Fouten maken mag! (maar niet als volwassene!)

Fouten maken, we doen het allemaal. 

Maar wie voelt zich er nou écht comfortabel bij? En waarom voelt elke fout alsof de wereld vergaat? Of dat deze fout echt vreeeeeselijk was? 

In deze aflevering leg ik de 4 categorien uit, hoe je hersenen getraind zijn om fouten te zien en hoe je jezelf kan verbeteren! Daarnaast geef ik praktische voorbeelden, verspreek ik me een aantal keer en: is het vooral een aflevering voor iedereen die zich ongemakkelijk voelt bij fouten maken. 

Leuk om te weten: tijdens het opnemen van deze aflevering heb ik mezelf uitgedaagd om geen enkele bewerking te doen. De uh's en ah's en versprekingen mochten er vandaag inblijven, want: 

Fouten maken mag! 

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Hoi, welkom bij Positiviteit, de podcast voor een positieve levenshouding en een vrolijke mindset. Ik ben Stevie, laten we starten.

UNKNOWN 0:24

Muziek

SPEAKER_00 0:26

Hey, welkom terug bij Positiviteit. In deze aflevering gaan we het hebben over fouten maken. Dat het mag. Dat het normaal is. En hoe vaak we ook tegen anderen zeggen dat het oké is om fouten te maken, geldt over het algemeen, zelf maken we ze liever niet. Dat is ook waarom ik mezelf een uitdaging heb gegeven voor deze aflevering. Soms struikel ik over mijn eigen woorden. En knip ik zo'n stukje uit de podcast. Dat is trouwens niet heel vaak en ik bewerk de afleveringen al minimaal. Maar vandaag laat ik alles hoe het is. Puur met fouten, versprekingen, lachuitbarstingen. Want fouten maken mag, ook als volwassene. Ik mis in de online wereld namelijk echt de fouten. De normale gang van zaak. Wat er normaal op een dag gebeurt. Niet alles is altijd super leuk. En je hoeft echt niet perfect over te komen. Oké, tot zover deze rente. We gaan aan de slag met fouten maken mag. Maar niet als volwassenen. Here we go! I love fouten. Het is het bewijs dat je het probeert. Fouten maken is de beste manier om te leren. Fouten maken mag. Dit soort quotes ken je vast wel. Er zijn trouwens nog heel veel meer. Google maar eens op fouten maken quotes... en je wordt echt overspoeld met dit soort uitspraken. En ook al wil je ze wel geloven... diep van binnen knaagt er toch iets... dat het niet klopt. Alsof je niet goed genoeg bent als je fouten maakt. Of je kan het simpelweg niet veroorloven om een fout te maken op een bepaald vlak. Je kan jezelf dus omringen met dit soort semi-vals positieve uitspraken. Nou, ik kan je alvast verklappen, dat gaat niet werken... als je niet de intentie hebt om ook te leven naar die uitspraken, om ze te geloven. We maken allemaal fouten... En de ene fout is echt veel erger dan de ander. Dat is overigens ook vaak situatieafhankelijk. Als ik in het water val met suppen, is dat niet heel erg, want ik kan zwemmen. Kan je niet zwemmen, heb je gelijk een ander probleem. Ik lach hierom maar om even aan te duiden wat het situatieverschil is. Er zijn denk ik een aantal categorieën om je fouten in te verdelen. En dat is categorie 1. Niks aan het handje. Gebeurt niks, geen nare gevolgen. Misschien baal jezelf even, vind je het jammer of misschien toch een beetje licht genant. Maar qua consequenties is er eigenlijk niet iets heel ergs. Een voorbeeldje van categorie 1, niks aan het handje, is dat ik in een van mijn nieuwsbrieven echt wel een dikke spelfout had. Waar overigens alleen mijn man wat van zei. Niks aan het handje, kan gebeuren en door. Categorie nummer twee. Het is ongemakkelijk. Een beetje een overlap met één, maar met deze categorie wil ik vooral zeggen dat je echt gegeneerd bent. Misschien is het zelfs een vernederende situatie of is het een situatie waarin je kansen verminderd zijn. Misschien dat je tijdens een... Nou, nou kom ik niet op het Nederlandse woord voor job interview. Sollicitatie!

UNKNOWN 4:02

Haha!

SPEAKER_00 4:02

Misschien dat je tijdens een sollicitatie echt heel ongemakkelijk erbij zit of precies het verkeerde hebt aangedaan, kansenverminderend. Dat is een fout. Ja, dat is misschien wel wat erger dan wanneer er niks aan de hand is. Categorie nummer drie. Een onverstandige categorie. Zoals al je geld uitgeven en dan geen eten meer kunnen kopen. Dat is onverstandig, hè? Daar zijn we het allemaal wel mee eens. Zo zijn er nog meer voorbeelden in de categorie onverstandig. En de laatste categorie. Levensbedreigend. Zoals bungee jumpen terwijl het kort te lang is. Of niet vast zit. Of mij aanspreken voor mijn eerste kopje koffie. In deze categorieën. Als je dan gaat kijken welke fout je maakt. En dat is gaat indelen. Zou je zien dat je heel vaak maar in categorie 1 of 2 zit. Dat is en leuk voor je brein. Maar ook leuk voor jou, want dan vind je het een stuk minder erg om fouten te maken. Omdat fouten maken regelmatig een negatief gevoel maakt, omdat fouten maken regelmatig een negatief gevoel hebben, heeft je brein dit na een jarenlange training in fouten maken als kind, tiener, volwassenen, het gemarkeerd echt in knalrooie letters van die neon flitsende dingen met fout is vreselijk onoverkomelijk erg en moeten we het in alle tijden voorkomen. En dat is ook gelijk waarom die quotes aan het begin... zoals I love fouten... voor jezelf aanvoelen alsof er iets niet klopt. Het zegt wel wat je wil geloven... maar je brein roept echt al... No way, José. Wij doen hier niet aan mee. We spelen echt op veilig. Dat is overigens niet dat ik niet van die quotes hou. Ik vind het heel goed om mezelf te confronteren met... Oh ja, fouten maken mag. Of juist met iets wat schuurt... Maar ik ben me er ook heel erg van bewust hoe mijn brein daarmee omgaat. Of hoe ik daarmee omga. Om die cirkel te kunnen doorbreken van altijd in dat veilige bubbeltje willen blijven en op safe spelen. En ik zeg nu overigens niet dat je gelijk enorme risico's moet nemen. Moet je bewust worden van je eigen gedachten en hoe je jezelf verder kan helpen daaruit. Dat zit eigenlijk nog voordat je naar de oplossing op zoek gaat. Alleen maar... Tegen jezelf roepen. I love fouten. Dat helpt niet. Het helpt wel om vragen te stellen. En dan met name de wat vraag. Wat kan ik doen om dit te verbeteren? Wat kan ik doen, leren, oefenen om beter te worden? Wat deed ik eigenlijk toen het fout ging? En op welk moment ging het verkeerd? Ik wil graag benadrukken dat ik niet het woordje hoe erin heb staan. Omdat hoe kan ik mezelf verbeteren? Ik gelijk dicht slaat. Terwijl als ik zeg wat kan ik verbeteren? Voelt dat veel opener en kom ik zelf al met meer ideeën. Dat is overigens bij mij. Als jij er geen last van hebt, top. Dan kan je gewoon de hoe-vraag stellen. Want dit zorgt voor zelfreflectie en ook voor het ontwikkelen van zelfreflectie. En komt daar ook vaak een plan uit. Soms wel met wat hulp. Maar als je weet waar je aan kan werken, waar je aan gaat werken, zorg dat ook weer voor zelfvertrouwen. Want je hebt focus, je hebt een plan, je weet waar je mee bezig bent, wat je aan het ontwikkelen bent. Pro tip hierbij is focus per keer als je zoiets doet om maar één klein stapje te verbeteren. Pas als dat goed gaat, kijk je naar de volgende. Praktisch voorbeeldje erbij, want ik hou het graag echt en eerlijk en over mijn eigen leven. Dus iets dat ik onlangs heb geleerd is naar achter leren lopen op het subbord. De eerste stap is één van je voeten draaien naar het midden. Pas als dat goed gaat, dan ga je naar achter. En daarbij stap je dan vooral in het midden van je bord naar achteren, omdat je anders echt heel snel in het water ligt. Geloof me, heb ik getest, het is echt zo.

UNKNOWN 8:16

Haha.

SPEAKER_00 8:16

Maar als ik de focus nog op de eerste stap heb en gelijk ook alle andere stappen wil gaan uitvoeren, dan gaat het allemaal maar voor de helft of leer ik het precies niet. Daarom eerst zorgen dat stap 1 goed gaat of dat ik me er comfortabel bij voel en dan pas door naar het volgende onderdeel waar verbetering is gewenst. Want lang niet elke fout is vreselijk en onoverkomelijk een categorie 4. Of één. Ik heb echt net nog de volgorde veranderd. Ja, vier. Als in levensbedreigend. Lang niet elke fout is levensbedreigend. Neem deze aflevering als voorbeeld. Is het levensbedreigend om een fout te maken? Hier, nope, voel ik me er misschien heel ongemakkelijk door. Omdat er inmiddels een vaste groep luisteraars is... die ik ook regelmatig spreek. Yep.

UNKNOWN 9:14

GELACH

SPEAKER_00 9:15

Maar eigenlijk is er niks aan het handje, want ik ben ook maar een mens. Verder zijn er verder geen directe gevolgen. Of geen directe negatieve gevolgen. Misschien dat er een luisteraar afhaakt omdat ik fouten maak. Maar hé, dan is deze podcast sowieso niet voor diegene bedoeld. En zo zijn er echt nog veel meer voorbeelden. Zo... Komt hij weer met suppen. Als je iets verkeerd doet. En in het water valt. Dan ziet iedereen dat jij iets verkeerd deed. Want je ligt in het water. En dat was niet de bedoeling. En je hoort het ook. Want je hoort dan zo'n hele harde plons. Terwijl dat eigenlijk niet direct levensbedreigend erg is. Situatie afhankelijk. Hier komt dat zwemmen. En andere dingen weer om de hoek kijken.

UNKNOWN 10:05

In ogenblikken.

SPEAKER_00 10:06

Alle fouten die ik de laatste tijd heb gemaakt... heb ik er vooral van geleerd in plaats van dat ik ben stil blijven staan. En dat is vooral wat we in ons leven regelmatig doen. Bang zijn om fouten te maken en dan stil blijven staan. Dan doe je namelijk niks fout. Maar je leert ook niet veel als je stil staat. Dat betekent overigens niet dat stilstaan goed of slecht is. Dat zeg ik helemaal niet. Als het maar een bewuste keuze is van je... Want soms is stilstaan precies wat je even nodig hebt om daarna weer te gaan. Van een kleine spelfout tot aan iets groters. Toen ik nog op de basisschool zat, en geloof me, dit dacht ik echt, dacht ik altijd dat volwassenen alles wisten en geen enkele fout maakten. Ik keek er dus echt naar uit om volwassen te zijn, zodat ik geen fouten meer hoefde te maken. Maar hear me out, blijkbaar is er dus geen magische leeftijdsgrens waarbij je geen fouten meer maakt. En ik maar wachten, elke verjaardag weer, zou het dan nu? Nou, dat viel dus echt even tegen. Mocht je daar nog bewijs van nodig hebben, dan kan ik je aanraden om de Veel Army filmpjes te kijken. Daar komen... Echt alle leeftijden voorbij die overigens ook heel veel plezier hebben tijdens hun fouten maken. Ik weet zelfs nog een moment dat toen ik nog handbalde. Ik heb bijna 15 jaar gekiept, denk ik. I know, ik ben nog geen 1,60 meter hè. Hoe ik dat deed, I don't know. En dat ik het echt niet uit kon staan dat ik soms voor mijn gevoel echt nog steeds beginnersfouten maakte. Hoe dan? Ik deed dit toch al zo lang. Hoe kon ik nu verkeerd staan? En dat is precies waar de winst zit voor jou of je kinderen in de klas of thuis. Tot waar ging het goed? Wanneer ging het verkeerd? Wat ging er mis of waar ging het mis? Snap je of weet je al hoe je dit kan oplossen of verbeteren? Zo ja, top. Vaak is alerter zijn tijdens zo'n moment dan vooral je aandachtspunt. Als je al weet waar je de mist in ging en hoe je dat kan oplossen. Dan is de kans groot dat je wel al weet hoe het moet... maar dat je het nog in de praktijk moet brengen... en dan vooral de focus of onoplettendheid dat die meespelen. Heb je helemaal geen idee wat er misging? Dan is dit het ultieme moment om dit nader te onderzoeken... of om om hulp te vragen. En dat blijkt vaak ook nog best wel een ingewikkeld proces te zijn... voor iedereen die onbewust of bewust denkt dat fouten maken niet meer mag. Want dan staat om hulp vragen eigenlijk gelijk aan... ja, ik heb een fout gemaakt. Maar weet je, ondanks dat ik begon met quotes over fouten en dat die misschien wel... En dat je die misschien wel wil geloven, maar het nog niet doet. Heb ik er wel één voor je die ik altijd al geloofd heb. En die ik ook altijd in de klas tegen iedereen riep. Want het is niet erg om fouten te maken. Het is pas erg als je ze niet verbetert. Dat is als vallen zonder opstaan. En eerlijk, dat heb ik nog niemand zien doen. Hoe moeilijk dat opstaan ook weer was. Oké. Deze week zou je denken, de opdracht wordt maak bewust een fout en lach erom. Dat kan, leef je uit, go nuts, als je er zin in hebt. Maar eigenlijk wil ik de stap daarvoor voorstellen. Stap 1 is namelijk bewust worden dat je geen fout wil maken op een bepaald moment. Zoals ik tijdens deze opname, of toen ik leerde draaien tijdens het suppen, of tijdens het schrijven van de nieuwsbrief, of als ik een training geef, of nou ja... You get my point. Ik wil je vragen om na het luisteren van deze aflevering... bewust te gaan luisteren naar je gedachten... als je iets nieuws, moeilijks of misschien juist alledaags doet... om erachter te komen wanneer je denkt... als ik maar niet... want daar begint zo'n gedachte vaak mee. Ik hoop dat... Ik hoop dat de broodjes niet aanbranden in de oven. Ik noem maar iets, dat is bij mij nog nooit gebeurd trouwens. Dat is stap één. Herkennen dat je die gedachten hebt. Wil je al met een andere stap bezig gaan? Dan kan ik je zeker aanraden om maak een fout en lachen rond uit te proberen. Let op, ook situatie afhankelijk. Je kan niet keihard gaan lachen als er iemand aan het verdrinken is in de rivier. Just saying. Oké, kies één van de twee. Misschien heb je zelf wel een andere stap waarvan je zegt... hé, maar daar ga ik me op focussen. Superleuk, ben ik heel nieuwsgierig naar wat die stap is. Laat dat dan even weten. Ik wens je een fijne week en tot volgende week woensdag.