Snailmail: klein gebaar, groot effect

https://steviestories.kit.com/posistevietijd om je aan te melden voor de nieuwsbrief. 

In een digitaal tijdperk rebels willen doen? pak een kaart & een pen en schrijf eens een kaartje naar iemand! 

Binnenkort komt er in de nieuwsbrief meer informatie over kaarten& berichtjes sturen. Schrijf je in om niks te missen. 

Transcript

SPEAKER_00: 0:00

Hoi, welkom bij Positiviteit, de podcast voor een positieve levenshouding en een vrolijke mindset. Ik ben Stevie, laten we starten.

UNKNOWN: 0:24

Muziek

SPEAKER_00: 0:26

Ah, de goede oude tijd waarin je óf kon internetten, óf kon bellen. Dat je voor je werkstuk zo'n mini-informatieboekje bijna volledig overschreef, want googlen konden we toen nog niet. En toen je heel goed in Snake was, want dat was bijna het enige spel op je telefoon. Welkom bij Positiviteit! En nee, we gaan niet gelijk alleen maar in het verleden zitten. We gaan ook niet zeggen dat het alleen maar beter was vroeger. Maar dit is wel even om de toon neer te zetten waar we naartoe gaan. Een tijd waarin ik naast deze herinneringen ook vooral herinner dat er nog post binnenkwam. En dan niet alleen die blauwe envelop, zakelijke post of kerstkaarten. Nee, echte post. Van vakantiekaartjes van een nicht of een neef. Of brieven om te vertellen hoe het gaat. Of misschien zelfs wel een penvriend. Of vriendin. Nog even terugkomend op die kerstkaarten. Dit is echt een persoonlijke frustratie van mij. Ga ik die in de podcast zeggen? Absoluut. Oké, ik ben dus in december jarig. En het allerergste wat er vroeger gebeurde... was dat er een kerstkaart binnenkwam. En dan stond er in een kerstkaart... Oh ja, en ook gefeliciteerd, Stevie. Nou, bozer kon je me niet krijgen. Stuur dan een verjaardagskaart met... Oh ja, ook een fijne kerst gewenst. Anyway, dat was mijn persoonlijke frustratie. Als we teruggaan naar het semi-heden... had ik ooit leerlingen in mijn klas en die deden... Dit was echt hilarisch, echt. Die kwamen naar me toe, dat was groep 8. Een van die meiden kijkt mij bloedserieus aan. Ze zegt, juf, ik heb iets uitgevonden. We doen WhatsApp op papier na. En dan gooien we het door de brievenbus bij elkaar. Nou, één, ik ging helemaal stuk daarom... En het is wel echt iets dat leeft bij iedereen. Een berichtje sturen, krijgen via een app, socials of echt op papier. Berichtjes krijgen is echt gewoon heel erg leuk. Tenzij het een somberichtje is, maar die skippen we nu eventjes. Daar gaan we niet van uit. Kaarten en brieven sturen wordt tegenwoordig ook wel sneeuwmail genoemd. En dat snap ik wel. Met aardappels. Alle communicatiemogelijkheden die we tegenwoordig hebben, is een kaart of een brief sturen echt mega traag. Maar vergeet ook niet dat het echt heel leuk is om te krijgen, zeker wanneer het onverwacht is. Met alle contacten en de mogelijkheden zijn om die te onderhouden, valt het me echt op dat er relatief weinig echte aandacht gegeven wordt aan iemand zien en moeite doen. Zoals ik in het begin al zei, en ik ook graag uit naar de mensen om me heen met wie ik wat te maken heb, vind ik dat er veel meer verbondenheid mag zijn. In de wereld, onderling, en dat we allemaal wat vriendelijker mogen doen. Want wanneer was de laatste keer dat jij een brief of een kaart hebt verzonden aan iemand? Zonder reden, gewoon zomaar. en verjaardag of kerst vallen dan onder reden. Gewoon zomaar omdat je aan diegene dacht. Of misschien wel omdat je een kaartje zag... en heel hard moest lachen en aan die persoon dacht. Hoe zou jij het vinden als er ineens een kaartje in de brievenbus ligt... van iemand die je kent? Gewoon zomaar even hallo zeggen of een aanzichtkaart sturen... vanaf een vakantieplek of gewoon alleen een kaartje met groetjes... Stevie. Dat is trouwens ook heel leuk om naar jezelf te doen of naar familieleden. Dik tien jaar geleden waren we op vakantie en deden we een history roadtrip door België, Noord-Frankrijk, Luxemburg en Duitsland. Nu klinkt het alsof we zes weken onderweg waren. Het waren er twee. En vanuit elke plaats waar we kwamen, of in ieder geval noemenswaardige plek, stuurden we een kaartje naar mijn schoonouders. En bij terugkomst waren wij overigens sneller dan sommige kaarten. Maar ik ben zo ontzettend blij dat mijn schoonmoeder die kaarten allemaal bewaard heeft. En aan ons gegeven heeft. Die kwam ik laatst dus tegen. Wat waarschijnlijk ook de inspiratie was voor deze aflevering. Want het was echt heel leuk om het terug te zien en terug te lezen. We hadden echt de meest vreselijke aanzichtkaarten die we af en toe konden vinden. Echt van die toeristenmeuk. En toch is dat heel erg leuk. Brieven en kaarten zijn namelijk herinneringen... waarin extra moeite is gestoken door jezelf of door iemand anders. Heel vroeger... Heel vroeger heb ik het dan over, hè? Toen ik nog op de basisschool zat... was er in de zomer een kamp vanuit meerdere scholengemeenschappen. En daar had ik ontzettend veel leuke... Mensen leren kennen. En toen was het nog soort van normaal. Dat je een penvriend of een penvriendin had. De ene brief naar de ander ging heen en weer. Tot we elkaar weer op het zomerkamp zagen. Dat is best gek als ik dit zo zeg. Want we woonden echt wel relatief dichtbij. Anyway, ik weet het nog heel erg goed. Dat wanneer er een brief in de bus lag. Ik instant, yes! Dat gevoel. Een innerlijk feestje. Dat dat er was. En dat is trouwens nu ook nog steeds zo. Want je raadt het al. Ik ben eigenlijk altijd dol gebleven op iets sturen. Ik doe het lang niet zo vaak als ik zou willen. Want meestal teken ik zelf iets. Of versier ik de envelop. En dat kost tijd. Maar ook om een kaartje of brief te ontvangen blijft het echt heel leuk.

UNKNOWN: 6:54

Nou.

SPEAKER_00: 6:55

In 2010 studeerde ik in Engeland in Woester. En dat denk je, wat is dat voor een plek? Nou, dat is de plek die ook wel bekend staat als de Worcestershire South. Ik kan het nog steeds niet uitspreken, want eigenlijk zeg je Woester. En daar leerde ik allemaal mensen van over heel de wereld kennen. Via social media zijn we wel in contact gebleven. En een tijdje terug zag ik dus bij een van hen de vraag... of er iemand interesse had om brieven te schrijven, kaarten te schrijven naar elkaar. Dat is zo ontzettend leuk. Want ik weet dus niet wanneer er iets binnenkomt. We updaten elkaar wel wanneer er iets ontvangen is. Maar we sturen niet direct berichten naar elkaar met... oh ja, ik heb je dit en dit geschreven. Dus het is echt puur die brief of die kaart. Zodat dat echt een verhaal op zichzelf blijft. Best bijzonder om dat te vinden in je brievenbus. De afgelopen maanden gaan er dus regelmatig brieven heen en weer naar Amerika. En elke keer weer als er dan een brief in de brievenbus ligt, voel ik me toch even speciaal. Niet omdat er een brief uit Amerika ligt, maar omdat iemand de moeite heeft genomen om dit te schrijven, mooi te maken en ook nog eens op te sturen naar mij. En zo moeilijk is het niet om een brief of kaartje te sturen. Je moet er alleen wat moeite voor doen. Als je het zelf niet wil schrijven, kan je het zelfs gewoon online doen via verschillende aanbieders. Want in een wereld waarin moeite doen vaak als te moeilijk gezien wordt. En I get it, ik wil soms ook echt de makkelijkste optie kiezen. Maar het is ook heel leuk voor jezelf om te doen om een kaartje te sturen. De uitdaging van deze week, je hoort het al, ik tenminste, ik ga ervan uit dat je al kan raden wat de uitdaging is. Maar ik heb wel twee opties. Optie A, voor iedereen die denkt dat hij moeite wil doen voor anderen of zichzelf, maar misschien niet genoeg tijd, ruimte in zijn hoofd heeft. Als je aan iemand denkt, gewoon omdat je... aan die persoon denkt. Omdat er iets op tv voorbij komt. Omdat je een reclame ziet waar je samen vroeger om moest lachen. Een liedje hoort. Een geur ruikt. Whatever. Stuur diegene eens een berichtje... via social media. Dat kan zijn via een berichten app. Via een of andere platform. Stuur gewoon eens een berichtje met... Hoi, hoe is het met je? Ik dacht aan je. Fijne dag. En als dat al te veel moeite is... zeg je gewoon alleen... Ik dacht aan je. Fijne dag. Of optie B... Voor iedereen die dat kleine stapje wel wil maken... je hoeft er niet eens speciaal voor op pad. Ik heb het al benoemd. Meestal zijn er in een centrum, bij winkels, boekhandels... of toeristische plekken waar je misschien wel komt... aanzichtkaarten te kopen. De HEMA heeft ook hele leuke. Stuur gewoon eens een kaartje of een brief naar iemand die je kent. Dat kan een familielid zijn, een oude vriend, een kennis, wie dan ook. En het mooiste van deze opdracht... En verwacht er niks van terug. Tenzij je samen hebt afgesproken om te heen en weer. Dan weet je natuurlijk al een beetje wat je kan verwachten. Als je geen idee hebt wat je moet schrijven. I got you. Ha, vul naam in. Ik dacht aan je. Hoe gaat het? Groet. Vul je eigen naam in. Een aanzichtkaart met alleen maar groet in je naam. Of groetjes. Of een kaart. En tegenwoordig hebben ze heel veel verschillende kaarten. Echt met mijn humor erop ook. Gewoon, deze kaart maakte me aan het lachen. Ik hoop jou ook. Fijne dag. Want als we het hebben over meer positiviteit en meer verbondenheid de wereld in, dan kan je dat simpelweg bereiken door soms zomaar iets te doen. Om zomaar wat moeite voor een ander te doen. En eerlijk is eerlijk, hoeveel moeite was dit? En hoe meer positiviteit en vrolijkheid jij brengt, hoe meer jij dat gaat terugkrijgen. Trust me. Tot volgende week. Voordat je gaat, binnenkort heb ik nog een aankondiging over kaartjes schrijven en ontvangen. Als je daar interesse in hebt en niks wil missen, schrijf je in voor de nieuwsbrief. Dat kan via de link in de beschrijving of als je nieuwsbrief naar mijn tuur stuurt. Toestuurt. Dit ga ik er niet uitknippen. Als je een nieuwsbrief naar me toestuurt. Op social media. Dan krijg je de link. Fijne dag.