Ik durf vrij zeker te stellen dat ik nog nooit in mijn onderwijscarrière zo weinig heb gedaan aan de kinderboekenweek als nu. Met reden wel, maar alsnog... voelt het een beetje alsof ik iets gigantisch mis. 

En hoe tegenstrijdig dit is met hoe ik normaal alles aanvlieg… kies ik ervoor om niet nog meer gas te geven, maar om te genieten van dat wat ik wél doe. Hoe klein ook. Ik dacht altijd dat kiezen betekende dat ik iets moest missen. Maar de afgelopen weken ontdekte ik dat kiezen me juist rust geeft 

Het is namelijk nogal druk. En dat heeft heel veel redenen. Zo werd ik eind juli flink ziek, waardoor ik heel augustus vrij weinig kon doen. Dus waar ik eerst dacht ‘ik heb een break voor mezelf op de dagen dat ik de podcast regel en een paar weken vrij’, werd dat ‘ik ben blij dat ik nu even niets hoef, want ik kán ook echt niets’. Daarnaast had ik flinke stress om snel beter te worden, want half september stond er een hike op de planning! Superleuk, maar zonder conditie… gelukkig heb ik daar enorm van kunnen genieten! 

 Maar dat houdt wel in dat alles opschuift. En er steeds meer bij lijkt te komen. Dus hoe graag ik seizoen 2 ook wil starten met een boekentijd aflevering; dat lukt niet. 

In plaats daarvan verwelkom ik je in seizoen 2 met de aflevering ‘Kiezen geeft rust’ 

Want als er iets is wat ik de afgelopen weken heb geleerd, is hoe om te gaan met je plannen, ideeën als het allemaal precies niet past of gaat. En dat is iets wat ik altijd al vreselijk heb gevonden; kiezen tussen alles wat ik graag doe. Of er iets gebeurd waardoor je soms eigenlijk geen keuze hebt. Of beter gezegd ‘gedwongen kiezen’. Omdat iets op hetzelfde moment valt of niet anders kan. Of omdat je fysiek niet meer in staat bent iets te doen. 

En ik hoor mezelf ook echt wel goed he, in mijn geval en voorbeelden is dit gewoon een extreem luxe probleem. Want hoe erg is het dat je moet kiezen tussen SUP en de allerleukste leesclub? Tussen een teamuitje of een dansles? Een concert of een theatervoorstelling?

Maar uiteindelijk gaat het erom dat je wel een keuze maakt. Geen keuze maken is kiezen voor passiviteit en dan ga je stil staan. Dan gaat keuzes maken voelen alsof het alles of niets is en zet je jezelf soort van vast in de gedachten. Omdat je dan gaat geloven dat er een perfecte keuze is. 

Ik kan denken ‘Tijdens het SUP seizoen ben ik 2 x per week op het water, ongeacht al het andere’. In de basis denk ik eigenlijk ook zo, het liefst nog vaker eigenlijk. Hahaha. Maar ik blijf wel flexibel voor andere afspraken. Doe ik dat niet, die flexibiliteit bewust inbouwen, dan is dat ook een keuze, maar daarmee ontzeg ik mezelf afspraken met vrienden, andere activiteiten, vakanties. Terwijl ik ook daar enorm van geniet. Het een kan naast het ander bestaan, zolang je een keuze maakt. 
 

Neem de afgelopen week bijvoorbeeld; ik had een knetttttterdrukke week (zowel op werk als prive gebied) en dat komt omdat ik koos voor: onderdeel zijn van de Tienerleesweek, ik koos ervoor om naar Utrecht te gaan op mijn vrije dag voor een schrijversbezoek en de leesclub, naar een concert én een toneelvoorstelling te gaan en om een cursus stijldansen te gaan volgen. Tja, dan zit je week snel vol… Dat er daarnaast nog lange werkdagen zijn, uitjes en sporten… houdt gewoon in dat je dag of week soms op is. Hoe graag je er ook meer van zou willen hebben. 

Wat ik de afgelopen weken heb ervaren is dat wanneer je dan die keuze maakt (het liefst een beetje op tijd, in plaats van last minute), het ook rust geeft. Er zweven niet nog 100 duizend losse afspraken en punten rond je hoofd en sterker nog… je kan ook van te voren al wat genieten van dat wat je gaat doen! 

Eigenlijk, leg je daarmee je twijfels het zwijgen op. een persoonlijk voorbeeld van de afgelopen periode: Nadat ik eind juli die zware ontsteking had, kon ik écht heel erg weinig. Na 3 weken herstellen kon ik eindelijk naar het einde van de straat lopen. Om daarna te moeten slapen. Dat het herstel niet zo snel ging, dat is wel duidelijk. En dat ik mijn conditie écht nodig had vanaf half september, dát was ook wel duidelijk. Dus besloot ik elke dag net wat meer van mijn lijf te vragen, (natuurlijk in combinatie met goed voor mezelf zorgen en goed eten en heel goed slapen ;) ) en mijn conditie rustig aan weer een beetje terug te krijgen. Waarbij ik al vrij snel voelde ‘dit gaat écht heel langzaam’. En zo zat ik met een zuur hoofd thuis te schrijven over alles wat ik stom vond aan die ontsteking. Tot het moment dat ik opschreef ‘ik baal gewoon zo enorm dat ik straks niet van die hike kan genieten omdat mijn tong op de grond hangt te hijgen’ en ik besefte dat het mijn vakantie is! IK kan bepalen hoe snel ik loop en wanneer ik een break nodig heb én ik kan kiezen om vroeg te slapen. Ik hoefde het alleen maar te zeggen en het kon. 

Want ik hoef niet als eerste de berg op te zijn, de snelste tijd neer te zetten tijdens een hike. Ik wil genieten van de omgeving. 

Want niet kiezen is eigenlijk proberen alles tegelijk te kunnen. En als je wél een keuze maakt, bepaal je wat voor jou belangrijk is. En daar mag je vervolgens ook je tempo op aanpassen. 

En met die keuze, of misschien wel het besef dat ik die keuze heb,… kwam er een enorme rust over me heen. 

En die rust is me enorm goed bevallen! Daarom koos ik er ook voor om niet als een gek bezig te gaan met de podcast en een idee uitwerken, maar om bewust te kiezen voor plezier en rust. 

Ik geniet van wat ik doe, op het moment dat ik het doe. Ik ben een stuk minder bezig met van hot naar her denken, wat ook mijn focus ten goede komt. En 25 minuten focus is zoveel meer waard dan urenlang in rondjes denken. 

En natuurlijk baal ik nog steeds dat er soms gewoon te weinig tijd in een dag zit en te weinig energie in mezelf om ALLES te doen, maar is dat niet ook een beetje waar het allemaal om draait? Om bewust te kiezen voor iets en daar dan ENORM van te genieten? 

Ook al wordt je soms gedwongen in een keuze, kan je soms ook daar nog van genieten. Maar de vragen waar ik je vooral over na wil laten denken: 

MOET het allemaal zo gaan zoals je nu denkt? En 

Waar kies jij deze week voor?