Van twijfelkont tot PosiStevie: Origin story

Meld je aan voor de nieuwsbrief 

In deze aflevering vertel ik je mijn verhaal: 

Hoe ik van twijfelkont naar PosiStevie ben gegroeid en dat het echt niet altijd makkelijk gaat. Een soort introductie 2.0. 

Met een mooie boodschap op het eind voor jou. 

Samen brengen we meer positiviteit de wereld in! 

Transcript

SPEAKER_00 0:11

Hoi! Welkom bij Positiviteit. De podcast voor een positieve levenshouding en een vrolijke mindset. Ik ben Stevie. Laten we starten, Let's get personal. Inmiddels zijn we al een aantal afleveringen onderweg. Dit is namelijk aflevering nummer 18. En ineens besefte ik het, dat lang niet iedereen die luistert mij ook echt kent. Inmiddels wel beter, omdat ik best wel veel over mezelf vertel, kwam ik achter. Maar waarom zou je naar iemand luisteren die je niet goed kent of dat je niet begrijpt waar die persoon vandaan komt? En dus is het denk ik tijd om, hoe spannend ik dat eigenlijk ook wel vind je te gaan vertellen hoe en waarom ik eigenlijk altijd al met mindset bezig ben geweest. Dus get ready for een soort introductie 2.0. Dat ik een enthousiasteling ben, dat heb je denk ik, hoop ik al door. Met niks en over niks kan ik al enthousiast zijn. Het gaat er namelijk vooral vaak om wat je er zelf van maakt. Je zal me dan ook niet heel snel horen zeggen dat ik iets echt super saai of stom vind. Er is namelijk altijd wel iets leuks van te maken. Dat betekent trouwens niet dat ik alles even leuk vind. Ik ben ook maar een gewoon mens dat net als jij het een leuker vindt dan het ander. Sterker nog, ik heb ook wel eens een hekel aan dingen. En toch doe ik die. Want sommige dingen kan je gewoon niet uitstellen of je veroorloven om ze niet te doen. Het is dan vooral de truc om het een soort van aangenaam voor jezelf te maken. Een soort Mary Poppinsmomje, zoals ik al eens benoemd heb in de vorige afleveringen en in Doe een Dansje. Dat kan niet met alles. Soms moet je gewoon iets doen zonder dat je zin of motivatie hebt. Thuis zeg ik dan dat het een zak it up buttercup momentje is. Dat klinkt niet super positief. Ik heb namelijk ook nooit beloofd dat ik alleen maar positief ben. Sterker nog, daar begon ik in de eerste aflevering mee. Ik doe niet, of zo min mogelijk, aan valse positiviteit. En ook bij mij gaat er echt een hele hoop verkeerd. Ervaar ik tegenslagen en heb ik een breed scala aan gevoelens en gedachten op een dag. Ik kan soms zelfs zo in gedachten rondjes draaien dat ik echt in mijn eigen gedachtenor kan zit. Extra respect hierbij voor mijn allerliefste en leukste man dat als ik hierin zit, weet hij me er altijd weer uit te halen. Dankjewel daarvoor. Bovendien verraad mijn gezicht vaak al wat ik denk. Nog eerder dan dat ik het zelf door heb, die les leerde ik best laat in mijn leven dat mijn hoofd vaak al eerder zegt wat ik denk dan dat ik het bewust denk. En dat brengt me gelijk eigenlijk op het onderwerp eerlijk zijn. Ik ben altijd eerlijk. Want ik ben gewoon simpelweg mega slecht in liegen. Want mijn hoofd vertelt gewoon wat ik denk, daar heb ik geen controle over. Ik krijg er zelfs gewoon fysieke klachten van als ik moet liegen tegen iemand. Of dat nou een hele kleine leugen is of een hele grote maakt niet uit. Ik krijg er buikpijn van. Ik word er misselijk van. Instant hoofdpijn. Ik trek wit weg. Ik ben dus gewoon simpelweg altijd eerlijk om meerdere redenen. Eén, ik kan niet liegen. Twee, fysiek. Ik wil me helemaal niet zo slecht voelen als ik lieg. En drie, als ik eerlijk ben, dan hoef ik niet alle leugens te onthouden. En dan heb ik gewoon veel meer ruimte in mijn hoofd voor leukere dingen. Terug naar enthousiast en een blij ei. En dat was ik al vanaf vrij jonge leeftijd. En ik ben ook vanaf vrij jonge leeftijd bezig geweest met mindset en gedachten. Toen ik nog op de basisschool zat, was ik heel onzeker. Zo dacht ik altijd al na over wat er verwacht werd van me. Ik kan me zelfs nog herinneren dat ik niks van snapte dat toen ik naar groep 3 ging, geen huiswerk kreeg. Want in groep 3 ging je leren en ik wilde echt graag leren. Ik vond andere leerlingen slimmer, gezelliger, leuker, interessanter. Of ik dacht dat ik me maar moest aanpassen, zodat ik erbij hoorde. En dan wist ik ook niet goed hoe. Soms gaf ik zelfs expres een fout antwoord in de klas. Omdat ik dacht dat dat zo hoorde, want anderen gaven ook foute antwoorden. Of dat ze misschien wel zouden gaan zeggen: van komt zij weer? Wat een stommerd. En dat we ook echt een hele leuke klas hadden. Sterker nog, ik zie vrienden van de basisschool maandelijks of om de twee maanden zie ik gewoon nog steeds. Dat is meer dan 30 jaar dat we elkaar zien. Daar ben ik echt ontzettend dankbaar voor. Die twijfel en mezelf vergelijken met anderen zat gewoon in mij. Dat was niet omdat het van buitenaf kwam. Was niet omdat de klas zich zo daarnaar gedroeg. Dat zat gewoon in mij. En er was zelfs een periode. Ik denk dat ik in groep 5 zat, dat ik niet naar school wilde en eindeloos kampte met buikpijn. En echt, de juf die we toen hadden, die heeft me daar echt doorheen gesleept en begreep me ook, wat heel fijn was. Dit is natuurlijk allemaal mooi gezegd achteraf hoe ik me gedroeg in de klas. Wat overigens ook heel goed terug te vinden is op mijn rapporten. Want in elk rapport staat er dus: mag wat meer van zichzelf laten horen. Hear me out, leerkrachten. Ik heb een eigen podcast. Na de basisschool. Vond ik echt vreselijk om achter te laten, was ik op de middelbare school eigenlijk net zo bezig. Niet dat het slecht ging. Maar soms expres fouten maken, zodat ik niet op zou vallen of extra moeite voor Latijn hoefde te gaan doen. Maar ik kreeg juist een extra uur grammatica. Want dat had ik nodig volgens mijn mentor. Ik was echt wel gewoon goed in Nederland. Maar goed, dit besefte ik ook echt laatst pas dat ik dat deed in de brugklas toen we het hadden over expres fouten maken bij een opleidingsdag. Het was wel interessant om dat te beseffen. En toen moest ik ineens een profiel kiezen voor de tweede fase. Ondanks dat ik al vanaf dat ik vier of vijf was, al zei dat ik leerkracht zou worden, sloeg toch de twijfel enorm toe. Want diep van binnen omarm ik inmiddels wie ik ben. Een van de grootste twijfelkomten in een enorme gedachtenor aan. Ging ik het mezelf semi makkelijk maken en voor een profiel kiezen waarbij ik minder inspanningen hoefde te doen. Of koos ik iets met de vakken die ik echt leuk vond. Wiskunde B en biologie 2. Nou, je raad het al. Ik ging dus voor die laatste. Waarom zou ik iets kiezen dat ik minder leuk vind als het toch niet uit zou maken voor mijn vervolgstudie? Maar toen wist ik nog niet. Maar toen wist ik nog niet dat de grond onder mijn voeten vandaan zou vallen. Want toen ik in de vijfde klas zat, werd mijn moeder ongeneeslijk ziek. Mijn altijd actieve, vrolijke, positieve moeder kon ineens niets meer. Alles valt onder je vandaan en met knikkende knieën ga je je dag, je week door. Ik was 17 jaar oud en geen idee wat ik moest doen. Niet met de situatie of met mezelf. Geen broers of zus om meer over te praten, gelukkig wel neven en een fantastische nicht die als broers en zus aanvoelen. Toen ik 17 was, leerde ik heel veel in een heel korte tijd. Ik leerde dat niet iedereen evenveel tijd krijgt, dat mensen zich ineens heel anders kunnen gedragen naar je en dat niemand je kan redden behalve jijzelf. Ik leerde over hypocrisie dat sommige emoties veel te heftig waren om in één keer te voelen en ik leerde dat mensen je anders aankijken als er op jonge leeftijd iets ingrijpend gebeurd is. Ik leerde boos zijn en dat vooral volwassenen vaak niet weten wat ze moeten doen. Zeg maar gewoon ik denk aan je, meer hoeft niet. Ik leerde dat bij zo'n gebeurtenis er blijkbaar veel meer mensen aan je denken dan je je zelf van tevoren bedacht had, maar dat je er gewoon weinig tot geen ruimte voor hebt en dat de eerste paar weken veel mensen vragen kan ik iets doen. Maar dat dat al vrij snel vergeten word. Juist dat heeft me gedreven om beter om te gaan met mijn eigen mindset en gedachten, met mijn omgeving en de mensen van wie ik houd. Van alle mensen die ik ken, weet ik dat ik simpelweg enorme pech had om mijn moeder te verliezen. En tegelijkertijd ben ik al heel dankbaar dat ik al 17 was. Toen ik 19 was, liet ik een tatoeage zetten voor haar met drie betekenissen die ook nu altijd weer aanwezig zijn, ook in de podcast. En die drie betekenissen staan als volgt: 1 staat voor mijn moeder zelf, nummer 2 staat voor vrolijkheid en nummer 3 staat voor positiviteit. Want als ik iets geleerd heb van haar, dan is het doe wat je doet vrolijk en met heel veel positiviteit. Anders kan je er net zo goed mee stoppen. Ik besef dus echt nu pas dat die positiviteit echt altijd al een rode draad is geweest. Mooi om te beseffen. Dat op mijn zeventiende mijn wereld echt gewoon ineens storten, want zo voelde het echt, heeft er wel voor gezorgd dat ik altijd in ontwikkeling ben gebleven. Juist omdat ik mezelf in de weg zat of soms nog zit, heb ik echt wel heel veel over mezelf geleerd, maar ook wat ik ermee kan doen. Niet alles was komer en ik wel, want zoals ik zei, ik kan in bijna alles iets positiefs of iets moois vinden. Maar dat vraagt wel enige training. En daar heb ik inmiddels jarenlang ervaring in. Van diverse mindset, zelfhulpboeken, trainingen en ervaringen in de klas tot aan persoonlijke ervaringen. In mijn huidige 36-jarige leven durf ik te zeggen dat ik al flink wat heb meegemaakt. Trust me, er is meer dan genoeg gebeurd dat mijn mindset echt op de proef heeft gesteld. En dat is ook niet altijd goed gegaan hoor. Echt niet. Ik ben de allereerste die toe zou geven dat ik lang niet altijd alles op orde heb. Maar ik ben er wel mee bezig. Bewust mee bezig. Dat ik deze podcast ben gestart, is vooral omdat ik van zoveel kanten hoorde. Wat jij in de klas zit met een groep of mijn kind. Wat deed je precies? Hoe deed je dat? Kan je me dat vertellen? Laat eens zien. En dan kon ik vaak niets anders doen dan uitleggen dat dit vooral over gedrag, gedachte en mindset gaat. En eigenlijk heb ik een hekel aan het woord mindset. Dus voor dan noem ik mindset voor gewone mensen. Dit is wat we hier doen: mindset voor gewone mensen. Maar vooral over het gedrag, de gedachte en de mindset van de individu en de groep. Een ander woord vind ik echt moeilijk om het te beschrijven. Een positieve levenshouding komt er dichtbij, maar ik ben er namelijk echt van overtuigd, jongens. Dat de maatschappij een heel stuk mooier kan zijn als we wat positiever en vriendelijker zijn. Naar onze omgeving, naar elkaar, naar onszelf. Ik ben geen psycholoog of dokter. Ik spreek simpelweg vanuit mijn eigen ervaringen en mijn missie. Omdat iedereen iemand verdient die grenzeloos in hem of haar gelooft. En dan heb ik het niet over geloven in jezelf of dat je steun krijgt van je familie, je partner, je gezin. Dat is ook echt heel fijn en nodig. Maar iemand van buiten jouw eigen cirkel. Iemand die je net wat verder pusht. Ik geloof grenzeloos in de positiviteit die we met z'n allen kunnen delen, in de sfeer en vriendelijkheid die dat meebrengt. Ik geloof grenzeloos in jou. Dus spread the word. Deel de podcast met anderen. Breng positiviteit en een vrolijke levenshouding naar anderen toe. Ik zie je volgende week.