Waarom ik stopte met meer

In deze eerste aflevering van Op de bank met Danielle vertel ik je iets wat ik eigenlijk liever had verzwegen.

Over een zware periode. Over YouTube die me leegzoog. Over mijn ADHD die zegt: meer, sneller, nu en hoe ik daardoor mezelf compleet voorbij liep.

En over de link met geld. Want wat ik deed met mijn tijd en energie, doen veel vrouwen met hun geld. Rennen, en doorgaan. Zonder te vragen: wil ik dit eigenlijk wel?

Luna ligt naast me. We zijn er klaar voor.

🎧 Luister nu en vertel me daarna: waar loop jij jezelf voorbij?

 🎧 Herken jij dit? Luister dan ook de Secret Podcast. 9 minuten die laten zien wat er écht gebeurt als geld spanning oproept. 

👉 happymetgeld.nl/secret-podcast 

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Welkom bij Op de Ban met Danielle. In deze afleveringen neem ik je mee in alledaagse momenten. Maar zeker ook over ondernemen, mijn eigen struggles en dingen die je vast ook herkent. Samen met Loene en een onderwerp dat ik niet los kan laten. Want geld, dat is gedrag. En gedrag begint met een eerlijk gesprek: gewoon even gezellig een onderbreking van de dag. Fijn dat je er bent. Hey, jij, lieve jij. Welkom op de bank. Ik ben Danielle en dit is de eerste aflevering van Op de Bank met Danielle. Luna ligt hier lekker naast me. Lekker te snurken zoals altijd. Dat is altijd bij mij super gezellig. En ik wil je iets vertellen wat ik eigenlijk liever niet had gedaan. Of tenminste, wat ik liever voor me had gehouden. Maar ik heb een zware periode achteruit. Ik ken het allemaal wel. We hebben allemaal wel eens wat mindere periodes. Ik heb er net eentje gehaald. Het niks dramatisch, geen grote crisis. Maar wel gewoon het soort waar je moe van wordt, waarbij je smorgens wakker wordt en dan denkt ik wil gewoon even niks helemaal niks. En toch ging ik natuurlijk gewoon door. Elke week content, elke week zichtbaar zijn, elke week iets nieuws bedenken. YouTube, podcast, Instagram, LinkedIn. Ik deed het allemaal. Omdat het ook hoort, omdat ik ook bezig was met groeien. En bij mij het nadeel is dat ik een ADHD brein heb. En dat zegt altijd sneller, meer, nu. En als ik dan ergens inzet, ga ik dan ook helemaal voor. Ik heb dan geen rem en gewoon aan. Ik was eigenlijk gewoon sowieso eigenlijk altijd wel aan. Morgen meteen als ik wakker word. Maar tot het dus even niet meer kon. Vorige week heb ik zelf geen podcast opgenomen. Terwijl ik dat gewoon zo super gaar doe, maar gewoon even totaal geen energie. Creatieloos, nergens zin in. En dat was al een signaal, vond ik. Ook eentje die ik niet kon negeren. En laat ik je heel even meenemen in hoe dat kwam. Bij mij was het vooral omdat ik dan bedacht had ik ga YouTube erbij doen. En dat erbij doen. Ik zal even meenemen hoe YouTube opnamendag eruit zou bij mij eerst de camera's regelen. Of de laptop in ieder geval. Want daar zat dan de camera op. Maar dan is dan een externe camera en die moet dus precies op de juiste hoogte staan. Dan hebben wij overal in huis ramen. Supermooi. Maar dat betekent ook altijd tegenleegd. Dus nou, oké, ringlamp, ringlampen bij. Dus dat moet allemaal natuurlijk op de goede hoogte staan, want je wil in de camera kijken. Strijkplank omlaag zetten tot de juiste hoogte. Lamp er neergezet, alles afgesteld. Dan haren doen, make-up, kleren. Want je wil er natuurlijk ook een beetje verzorgd uitzien, dat snap je wel. Dan ga je eindelijk zitten, je neemt op, je denkt, dit gaat goed. En dan ga je editen. En dan zie je het. De laptop stond net iets te laag. Je keek niet in de lens, je keek net daarnaast. De hele opname opnieuw beginnen. Of de microfoon, die had ik ook een keer vergeten op te spelen. De hele sessie, geen geluid. Kon ook dus helemaal opnieuw. En de kabels, ik had van die berg snoer liggen. Eentje van de microfoon, eentje van de camera. De muis paste niet. En dan kwam een USB-poortje tekort. En ik heb wel een USB-hub, maar ik snap niet hoe dat ding werkt. Dus ik had op een gegeven moment een foto gemaakt van alle draden. En had ik een chat GPT gestuurd. En ook echt gevraagd: oké, chat, wat moet waar? Het lukt toch maar gewoon niet. Ik had echt zo'n overwelm. En dat is de realiteit. En weet je wat het ergste is? Ik vind het echt heel leuk om te kletsen, net zoals ik nu doe. Ik vertel graag wat ik meemaak, wat ik zie, wat ik leer, dat is leuk. Maar die techniek eromheen, die brak mij. En het is jammer nu eigenlijk dat er geen beeld bij zit. Want als ik dus normaal gesproken de YouTube-filmjes opneem, dan zijn de honden dus alle twee weg. Omdat het zoveel spanning geeft, zo ongezellig het eigenlijk. Dus de hondjes sta je hem dan af. En nu zit Luna eigenlijk te kijken wat ben je aan het lachen. Tegen wie ben je aan het lachen, wat gezellig. En die geniet nu ook veel meer mee. Dus dat is ook wel een heel belangrijk signaal dat ik nu iets doe wat bij me hart leek. Dit vind ik gewoon leuk. Vertel wat ik meemak, vertel wat ik zie, wat ik leer, maar die techniek, ja, dat is gewoon niet mijn ding. Dat brak mij ook elke keer weer. Het zorgt echt alle energie uit me. En niet een klein beetje, maar echt. En als je het af en toe doet, dan is het nog gewoon leuk. Maar weken, voor mij is het niet vol te houden. Ik vind het echt heel knap van al die mensen die iedere week op YouTube schijnen. Misschien hebben we zijn een heel team personeel, ik heb geen idee. Maar ik moet me elke keer zo opladen voor zijn opname dat er niks overblijft voor de rest. Ik vind het leuker om gewoon ergens te staan. Ze vertellen wat ik zie. Een korte video maken, een story, of net zoals nu, een podcast. Ja, dat past bij mij. Niet tien minuten langkeurig een beeldje best doen voor een camera die net niet goed staat. En hier zit ook iets wat ik eerlijk wil benoemen. Mijn ADHD maakt het extra lastig voor mij om de ruimterop te gooien. Als ik iets iemand kan, dan wil ik het doen. Als er een nieuw platform is, wil ik erop. Als iemand zegt, je zou ook dit of dat kunnen doen, dan denk ik ja, en dan kan ik ook nog dat en dan dat erbij doen. Meer, meer, altijd meer. En daardoor loop ik mezelf voorbij, steeds weer. En ik zag het niet eens als een probleem. Het voelde als ambitie, want je wil groeien. Tot ik vorige week op de bank zat en nergens meer energie had. Niet voor een podcast, niet voor een post, niet voor een idee. En dat was het moment waarop ik dacht, daarom waar ben je mee bezig. En nu de link met geld, want dit is natuurlijk geen podcast over een burn-out. Wat ik deed met mijn tijd en energie, zie ik terug bij bijna elke vrouw die bij me komt. Ze verdienen goed, soms heel goed, maar ze rennen, harder werken, meer omzet, grotere doelen. En ondertussen voelden alsof het geld door hun handen glijdt. Ze kopen dan dingen om die moeite te verzakt om zichzelf te belonen voor al dat rennen, dat herken ik. Maar de echte vraag: wat wil ik eigenlijk, die blijft dan leggen. Net zoals ik bleef filmen omdat het hoorde, ik dacht dat het hoorde en dat ik dat moest gaan doen, blijven zij geld uitgeven aan een leven dat eigenlijk helemaal niet van hun is. En dan ben je op. Je energie, je motivatie, je bankrekening, alles is leeg. Het begint niet bij een budget. Het begint bij de vraag: wil ik dit eigenlijk wel? Past dit ook bij mij? Is dit wel de persoon die ik wil zijn? Wil ik dit zelf wel doen of doe ik omdat ik denk dat het hoort. En ik heb een keuze gemaakt. YouTube, daar stop ik mij. Niet omdat ik het nooit meer doe, maar niet omdat ik me wekelijks verplicht wil voelen om het te doen. Als het er een keer van komt, prima. Maar het is geen must meer. De podcast die blijft. Ik vind het echt gewoon super leuk om te doen: praten, nadenken, eerlijk zijn, dat geeft mij energie. En dit op de bank met Danielle, dit is een nieuw concept. Er zit geen groot plan erachter. Maar ik wilde iets wat meer bij mij pas, wat meer informeler is. Ik vind het leuk om informatie en kennis te delen. Maar ik vind het ook leuk om gewoon over koetjes en kantjes, zeggen ze altijd, maar dat klinkt zo cliché: maar gewoon over die simpele onderwerpen te hebben. En gewoon dichter bij jou zijn. Informeel, gezellig, een onderbreking van je dag. Ik deel mijn idee. En als jij ideeën hebt, deel ze ook. Ik hoor het graag serieus. Luna ligt lekker naast mij. Sanne onder de keukentafel, die is 14 bijna en die gaat wel eigen gang. En ik hoop dat jij het ook leuk vindt. Dus heb je daar een mening over, deel die alsjeblieft met mij. En dan wil ik je één vraag meegeven. Waar ben jij op dit moment dingen aan het doen omdat het hoort? Om je denkt dat het van jou verwacht wordt. In je werk, in je uitgave en hoe je jezelf presenteert aan de wereld. Misschien ben je ondernemer, misschien ben je in loondienst doe je voor je baas dingen die horen. Goed, met een baas natuurlijk altijd wel wat last, maar je moet gewoon natuurlijk je werk doen. Maar misschien kun je voor jezelf ook daar denken waar jij dingen doet die je alleen maar doet omdat het hoort. En dan hoef je nu geen antwoord op te geven. Voel gewoon of er iets is wat je energie kost, zonder dat het je iets teruggeeft. Ik ben Danielle, tot de volgende keer. En knuffels van de hondjes. Loona Links helemaal kennen. Echt zo lief om te zien. Misschien maak ik dadelijk wat snelle foto. Dit zagt eigenlijk gewoon alles dat ik nu met dit thema gewoon in ieder geval voor mezelf goed zit. Mocht je iets hebben waarover je gezellig met mij op de bank wilt zitten, deel dat met mij. Ik vind het leuk om van je te horen. En dat was het weer voor deze aflevering van op de bank met Danielle en Lune natuurlijk, want zij was er ook gewoon bij. Hopelijk ga je met nieuwe inzichten en een goed gevoel verder. Vond je deze aflevering waardevol? Dan doe je mij een groot plezier door de podcast te delen met iemand die dit ook kan gebruiken. En natuurlijk door je te abonneren via Spotify, Apple Podcast of waar je ook maar luistert, zodat je nooit een nieuwe aflevering mist. Deel vooral ook jouw luistermomenten op Instagram en tag me via het Happy met Geld. Ik vind het echt leuk om van je te horen en loe net trouwens op. Tot de volgende keer!