Senna. De hond die mijn hele ondernemersreis heeft gezien.

Vandaag een hele andere aflevering.

Ik had deze eigenlijk vorige week willen opnemen. Maar toen was het nog te rauw. Want deze aflevering gaat over twee dingen die mijn leven bepalen: ondernemen en rescuehonden. En over iemand die de hele ondernemersreis met me heeft meegelopen. Tot anderhalve week geleden.

Mijn moeder had drie wolwinkels. Ik was supertrots op haar. Maar ik leerde ook de andere kant van ondernemen en toch wilde ik ondernemer worden.

Ik vertel je over de studie die ik koos om bij ondernemingen naar binnen te kunnen kijken. Over het kantoor waar ik gepest werd. Over mijn man die belde en zei: je komt nu naar huis. Over de hond die ik in de verte hoorde blaffen toen ik bij de bank werkte en hoe dat moment alles in gang zette.

En over Senna. Mijn rescue dog uit Griekenland. Mijn clown. Ze was er altijd bij. De start van het bewindvoeringskantoor, de groei, de twijfel, de struggles, het afscheid en het nieuwe avontuur.

Tot 24 april.

Deze aflevering is voor haar.

Transcript

SPEAKER_01 0:00

Welkom bij Happy met Geld. Ik ben Danielle, groot fan van eerlijk praten over geld. Hier hoor je verhalen die raken, keuzes die je moet vragen en woorden die blijven hangen, omdat ze je helpen ontdekken wat je echt wilt. Loene ligt er al lekker bij. Pak iets lekkers voor jezelf en geniet van deze aflevering. En onthoud: geld is gedrag, en dat begint met een eerlijk gesprek. Hey, lieve vandaag een hele andere podcast. Ik moet zeggen, ik had deze eigenlijk vorige week willen opnemen. Maar het was een of trouw een vers. Nu heb ik er ook nog zwaar mee. Dus ik hoop dat het mij gaat lukken om te kunnen vertellen. Twee passies van mij: ondernemen en rescue honden. Ik wil je graag vertellen over mijn ondernemersreis en wat rescue honden daar ook mee te maken hebben. En iemand die dus ook de hele weg van die ondernemersreis ook met me heeft meegelopen tot anderhalve week geleden. En dat is mijn lieve Senna. Moeilijk oogblikje. Mijn ondernemersreis, ik was een jaar of acht en mijn moeder was ondernemer, mijn moeder had winkels, bolwinkels. Was ik super trot op mijn moeder vonden heel knap. Mijn moeder had ook personeel klanten die binnenkwamen, stond achter een toonbank echt een winkeltje. Als een klein kind vinden natuurlijk, bij deden heel vaak winkels. Ik weet niet of wij de enige waren die dat deden, misschien deed hij dat ook. Speelde je winkeltje en mijn moeder had een winkeltje en vonden we natuurlijk helemaal stoer en top. En op een gegeven moment had ze ook echt zelfs drie winkels, drie fysieke winkels. Mijn broertje en ik vonden natuurlijk fantastisch. We speelden erin. Mijn zusje deden ook. Die had dan vaak zo'n grote tas. En dan deden ze net alsof ze klant was. Toen gooien ze er van alles in. Dan stond het ook echt in een rij bij de echte klanten. Als een klant werd geholpen, nee, ik ben aan de beurt. Het was leuk. Ik zelf het had natuurlijk ook een echte schaduwkant. En dat was, wij woonden in een dorpen. De dorp was 20 kilometer van de winkels af. Dus toen was van smorgen de auto mee, samen zijn de auto mee, maar dan moet je dus wachten tot die winkels gesloten zijn. En dat is dus pas om zes uur. Dus als jij dan van school af komt, heb jij geen vriendjes die mee kunnen spelen. Bij jou in ieder geval, maar mijn moeder staat in de winkel en dan moet je wachten tot zes uur tot je naar huis kan. En de vriendjes thuis, die waren dan ondertussen aan het eten en avond naar bed. Dus dat was wel echt de schaduwkant van het ondernemen. Mijn moeder was ook een hele harde werker. Ja, vermoed ook wel als je drie winkels hebt. En dan valt wel eens personeel uit. Er gebeurt altijd wat. Dus dat leerde ik ook al op een hele vroege leeftijd. Zek ik mijn moeder heel veel huilen. Je merkte als kind, ik was dan een jaar of acht, je merkte als kind dat er gewoon iets veranderd in huis. Ik weet niet wat. Daar werd er niet over gesproken. En ik weet dat ik met mijn broertje buiten stond, en toen kwamen in één keer andere mensen die namen onze auto's mee. Ze snapten er helemaal geen bal van wat er allemaal gebeurde. Ondanks dit alles, omdat het echt zowel negatief als positief is, en we echt een heel drama en diepdal in die periode zijn doorgegaan, wilde ik dus toch ondernemer worden. Ik ben gaan studeren voor een gisteren accountant, want dan kun je bij andere ondernemingen binnenkijken. Vond ik helemaal top. Die studie heb ik voltooid. Daarna ben ik gaan werken op een accountuskantor voor een gisteren accountant. Su vet om bij alle ondernemingen binnen te kijken. Maar waar ik geen rekening mee had gehouden, is dat je een bepaalde status moet hebben om het zo maar te zeggen, een bepaalde kom-af. En ik ben maar gewoon een simpel meisje en een boerderpen, zoals mijn vader het zou zeggen. En ik had dat niet. Dus ik werd gepest om alles, om mijn nagels, om mijn haren. Het was echt. Ik ben nog nooit gepest geweest, zeg ik heel eerlijk. Iedereen wordt wel een keertje gepest, maar ik ben nooit mikpunt of zo geweest. Totdat ik op een accountskontrole ging werken en dan leer je in denken hoe erg het is om gepust te worden. En ik weet nog, je maakte hele lange dagen, hele lange uren. Dus ik was s'avonds laat aan het werk. En het was weer zover. En was verder niemand op mijn kamer. Dus ik had de deur dichtgetrokken en ik was aan het huilen. Mijn man belde en mijn man zei tegen mij: je komt nu naar huis en anders kom ik je halen. Zo geschieden. Ontslag volgde natuurlijk ook snel daarna, daar waren ze het ook allemaal niet mee eens. Dat was ook wel beter. Daarna ben ik dus heel erg aan het job hoppen, want ik vond wel echt, en heb ik nog steeds, mijn hart ligt nog steeds binnen accounting, maar de registeraccounting, dan controleer je vooral ondernemingen en dan doe je niet de administratie daarvan. Dat doet het bedrijf zelf. Ik vind het nog steeds machtig. Ik hou daarvan, ik hou van ondernemingen. Ik droomde dus ook over een eigen bedrijf. Ik weet niet of er ondernemers zijn die luisteren, maar dan denk je van oké, maar wat ga ik dan verkopen? Want ja, registeraccount, een groot bedrijf gaat mij niet inhuren om bij hun controle uit te voeren. En wat ik net al zei, administratieaccountant, ik hou niet van administratie. Ik moet als ondernemer op mijn eigen administratie doen, dat vind ik nou echt het minst leuke. Maar ja, het hoort erbij, ik kan het wel gewoon gelukkig goed. Maar dat vind ik het minst leuke deel van accountancy. Toen was ik dus op een gegeven moment na alle job hoppen werk, op een gegeven moment werkte ik bij een bank. En mijn man en ik had het echt al jaren over dat ik voor mezelf wilde werken. Of eigen onderneming wilde hebben. Ja, dat is stelde. En toen hoorde ik op een gegeven moment in de verte ik een hond blaffen. Want behalve ondernemen is een andere hele grote passie: honden en met name rescue honden. En omdat ik altijd die lange dagen en lange uren veel werken studeren, gedaan heb, vind ik, kun je niet een hond naar huis nemen. En toen ik die hondjes in de verte wonen blaf, was dat echt mensen. Het was echt van het universum tegen zei. Oké, Daan, nu ga je ondernemen, nu ga je ervoor, nu komt alles goed. En heel toevallig als het al toevallig is, want soms komen de dingen ook gewoon samen, daar geloof ik in. En toen kwam mijn man thuis van zijn werk en iemand die gaf daar een lezing of wat over bewindvoering. Toen dacht ik, ja, ik heb net zeven jaar gestudeerd en ga nu ook nog eens een keer opnieuw naar school voor dat vak of wat dan ook. Maar goed, bleek dat ik helemaal geen opleiding daarvoor nodig had. En dat mijn diploma's al meer dan genoeg waren om mijn bedrijf te kunnen starten. Dus dat ben ik dan ook gaan doen. Ik heb mij in oktober 2012 heb ik me ingeschreven de Kamer Verkoophandel en mijn hart was gevallen op Sena. Mijn lieve rescue dog. En die kan ik ook heel toevallig allemaal niet toevallig. Ik noem het maar toevallig, maar in oktober 2012 ook ophalen op Schiphol. Zij kwam samen met haar broertjes en zusjes kwam ze over met het vliegtuig dus en mocht ze ophalen. Ze stond zenuwachtig. Ik was echt zenuwachtig. Niet normaal. Ze zegt wij hebben dan geen kinderen. Dus je gaat je kindje gewoon ophalen en iets wat ik al zo lang en heel graag wilde. En met blauwe ogen, beautiful dog, echt, echt een plaatje. En ze had ook de massel. Ze hoefde niet in het ruimte. Ze mocht gewoon voorin, of voorin, in de cockpit, bij de rest van de mensen wat minder dramatisch. Want ik vind het toch altijd zielig voor hondjes. Anders krijgen ze niet hier, want ze komt uit Griekenland. Dus ik weet dat toen we Sana thuis brachten, vierde voordeel we dan naar binnen zodat ze buiten nog heel even op het gras kon plassen. En Sanna durfde niet naar binnen. Ze keek echt alleen maar omhoog naar die deurpost. Ik denk dat ze dacht dat de deur op haar zou vallen of zo. Ik weet niet waarom ze daarna keek. Maar ze durfde niet naar binnen, maar ze was natuurlijk nog nooit in huis geweest. Dus dat was wel echt een heel bijzonder moment. Ik heb daarna ook echt mega veel met Sanna gespeeld. Ik moest een periode moest ik wel overbruggen. Januari 2013 liep mijn contract af, toen moest ik dan opzegen. Otober kreeg ik dus Senna. Ik had wel vrije dagen. Dus volgens mij in december hoef ik het niet meer te werken. Ik weet niet helemaal meer precies, het was maar een paar weken dat ze daarheen moest. Dus was iedere keer van morgen de hond in de auto, de hond wilde niet met de auto. Heel goed naar de opvang. Daarna weer ophalen. En ze is er wel meegedocht, socialiseerd. Ze had het ook erg leuk op die opvang. Dus ik heb haar geen kwaad of zo meegedaan. Ik wilde haar natuurlijk bij me hebben, maar ging niet anders. Een jaar later kwam Lissy. Ik heb het nooit meegemaakt dat twee honderden zo verliefd op elkaar waren, niet normaal. Lissy is dus helaas 2024 overleden. En dat was vooral voor Sanne. Ik weet dat Sanna op ging. We hadden Lissy daar dan liggen. En Sanna liep voorbij en draaide de kop om keek naar Lissy, draaide de kop weer terug. Ja, dat was echt een heel heftig moment. Alsof het zo'n erebegoeting, zeg maar, was wat zed toen ze voorbij Lissy liep. Ik kreeg dat beeld ook gewoon niet echt uit mijn hoofd. Maar heeft er alles meegemaakt. Er komt inderdaad van Lissy. Mijn bedrijf, het verdriet van het bedrijf, de vreugde van het bedrijf, de onzekerheid van het bedrijf, alles de problemen met klanten. Personeel wat ik heb gehad, de ik heb gehad. Zij is er echt overal getuigen van geweest. Overal was ze ook bij. Want ik had haar natuurlijk de hele dag bij me. Ze heeft alles meegemaakt. Start van de Winfreens kantoor, de eerste klanten, de groei. De momenten dat ik twijfelde. De struggles die ik liever niet had gehad. De afsluiting van dat kantoor vorig jaar ben ik ermee gestopt. En de nieuwe avontuur, wat ik daarna ben ingegaan, ben ik ook samen met haar gedaan. Zij was gewoon overal bij. Naast me op de grond als ik werkte op haar plek. Sanna was altijd in de beurt. Altijd. Ik had ook op kantoor, weet je, echt gewoon plekken dat de hondjes gewoon lekker konden leggen. Kanto was aan huis overigens. Maar ja, de hondjes waren gewoon altijd bij me. Het was altijd Sana en Lissy. Tot 2024 Lissie al weg viel en daarna Luna kwam. Dus toen werd Sana en Luna. Senna was gewoon een hele gelukkige hond. Een hele lieve hond. Een clown noemde we haar ook vaak. Ze maak je altijd aan het lachen. Ja, ik weet niet zo heel van balans en even echt een bijzondere hond. Maar op 24 april dit jaar heb ik haar dus moeten laten inslapen. Zo is moe, ze was op. Dat kon niet meer. Ik had het gevoel dat het al eerder was dat ze eigenlijk een soort van vertrokken was. Maar 24 april was de situatie niet meer houdbaar. Moet ik haar laten gaan. Dat is shit. Als je hondenliefhebber bent, dan weet je hoe moeilijk het is. Sanna ligt nu naast Lessie. Dat vind ik wel iets heel moois dat ze nu samen zijn. Maar deze podcast draag ik op aan Sanna. Zij heeft heel erg bij me meegelopen.

SPEAKER_00 11:36

De eerste dag om me in te geven bij de Kamerkoophandel tot de laatste aflevering is niet van haar maak. Dankjewel voor alles mijn allerliefste meisje. Los je Sanna To the Moon, en mij.