gebeurde. En toen zei hij tegen mij.

Die man die die repetitieplek beheerde. Dat komt omdat jij weg bent bij je onderrug. Nou die zin al.

Die had ik nog nooit gehoord. Wat zeg jij precies? Die past mooi in deze podcast ook.

Ja?

[Tom Kienhuis] (1:47:25 - 1:47:26)
Weg bij je onderrug.

[Leon van der Zanden] (1:47:26 - 1:49:25)
Ja precies. Weg bij je onderrug. Wat zeg jij nou over mijn onderrug?

Ga maar eens naar je onderrug. Ga naar mijn onderrug. Doe je ogen maar eens dicht.

Ga maar eens voelen bij je onderrug. Zik in mijn ogen dicht. En ik, zo goed en zo kwaad als dat kan.

Met mijn aandacht naar mijn onderrug. Hij zat aan de andere kant van de tafel. Kon dat verder niet zien of voelen.

En hij zei je moet lager zitten. Zik in mijn ogen open. Doe het.

Hoe weet jij waar ik zit? Doe nou maar gewoon. Zik in mijn ogen weer dicht.

Ik heb het lager. Het werd daar warm. Bij mijn onderrug.

Daar moet je zijn. Nou, dat zijn zeven deuren. Hoe weet hij waar ik zit?

Wat is er te doen in mijn onderrug? Kan ik dus zelf daar naartoe? Daar zit ook een wereld.

Die gaat mij blijkbaar helpen bij die wereld daar buiten. Nou, ik was helemaal begeisterd van terug. Ik ben dat gaan toepassen.

En het was niet meteen super goed bij Comedy Train. Maar ik had wel een hou vast. Ik kon wel weer terug naar mezelf.

Onder druk. Terwijl ik aan het optreden was. Had ik een ankertje gevonden in mezelf.

Mijn onderrug. Later leerde ik dat dat achterkant tweede chakra is. Dat daar plezier zit.

Dat daar lol zit. Dat daar van alles te delen zit. Wist ik toen nog niet.

Dus zo is die weg begonnen. Maar eerst om het zelf te ondergaan. Later.

Over acht jaar later dacht ik. Nu kan ik er ook iets mee. De ruimte waar we nu zijn.

Gebruik ik om één op één opstellingen te doen. Dus hier ga ik dan met mensen. Ook voelen.

Nu vertrouw ik helemaal op mijn gevoelssysteem. En alle ingeving die ik krijg. Daar doe ik iets mee.

Die neem ik serieus. En die geef ik ook weer terug aan mensen. Dus het is wel echt begonnen.

Ik ben niet als oplader begonnen. Ik heb later wel de verdieping gedaan. Om te kunnen opleiden.

[Tom Kienhuis] (1:49:27 - 1:49:45)
Mooi dat iemand je zo. Heeft kunnen helpen. Het is vaak toch ook wel iets.

Dat je of. Heel veel pijn moet hebben gehad. Om een beweging.

Tot een verandering te komen. Of iets magisch meemaken. Waar je denkt.

Daar wil ik meer van.

[Leon van der Zanden] (1:49:46 - 1:49:51)
Dat zeg je goed. Meestal hebben mensen dan een burn-out. Of kanker.

[Tom Kienhuis] (1:49:51 - 1:49:52)
Of walgen van zichzelf.

[Leon van der Zanden] (1:49:54 - 1:50:01)
Of een ongeluk. Heb ik ook wel eens gehoord. Dat mensen tegen de vangrail rijden.

En dan denken nu moet het echt anders. Ja.

[Tom Kienhuis] (1:50:02 - 1:50:15)
Mooi. Ik ben er wel zo'n beetje doorheen. Door de drie interpretaties.

Is er nog iets waarvan jij zegt. Dat wil ik graag nog heel even genoemd hebben. Binnen deze podcast.

[Leon van der Zanden] (1:50:16 - 1:51:03)
Ik vind het een leuke titel. Ik had hem eigenlijk nog niet zo. Tot me door laten drinken.

Maar ik vind hem echt heel leuk. Is er nog iets wat ik dan. Kan toevoegen.

O ja. Ik heb een tijdje gedacht dat ik. Als trainer coach.

Wat jij ook doet. Mensen weer op hun eigen weg. Kan zetten.

Maar dat kan eigenlijk helemaal niet. Want mensen gaan pas. Naar hun eigen weg.

Zodra ze daar echt zelf aan toe zijn. Dus ik heb mensen wel eens te vroeg. Geduwd naar hun eigen weg.

Dat was heel onhandig voor mij. En dan gaan ze. En weer weg van hun weg.

Plus worden ze ook boos op mij. En terecht. Want ik heb ze iets lopen doen.

Wat helemaal niet natuurlijk bij hen hoorde.

[Tom Kienhuis] (1:51:04 - 1:51:04)
Op dat moment.

[Leon van der Zanden] (1:51:05 - 1:52:02)
Precies ja. Het zal allemaal weer een functie hebben. Ik ben niet de regisseur van hun leven.

Of van het leven. Maar dat hele idee. Van een weg.

Van jezelf weer terug vinden. Dat is iets wat. Ontspruit in de persoon zelf.

En dat je daar van de buitenkant. Zover als ik weet. Ik kan niemand daarin helpen.

Ik kan alleen de hele tijd mijn weg bewandelen. En dat knetterhard uitstralen. Dus ook deze podcast.

Vind ik daar heel leuk voor. Uitstralen hoe lekker ik op mijn weg zit. Met alle obstakels.

Maar ik zit er lekker op. En dat kan. Net zoals ik ooit geïnspireerd ben.

Anderen weer inspireren. Misschien wordt het tijd. Om mijn weg eens te gaan opzoeken.

En dat vind ik. Een heel fijne manier. Dus ik help niemand.

Ik stuur niemand. Ik doe gewoon heel erg voor. Wat ik ervaar.

[Tom Kienhuis] (1:52:03 - 1:52:41)
Mooi. In de grote lijnen herken ik dat wel. Want je kunt niet mensen ergens naartoe trekken.

Waar ze niet willen. Waar ze er niet klaar voor zijn. Maar ik ben natuurlijk zelf coach.

En therapeut. En dan denk ik. Ik kan wel mensen de juiste vragen stellen.

Of ze laten nadenken over iets. Waarvan ze. Dat had ik eigenlijk nog nooit over nagedacht.

En dat ze daardoor. Zelf gaan. Voelen.

En eventueel. Meer pijn ervaren. En daardoor willen veranderen.

Of meer passie ergens voor gaan voelen. En daardoor willen veranderen.

[Leon van der Zanden] (1:52:42 - 1:53:13)
Maar dan begint het al bij een vraag van hen zelf. Want ze zitten al bij jou. Ze hebben al aangeklopt.

Dan heb je al een beetje recht van spreken. Want dan hebben ze al iets gevraagd. En daarna voel jij wel aan.

Dit kan ik zeggen en dit kan ik niet zeggen. Net als dat die man zei. Ga maar naar je onderrug.

Dat zijn toch gouden momenten geweest. Maar wat ik ermee wilde zeggen. Soms hebben mensen het nodig.

Om de gifbeker helemaal leeg te drinken. En kun je die niet afpakken van ze. Want dan hebben ze die.

Les nog niet geleerd.

[Tom Kienhuis] (1:53:15 - 1:53:43)
Dat komen we regelmatig tegen. Ook in deze podcast. Had je eerder dat.

Had niet eerder gekund. Helemaal alle last moeten dragen. Van alles wat ik toen deed.

Ja. Helder. Dankjewel.

Graag gedaan. Jij ook heel erg bedankt voor je mooie vragen. Graag gedaan.

En jullie heel erg bedankt. Voor het kijken en luisteren. En heel graag tot een volgende.