Bakkie DOEN S5 #3 Slagharen, daar kun je veel beleven!

Bastiaan Anbergen is ondernemer in Slagharen. Hij heeft een installatiebedrijf met zijn broer. Een echt familiebedrijf. Daarnaast is hij met zijn bedrijf ook heel maatschappelijk actief in het dorp. Antoinette Kosse is ook een bekende in het dorp. Zij is voorzitter van de kerk in Slagharen. De zorg in Slagharen gaat haar aan het hart. Het presentatiedebuut van René de Vent samen met Erik Volkers leverde een mooi gesprek op!

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Wil je dat we ook een bakkie bij jou komen doen? Mail naar bakkiedoen22.nl Dit is Bakkie doen met Erik Volkers en René de Vent.

SPEAKER_03 0:11

Ja, voor de eerste keer. René. Nieuw presentatieduo voor de luisteraars en kijkers van het Bakkie doen. Bakkie doen. Welkom man. René. Je hebt het microfoon goed dichtbij, want dan kunnen mensen je goed doen. Is het goed? Ja, want wat dat betreft willen we natuurlijk helemaal niks missen van dit unieke bakkie hier in Slagaren. Het is alweer de derde van seizoen 5, jongens. De Tijdvlies zeggen ze altijd. Dat is wel een doordoende, maar het is ook echt waar gewoon. Maar wat mooi om hier in Slagaren te zijn. We zitten hier bij Ambergen Totaaltechniek, zeg ik dat goed? Of Ambergen Techniek. Ambergen Totaaltechniek. Ja, toch wel. Het is de eerste pakken gelijk te gebeuren, gelukkig. Fijn dat we hier mogen zijn, Bastiaan.

SPEAKER_02 0:49

Even een hele korte introductie van jezelf. Mijn naam is Bastian Ambergen. Ik geboren en getogen in Slagaren, waar ik ook trots op ben, zeker. Wij zitten hier op industrirein met mijn installatiebedrijf, wat ik samen met mijn broer Job heb.

SPEAKER_03 1:03

Kijk, hartstikke goed. En aan de andere kant: Antoinette. Antoinette Kossen. Mooi, die echt in Slagaren is een namenambo. Zeker. Antoinette, een korte introductie van jezelf.

SPEAKER_01 1:14

Ik ben Antoinette Kossen, sleepers van de meisjesnaam, dus ook echt geboren en getoogende Slagarenaar. Tras op het dorp. Wonen in de krim. Even vroegen in de kerk misschien. Petitje vergeven. Mooi, mooi mooi. Ja, we woonen samen met mijn man en heb vier kinderen en twee kleindachs. En de derde kleinkind is de komt en dat vind ik geweldig.

SPEAKER_03 1:35

We gaan er nog veel meer van orden. Ik ben er helemaal klaar voor.

SPEAKER_00 1:39

Pak indoor, als de koffie op is, is het gesprek voorbij.

SPEAKER_03 1:45

Ja, want de reden waar we hier zitten is volgens mij dat jij, Bastiaan op de lijn kwam. Van jongens, kom eens naar Slagaren toe. Er is hier wat een en ander te bespreken.

SPEAKER_02 1:52

Ja, dat klopt. Ja, ik zag het wat voorbij komen bij Piet Kees. En ik denk, nou, ik doe een mailtje. En wij hebben denk ik wel wat te vertellen hier over het dorp. En vooral ook nieuwbouw, wat gewoon behoorlijk stokt. En je ziet gewoon dat de jonge mensen vertrekken uit het dorp. Ja, dat vind ik echt zonde. Dat vind ik echt zonde.

SPEAKER_03 2:13

Ja, precies, want je hebt ook te maken met heel veel jonge mensen. En hier in jouw bedrijf, bij name. Mensen uit het dorp zijn eigen voor al jouw werknemers komen hier toch vandaan, of niet? Grotendeels.

SPEAKER_02 2:22

Ja, groot deels wel. We zijn met 25 medewerkers. En dertiende van die komen hier uit het dorp. Slagaren schuunen sloot. Ja, en je ziet gewoon dat voor die doelgroep van 20 tot 25 jaar, dat er gewoon eigenlijk helemaal niks te koop is. Dus de jongens kunnen geen kant op. En je ziet gewoon om ons heen, ook bij de voetbal, de jongen. Je ziet iedereen vertrekken naar Haddenberg toe omdat daar wel gebouwd wordt en daar is wat te koop. Ja, dat vind ik gewoon heel zonde. Dat een plan, nieuwe plan, de kranenplaat, dat het zo lang duurt voordat er iets uit de grond komt.

SPEAKER_03 2:57

De krananplaas voor de goede orde van de lijstraarskijkers, dat is hier binnen de ringwijn van Slagaren.

SPEAKER_02 3:02

Ja, dat is binnen de rondweg richting.

SPEAKER_03 3:06

Dan ligt het aan je rechterhand, zeg ik dan maar even van gemak. Ja, precies.

SPEAKER_02 3:09

Ja, dat is een plan. Dat ligt al jaren. Het duurt gewoon te lang.

SPEAKER_03 3:14

Het is een project dat aangewezen is voor een nieuw soort ontwikkeling. Wat ruimer, wat groener. We hebben in Hardenberg en de gemeenteraad op eigen initiatief de Groene Gezonde maatlaad ontwikkeld. Mooi initiatief overigens. Dus ik denk dat dat in basis echt oké is. Dat dat echt wel een opwaardering voor komende woonwijken is, zeg maar. Maar je hebt het gevoel dat het nu stagneert. Mede daardoor?

SPEAKER_02 3:38

Ik weet niet of het alleen daaraan ligt, maar ik vind gewoon, het kan niet zo lang duren. In mijn ogen kan dat gewoon echt niet. Als je ziet, over de Havensaten naar Hardenberg rijden. Het is allemaal prachtig mooi. En ik snap ook dat in Harderberg ook meer gebouwd moet worden als hier. Maar dan de laatste woning, die is nog niet gebouwd. Maar het nieuwe stuk liggaal bouwrijp klaar. Ik kan daar gewoon niet bij. Dat gaat bij mij gewoon in. Dat is prima te accepteren als het hier ook loopt. Ja, dat vind ik wel. Het stort gewoon.

SPEAKER_04 4:10

Wat ik wel interessant even vind, voordat we ingaan, als ze op de ontwikkelingenverslag hadden, had ik zelf ook wel als thema van hoe kijk je ook wel vanuit jouw generatie daarnaar? Want ik zit alweer een andere generatie, misschien wel een andere behoefte, zeg maar. Maar even jouw familiegeschiedenis. Want wat ik wel interessant vind is van hoe zat het bedrijf nou ontstaan door de generaties heen. We begonnen met jouw opa volgens mij. En jouw vader. En misschien al wel eerder daarvoor. Misschien kun je daar iets van vertellen.

SPEAKER_02 4:36

Ja, zeker. Mijn opa had vroeger ook een installatiebureau. En die heeft dat toen de tijd verkocht aan de bedrijfsleider, dus ook de naam Anbergen eigenlijk. Mijn vader had er toen geen belang bij om het over te nemen. En die is toen gewoon bij een ander bedrijf aan het werk gegaan. Toen dat hij in 2005 toch voor zichzelf is begonnen als ZZP'er, zeg maar. Dat groeide al snel uit met één en twee jongens in dienst. En ik ben in 2009 bij mijn dienst gekomen. Ik heb eerst hiervoor in Hardeberg bij een installatiebedrijf gewerkt, ook de opleiding gedaan. Toen dat mijn vader zei van ja, ik heb het zo druk. Kom alsjeblieft, kom bij mij. Kom terug. Ja, kom terug. En dat hebben we dus in 2009 gedaan. En toen ben ik in 2015 kampioen geworden, meer eigenaar geworden. Alleen het heette voorheen klustotaal aanbergen. En ik vond die naam zelf ook wat te breed. Eigenlijk zijn een installatiebedrijf en geen klussenbedrijf. Dus toen werd ook de naamverandering doorgevoerd van totaaltechniek aanbergen. En onze moeder die deed de boekhouden in de administratie. En alleen die is in 2017 overleden. Dus die viel weg. En mijn broertje, die is eigenlijk van origine zijn opleiding gedaan boekhouden administratie, als het ware. En die was dus aangewezen persoon om te zeggen van nou ja, kom maar op kantoor. Neem het de taken over van Maar. Dat gebeurde dus. En dat heeft geresulteerd dat hij in 2019 ook mede-eigenaar is geworden van het bedrijf. Alleen dat ging niet zonder slag of stoot. Da ging wel een behoorlijke privé-situatie aan vooraf. Dat had ook te maken dat Ma viel weg en die bleek dus eigenlijk wel de spil in het gezin en in het bedrijf te zijn. En daar had mijn vader behoorlijk last van. Dus daar zagen wij zelf ook wel aan de buitenkant. Dus Jord en ik veel werk opgepakt en gezegd van nou ja, pa, doe maar rustig aan. Alleen op een gegeven moment heb je wel zoiets van ja, je moet ook door en niet te lang daarin blijven hangen. Waardoor er privé wat, nou ja, er ontstond gewoon wat frictie met elkaar. En dat resulteerde dat pa in 2019 zei van ik stopte mee. En toen is Jot mijn kompioen gewonnen. En toen hebben we alles helemaal opnieuw gedaan, we hebben gezegd van we gaan we werden voor het Leeuwen gegooid. Ik kom gewoon uit de praktijk, liep op de bal. En ik moest met een computer werken. Ik was van nog de muis naar de rechterhoek, zeg maar. Dus ik stond er ook niks mee. Want een computer, dat interesseerde mij niet. Ik heb vroeger ook nooit een PlayStation gehad, niet tendoor. Ik was altijd buiten sleutel met brommen, moet zoenen. Echt met de handen bezig. Of met mijn handen bezig. Ik met de techniek bezig. En dan kom je in één keer een hele andere functie van op de bal naar hier heb je een bedrijf met toe-manager, daar moeten we aan gestuurd worden. Toen zijn we 13 man. Het was wel een voor de leer gegooid, maar wel een. Ik ben wel blij dat het zo gegaan is. Want dan moet je eigenlijk alles zelf ontdekken op je bek gaan. Dat is ook wel een paar keer bij het ondernemen. Maar dat heeft ons wel sterker gemaakt, denk ik. En dat is natuurlijk wel. We zijn nu zeven jaar dat we dit nou samen doen. We zijn dus gegroeid van 13 naar 25 medewerkers. Dus ik denk wel dat het een goede set is geweest. Maar wat ik het belangrijkste vind is dat de privé-sfeer gewoon weer top is. Dat is het belangrijkste.

SPEAKER_04 8:26

En waar gaat het bedrijf naartoe? Dan heb je een soort horizon van, nou, we hebben al een perspectief voor over vijf jaar of zo.

SPEAKER_02 8:34

Nee, we willen eigenlijk niet veel groter worden. Het is eigenlijk wat we nou. Ja, natuurlijk, we kunnen natuurlijk wel wat jongens nog bijgebruiken, omdat het hartstikke druk is. Maar we willen niet. Ik heb geen ambitie om te groeien naar 50, 60 man. Die ambitie heb ik niet. Omdat ik eigenlijk de jongens die hier werken, ik zeg ook altijd, we noemen elkaar ook collega's. Ik wil absoluut niet zeggen van ja, dat is de baas. Dat zeg je altijd in de hond heeft een baas. Dus dat wil ik ook absoluut niet gewoon. En dat gevoel wil ik ook gewoon houden. Je merkt gewoon als een bedrijf groter wordt dat dat zulke dingen dat verdwijnt. En ik vind dat juist het mooiste wat er is.

SPEAKER_01 9:10

Een gemoedelijke sfeer. Gemoedelijke sfeer.

SPEAKER_02 9:13

Iedereen kan goed met elkaar.

SPEAKER_03 9:14

Ambitie om te groeien is er wel, maar dan meer in fysieke zin. Ik bedoel dat je zich in vierkante meters, toch?

SPEAKER_02 9:18

Ja, uitbreiding qua bedrijfsband is wel. Dat zoeken wel.

SPEAKER_03 9:24

Het liefst ook in Slagaren. Sterker nog, er zijn geen optie. Dat moet gewoon in slagaren. Als je hamburger heeft, dan kan je niet weg volgens mij. Nee, eigenlijk niet. Ja, toch?

SPEAKER_04 9:35

En denk je er ook al over na? Een plekje waar het aan zou moeten, of waar het zou kunnen, laten we dat die hele zo dan.

SPEAKER_02 9:42

Ja, er zijn wel wat mogen om het dorp heen. En wat misschien ook wel aansluit bij het bestaande industrie. Maar dat is natuurlijk aan de gemeente om uit te gaan zoeken.

SPEAKER_01 9:54

Maar dan denk je aan de andere kant van de rondweg?

SPEAKER_02 9:57

Ja, dat is natuurlijk wel het mooiste, denk ik. Om dat bij elkaar te houden. Ja, dat is wel natuurlijk het mooiste. In het verlengde van dit gebied bedoel je.

SPEAKER_01 10:06

Ja, aan de andere kant van de.

SPEAKER_02 10:08

Ja, dat is natuurlijk wel de meest ideale situatie. Het Tankstation van Tolo, zeg maar. Zit zo goed?

SPEAKER_01 10:17

Want hier is alles vol, volgens mij of niet. Hier op dit terrein. Alfred dan, daar is Alfred en Monique, Koswa? In die ronding?

SPEAKER_02 10:26

Dat is van Alfred.

SPEAKER_01 10:27

Oh, dat is van Alfred.

SPEAKER_03 10:30

Kijk, jullie allemaal insiders zien. We denken gelijk even mee. We denken gelijk even mee. Het is heel praktisch. Het is wel even leuk, trouwens, om je hier op aan te haken. Je bent natuurlijk wel een echte slagaris. We hebben niet heel veel aan het woord gehoord, maar dat heb ik wel even gebeurd. Wat is jouw betrekking hierbij bij het dorp?

SPEAKER_01 10:46

Mijn betrekking bij het Dorp. Ik ben voorzitter van de kerk. Locatieraad van de Katholieke Kerk. Al jaren betrokken bij de kerk.

SPEAKER_03 10:57

Dat is dan een belangrijke speel hier in Slagaren, toch? Zeker?

SPEAKER_01 11:00

Ja, geborgen getogen. Ik heb vijftien jaar bij Beredhuis Wonen gewerkt, die hier bij het gezondheidsspectrum in zat. En de zorg voor Slagaren, dat gaat mij wel aan het hart.

SPEAKER_04 11:14

Jij bent volgens mij aan het bed begonnen, heb je bij het begonnen? En uiteindelijk directeur zorg geworden, zeg maar.

SPEAKER_01 11:20

Ja, inderdaad aan het bed begonnen bij Carinova, toen thuiszorg, Noordoos Overijssel. Thuizor Zaland, Carinova. Je fuseert nog wel eens, zeg maar, als organisatie. Uiteindelijk een managementopleiding gedaan bij Carinova. Alleen toen ik hem afgerond had, toen gingen ze reorganiseren, dus toen werden we niet. In 2006 zijn wij verhuisd met het gezin naar Italië.

SPEAKER_04 11:42

Oh, dat is interessant.

SPEAKER_01 11:44

Toen hebben we alles achtergelaten. Daar wil ik iets meer van weten. Ja, werk van mijn man. Teruggekomen.

SPEAKER_03 11:49

Dat was dan de reden: het werk van je man.

SPEAKER_01 11:51

Werk van mijn man? Aan het schadamiax had nog mooier maken. Pescera del Garde en Gadamer.

SPEAKER_03 11:56

Je maakt wel gewoon je roes. Ja, precies. Je hebt liever gewoon een vlees wijn op tafel gehad.

SPEAKER_01 12:01

Ja, doe maar. Ik ben niet zo één drinken, zal ik eerlijk zeggen. Teruggekomen en dan denk je van ja, wil ik dan eigenlijk wel weer die zorg in? Of wil ik ga ik helemaal wat anders doen? Uiteindelijk lig je je roots in de zorg en kom je toch weer bij de zorg uit. Meegedaan aan een respectzorg in oprichting in zenderen. Drie maanden. Dat was echt een project. Maar toen ben ik bij Bertenthuis wonen.

SPEAKER_04 12:26

En voor de luisteraars, zeg maar, wat is een kijkers respectzorg?

SPEAKER_01 12:29

Ja, respijtszorg is dat je mantelzorg is, dus echt partners, kinderen die een hulpbehoefende helpen, tijdelijk respijt biedt. Dus de hulbehoefende kon in het klooster komen logeren. Samen. Zodat de mantelzorger s'morgens kon zeggen, ik ga naar eindje fietsen en letten jullie even op mijn man bijvoorbeeld. Dus je biedt echt respijt aan de mantelzorger. Even rust, even vrijheid, maar er wordt wel op de hulpbehoefende de zorgvrager goed gelet. Mooi traject. Toen ben ik in het Slagaren bij Bertel Zone binnengewandeld van ik heb dit gedaan, hebben jullie een plekje voor mij? En dat was er als zorgcoördinator ben ik eerst binnengekomen. Bitte zone had ongeveer honderd medewerkers als langschapsvervanging. Toen mijn collega terugkwam, toen hebben we gezegd van nou laten eens kijken of we de verpleging en verzorgingsstak en huishoudelijke ondersteuningstaken kunnen scheiden van elkaar en kunnen kijken of we de huishoudelijke ondersteuningstaken groot kunnen maken. Dat is gelukt. En toen ik kwam hadden we bij drie gemeenten een overeenkomst. En in 1 mei 2025 ben ik gestopt. Toen hadden we in 68 gemeente een overeenkomst en zeven zorgkantoren een contract. Zeven zorgverzekeraars een contract. En in die 15 jaar is het wel heel veel. Je bouwt gewoon mee. Aan ondersteuningen voor de mens. Dus cases management dementie, palliatieve zorg, huisarlijke ondersteuning, begeleiding, dagbesteding. Ja, daar wil je het beste voor. En je wilt het beste voor de mens. Maar je ziet ook de ontwikkeling in dat we allemaal. En daar waren wij denk ik wel, als BTW zwonen, denk ik nog al steeds heel goed in mensen zelf de regie geven. Dus je bent zelf eigenaar van je ziekte, je bent zelf eigenaar van jouw ondersteuningsvraag. En wat we nu natuurlijk tegenwoordig veel meer hebben, is de reablement. Dus dat je zorgt dat je zelf ook fit blijft. Ik heb gisteren op mijn huidige werkgever, opdrachtgevers de Samen Fitter app gedownload.

SPEAKER_04 14:31

Samen de fitter app.

SPEAKER_01 14:32

Zamen Fitter app, inderdaad. Ja, dat is een hele mooie app. Dan moet je allerlei vragen stellen en dan krijg je tips hoe je nog fitter kunt blijven. Zelfde eigen kracht. Praat even bij zou ik zo. Maar goed, wat ik zeg, 1 mei ben ik gestopt bij BDS Zwonen. We passen niet meer bij elkaar. Ik zal het even een beetje de kort, zeg maar. Samenvatting. En ga nadenken, wat wil ik dan? Wil ik dan weer helemaal uit de zorg? Ga ik er helemaal weer uit. Ik ben een eigen bedrijf begonnen, collaborare consultant, consultant in de zorg.

SPEAKER_04 15:05

Collabora zijn collabia samenwerken, samenwerken.

SPEAKER_01 15:12

Wat ik merkte in de zorgwereld, ik deed heel veel aanbestedingen, heel veel samenwerkingen met andere organisaties. Is dat de kleine aanbieder, die een hele specifieke doelgroep ondersteunt, door gemeentes niet echt wordt gewaardeerd in overeenkomst krijgen. En de grote aanbieders tegenwoordig alleen maar massa willen. Dus die willen alleen maar makkelijke productie. En juist die aanbieders wil ik heel graag ondersteunen bij het verkrijgen van overeenkomsten, bij het voortbestaan. Zodat zij. Ik heb bijvoorbeeld één aanbieder die zit in de GGZ. En die ondersteunt helpt mensen met paarden, parencoaching. Ze heeft een officiële opleiding nu, dus is bijna afgerond. En dat is natuurlijk een super manier om mensen te helpen. We kennen allemaal wel de mensen die door middel van dieren weer aan het voorbeeld hebben we ook gehad binnen Beeshuiz Wonen. Een man die nooit prate, maar die komt op een boerderij met paarden. Die loopt naar het paard en die begint spontaan te praten. Terwijl dus het verpleeghuis het personeel wat meer was, zegt van wat gebeurt hier? We hebben nog nooit een woord van deze man gehad. Dus dat zijn dingen. Door gemeentes wordt dat vaak niet opgepakt. Als je dan kijkt naar de laatste aanbesteding hier in Harberg. Dat heeft mij wel een beetje zeer gedaan. Dus mijn passie is nu om juist die kleine aanbieders te ondersteunen.

SPEAKER_04 16:29

Maar die paardencoaching is interessant. Ik heb het zelf ook eens een keer meegedaan. Dus ook een paardencoaching voor leidinggevenden. Ja, die is erop. Ja, die is er ook. Dan word je geacht in staat te zijn om het paard achter jou aan te laten lopen. Dus niet het paard voor de karspannen. Andersom. En dat is best wel heel interessant om dat eens een keer te gaan doen. Het paard werkt alleen maar op gevoel. Dus die moet bij jou het gevoel hebben van ik heb hier iemand bij mij die ik vertrouw en waar ik achteraan wil. Dat is super interessant.

SPEAKER_03 17:03

Ik voel een bedrijfsuitje aankomen. De ponies zijn weg hier en ze gaan. Het kleine eerst kunnen proberen, zeg maar. De live versie. Het hebben totaal twee verschillende werelden aan tafel, eigenlijk. Zit ik mee gaande weg in het gesprek. Maar wel ondernemerschap. Beide.

SPEAKER_04 17:25

En dat is ook alweer typisch slagader, vind ik. We kennen hier gewoon heel veel ondernemers. We kennen natuurlijk het verhaal van een ondernemer van de afgelopen weken en niet van de morste. Maar zo hebben we in het dorp, ook van ouders, maar ook in deze moderne tijd, je ziet het aan deze tafel. Hele enthousiaste inwoners. Die zeggen van, ik werk aan mijn eigen loopbaan. En ik wilde ook liever een eigen hand hebben. Dus zelf ondernemen, zelf ontwikkelen, zelf organiseren.

SPEAKER_03 17:52

Ik vraag me wel eens af waar ligt dat dan? Waar zit dat geheim? Wat zorgt er nou voor dat? Uiteindelijk hebben we de Bembom familie natuurlijk ook, maar er zijn hier best wel imposante ondernemingen geweest uit een relatief kleine kern. Nu Ambergen en Kos aan tafel. Opgedreven ondernemers.

SPEAKER_02 18:13

Ik weet niet waar dat in zit. Of het in een genen zit. Ja, van een veen misschien in de grond.

SPEAKER_01 18:21

Ja de oude veen op gravis.

SPEAKER_03 18:23

Het is een bepaalde mentaliteit. Is er een vechters mentaliteit van vroeger? Was het een bepaalde achterstap? Dit boksen we er wel eens even uit. Denk het wel.

SPEAKER_02 18:31

Vaak is dat wel een drijfveer. Ja, het is wel een stukje vechters met litee, denk ik. Het is niet opgeving.

SPEAKER_04 18:38

Die opgeving, ik denk wel, behoeft een eigen regie, alles zelf wat je in de hand willen houden, en niet afhankelijk worden van anderen. En dat zit wel hier in het karakter van de slagaren.

SPEAKER_03 18:48

Ja, dat denk ik ook wel. Dat is heel mooi. Je hebt over het ontstaan van dit bedrijf, vanuit je opa, zeg je. Maar je hebt nog een andere opa, die ondernemend was. Want daar refereer ik even aan het café, toch, of niet? Ja, dat was de opa van mijn falen. Ah, kijk, nog één stap verder. Omadries. Kijk, daar komen we. Dat was ook letterlijk Ometries.

SPEAKER_02 19:10

Ja, dat was Omadries. En dat was de naam vandaan. Ja, dat komt de naam ook. Deut van een pub quiz. Ja, dat is ook een project wat wij in 2023 gestart zijn. Wij hoorden dat het pand in de stille verkoop stond. En dat er een projectontwikkelaar eigenlijk wel belang bij had, maar dat het dus van de benen ging dat het gewoon eraf gescholven werd. En ik had er met Jord alles vaker over gehad. Ik zeg, kunnen we eens een keer in de rondkijken om iets te kopen, op te knappen om te denken aan een stukje pensioen verlaten. En toen kwam dit voorbij. Dus ja, daar heb ik hem over gehad. Het was direct een groot project, een megaproject. Misschien wel wat te groot eigenlijk om mee te beginnen. Maar dan zit je aan tafel en dan ga je edenken en dan denk je, ze toch maar misschien een belletje wagen. Dus nou ja, toen malige eigenaar gebeld van, je kunt er eens een keer langskomen om een keer te praten wat er mogelijk is. Toen zaten we aan tafel. En toen werden wij zelf ook wel enthousiast. Want ja, ik heb zoiets van, als het eraf gaat, het café komt nooit, dat komt niet terug. Je ziet gewoon dat de alle horeca hier verdwenen uit het dorp. Ik heb zelf in mijn jeugd hartstikke leuke tijd gehad bij Ome's. En dat gun ik mijn eigen kinderen ook, want ik heb ook een zoon en een dochter. De residentie van de Carnaval. Het is een historische plek. De Carnaval van haar. Dat gaat goed samen in de katholiek dorp. Ja, zeker. Dus we hebben zoiets van: het mag niet weg. Dus we gaan ervoor. Het plan bij de gemeente geweest in 23. En dat werd eigenlijk wel omarmd met wat we wouden. Het renoveren van de bovenkant. Een klein appartementje maken van een doelgroep van 18 tot 30 jaar, maar wel in ieder geval of alleen staand of samenwoond. De status, dat was natuurlijk wel, dat werd ook omarmd door de gemeente. Alleen het hele vergunning traject, dat heeft 2,5 jaar geduurd. Wacht even, ik hoor hier een.

SPEAKER_00 21:15

Koffie verkeerd.

SPEAKER_02 21:18

Dat gaat iets niet goed. Nee, dat heeft heel lang geduurd. Van de kastje naar de muren en we terug, zeg maar. En je moet aan heel veel eisen tegenwoordig voldoen. Berekening, constructie, geluid, noem alles maar op. En elk ding heeft gewoon een behoorlijke wachttermijn. Dan was het weer vier weken, dan was weer zes weken, dan was het weer acht weken. En dan wissel degene die over het project ging, dat wissel nog een keer. Maar ja, en dan werd weer doorgeschoomd aan en dan begin je weer opnieuw. Maar de vergunning is rond nou. Niet meer te veel over klagen. Het werd op een gegeven moment een hoofdpijndossier. Het is rond en nu heb ik er ook weer zin in.

SPEAKER_04 22:03

Lange adem. Het is nu rond. En kun je iets vertellen wat je daar nog meer gaat doen?

SPEAKER_02 22:08

Het café blijft bestaan. De sportschool die eronderin zit, die blijft staan. En de bovenkant wordt dus gerenoveerd op de.

SPEAKER_03 22:15

Die zaalfunctie is dan helemaal weg, begrijp ik dus.

SPEAKER_05 22:20

Jij bent al heel lang niet meer met het carnaval geweest hier.

SPEAKER_03 22:22

Nee, nee, nee.

SPEAKER_02 22:24

De carnaval is altijd op het plein. De grote feestent.

SPEAKER_04 22:28

Dus wel geschakeld aan Nummer 3, zeg maar bijna.

SPEAKER_02 22:31

De halve residentie is op te maken.

SPEAKER_04 22:33

Dat gaat goed.

SPEAKER_02 22:35

Het café zelf heeft nog een klein zaaltje erbij. Maar dat is niet meer zoals vroeger, zeg maar.

SPEAKER_03 22:42

Nee, precies, precies. Nee, ben ik dat in terugmerking ging ik was heel lang niet. Maar dan kom ik zelf ook een beetje in de in de ministerie van Veste Partijen, minste omdat ze op momenten elders weer aanwezig ben.

SPEAKER_04 22:55

En Basjaan, jouw rol nog bij de Carnaval zijdelings nog?

SPEAKER_02 22:59

Ja, ik ben in 2024 ben ik Prins geweest. En nu oud vast. Dus nog wel betrokken bij de Vereniging. Maar als Prins had jij gelijk een mooie scoop te melden, toch? Ja, dat het café bleef bestaan.

SPEAKER_03 23:14

Dat kon je als eerste meedelen, zeg maar.

SPEAKER_02 23:16

Je was verkeerd tussen Prins en je jongens slagaren luister. Het was al bekend natuurlijk. Maar ik kon het in de receptie en in de toespraak kon ik er nog wel. Kon ik hem nog wel even vermelden. Alleen de recepties van de Prinsen na mij. Toen werd er elke keer vermeld van meneer de burgemeester, wanneer komt de vergunning nou eens.

SPEAKER_03 23:38

Dat is een goede. Dat was wel een goede. Ja, precies. Er zat er gelijk wat druk op, zeg maar. Dat wordt wat druk op gezet. Dat liep wat stroperig met de vergunningverlening, et cetera. Daar lief je wel een soort van geïrriteerd, denk ik. Ja, jongens, kom op, pak dan even door. We zijn er overuit. Jullie vinden een goed plan. Ja, zeker.

SPEAKER_02 23:59

Als ondernemer, zo gaan wij ook niet meer onze klanten om. Dat kan gewoon niet.

SPEAKER_03 24:06

Dan red je gewoon niet. En datzelfde proef ik ook bij de ontwikkeling van het nieuwe gebied hier dus binnen de rondweg waar we in het begin van dit gesprek over hadden met elkaar.

SPEAKER_02 24:13

Ja, ik vind het gewoon voornamelijk gewoon jammer dat dat zo lang duurt. Vooral voor de stads, die wat willen. En Bastjaan, oplossing. Wat zou dan de oplossing zijn, denk ik? Heel snel bouwrijp maken. Tempo maken. Echt op zijn slagers.

SPEAKER_04 24:33

En gaan. En gaan. En er is een behoefte. Als je kijkt gewoon de vraag naar kavels en woningen. Dan hoeven we daar ons helemaal geen zorgen over te maken. Het zit veel meer vast in procedures. En dat is, nou, ik denk dat wat jij nu zegt, is dat even een advies naar de gemeente toe. Om dat op een andere manier te kunnen organiseren. En rekening te houden, zeg maar, ook met de behoeften die er op dat moment is. En niet lang een jaar wachten. Want na een jaar kan het alweer anders zijn. Of mensen gaan vertrekken.

SPEAKER_03 25:03

De behoefte kan ook zeggen, we pakken de koffers.

SPEAKER_02 25:06

Ja, nou ja, om ons heen gebeurt dat al best wel. Dat vind ik echt zonde. Je raakt daar ook meer door op uiteindelijk de middenstand die er zit. Dat is gezonde.

SPEAKER_04 25:17

Antoinette, jij bent ook beroepsfotograaf, zag ik. Beroepsfotograaf, ja. Wat doe jij precies dan? Wat fotografeer je dan?

SPEAKER_01 25:26

Ik fotografeer kleine bedrijven en portretten van families, baby's. Vanmiddag nog een zwangerschapsshoot. Ja, was ook een passie. Jaren terug officieel de opleiding gedaan. Ja, en dus ook erbij.

SPEAKER_03 25:42

Een opleiding voor gevolgd?

SPEAKER_01 25:43

Voor gevolgd, ja.

SPEAKER_03 25:44

En kleine bedrijven, hoe moet ik dat zien dan? Wat maak je dan voor de?

SPEAKER_01 25:47

Nou ja, bijvoorbeeld van hier. Kleinere bedrijfzettingen van kantoorzettingen. Ik ga niet de grote bedrijven, grote bedrijfshalen.

SPEAKER_03 25:55

Maar met wel doel aan voor hun websites?

SPEAKER_01 25:57

Voor de websites, voor socials, Facebook, Instagram.

SPEAKER_03 26:01

En dan beschouw je dit ook als een in de in de range klein bedrijf, zeg maar?

SPEAKER_01 26:04

Nou ja, wel in de opzettingen.

SPEAKER_03 26:08

Is er al wat gerust en dan leggen jullie nog maar van bij de ken. Ik weet het niet. Het is nog gedaan.

SPEAKER_01 26:15

Het is wel leuk, dat is nou niet zeggen. Ik heb er ook nog niet zoveel bekendheid aan gegeven. We zijn nog met een website aan het bouwen. Ik heb al wel een website, maar die wordt nu helemaal omgebouwd. En dan wil ik daar wel wat meer bekendheid aan geven.

SPEAKER_03 26:28

Maar je hart en je passie ligt bij de zorg, dat voel ik eigenlijk wel.

SPEAKER_01 26:32

De zorg zeker. Maar fotografie ook. Mijn kinderen hebben de wereldalbums aan foto's. Omdat ik altijd heel gek was van fotografie. Dus ook dat vind ik. Wat is nou mijn broom? Wat is mijn wens?

SPEAKER_02 26:45

Dat was anders dan bij ons thuis. Ik heb weinig geen foto, want de camera werd altijd vergeten.

SPEAKER_01 26:49

Oh ja, ik pak hem in de camera.

SPEAKER_03 26:52

Wat je vaak hoorde is dat de eerste kinder altijd zo'n mij een dikke fotoal kan, bij de tweede al wat dunner, en met de derde bijna niks meer.

SPEAKER_01 26:59

En die heeft onze vierde niks gemaakt. Macht er gewend in op, hè?

SPEAKER_02 27:03

Onze jongs hebben inderdaad. Ja, wij bijna niet.

SPEAKER_01 27:07

Je voel je kinderen wel voor zorg, hè?

SPEAKER_02 27:08

Ja, dat klopt. Noor met de mobiele telefoon is natuurlijk heel anders. Dus dat staat helemaal vol met foto's.

SPEAKER_04 27:15

Je zit in de locatierad van de kerk. Van de kerk. Daarvoor zitten. In het dorp wordt er veel gesproken over. De toekomst van de kerk. Klopt. Je kent dat mooie gebouw hier in het centrum. Jazeker. Alleen kun je daar iets meer over vertellen? Want volgens mij gaande geruchten dat dat misschien verdwijnt.

SPEAKER_01 27:33

Ja, zoals we allemaal weten, is er al jaren een leegloop van de kerken aan de gang. Ook in Slagaren merken we dat natuurlijk. We hebben een bischap die eigenlijk een beleid heeft dat als hij met pensioen gaat, dat hij eigenlijk van de hele Imanuelprogie die nu 11 locaties stelt, dat er één overblijft. Maar wij zijn, ook dat is Slagaris, denk ik. Wij zijn vechters en we gooien niet zomaar de handelijk in de ring. Daarbij komt ook wel dat twee jaar terug ongeveer dorpsbelang kwam met een nieuwe dorpsvisie. En ook bij de kerk kwam van, wij willen de kerk eigenlijk heel graag behouden als gebouw, als centraal middelpunt van de kern. We hebben een hele mooie tuin daarachter, dus hadden we daar ook hele mooie ideeën bij. Dus daar zijn we op aangehaakt. Daarbij kwam dat het progiebestuur melde van nou, we willen jullie in de toekomst met het gebouw. Hoe ga je het geloof voortzetten in een kern als er bijvoorbeeld geen gebouw meer is. Toen hebben wij hele mooie plannen ontwikkeld als zijnde dat de kerk voor een deel appartementen werd, maar dan meer voor de toerist. En de kerk. In de kerk kunnen 750 tot 800 mensen in. Dus het is echt wel een groot kerk. Het is een grote kerk. Nou, we zitten daar nu in een goed weekend met 40-50 mensen in. En dat is zonde. Dus in de winter hebben we een kleiner kapelletje waar we op een meer kamersetting samen vieren. En dat is hartstikke fijn. Maar die grote kerk, dat kost ons natuurlijk ook pakken vol met geld en energie. Dus we hadden het idee om hem dan op te splitsen. Dus we maken een kleinere kerk, zeg maar, zaal voor dan nog ruim 200 mensen. En aan de andere kant gaan we verbouwen. Daar hebben we ook weer middelen binnen. En een horeca of een hotelsoort iets, zeg maar, want dat mist hier in de regio ook wel een beetje. Nou ja, daar gingen we mee naar het product stuur en ja, die ze gewoon, dat gaan we niet doen. Want de kerk gaat gewoon dicht. We gaan niet meer investeren in groot onderhoud en helemaal niet zulke projecten.

SPEAKER_03 29:36

En natuurlijk een grote verbouwing.

SPEAKER_01 29:37

Nou, dan raak je daarin ook de slagaren. Dan moet ik echt wel zeggen dat Theo Slepers daarin echt wel jaren uit slagaren weg geweest, is teruggekomen en nou echt wel een die-hard is om te vechten. En wij allemaal. Want Herman Juling zit erin, Ineke Sandman, Bas Kok. Dus we zijn eigenlijk wel we trekken een beetje de stote schoenen aan en zoeken de grenzen op in het behoud. Gelukkig samen met meerdere locaties om een Limerveld. Hetzelfde problematiek. Ja, ja, kijk, om een wassen was de kernkerk geworden. En het is nu Derenswaart. Derensvaart is natuurlijk onze moederkerk. Daar komen, daar komt Slagaren natuurlijk ook vandaan. Vroeger werd Derenswaart vol, dus toen hebben we in Slagaren een kerk gebouwd. En daarna is de Belte, omdat de kerk in Slagaren te vol werd, toen kwam de kerk in de Belte erbij, zeg maar. Wij willen het gewoon hier behouden. En dat ik voorzitter ben geworden, dat was voor Henry van der Mos was voorzitter, die ging de termijn erop zitten. Dat was eigenlijk vanuit dat ik het wilde behouden voor mijn ouders. Mijn ouders hebben zijn opgegroeid in een kerk. En ik dacht, ja, dan moeten ze straks als ze zijn overleden naar leren zwaar om en moeder. Misschien voor een viering. Nou, mijn moeder was zwaar gelovig, ook zeer betrokken bij de kerk. En dat wilde ik haar niet aandoen. Dus toen ben ik heb ik gezegd, nou ik word voorzitter vanuit de drive dat in ieder geval onze oudere generatie hier in Slagaren nog een waardige viering kan hebben bij een afscheid. En dan zien we wel weer. Nou, je moet aan jouw moeder denken. Jouw moeder is ook zeer betrokken hadden bij de kerk. Koorganger geweest, samen met mijn moeder op koor gezeten. Of je oma, sorry, je oma. Dan denk je wel aan die mensen. Daar doe ik het ook voor. Ik geloof ook. Ik geloof niet zoals mijn moeder denken, zoals je oma ook nog sterk is in het geloof. Maar we moeten wel iets behouden. Dus we zijn ook aan het denken van, hoe kunnen we nu samen hier blijven vieren? Hoe kunnen we samen in geloof? Het geloven is ook een sociale baken. Als je kijkt hoe vaak mensen blijven koffie drinken, vooral de eenzame ouderen, dan is het ook een plek vrijwilligers. Als ik kijk naar de tuin, vrijwilligers, ja, dat is echt een grote groep. Dus het is ook sociale cohesie.

SPEAKER_03 31:48

We hebben het altijd over leefbaarheid in de dorpen. Daar is er heel veel onderdeel van. Even kroeg. Even als te kroeg, een hele ander vlak, maar ik bedoel, het is ook voor een sociale binding.

SPEAKER_04 32:00

En wanneer is daar wordt dat iets meer duidelijkheid over? Als iemand mij morgen vraagt van wat is de toekomst van de kerk?

SPEAKER_01 32:05

Nou ja, we hebben gisteravond met een aantal locatiesaren nog bij elkaar gezeten. En ja, wij gaan sowieso nog voor vijf jaar open. We weten niet dat we dat halen. Of de bischop op eerder zegt van het is klaar. Maar het prochtiebestuur doet een advies naar de bischap voor sluiting. Maar wij staan er goed voor in, Slagaren. We doen het financieel goed. Kijk, het zou het mooiste zijn als er meer mensen in de kerk komen, want ze kijken ook naar het aantal progianen, wat gewoon wekelijks in de kerk komt. Dus dat gaat ons helpen als een oproep aan iedereen om gewoon zoveel mogelijk de kerk weer te bezoeken. Dat helpt ons met het aantal vrijwilligers. Dus het zijn meerdere factoren. Maar wij staan er in die zin goed voor.

SPEAKER_03 32:40

Dat is mooi. Ja, we gaan heel langzaam een beetje richting Daidyons in gesprek. Want we proberen het altijd een half uurtje te vatten. Maar ik voel aan alles. Dit gaat rustig ook anderhalf uur mogen. Dat denk ik ook wel. Er gebeurt niet zoveel. Toch, René?

SPEAKER_04 32:57

Jij bent een geboren getogenslagaren. Zeker. Nee, het is hier nooit te rustig of stil. Ik zeg altijd, de stroomt hier.

SPEAKER_03 33:12

Ik zat om te zoeken naar wat bruggetje.

SPEAKER_02 33:13

Ja, als je kijkt dat het voor de eerste keer georganiseerd werd, hoe dat verlopen is, dat was echt gewoon een prachtige dag. Het weer werkt natuurlijk ook mee. Maar als je kijkt naar de deelnemers, het was vol. Het was hartstikke gezellig, het was goed geregeld, dat zegt ook wel iets over de slagaren, denk ik.

SPEAKER_01 33:31

En met helemaal vaart voetbal wat weer opgezet is, nieuw leven in is.

SPEAKER_02 33:36

De Kailiek, wat eigenlijk een soort vervanger is van de familie tooi. Nou, dat was ook echt perfect.

SPEAKER_03 33:43

Het mooi, op tijd van het gesprek, er komen allemaal allemaal cadeautjes uitgepakt. En eigenlijk rustig zijn slagaren staat er best wel goed voor toch?

SPEAKER_04 33:50

Eigenlijk zou je best kunnen zijn. En wel met het oog op nieuwe ontwikkelingen, met het oog op de toekomst. En daarom is het ook denk ik heel belangrijk dat we de generaties ook behouden hier. Dus dat we zorgen dat jongeren hier blijven wonen. Die meedenken ook over die toekomst. En dat je probeert met elkaar na te denken over wat is allemaal mogelijk, kunnen we de voorzieningen behouden. Maar zijn we ook in staat om die voorzieningen voor de langere termijn met elkaar in stand te houden. Voorbeelden zien hier aan tafel.

SPEAKER_03 34:16

Ik heb dus een mooi slottakkoord erin. Ik dank jullie bijzonder voor dit mooie gesprek. Ik heb er echt serieus en oprecht van genoten. En veel nieuwe dingen ook weer hoort voor mij als niet-slagarenaar, als enige niet-slagararde aan deze tafel. Nee, dit maakt een meer een leuke samenwerking.

SPEAKER_04 34:30

Zeker, dus we gaan onze toernee vervolgen.

SPEAKER_03 34:34

De luisteraars en de kijkers zijn gewaarschuwd. Nogmaals dankjewel en we gaan elkaar nog lekker zien en spreken.

SPEAKER_00 34:40

Dit was weer een aflevering van Bakkie doen. Abonneer je om niets te missen van onze podcast. Wil je dat we ook een bakje bij jou komen doen? Mail naar bakkie doen22.nl. Bakkie doen