Boekentijd: WOLF

Elke laatste woensdag van de maand staat er een boek centraal in de podcast! 

Deze maand gaat het over WOLF geschreven door Saša Stanišić. 

Met illustraties van Regina Kehn, vertaald door Annemarie Vlaming.
--------------
In deze nieuwe boekenaflevering duik ik in Wolf van Sascha Stanisic — een boek dat me werd aangeraden toen ik letterlijk tussen de boeken stond. Het bleek een onverwachte schatkist vol humor, eigenwijsheid en scherpe inzichten over angst, moed en jezelf blijven in een wereld die soms liever heeft dat je precies in het plaatje past.

Je volgt het verhaal door de ogen van Kemi, die je vanaf de eerste bladzijde meesleept (ja, inclusief een officieel komkommerinterview). Terwijl hij worstelt met een vakantiekamp vol muggen, bossen en ongemak, gaat het verhaal eigenlijk over iets groters:
 Hoe blijf je jezelf wanneer de groep iets anders van je vraagt?
En: Waarom kijken we zo vaak weg als iemand anders wordt buitengesloten?

De kracht van dit boek zit in de mix van humor, herkenbaarheid en scherpe observaties. Jurg, het kind dat wordt gepest, blijft opvallend trouw aan zichzelf. Iets waar we stiekem allemaal iets van kunnen leren.

Een licht en tegelijk betekenisvol boek dat nog lang natrilt. Laat vooral weten wat jij eruit haalt, en veel leesplezier!

Transcript

SPEAKER_00: 0:11

Hoi welkom bij Positiviteit. De podcast voor een positieve levenshouding en een vrolijke mindset. Ik ben Stevie laten we starten. En voor je het weet is het alweer tijd. Voor boeken. Uiteraard, want ik kan echt elk gesprek omvormen tot een gesprek over boeken. In de boekenaflevering zet ik namelijk een boek of een personage centraal. En wat ik eruit haal qua lessen, mindset, gedrag. En deze maand gaat het over een boek, wat ik aangeraden kreeg toen ik dus in broes stond een tijdje geleden. En daar zag ik Marge van Must Read bij Margeet. Super handig om haar te volgen op Instagram. Onzettend veel leuke boekentips. En zij was heel enthousiast over het boek waar het vandaag over gaat. Ja, dan kan je zo'n boek niet laten liggen. Dus dankjewel daarvoor. Want dit onderwerp, maar ook de titel, vind ik echt wel goed passen in de huidige tijd. Dit boek heet Wolf. En het is geschreven door iemand van wie ik de naam niet zo goed kan uitspreken. De voornaam wel, Sasha. Sascha Stanishi denk ik dat ik het uitspreek. Ik heb het geprobeerd op te zoeken, maar ik kan dat gewoon niet uitspreken. Dus het is een geel boek met caravans op de voorkant. Een zwarte schaduwen. Het heet dus Wolf. En het gaat met name over angst, over moed. En samen. Over nadenken wat je eigen rol in situaties is. Over angsten, angst delen, die blijkbaar iedereen zo ervaart. Maar wat me vooral aan dit boek aansprak, was een heel stuk eigen wijsheid. Die eigenschap waardeer ik altijd enorm in personages. Dat je zo jezelf bent dat je de wereld niet laat omvormen, of tenminste, jou niet laat omvormen om in het plaatje te passen. Maar dan wel op zo'n manier dat anderen er niet direct hinder van ondervinden. En soms ook wel zo eigenwijs zijn dat je jezelf wel een beetje in de weg zit. Want dat is eigenwijsheid natuurlijk ook. Niet alleen een bepaalde vorm van koppigheid, maar ook echt jezelf wel wat in de weg zitten. Als we het dan hebben over eigenwijs, zit ik mezelf ook een beetje in de weg. Want ik heb natuurlijk aan het begin gezegd dat ik graag personages centraal zet. Maar dit boek is er wel bijzonder in. En dan die eerste bladzijde. Een tijdje terug deelde ik het al op social media, waar overigens ook hele grappige reacties op kwamen. Het komkommer interview. Ik dacht echt dat ik een van de weinigen was die dit deed. Maar het staat dus gewoon op de allereerste bladzijde. Ik zal je even uitleggen hoe zo'n komkommer interview gaat. 1. Je doet je koelkast open. 2. Pakt een komkommer. 3. Kondig aan dat het interview gaat starten. Want nummer 4. Je gebruikt de komkommer als microfoon. Dus je kondigt het aan als in welkom bij het Komkommer interview. Vervolgens stel je vragen aan degene die het dichtst bij je in de buurt staat. En je rond altijd af met dit was het Komkomer interview. Bedankt voor het luisteren. Nou, dat is dus iets wat ik doe. En dat is dus vanaf de eerste bladzijde wordt de toon dus al gezet. Maar wat dit boek pas echt bijzonder maakt, is dat je het hele verhaal leest alsof jij het echt bent die het zelf vertelt. Ik lees vaker boeken in de ik-vorm. Maar in dit verhaal weet je eigenlijk pas op de laatste bladzijden hoe de hoofdpersoon heet. En dat maakt dat je echt het idee hebt dat jij zelf dit hele verhaal beleeft, meemaakt? en dat wordt alleen maar versterkt door de antwoorden en gedachten. Omdat ik zeker weet dat er zoveel herkenning in zit voor iedereen. Al helemaal door de herkenbaarheid van het komkommer interview. Voor mij dus. Ik neem je mee in het eerste stuk hoofdstuk 1. Waarom lees je in reclamefolders voor het bos nooit iets over teken of splinters in je vinger? Moeder en ik maken sla klaar. Ik vind het heerlijk om samen met moeder sla klaar te maken. We hebben het dan alleen over de sla. Op dat moment bestaan we alleen nog maar voor de sla. Vandaag is het anders. Vandaag begint moeder vanuit het niets een zin met trouwens. Zinnen die mijn moeder met trouwens begint, lopen nooit goed af voor mij. Trouwens, zeg mijn moeder dus, terwijl ze knoflook staat te pellen: ik heb je aangemeld voor een vakantiekamp. Mevrouw maakt een grapje, zeg ik tegen de komkommer, alsof het een microfoon is. En dan hou ik de komkommermicrofoon voor haar mond. Eerste week van de vakantie, ik kan geen vrij krijgen. Geef de knoflook pers eens aan. Hoog geëerd publiek, zeg ik, en ik richt me tot de tomaten. De knoflookdame maakt geen grapje. Ik geef haar de knoflookpers aan en besluit de kwestie ook maar serieus te nemen. Ik kan toch naar oma, stel ik voor. Oma doet een schildercursus in Malente. Moeder perste de knoflook met brut geweld in de saus. En bovendien, een beetje natuur zal je goed doen. Natuur, mij, mama, hoe lang kennen we elkaar inmiddels. S'avonds met z'n allen rond het kampvuur aardappels poffen in de hete as. Rook in je ogen, tong verbranden. En kom op, zeg: Er bestaat geen zieliger vuur dan een vuur waarin aardappels worden gepoft. Luister, zegt moeder, en ze kijkt me aan. Het is maar voor een week. Het vakantiekamp ligt midden in het bos. In het bos? Daar ga ik zeker niet naartoe. Bijna alle kinderen uit je klas gaan mee, zeg moeder. Bijna alle kinderen uit mijn klas kunnen me niet schenen, zeg ik. Daar zou zo'n week iets aan kunnen veranderen, zegt moeder. Waarom zou ik daar iets aan willen veranderen? Vraag ik. Moeder tovert een schreeverige vakantiekampenbrochure uit haar keukenschort met als opschrift Avantuur Bos. Avantuur mens. Voorop staat een foto van een paar blokhutten op een open plek in het bos. Kijk eens wat een mooie bomen, zegt moeder. Ik hou alleen van bomen als kast, zeg ik. Moeder veegt met haar pols een plik haar uit haar gezicht. Door dat gebaar ziet ze er doodmoe uit. Ik zucht en sla de brochuren open. Het bos brochurenbos ziet eruit alsof er net iemand met een stofzuiger doorheen is gegaan en de open plek uit de bosbroschuren alsof iemand het gras heeft gekampt. Ik durf te wennen dat de hutten op de open plek speciaal voor de foto's extra schoon zijn geboemd. Als je niet wist hoeveel raderlijk bossen zouden zijn, zou je door zo'n brochure nog kunnen gaan denken dat ze hartstikke ongevaarlijk zijn. Geen brandnetels, geen stekelig struikgewas. Kom op zeg! Het wordt struikgewas alleen al. Ook zijn er nergens insecten te bekennen: geen teken, geen muggen en muggen zijn het toppunt. Er is ooit eens statistisch onderzoek gedaan onder duizend mensen die de vraag kregen welk dier ze zouden laten uitsterven als ze konden. En raad eens op welke plek de mug belandde. Precies. Dit is dus het eerste stuk van het boek. Eerlijk is eerlijk, dan heb je mij al helemaal. Maar dit verhaal gaat niet zozeer alleen maar over de hoofdpersoon, Kemy, die dit vertelt. Het verhaal gaat over een klasgenoot die gepest wordt, jurg. En dan dus verteld door Kemi, die steeds meer zichzelf durft te zijn. Maar vooral ook heel erg blij is dat hij niet gepest wordt, dat hij geen mikpunt is. En dat zette me toch echt aan het denken. Want hoe vaak passen wij onszelf aan een groep of een situatie om maar niet op te vallen? En dat is wel natuurlijk gedrag. Want in een groep ben je vaak veiliger dan alleen, over het algemeen dan. Maar in hoeverre pas je jezelf aan? En wanneer ben je jezelf niet meer? Wanneer pas je iets wel of niet bij jou aan als het gaat om normen en waarden, hoe je met anderen omgaat? En wat kan je doen om je eigen grenzen daarin terug te vinden? En dat zoveel mensen en kinderen het gepest van jurg zien en niets doen. Uit angst omdat ze niet weten hoe of omdat ze het gewoon niet willen zien. En jurg ondergaat het allemaal. Maar jurg blijft zichzelf. Jurg doet waar hij zelf blijft van wordt. En hij blijft echt zichzelf. Ook als hij wordt gepest. Ook al is de kans aanwezig dat zij spullen kapot gemaakt worden, jurg doet wat jurg wil doen. En dat vind ik het benoemen echt waard. Jurg blijft jurk. Ook als anderen daar iets van vinden. En dat is iets waar we allemaal wat van kunnen leren. En hoewel dit allemaal dus wel vrij zwaar klinkt, is dit verhaal wolf zo geschreven dat er flink wat herkenbaarheid, heel veel humor en luchtigheid in zit en dat er daarnaast ook nog illustraties bij zitten. Gecombineerd met een vlotte schrijfstijl, maken het inderdaad echt een fantastische aanbeveling. En met name een verhaal dat echt nog lang nastudert. Dus mocht je interesse hebben, laat ook even weten wat jij van het verhaal vond. En dan zou ik zeggen veel leesplezier en tot volgende week.