Celine en haar broer, Unfiltered: ‘Celine is van binnen net even iets anders dan de rest’ - Over (samen)leven met een verstandelijke beperking

In deze aflevering vertellen Celine en haar broer samen hoe het is om op te groeien en te leven met een verstandelijke beperking. Een gesprek over liefde, geduld en de kracht van familiebanden.

Transcript

SPEAKER_01 0:01

Soms voel je je alleen met je gedachten, alsof niemand echt begrijpt wat er in je hoofd omgaat. Maar wat als je ontdekt dat je niet de enige bent, dat er anderen zijn die hetzelfde voelen, dezelfde vragen hebben en net als jij zoeken naar antwoorden. Welkom bij Unfiltert, de podcast waarin Team Zoeteers jongeren hun verhaal delen over onderwerpen als mentale gezondheid, sociale druk, identiteit, inclusiviteit en meer. Geen filters, geen taboes. Hier draait het om rauwe gesprekken, eerlijke inzichten en zeggen wat er gezegd mag worden. Precies zoals het is. Dit project is mede mogelijk gemaakt door de gemeente Zete Meer, omdat jouw ervaring ertoe doet. Jouw verhaal kan het verschil maken voor een ander. Dus laten we praten, laten we luisteren en laten we vooral beginnen. Welkom, Celine. Fijn dat je hier bent. Zou jezelf kort kunnen voorstellen?

SPEAKER_02 1:11

Ik ben Celine, ik ben 23 jaar en ik woon door mezelf begeleid. En je hebt iemand meegenomen, vertel. Ik heb een broer meegenomen, Kevin. Die helpt me bij alles. Fijn dat hij erbij is.

SPEAKER_01 1:24

Kevin, zou je ook even kort kunnen voorstellen?

SPEAKER_00 1:27

Ja, ik ben Kevin, de broer van Celine. Ik ben 26 jaar, woon ook in Zoetermeer, vlakbij Celine. Wat heel gezellig is, want daar kan ik makkelijk ook naar haar toe laten als er iets is of als we gewoon gezellig een kop koffie willen drinken.

SPEAKER_01 1:40

Hoe zou jij Celine introduceren aan mensen die haar nog niet kennen?

SPEAKER_00 1:44

Celine is eigenlijk een heel vrolijk creatief meisje. Ze houdt heel erg van knutselen, van tekenen. Is altijd heel erg bezig met dansen, met muziek, mee zingen. Ze heeft verder ook hele leuke vriendinnen waar ze mee op de woning ook woont. Dus daar kan ze ook lekker mee afspreken. Eigenlijk over het algemeen een heel normale meid om te zien, een normale tiener. Alleen van binnen is het net even wat anders dan bij de rest.

SPEAKER_01 2:11

Kun je dat toelichten? Wat bedoel je daar dan mee?

SPEAKER_00 2:13

Ja, Celine heeft een verstandelijke beperking, waardoor zij wat meer moeite heeft in bepaalde situaties. Waaronder ook bijvoorbeeld zelfstandig wonen. Het volledig zelfstandig lukt daar niet. Dus vandaar dat zij begeleidzelfstandig woont. Celine werkt door de weeg in de dagsbesteding. Dat is omdat zij meer aandacht en wat meer begeleiding nodig heeft tijdens het werken. Het zelfstandig van klusjes afhandelen, dat kan niet altijd. Dus vandaar dat er extra begeleiding voor nodig is, dat is eigenlijk in de nooddop even haar beperking. Ja, dat is eigenlijk waar Celine al tegenaan loopt.

SPEAKER_01 2:51

En Celine, dan even weer naar jou. Zijn er dingen die mensen vaak verkeerd begrijpen van het hebben van een beperking?

SPEAKER_02 3:01

Ja, het is eigenlijk zit ook van binnen. Dus mensen zien het natuurlijk niet van buiten. En mensen denken natuurlijk vaak dat een beperking fysiek is of van buiten zit en eigenlijk weinig van binnen zit. Dus dat is misschien ook wat mensen dat minder begrijpen. En ook soms dat ze soms geen gedeelte hebben. Ik heb niet autisme, dat zit je in. Dan moet je natuurlijk rustig gaan praten en mij juist goed doorheen helpen. Maar dat is meestal wel lastig wat ik dan vind dat mensen dat minder begrijpen. Als dat bijvoorbeeld bij de Martijn bij de servers palie staat, vind ik het nog wel moeilijk om dingen te vragen om te snel gaan of meer begrijpen. En dat vind ik soms wel jammer dat dat zo gebeurt.

SPEAKER_01 3:40

Hoe ga je daar dan in zo'n situatie mee om als dat dan gebeurt?

SPEAKER_02 3:44

Meestal probeer ik ook rustig te blijven. En ik probeer er altijd zelf uit te komen. Of het nou moeilijke vragen zijn of makkelijke vragen zijn, of ze mij willen helpen of nou niet. Ik probeer daar gewoon zelf een beetje uit te komen. Maar soms is het wel lastig als ze dan moeilijke vragen stellen of ik me soms niet begrijpen.

SPEAKER_01 4:01

Ontheb je dan het gevoel dat je moet uitleggen aan mensen wat je hebt?

SPEAKER_02 4:06

Dat wel, ik heb wel het gevoel. Maar om dat uit te spreken naar die mensen, vind ik lastig omdat het dan te snel gaat, dat ik er dan een beetje stress van krijg en eigenlijk niet zo goed bij voel. Geel lastig.

SPEAKER_01 4:19

Ja, want als je dan uit die situatie stapt en je bent dan bijvoorbeeld thuis, is er dan iets wat je doet om je beter te voelen nadat zoiets is gebeurd.

SPEAKER_02 4:28

Meestal als het is gebeurd, dan loop ik naar buiten om even lucht te krijgen, even tot mezelf te komen. Ik had het ook één keer bij een dus afspraak. Mijn vrouw zag wel dat ik een beperking had. Maar daar had eigenlijk weinig geduld voor en stress voor. En op een gegeven moment was het gebeurd en ik ging daarna in ik even zitten om moest medicijnen hebben. En het was best wel lastig om dat te begrijpen. Toen ging ik zitten, even op een stoeltje daar mijn moeder te bellen. En even te vragen: wat is nou de bedoeling, wat moet ik nou nog vragen? Die heeft eigenlijk een beetje erin geholpen.

SPEAKER_01 5:02

Ik vind het best wel knap dat je in zo'n situatie dat mensen er best wel moeilijk mee omgaan, dat jij heel erg in het moment weet van oké, even rustig zitten, even mijn moeder bellen. Even vragen wat de bedoeling is. Heeft dat er altijd al in gezeten of is dat iets wat je hebt geleerd?

SPEAKER_02 5:20

Vroeger, toen ik altijd zelf naar de supermarkt ging en ik ging afrekenen, ik durf eigenlijk niets te vragen. Niks te zeggen. Ik vond het zo eng, zo bang. Op een gegeven moment had ik niks afgerekend en voor de rest alles gedaan. Maar op een gegeven moment durfde ik. Dus ik was blij dat het juist wegliep. Maar nu, wat jaren later, dus nu dat ik 23 ben, durf ik dat we iets meer te vragen. En soms een beetje te zeggen waar het op staat. Soms nog wel een beetje die angst in me. Maar voor de rest durf ik dat we beter dan doen.

SPEAKER_01 5:53

Wat goed van je. En ja, daar mag je zeker trots op zijn. En Kevin, wat doet dat met jou als je ziet dat mensen daar zo raar en ongeduldig ook mee omgaan?

SPEAKER_00 6:05

Nou, aan de ene kant wel heel begrijpelijk. Zeker bij Celine, je ziet niet op een afstand dat zij een beperking heeft. Dus als mensen er tegenaan lopen dat zij iets vragen en ze krijgen niet een goed antwoord erop. Ja, snap ik ook wel dat het vanuit hun kant ook een frustrerend iets kan zijn. Dat je denkt, ja, ik vraag eigenlijk iets heel simpels, maar ik krijg nou niet een goed antwoord erop. En bij Celine is het op dat moment van ja, ik begrijp eigenlijk de vraag niet. Dus je weet niet zo goed wat er op dat moment er gebeuren moet. Dus ik snap wel dat mensen het lastig vinden in zo'n situatie. Inmiddels kan ik ook wel sneller zien bij Celine dat zij moeite heeft met dingen. Dan zie ik vaak in de ogen van het komt niet helemaal aan, de boodschap die ik probeerde vertellen in eerste instantie. Dus voor mij heb ik nu wel een omschakeling van oké, ik moet nu het op een andere manier gaan brengen. Dus niet deze situatie, maar hoe kan ik het vertalen in een andere situatie, waardoor het wel begrijpelijker verdampt.

SPEAKER_01 6:58

Want wat is dan de beste manier? Kun je een voorbeeld geven?

SPEAKER_00 7:01

Er is niet eigenlijk zoiets als een beste manier. Dat is ook wel een beetje onze uitdaging geweest in de jaren dat wij opgroeiden met Celine. De ene keer hadden wij een methode wat heel goed voor Celine werkte. Maar op een gegeven moment ontwikkelt zij weer verder. En heeft die methode die wij in eerste instantie hebben bedacht, heeft op dat gegeven moment geen effect meer. Dus dan ga je ook weer zoeken naar weer een nieuw iets. Van oké, in eerste instantie, als ze bijvoorbeeld moeite met iets had, was dat van nou, ga maar even naar je kamer. Ga daar maar even lekker schreeuwen, stampen doen om alles eruit te krijgen. En op een gegeven moment merkte van oké, dit heeft in eerste instantie wel geholpen, want het ging eruit. Maar later merkte van oké, het is er nog niet helemaal uit, want het blijft nog heel erg in haar hoofd hangen. Dus toen zijn we gaan zoeken van oké, waar komen we dan op uit. Er is niet de beste oplossing of een makkelijk voorbeeld daarin ook.

SPEAKER_01 7:51

En het stukje van dat je dan aan Celine merkt van oh, het blijf nog even in haar hoofd hangen. Is dat iets wat je merkt aan haar lichaamstaal of wat jij bijvoorbeeld ook uitspreekt?

SPEAKER_00 8:01

Ja, wat je vooral merkt bij Celine is dat zij wat sneller gefrustreerd is. Je ziet ook vaak dat wil ze wel iets zeggen, maar ze weet niet zo goed hoe ze het moet zeggen. Dus er komen halve woordjes uit of soms helemaal geen woorden uit. Maar dan zie je wel dat zij aanstolding maakt om iets te zeggen. Dus dat zijn wel de momenten dat ik wel kan herkennen van oké, het zit nog te veel in haar hoofd op dat moment. Dus moet het even weer een stapje terugpakken, even weer bij het begin. Oké, wat zit je dwarst? Wat waar loop je tegenaan? En dat is wel voor Celine moeilijk om te zeggen. Maar als we het erover gaan hebben, dan kan ze wel weer even van oké, we gaan nu inderdaad even ademhalen en even weer opnieuw beginnen. In plaats van dat we weer verder gaan naar de volgende situatie.

SPEAKER_01 8:44

Snap ik. Ja, want Celine, wat gebeurt er op zo'n moment bij jou wanneer je je gefrustreerd voelt en je graag wil uiten over wat er bij jou speelt.

SPEAKER_02 8:54

Meestal voel ik dan irritatie in mezelf. Dus dat ik dan heel geïrriteerd ben op iets en er zelf niet uit kan komen. Dat ik dat gewoon heel lastig vind om dat te zeggen. Dat zit natuurlijk vaak inhoud. En het ook gewoon ja dagelijk stress op krijg en niet zo goed mee weet hoe ik daarmee om moet gaan. Dus dan ga ik stampen, krijgen ze, schilen met er naar uit te krijgen. Dat is wel soms lastig.

SPEAKER_01 9:17

En helpt dat? Komt het er dan ook echt goed uit voor jou?

SPEAKER_02 9:20

Ja, meestal helpt dat wel, ja, soms ook weer niet. Soms zit ik er nog wel eens mee. Maar meestal helpt dat wel, ja, die onrust ook uit mijn lichaam te halen. Want dan heb ik nog wel eens last van dat ik onrust in mijn lichaam heb.

SPEAKER_01 9:33

En wat zijn dan voor jou nog meer manieren die goed werken, ook als je buiten het huis dit meemaakt dat je gefrustreerd of onbegrepen voelt?

SPEAKER_02 9:41

Moeilijker om daarmee om te gaan. En als je dan dat wel eens voor mensen meekrijgt of mensen ziet die dan zo doen tegen, maakt me dat wel eigenlijk boos en eigenlijk ook verdrietig. Want ze begrijpen me gewoon niet zo en waarom moet ik.

SPEAKER_01 9:55

Dat maakt het wel lastig. Heel lastig. En wat zou in de meest perfecte situatie het juiste gedrag van mensen zijn om hiermee om te gaan voor jou?

SPEAKER_02 10:04

Gewoon rustig blijven eigenlijk. En me gewoon eigenlijk helpen waar nodig is. Gewoon kijken van hoe ik erin ben. En gewoon kijken hoe ik situatie ben en of ik nou stress krijg. Maar gewoon rustig blijven. Gewo rustig helpen. En eigenlijk niet zo moeilijk doen. Want daar hou ik niet zo van.

SPEAKER_01 10:22

Daar houden we allemaal niet van. Je bent superzelfbewust, want je weet wel heel goed wat je nodig hebt. En waarvan je graag ziet dat anderen zich op een bepaalde manier gedragen. Waar ben je heel trots op? Dat je denkt, nou dat doe ik toch maar even.

SPEAKER_02 10:39

Tro dat ik zelfstandig ben, begeleid. Trots op dat ik werk heb, dat ik het naar mijn schino heb, dat ik daar ook mijn best voor doe. Tro dat ik heel lieve ouders heb en heel lieve broeren om me heen heb, waar ik tegen kan. En waar ik ook hulp bij kan nodig hebben. En trots ook op mezelf, dat ik gewoon allemaal goed kan eigenlijk.

SPEAKER_01 11:02

Wat doet dat met jou, Kevin, om dat te horen?

SPEAKER_00 11:04

Ja, dat vind ik juist heel mooi dat ze dat nu ook van zichzelf durft uit te spreken. Dat ze vroeger wel wat meer moeite mee. Zeker wat ze nu dan heeft bereikt met het zelfstandig wonen. Dat is niet allemaal vanzelf gegaan. Daar is vanhoef van tevoren al een aantal jaar geweest dat zij in een trainingshuis zat, ging ze dan om de week en mid heen, eigenlijk alvast een beetje voor te bereiden en te oefenen. Om uiteindelijk dan zelfstandig begeleid te gaan wonen. Dus dat ze dat nu dan ook de doel eigenlijk heeft bereikt. Ja, dat is hartstikke mooi. En dat ze er ook zelf zo trots op is, ja, dat is alleen maar leuk om te zien. Ja, dat is prachtig. Als je ook ziet hoe zij dan bijvoorbeeld haar studio heeft ingericht. Ja, je komt er binnen en het is inderdaad echt helemaal Celine. Lekker kleurrijk, allemaal lekker knutseltjes. Allemaal dingetjes waar zij vooral van houdt. Dat vind ik juist heel leuk om te zien. Dat ze dat wel gewoon ook in haar eigen studio ook lekker met zich meebrengt.

SPEAKER_01 11:59

Mooi. Gewoon je eigen karakter, je identiteit komt er helemaal in terug. En om nog even terug te pakken op zo'n trainingsweek, wat kunnen mensen zich daarbij voorstellen? Hoe gaat dat?

SPEAKER_00 12:09

Ik denk dat Seline dat iets beter kan uitleggen dan dat ik dat kan.

SPEAKER_02 12:12

Ik zat toen in de trainstation Dodor en ik kreeg tegelukkulp, genoeg begeleiding van de begeleiders daar. Ik heb het ook heel erg naar mijn zin gehad, heel geluid. En je had er dan eigenlijk twee woningen. Woning 5, daar zat ik. En woning 1. Gewoon wel twee huizen. Maar dan gewoon apart daarvan gescheiden. Dat je wat kan doorlopen. En ook hele lieve leuke mensen om mee. Waar ik het altijd leuke grappig mee had. En waar ik het eigenlijk altijd in mijn zin had. Ik kon er ook gewoon lekker mezelf zijn. Dan kom ik lekker terugtrekken op mijn eigen huisje. Mijn eigen kamer. Want iedereen had zijn eigen kamer. En dan kon je in slapen. Took een televisie en een bureautje. Een kledekast waar natuurlijk je kleding kwijt kan. En een wastafel. Heel mijn eigen plek. Maar voor de rest moest je wel de badkamer samend delen. Gelukkig had je er wat twee. Eén kamer was op de begane grond. En die had ook zijn eigen badkamer. Zo verdeelde dat eigenlijk wel een beetje. Het was altijd wel drama, maar ook wel grappig. Hoezo drama? Omdat natuurlijk, wie ging dan als eerste douche? Wie ging als laatste douchen? Ja, de klassiekers. En dan moest je ook echt op elkaar wachten. Ja, het was altijd wel leuk. Uiteindelijk kon je dan wel lekker douchen en lekker je ding daar doen. En daarna lekker terugdrukken op je kamer. En dan kon de volgende weer.

SPEAKER_01 13:32

Oh, dat klinkt heel fijn. En vond je dan ook een fijne aansluiting met de mensen daar?

SPEAKER_02 13:38

Dat gelukkig zeker, ja. Met allebei de groepen. We hadden altijd iedere avond dat we tijdens het avondeten te kletsen, maar ook heel veel lachten. Altijd hebben we gelachen. Laag soms wel in de deuk met de gekste dingen.

SPEAKER_01 13:51

Dat klinkt heel gezellig in ieder geval. Want ken je ook veel mensen, heb je veel mensen in je omgeving die ook een verstandelijke beperking hebben, die in een soort gelijke situatie zit als jij?

SPEAKER_02 14:02

Ja, ik woon natuurlijk begeleid. Dus daar hebben we ook veel mensen om mee met een beperking. Veel mensen met autisme. Ook een vriendinnetje die ik sinds twaalf jaar lang ook ken, die heeft touw syndroom. En wat ik wel knap van haar vind, is je ziet het wel, maar eigenlijk toch ook weer niet goed. En dat heeft natuurlijk wel moeilijk met spraakzaam, maar je verstaat het wel eigenlijk. En ik vind het zo knap om er te zien dat ze alsnog een touwsynroon hebben, maar daar toch doorheen zet en zich niet gek laten maken daardoor. Nou, jij laat je ook niet gek maken, toch?

unknown 14:33

Zeker niet.

SPEAKER_01 14:34

Allemaal sterke mensen.

SPEAKER_02 14:36

Ja, dat merk ik daar wel. Echt sterke mensen die zich proberen willen door te zetten.

SPEAKER_01 14:41

Nou, dat klinkt in ieder geval zo'n fijne groep om je heen te hebben. En Kevin, hoe was het voor jou om met Celine op te groeien? Hoe heeft opgroeien met Celine jouw kijk op het leven veranderd of beïnvloed?

SPEAKER_00 14:55

Nou, mijn opgroei met Celine was zeker niet makkelijk. Omdat er ook lange tijd eigenlijk niet heel erg bekend was wat Celine nou precies voor beperking had. Dus er kwam heel veel onderzoeken naar uit. Er ging heel veel aandacht eigenlijk altijd naar Celine. Waardoor ik wat meer, om het maar even grof te zeggen, aan de kant werd gezet. Ik weet dat dat niet de bedoeling is geweest van mijn ouders. Maar ja, als er iemand met een beperking in het gezin zit, daar gaat automatisch meer zorg en aandacht naar dan naar de rest. Dus daar heb ik zeker wel moeite mee gehad met het opgroeien. Vooral ook in de puberteit en ben je al heel erg aan het zoeken naar je eigen identiteit. Als er dan ook nog eens iemand is die heel veel aandacht opeist in het huis, dan wordt dat best wel lastig. Dus daar zijn zeker wel de nodige ruzies ook geweest met het opgroeien. Dus wij gingen niet echt makkelijk door één deur. Maar inmiddels sinds ik eigenlijk uit huis uit ben, merkte ik al dat dat een stuk makkelijker was. We hadden wat meer afstand en daardoor ook wat meer lucht tussen elkaar zitten. En nu ook Celine op zichzelf woont, merk ik wel dat onze band een heel stuk sterker is geworden. En daardoor doordat ik weer mijn eigen ruimte had in mijn eigen plekje, kon ik ook makkelijker weer naar Cine toe trekken. Dus ook daarin ook nu Celine wat beter helpen in ook haar beperkingen. Dat ik daar zelf ook nu wat meer de ruimte voor had als het ware.

SPEAKER_01 16:13

Wat mooi, want jullie hebben letterlijk de fysieke, maar ook de emotionele ruimte allebei meer. Want hoe is jullie band nu?

SPEAKER_00 16:20

Ja, ik kan wel zeggen dat onze band wel flink beter is dan wat het is geweest. Als ze ergens mee zit, vaak gaat ze toch wel eerste instantie naar mijn ouders. Maar later dan praten wij er bijvoorbeeld met elkaar over. En dan geeft ze wel aan van ja, ik vind het wel fijn hoe jij erover denkt. Want jij denkt weer anders dan papa en mama. En jij snapt mij misschien wat meer. Ik denk ook dat dat komt omdat we qua leeftijd natuurlijk wat meer bij elkaar liggen. Dus dat is ook wel weer anders. En ik kijk ook weer op een andere manier naar Celine. Omdat ik niet een ouder ben, maar gewoon een broer die aan de ene kant wel zorg heeft, maar ook niet de volledige verantwoording heeft. Dus dat maakt het ook weer wat makkelijker voor mij.

SPEAKER_01 16:58

Dat snap ik wel. En je broer vertelt ook wat hij wat moeilijker vond vroeger. Zijn er dingen die je vroeger zelf ook moeilijk vond aan je beperking en die je nu juist hebt omarmd?

SPEAKER_02 17:11

Ik denk de onzekerheid. Ik had wel vaak dat ik onzeker was over dingen. Dat ik het moeilijk vond om daarmee om te gaan. Gewoon onzekere tijd meegemaakt. Doordat ik het soms ook niet makkelijk had met mezelf om ermee om te gaan. Nu ik natuurlijk op mijn cellphone en mijn eigen stekje heb, daar mijn eigen draaiing heb gegeven, heb ik ook iets meer zekerheid in mezelf gevonden. En ook iets sterker in mijn schoenen. Iets meer weet waar het op staat. Een beetje wat ik wil. Dus daar heb ik eigenlijk wel mijn zekerheid gevonden. Veel dingen geleerd door werk, veel dingen doorheen gegolpen, eigenlijk. Soms tegenslagen, ook al met leuk en gezelligheid. Daar ben ik eigenlijk wel dankbaar voor.

SPEAKER_01 17:54

Ja, veel meegemaakt waar je ook sterker door bent geworden. Mooi. En wat wil je dat mensen leren of begrijpen door over jouw verhaal te horen?

SPEAKER_02 18:04

Dat ze begrijpen dat de beperking niet alleen van buiten zit. Dus niet dat je dat fysiek ziet, maar ook van binnen. Dat je dat soms ook een beetje kan zien of kan aanvoelen. En dat mensen ook gewoon leren, hoop ik. Dat ze me daarmee kunnen helpen. Niet alleen ik, maar ook andere mensen en gewoon rustig blijven en gewoon aandacht daarvoor hebben. En sowieso iedereen helpen waar het ook nodig is. Of het nou met beperking is of zonder. Maar sowieso met een beperking wel gaan helpen.

SPEAKER_01 18:34

En Kevin, wat kunnen mensen volgens jou beter doen om wat meer begripvol en inclusief te zijn richting mensen met een verstandelijke beperking?

SPEAKER_00 18:43

Ja, wat ik vooral wel mooi vind, wat Seline ook net zei, is: überhaupt eigenlijk al wat meer naar elkaar omkijken en elkaar helpen. Dat maakt voor mensen met een beperking het eigenlijk ook wel wat makkelijker. Dus ja, inderdaad, ik denk ook wel wat meer de signalen herkennen van iemand die op wat voor manier dan ook moeite heeft met iets. En daar ook inderdaad bij vragen. Kan ik je ergens bij helpen? Ik denk dat alleen die vraag zelf al gewoon al heel veel gaat schelen voor mensen met een beperking, maar ook mensen zonder beperking, maar die toch ergens tegenaan lopen. Ik denk dat dat vooral al heel erg gaat helpen.

SPEAKER_01 19:18

Zeker, dat zeg je heel mooi. Dat zeggen jullie allebei heel mooi. En Cine, in het kader van ongefilterd jezelf zijn. Zou je iets tegen de mensen willen zeggen die misschien luisteren, misschien zelf ook wel een verstandelijke beperking hebben, nog niet dat trotse gevoel hebben kunnen ervaren wat jij wel ervaart. Wat zou je graag tegen die mensen willen zeggen?

SPEAKER_02 19:39

Blijf gewoon jezelf. Blijf gewoon sterk en laat je niet gek maken door mensen. Wie dan ook. Ik weet dat die mensen dat kunnen. Gewoon trots op jezelf zijn, wat je nu hebt bereikt en wat je ook kan bereiken. Blijf in jezelf geloven, vind ik. Blijf eigenlijk altijd naar jezelf luisteren. Kijk ook naar de mensen om je heen die je hebt, je familie, je vrienden, wat die voor je doen, wat die voor je betekenen en die je kunnen helpen. Doe dat. Die help je echt ver bij heel veel dingen. En wees ook trots op dat die mensen er ook voor je zijn. Dus niet denken dat je alleen zelf verstaat voor sommige dingen. Of dat je zelf bent op de wereld. Er zijn nog veel mensen op de wereld waar je tegen kan praten die je echt kunnen helpen. Dus wees echt trots op en denk er ook aan.

SPEAKER_01 20:26

Je luisterde naar Unfiltert, de podcast waarin Team Zetemeers jongeren hun verhaal laten horen op de meest rauwe en ongefilterde manier. Wil jij ook je verhaal delen of herken je jezelf in wat je hoorde? Pra mee op onze socials via het Project Anfiltert op Instagram, TikTok en Trads. Wil je ons helpen om onze boodschap te verspreiden? Gebruik dan de hashtag Project Anfiltert, zodat we met steeds meer mensen in gesprek kunnen gaan over deze belangrijke verhalen. In deze podcast hoor je de persoonlijke ervaringen en perspectieven van jongeren. Iedereen kijkt anders naar de wereld en beleeft dingen op een geheel eigen manier. Juist in die verschillen ligt de kracht om van elkaar te leren en in gesprek te gaan. Laten we dat doen met respect en openheid.