Fan tichtby mei Anke Bijlsma

In een nieuwe aflevering van de podcastserie Fan tichtby gaat presentatrice Janneke de Boer in gesprek met cultureel verbinder, theatermaker en cultureel ambassadeur Anke Bijlsma. 

In een openhartig en persoonlijk gesprek vertelt Bijlsma over haar jeugd aan de Friese kust, haar liefde voor taal, theater en muziek, én over de ingrijpende gebeurtenissen die haar leven de afgelopen jaren hebben gevormd.

Kijk voor nieuws uit Noordoost Fryslân op www.rtvnof.nl

Transcript

SPEAKER_00 0:07

Van dichtbij, gast in de streek bij U Zon Tafel. Waar binnen ze echt en wat drood haar?

SPEAKER_02 0:15

In deze podcastserie van dichtbij gin wij op ziek naar de personen Efter de functie. Dat kennen meesting wijzen uit de politiek, bedroosleven, uit de sociaal-maatschappelijke organisatie, cultuur of muziek. Wat drood hun? Wat is hun afkomst? En hoe binnen ze kaam, werd ze noosteringen. En binnen direkt nog tak ons land? Anke Bielsma bouwt om plakken der het verhaal die in oorkomen. Onderronen van het Lon bij de Wadzee jueg ze de Legendcerken en een oude genalefabriek Nijlibben als cultureel moedingsplak. Maar haar verhaal, Geert Echo, Verlies, veerkrijgt en de traest van taal. Hoe kunst een mierskip dragen? Krijgt wanneer het lippen kantelt. Welkom, Anke. Wijn dat ze ons komen koerd is voor deze podcast.

SPEAKER_01 1:05

Dank u wel.

SPEAKER_02 1:06

Ja, want Anke, uit wat van gezin komen zo?

SPEAKER_01 1:10

Ik kom uit een echt onderwijzers gezin, Mijn Heide wie hoofd van de squallen, eerst in Brandgeam van de basis squallen. Toen nog legere squallen en letter in Driezen. En ik ga een oude broer, een broerje en een zusje. Dus waar we in mijn fouweband.

SPEAKER_02 1:28

Dus we wie altijd wel wat reuring.

SPEAKER_01 1:30

We altijd een proto reuring. En wij wenden de duun naast te squalen. Dus het werk, een bijzondere situatie, want ik ben wel opgroeid en ik ging hij squalen, maar wel bij mijn huid in de klas. En dat we nog een twambas squallen. Ik zit het aan het traaieren bij mijn haid in de klas. En hoe is dat als Ben? Ja, voor mij weer dat prachtig. Want ik kon goed leren en ik vond leren leuk en ik vond squalen leuk. Dus ja, mijn oostenbroek kon ik goed leren, maar die voel squale net leuk. Dus ja, dan viest het automatisch het echt minder leuk, natuurlijk, om wat er dan op squale gebeurt, dan staat toe ze echt nog een keer op onze rust. Dus nee, die wil je op een oor manier onderkomen.

SPEAKER_02 2:22

En hoe hiest net in de klas dat, ah, nou, Anke had een heeg, dat komt vast omdat ze haidt.

SPEAKER_01 2:27

Nee, helemaal net. Althere is, ik had ze net ervaren. Nee, helemaal net. Het win een liedse hechte groep, een lidse squallen. En ik had me daar heel veilig viel.

SPEAKER_02 2:42

Nou ja, dat is wel heel mooi. Want het is vaak soms jest dat wel, als ze dan bij ouders in de klas zitten, dat win net altijd even leuk. Maar doe dat dus net zijn.

SPEAKER_01 2:53

Ik vond dat heel grappig dan als ik op een rompje, dan denk ik, Minhuid kan heel vol op zijn vingers fluiten. En dan weet ik gewoon in de hoes bij mijn Mem. En dan heb ik dus huid fluitje en dan ging ik er achterdoor de Rud en dan tradoen achterdoor. En dan zit ik bij mijn huid. En dan hingen de famjes in die tijd nog handwerken. En dan gingen we weer traden achterdoor bij mijn Mam, en dan gingen de famjes ronde keukenstafel van haar handwerken, want met Mem is ik juf. Dus hinden we dat. Mooi oje compact bimel.

SPEAKER_02 3:32

Net een volle rij. Nee, nee. Du best een geboren vrizin, wat had het longenskip van de Wadzij, die leerd oer waar zo best?

SPEAKER_01 3:44

Wat een mooie vraag. Ja, ik zie altijd, ik kun jezelf net losjongen van de grond. Het is een onderdeel van hoe mijn hersenen zich vormen had. Maar ik had altijd die kust, daar moet ik weer heen, dat had ik heel bewustzak viel. En dat is toch die grote, griezen kabels, klei, dat vind ik zo'n soort oerlogerskip. Dat groeit een gewassen op, maar min hersenen ben er en goeie toch gegroeit, zegs. En dan ik missieel, dus ik als meis.

SPEAKER_02 4:36

Ja, want wat is dat? Is dat de win die eigenlijk altijd om mijn kop heen jagen, het is inderdaad wel heel sterk.

SPEAKER_01 4:46

De natuur, die altijd groter is als die zelf. En als ze in dat longschip wennen, en dicht bij de zee, en de zussen zee, vaak, en de best op zee. Dan maken ze heel erg al die elementen maai. In die beschutting van die eigen tinken of in de beschutting van die eigen hoes, dat kun dan een hele project ideeën groeien en leefde kuneien, zeg maar.

SPEAKER_02 5:24

En wanneer wie nou het moment dat zo dacht, van theater en muziek? Dat is wat ik ben, dat is wat ik meidje wil.

SPEAKER_01 5:32

Ja, ik vroeger een fam kwam een heel soort ontlijzen. Verhaal had mij altijd heel erg onsplutsen en taal. En ik ben er eigenlijk toch min of te meer inroegelen. Toch altijd dingen leuk te vinden die op mijn paard kwamen, en die ging ik dan ontwikkelen. Zonder vest omlijnd idee van dan ging ik dit voor de rest van mijn leven van. Maar dan kun je bij de Jeren komt ergens in te ruchten, werden als bepaalde vaardigheden herkenst bij die zelf. En de maste altijd te kansen uit de light. Het gelok komt je net samen onder. In die zin ga eigenlijk al die stappen die ik maakte, had het leert dat ik van theater tot doen tot in sport kwam. Al die ervaringen neemt ze mij.

SPEAKER_02 6:38

Ja, en wie dat ik iets wat van uus stimuleert waard? Theater of muziek. En les en ik inkomen.

SPEAKER_01 6:48

Min huid spielde altijd in Sinterklaas sprookje, dus waar het hier op een beeronderwis. En min huid spielen het nog heel tijd. Hij is J80 nu en 80? Nee, hij wordt Jennachtig. En mijn beide arde les heel soort. Waar ik altijd muziek draait, dus ik ben wel echt mijn cultuur opgroeit zonder dat wij nou echt van hoe ziet naar al je dingen taggingen.

SPEAKER_02 7:21

Dus het gaat echt van hoe zit waar het stimuleert, maar het wie net, dat je me vooral in het toneel of dingen.

SPEAKER_01 7:30

Nee, maar mijn squalig is dan naar dat Sinterklaas sprookje. En ik denk wel dat de magische wereld van het theater van het eerst hoe mij hinkamen.

SPEAKER_00 7:43

Van dichtbij.

SPEAKER_02 7:45

Anke, du had toch wel een heel intens hier beleefd, na het verlies van die man en zelf waar ziek. Wat had dat verloren van jij in die werk en persoonlijk?

SPEAKER_01 8:03

Die vraag krijg ik dus vaker: van wist ik verloren. En dat is net zo. Ik ben jule dichter kwam eigenlijk bij dat ik nog meer wit, dat ik eigenlijk heel gelukkig ben, ondanks het feit dat ik Gerrit verlen ga en mijn ben hun Haid van ik zelf zie kwaad. Elk meest maak ik dat in zijn leven mij. Alleen nog bij mij kwam het in I en I. Maar in datzelfde hier heb ik eigenlijk dat ik Bebbe worden zo. Dus de kist heel erg de focus op iets lezen. Zelfs. In mijn ziekenheid ga ik echt nog altijd net eerst aan best en ik ga natuurlijk heel beroerd viel. Vaak. Maar eigenlijk ga ik me altijd toch een mazzelkont van.

SPEAKER_02 9:00

Ja, dat is toch wel heel bijzonder. Maar is dat echt waar zo best? Dat zo'n oeral toch de blommen. Het mooie muziekje juist, ondanks dat het rijdt.

SPEAKER_01 9:16

Bij mij is Wallet Glass heel vol altijd. Ik ben net een pessimist. Nee, absoluut net. Ik zoch altijd mooie dingen en trierstvolle dingen. En natuurlijk, als het ergens meer in zit, het leven heel breed werken. Wie van mij echt breed. Maar als Sint Engels dan mooi zijn ze count your blessings. Ja, dat wil ik toch wel doen. En dat had wel heel erg me bewust maken van dat ik heel goed begrip wat meestal nou zeiden van ik wil niet meer behandelen. Want een deel van mij stijt aan, dat ben ik net. Nou, dat ga ik zelf ook heel sterk ervaren dat ik dacht, het geit tot het gaatje, maar dat ik dan op een gegeven moment denk van waar wil ik, dan wil ik dat net. Want ik wil wel leven, als ik het in jeogtje ken, en zoals ik het nodig ga.

SPEAKER_02 10:20

En hier staat, daar staat wel besprust dus ik met die ban, of hier is iets van, dat is mijn stukje, en die band snappen wel dat ik dat zaas jeug. Of ben je dan heel iepen?

SPEAKER_01 10:32

Ja, je wil heel iepen, maar dat wil natuurlijk wel in die zijn mijn beetje beperking, want mijn dochter was zwanger. Dus je wil er in haar leven groeiden, waar ik zieker en zieker van de behandeling, en van een operage en dat is een beetje een lastige cheestelling. Maar mijn zoon studeert geneeskunde. En dus daar kun ik het wel heel makkelijk mee hoor. En ik, mijn ouders die gaan mij in die ziekeniet opvang. Dan laat ik daar op de bank en die gingen mij naar het ziekenhuis, en soms de bannik. En ik mijn zusje, en mijn broer en hun familie en hun gezinsleden. Ik echt weer in het nest. En ik ben helemaal vertroeteld en verzwargen.

SPEAKER_02 11:31

Dus het had, nou ja, tuurlijk, van ziekte, dat had natuurlijk hele rauwe kanten, maar dus echt heel leefdevolle momenten. Enorm. Ja, enorm. En ondertussen de theaterjerken, wieder, dus de wien en nog dingen te dwaan, liep het mij. Want hoe zusto die rol van de theater in in een mieskip?

SPEAKER_01 11:55

Ja, ik ma dus wel steeds: mijn naiste collega, is Marije Kinderman. En die had die theater draai aan het houden, maar de programmering die je natuurlijk al ontwikkeld hier. Zonder haar hier had ik echt net ken. Marije en ik. Ik ben ooit, ik ben Safaria te bank dat begoen. Gewoon, hier is een ka, hier is een cirke. Hoe is dat voor krijgst. Leve Fruin van mij had die cerken kort. En uiteindelijk is de zak erin, toen had ik de Stichting oprochten. Onderwiel is je dat ooit trouw ontwikkeld. En die theatercerke, die programmeer dus aan de ene kant van de regio. Het is nooit al heel voor een dorp. Daar ben je het warp een liefs voor, voor de regio. Maar omdat er een interessant onderwerp of een artiest is, waar het meesten oeral wij komen. Dat maakt het niks uit. Het heel Nederland, soms zelfs in België en Duitsland. En dat is dan net heel gericht op programmeren, maar we had een heel soort toeristen in het gebied en altijd een keer rand, dan keren ze toch in wat is er in de regio te dwaan. Er zijn traaie categorieën werk van programmeer. En traaie categorieën die binnenkomen. En daar toch gaat erie verschillende functies in de mierskip. Want krijg ze een heel soort gasten van vier. Die gingen ergens eten, die gingen ergens sliepen. Dus dan had het een economische impuls. En voor de leefbarit in de regio is het weer heel mooi. Het waren een hele groep vrijwilligers, een tumploeg. En die ging ik weer al mijn projecten reizen in mij met mij.

SPEAKER_02 13:52

Want door Hindoehaast ik wil zijn verbinden om te versterken. Concreet, indien du izig werken als cultureel ambassadeur. Dus dat is was ter dan ik op instest op die mierskip en inderdaad, nou ja, een bepaalde seizoen van het hier. Mees je moet ergens sliepen, toeristen. Ze komen bij u, ze moet ergens slien, ergens lekker eten. Is dat was ter mij bedoelt? Ik snap die vraag net. Nou, verbinden om te versterken. Dus die verbinding, of ziek je mij de lokaal.

SPEAKER_01 14:29

Ja, maar dat is versterken op een heel soort man. Een economisch impuls, dus economisch versterken. De gearworkingsverband tussen al je initiatieven en oerheden. Versterken. Want dan krijgt niet een symposium bij die horen tot. En niet zeiden, maar dat BM en Kist to zwaar dat het culturele programma invult is. En kinderen, ik mees nu het dorp wat vertellen, hoe we de kasten, ik wou combinaties met de kasten maken. Ik denk dat wij wel een liefst 30, 25 bedreuwen, die het op een of andere manier verboon binnen om de theater te zerken. En dan komen nog alle instanties stichtingen. En op andere manier meest een verbinding. Dat versterkt een netwerk. Dat had ik het net door, dan is dat net. Nee.

SPEAKER_00 15:34

Van dichtbij.

SPEAKER_02 15:36

We wilden even naar de Takomstje in. Wat was u als cultureel ambassadeur in 2026 realiseren?

SPEAKER_01 15:46

Dit is mijn les. Cultureele ambassadeur een soort eerebaantje. Ik ben nergens in het sciën. Het is ijs wat ik altijd al leer, maar nu had het een namen kregen. Ik ben nu in 2006 het last hier. Of ik maar werd herben, geen idee, wat het überhaupt gebeurt. Maar ik ga nooit toch dingen precies afvind had. Ik wil wel dingen in gong zetten. Ik denk dat ik in deze fallen verschillende stichtingen opdracht heb. Verschillende initiatieven in het werk zet heb. Die ik jij naar trok in, zoals een World Press foto, naar de wat opera, Jeave No Night Zwanen meer van het Noorden. Er is. Daar ben ik een heel soort meesten waar on voorboen. Die ik in de voorgaende edities, maar wat voor tentoonstellingen en projecten dan ik nou, ik ben Maygen. En ik hoop dat we een oplossing voeden gaan voor theatercents en theaterkennis om de toekomst in te kennen. Of misschien mig ik wel bij elko brengen.

SPEAKER_02 17:18

Want haast er van de theater, haast ik nog dingen die productie of die artiest of die wil ik echt naar je sta helje. Ben die er?

SPEAKER_01 17:31

Die binnen er wel. Maar dat kind al had we wel echt een oorde financiële stroom krijgen. Want oorzeen is dat niet houdbaar. Want wij maten hier gewoon wel rekening horen, maar dat meesten tagging tot cultuur. Dat is net altijd de hoofdpries van Vreden, eigenlijk haast nooit in deze regio. Want toen is het wel een beetje rekening haren, maar dat elke beurs het wat betel je kind. Dat bezud het altijd van het professionele podium, maar er heel bij. En dat is een politieke keuze. Dus ja, daar wacht ik nou op.

SPEAKER_02 18:11

Ja, want wat vind je van de takkomst, van de cultuur in Naat-Friesland. Had hij een goede takkomst?

SPEAKER_01 18:20

Ja, daar ben ik heel nieuwsgierig naar. Ik had toevallig van een morgen de stemwezen van Noat Eerst Friesland. En tot met een stomme verbazing, zit er net één vraag op cultuur in. Dus van het hele lijstje onderwerpen, ik denk dat ze het ergens onder sociaal maatschappelijk vlappen of zo. Maar het wordt cultuur wat net neemd, alleen nog de Friese taal. Nou, ik vind dat ik ga er even geen Fries woord voor, maar bedrovend.

SPEAKER_02 18:50

Ja, maar hoe kies dat iets? Wat er dan net genoeg onderbelsen, troch als meesje van nou, ik maak graag wel naar een toneel of naar een concert geven, roep ik dat net goed genoeg?

SPEAKER_01 19:06

Ik heb geen idee. Ik vind het altijd heel verbazingwekkend. Dat meesten waar ik heel fel op reageren kennen van hoe cultuur en altijd met jeelfretten, en het is de linkse hoek, en weet ik het. Terwijl elke dingen die het op een begrafenis komt, je hebt muziek. Hoe denk ze dat dat maken we? Waan? We willen al eerder een keer de nachtwachtje aan bewijs van spreken, we weten al je wat de nachtwacht is, maar dat is wel keust, hadden we ergens een monument aan. En dat is keust. Dus meesten realiseren zich vaak net, zeker de mensen die het in ageren, dat keust zit in je staal, in uw lierten, in uw teksten. Zelfs als dwarpstoniel maken of je beloftspulm. Dat is alle jaar cultuur. Alleen, er is echt nog een slag die nice, en daar geeft het natuurlijk benammen om. En dat nemen ze dan echt wel de high culture. Als het zaf verdieren was, dat doe ik zelf nooit. Maar hoe leuk is het als er snijds van meest niet dat helemaal vanuit hun Boropdag, dan kist ik weer enorm geïnspireerd. En natuurlijk, ik vind de dwarpshoes en vind het alweer heel wichtig. Maar professionele podia, die ben je echt heel wichtig. Want daar kist nog even een tosje erbij. En dan kiest die inspireren letter.

SPEAKER_02 20:49

Ja, klopt. En daar komen vaak weer hele in. En er komen zulke mooie ideeën uit. Een eerste vraag: als het voor uist. Wat was toen nailed? Als makker en als meesje als mensen. Die familie of vateater. Wat was toen najalite?

SPEAKER_01 21:15

Het eerst hoor, ik ga wat mijnaam. Oh, ja, nou, dat had er ijz bij te krijgen. Dit is een spijeltje, wat ik gewoon via Vinci kocht had. Het ged me om de voegel die erop zit. Het is een witte riger. En toen Gerad nog leeftijd, wie die Wieter, die zeggen dan net z'n vol. En alle keer wist hij dus daarop in het fil. En dat bracht dus gelok. Dat wie eigenlijk een beetje het zegje, oh, daarin weer in, bring gelok. En nood vind ik dus een hele produite rigers. En toen had ik en juist nou, moat ik erom denk dat ik dat net vanzelfsprekend vind, maar dat ik nog steeds die ene witte regers die voor gelok zit. En als ik één ding nail, dan is dat ik hoop dat de mensen kunnen om mij heen om mijn schoenen gaat. Dat ik altijd hoop en traest put ga. En gelookig was binnen terug op de ene witerie.

SPEAKER_02 22:27

Mooi, heel mooi, prachtig. Ja, want het is inderdaad een heel mooi, mooi beeldje van inderdaad, qua Witerie's. Prachtig, heel mooi. Anke, dankjewel dat ze ons kouden van die mooie verhaal, die mooie antwoorden. En nou ja, ik neem een biedje van mij, neem ik mij. En ik hoop je dat de cultuur nog een heel lang lim had, een heel riek leven had. Dankjewel.

SPEAKER_00 22:57

Van dichtbij.