Duik de leerkuil in

🧢 PetjeAf pagina https://petjeaf.com/posistevietijd

🗞️ Nieuwsbrief https://steviestories.kit.com/posistevietijd

De leerkuil… klinkt gezellig, hè? Tot je erin zit.
Je kent dat gevoel wel: je probeert iets nieuws, het lukt niet meteen, en voor je het weet zit je daar – op dat denkbeeldige muurtje – te twijfelen of je nog verder moet.

In mijn nieuwste podcastaflevering duiken we die kuil in. Want leren ís ongemakkelijk. Het voelt wankel, soms frustrerend, maar juist dáár gebeurt het leren.
En nee, het is niet alleen iets voor kinderen. Ook wij volwassenen mogen af en toe struikelen, hulp vragen en trots zijn als we er weer uit klimmen.

Transcript

SPEAKER_00: 0:11

Hoi welkom bij Positiviteit. De podcast voor een positieve levenshouding en een vrolijke mindset. Ik ben Stevie laten we starten. De vorige aflevering ging over ongemak en met goede reden. Vandaag duiken wij het eerste deel van de leerkel in. Het is niet noodzakelijk dat je de vorige aflevering hebt geluisterd. Wil je echt meer weten over ongemak? En waarom dat soms eigenlijk wel heel prettig is, luister dan naar de vorige aflevering, anders kan je gewoon lekker mee die leerkel in vandaag. Let's go! Oké, en daarmee heb je eigenlijk gelijk je uitdaging al gehoord. In deze aflevering komen veel voorbeelden uit het onderwijs, maar is juist ook super goed toepasbaar thuis en op je werk. Ik zeg dit vaak, maar het is ook echt zo. Heel veel dingen die ik in het onderwijs deed, kan je ook gewoon thuis of op je volwassen werk gebruiken. De leerkuil. Misschien ken je de term wel, misschien nog niet. Het is een term die regelmatig gebruikt wordt of voorbij komt in het onderwijs. Sommige ouders zullen het ook wel kennen. En voor wie het niet kent, geen zorgen, ik ga het uitleggen. De leerkuil is een afbeelding over hoe leren kan voelen en gedachten die je daarbij kan hebben en hoe leren dus eigenlijk werkt. Ik zal sowieso ook een afbeelding op de socials en in de nieuwsbrief zetten. Heb je daar overigens nog niet voor aangemeld? G even naar StevieStories.kit.comslash positiviteit. Dan krijg je elke week een enigszins korte nieuwsbrief, maar wel met de allerlaatste acties en podcastnieuwtjes. Er is namelijk echt enorm veel te zeggen over de leerkuil. En vandaar dat ik ook echt benoem dat deze aflevering het eerste deel van de leerkuil is. Dit gaat ongetwijfeld terugkomen in andere afleveringen. Met name omdat het ook zo ontzettend belangrijk is dat we het erover hebben. Het bestaat: er zijn allemaal posters van net wat anders. Maar mensen vergeten vaak dat het niet alleen om kinderen gaat die door die leerkel heen kunnen. Oké, here we go. De leerkel uitgelegd. Helemaal links staat er een afbeelding van een poppetje. Dat stel jij, of degene die leert voor. En we moeten dus naar rechts om te leren. En dat kan zijn: een vaardigheid, nieuwe spellingregels, misschien een nieuwe hobby, een nieuw recept. Maar er zit dus een enorme kuil in. In de verschillende afbeeldingen, het wordt trouwens ook wel de leeruitdaging genoemd, staan er vaak ook gedachten en stappen van het leren bij. En zo gaat het van, ik snap het niet. Het is te moeilijk, ik stop ermee. En dan zie je ook vaak een muurtje in het midden van de kuil zitten. En soms zit het poppetje erbij van nou ja, ik stop er maar mee, want ik kan het allemaal toch niet. En daarna gaat de kuil weer eigenlijk een beetje omhoog. En dan zie je de gedachte met ik zet door totdat het lukt, ik vraag om hulp of ik denk dat het gaat lukken. En zodra je dus weer bovenaan staat, helemaal aan de rechterkant van de afbeelding, zie je een poppetje met hoora, het is gelukt. Maar waar het eigenlijk op neerkomt in deze afbeelding is dat als je iets nieuws leert, het vaak ongemakkelijk voelt. En dat dat oké is. Je weet niet zeker of je iets goed doet of misschien helemaal fout. En daarom is directe feedback ook zo enorm belangrijk bij leren. En je twijfelt misschien aan alles tot het moment dat je er echt niet meer uitkomt. Dat is eigenlijk het moment waarbij je het poppetje of op de afbeelding bij het muurtje ziet zitten. En dat is het moment waarop er een keuze is. Keuze 1, ik geef het op kan dit niet. Of keuze 2, ik zet door en vraag om hulp. Want doorzetten zonder hulpvragen, dan ga je niet zomaar die kuil uitraken. Want even ervan uitgaand dat je zelf al hebt gedaan wat je weet, je hebt dus nog iets anders nodig. En hulpvragen is er in hele diverse vormen. Hulpvragen aan de leerkracht, aan degene waar je naast zit. Maar hulp zoeken door een uitlegfilmje of een boek erbij te pakken, zijn ook allemaal vormen van hulp. De vervolgssappen zijn dan stukje voor stukje uit die kuil klimment met de verschillende soorten gedachten erbij. Ik vind het echt een hele mooie metafoor. Zeker als je hem goed kan inzetten in een groep of op school. Zodat je kinderen ook leert dat het niet erg is dat het niet lukt. Maar dat ze er niet bij moeten blijven zitten bij dat muurtje. En diezelfde leerkuil. Het is dus heel vaak iets waarvan we roepen: leerling X moet de leerkuil in. Want als je van links ineens naar de rechterkant kan springen, echt over die kuil heen, dan kon je het waarschijnlijk al. Of ben je gewoon niet aan het leren. Ik heb dat zelf ook regelmatig gezegd, maar ik denk toch echt dat dat te kort door de bocht is. Ik ga ook uitleggen waarom. Ik ben een enorme autodidact. En ik heb het ook echt regelmatig bij leerlingen gezien tijdens die eerste stappen ervaren dat het niet lukt. Direct kunnen schakelen, om hulp vragen, filmpjes zoeken, boeken erbij pakken of een andere strategie toepassen en daardoor vrij snel uit die kuil klimmen. En daarbij lijkt het alsof ze er in één keer overheen gesprongen zijn. Maar eigenlijk hebben ze vooral heel snel geschakeld en hun plan bijgesteld. En dat is volgens mij wel precies wat we willen dat kinderen en volwassenen kunnen doen. Praktisch voorbeeld hierin is tijdens het voorbereiden van de podcast en het maken, echt van de allereerste afleveringen. Heb ik in een vrij hoog tempo geleerd hoe ik het beste een microfoon kon instellen, wat de afstand is, hoe ik de audio kan bewerken zodat het aansluit en dat ik het ook kan bewerken door stukken eruit te knippen in die nodig. En voor iemand die dat dagelijks doet of er gewoon al heel lang mee werkt, dat is gewoon super simpel voor hen. Voor mij niet. Maar omdat ik 0,0 ervaring ermee had, moest ik echt serieus doorzetten om dit voor elkaar te krijgen. Maar ook een stukje feedback vragen aan de mensen om me heen. Dank aan de allerliefste nicht die kritisch toch positieve feedback geeft. Zeker toen ik net bezig was met de intro. En het geluidsniveau schot alle kanten op. Maar dat had ik simpelweg zelf niet door. Omdat ik zo bezig was met de technische kant, met alle knoppen, alles wat er moest gebeuren, vergat ik te luisteren naar het geluidsniveau. Dus om hulpvraag was een cruciale stap in mijn leerproces in deze podcastkuil, om het zo te zeggen, zodat ik vooruit kon gaan. Dan heb je ook nog er niet in willen of durven, terug naar die leerkuil. Want soms heb je leerlingen die van links naar rechts vliegen, en soms heb je dat ook voor jezelf. Dat je simpelweg taken maakt om taken te doen of te volbrengen in plaats van te leren en te verdiepen. Is overigens niks mis mee. Maar soms, en dat gebeurt vaker dan je denkt, willen we niet eens aan anderen laten zien wat we wel of niet kunnen. En dat kan echt meerdere redenen hebben. Want leren voelt vaak echt ongemakkelijk. Het is helemaal niet fijn om met je neus op het feit te worden gedrukt dat je iets nog niet kan. Zeker niet als het iets is waar je altijd al heel hard voor hebt moeten werken. Dus stel dat ik bij de rekenles echt heel hard mijn best doe en het maar niet lukt en ik dat elke dag opnieuw heb. Op een bepaald moment word je het echt zat om zo hard ervoor te moeten werken. Het kan ook zijn dat je je sowieso niet heel erg lekker in je vel voelt. En dan is het vermijden van de leerkel eigenlijk best prettig. Want als je al weinig ruimte in je hoofd hebt om je dagelijkse zaken te doen, dan heb je helemaal niet extra veel ruimte om echt goed te leren en die kuil in te gaan. En zoals ik al eerder zei in de aflevering fouten maken mag, maar niet voor volwassenen, dacht ik vroeger echt dat er een soort magische leeftijdsgrens was waarop alles vanzelf goed ging. En in zekere mate is dat ook eigenlijk een beetje zo. Want vergeleken met je schooltijd ben je als volwassen persoon heel wat minder vaak nieuwe dingen aan het leren. Tenminste, die aanname doe ik even voor de meesten van ons. Dus maak je waarschijnlijk ook veel minder fouten. Of heb je veel minder vaak het gevoel dat je het verkeerd doet. Maar en hier komt het: iets nieuws leren is juist wat een enorme boost kan geven aan jezelf, je zelfvertrouwen, rust in je hoofd, hoe trots je op jezelf bent. Heb je dat trouwens nog wel eens onlangs tegen jezelf gezegd dat je trots bent op waar je nu bent? Zo niet, kijk eens terug naar vorig jaar of twee, drie jaar, vijf jaar geleden. En vertel jezelf nog even waar je trots op bent. Want daar heb je gewoon recht op dat je dat soms tegen jezelf doet. Oké, om je brein in jezelf die positieve boost te geven, heb je zojuist tegen jezelf gezegd waar je trots op bent. Maar ook eens juist iets nieuws leren. En dat het dan misschien ook echt lukt al, is echt super. En dat is eigenlijk heel gek hoe dat werkt. Want hoe graag je hersenen ook willen houden bij het oude en bekende, moeite steken in iets nieuws leren zoals een nieuw recept, een nieuwe sport. Ik heb nu zo vaak subgenoemd in de afgelopen afleveringen dat ik dat bijna niet meer durf te noemen. Nieuwe hobby, je krijgt er vaak echt een enorme energieboost van. En dat is natuurlijk eigenlijk gek dat je hersenen en bij het oude willen houden, maar ook vaak heel erg goed gaan op iets nieuws. Alleen is dus niet altijd alles even makkelijk. Zo hou ik echt van allerlei creatieve dingen vrij autodidactisch ingesteld, zoals ik al zei. Ik heb mezelf ooit leren schilderen. En dan niet alleen van de muren omdat we een klushuis hebben. Ik weet van mezelf dat ik met wat filmpjes, uitleg of boeken heel ver kan komen. Maar ik heb daar lang niet altijd evenvein in. Dan wil ik wel iets nieuws leren, maar lijkt het echt te veel moeite. Weer alles zelf uitzoeken nee, laat maar. En dan is het dus heel erg fijn als er iemand is die je op weg kan helpen. Een leerkracht, een cursus of een begeleider. Die je in de juiste richting kan sturen met tips of juist met feedback. Terugkomend op de leerkuil en de vorige aflevering ongemak. Het is goed om af en toe in de leerkuil te zitten. Ook als volwassenen. We hoeven het niet allemaal in één keer goed te kunnen doen. En dat mogen we ook niet van anderen vragen. Leer herkennen wanneer je het zelf moeilijk of ongemakkelijk hebt, of ergens niet alleen uitkomt. Vraag om hulp. Of zoek naar filmpjes, teksten of iemand anders die je verder kan helpen. Want daar zit de winst dat je niet bij de muurtje blijft zitten, maar dat je doorpakt. Ik heb al best veel voorbeelden gegeven over waar een leerkel misschien te vinden is, nieuwe recepten, hobby's, creatieve opdrachten. En jouw opdracht of uitdaging voor de komende periode is: wat ga jij doen om eens door die leerkel te gaan? Wil jij directer contact hebben? Dan heb ik iets heel cools voor jou. Want de podcast heeft een patje afpagina. Via patje af kan je de podcast steunen. Maar jij kan ook lid worden van de Positiviteit community, waarbij je wekelijkse tips en motivatie krijgt en exclusieve toegang tot diverse downloads. Heb je daar vragen over? Stel ze gerust en dan zeg ik tot volgende week.