Hoe creëer je chaos? Vermijd besluiten!

 Waarom zorgt uitstel zo vaak voor onrust? En waarom voelt een helder besluit juist bevrijdend? In deze aflevering ontdek je hoe keuzes rust brengen in je hoofd, richting geven aan je plannen en de basis vormen voor zelfvertrouwen. Minder dobberen. Meer sturen. 

Meld je aan voor de nieuwsbrief & volg me via @steviestories_nl 

Transcript

SPEAKER_00 0:11

Hoi! Welkom bij Positiviteit. De podcast voor een positieve levenshouding en een vrolijke mindset. Ik ben Stevie. Laten we starten. Wie met groepen werkt, volwassenen of kinderen merkt het sneller dan wanneer je in je eentje werkt. Het ontwijken van een besluit nemen. Het negeren van je taak om een besluit te nemen, of simpelweg het uitstellen van een besluit nemen. Dat zorgt voor chaos. En deze regel geldt altijd, echt altijd. Denk maar eens aan de volgende situaties. Zonder boodschappenlijstje, zonder besluit dus. Je boodschappen gaan halen, wedden dat je met allerlei producten terugkomt die je misschien niet eens in huis wil hebben, zoals chocola en chips. Of dat je veel meer geld kwijt bent dan met een lijst. Wie geen prioriteit maakt van een taak, een werk of een doel op een dag, verzand of snel een reactiegedrag. Vastzitten in urenlang mails beantwoorden en regelzaken, maar niet de taken doen die je vooruitbrengen. Of wie net als ik eeuw kan twijfelen over wat te eten bij bijvoorbeeld het ontbijt of het avondeten en eigenlijk elk moment, maar niet van tevoren besluit wat het wordt, valt terug in de makkelijke optie die je misschien al vijf of zes keer per week eet. Terwijl het qua tijd en klaarmaken misschien even lang duurt. Zonder besluit kom je niet veel verder. Of een meeting waarin veel wordt besproken, maar geen besluit helder wordt gemaakt. Dat voelt toch een stuk minder prettig dan wanneer er concrete beslissingen zijn gemaakt en doorgegeven. Of het volgende. Ergens deze week ga ik sporten. Of je maakt ervan: maandag en woensdagavond ga ik sporten. Ik wil meer lezen. Tegenover elke avond voor het slapen gaan ga ik lezen. Wie dus geen besluit neemt, neemt eigenlijk zijn eigen plan niet serieus. En dat klinkt pas serieus, hè? Besluiten vormen de basis van succes. Want zonder besluit kan je moeilijk een plan maken. En die twee gaan erg nauw samen. Een besluit is eigenlijk het startschot. Zonder startschot blijft iedereen een beetje wiebelen in de startblokken. Klaar om te rennen, misschien zelfs niet eens. Ooit als het goed voelt, als het uitkomt, als het weer mee zit, als het maandag is, of als het een nieuwe maand is, dan starten we. Maar zo werken besluiten niet. Een besluit geeft richting. Het zegt dit is wat we gaan doen en dit is waar ik heen beweeg. En dat geeft rust. En dat klinkt misschien een beetje gek of streng of beperkend, maar een besluit, een helder besluit, geeft juist heel veel ruimte en rust. En als je werkt met groepen, zie je dat zo enorm duidelijk, zeker bij kinderen. Want kinderen voelen het direct als een leerkracht twijfelt, of eigenlijk zelf geen idee heeft wat het kader is. En als een leider dan blijft hangen in we zien het wel. Als er dus geen duidelijke keuze wordt gemaakt, dan ontstaat die ruis. Dan gaan kinderen en volwassenen het zelf invullen. Ieder kiest zijn eigen richting. En voor je het weet, is de chaos daar. En volwassenen doen dus precies hetzelfde. Soms iets subtieler, soms ook eigenlijk niet. Zonder besluit gaan mensen namelijk afwachten, een beetje duwen, trekken, klagen of afhaken. En dat komt niet omdat ze vanuit zichzelf lastig zijn, maar omdat het brein gewoon duidelijkheid wil. We willen weten waar we aan toe zijn. Waar staan we en wat is het kader waarin ik of we bewegen. En het mooie hieraan is, een besluit hoeft niet perfect te zijn. Want fouten maken mag. En een besluit aanpassen mag trouwens ook. We wachten vaak met besluit te nemen omdat we bang zijn dat we de verkeerde kiezen. Maar geen besluit nemen is ook een keuze. En vaak zelfs de minst helpende van alle keuzes. Het vermijden van een besluit voelt misschien als een stukje vrijheid. Maar wat het eigenlijk is, is onduidelijkheid. En onduidelijkheid kost je energie. Heel veel energie. Want je brein blijft het lusje herhalen. Moet ik hier nog iets mee? Wanneer ga ik dit doen? Zal ik dat wel doen? Wanneer heb ik eigenlijk tijd hiervoor? En is het een prioriteit of zijn anderen ervan afhankelijk? Wat zullen anderen daarvan vinden? En dat is een heel groot stuk van mentale ruis. En precies die ruis maakt je ontzettend moe. Vaak omdat je dan blijft schakelen tussen taken of bezigheden in plaats van dat je vol met focus werkt. En zelfs als je het later bijstuurt, want dat kan en mag gewoon altijd. We hebben het hier over mensen. Dan heb je in ieder geval een richting gekozen. Misschien heb je zelfs fouten gemaakt en ervan geleerd. En dat is precies wat ik zie gebeuren bij mensen die groeien in kennis en in vaardigheid. Want je hoeft niet de allerslimste te zijn of de meest talentvolle. Je moet durven kiezen en dan uitvoeren. Want wachten op motivatie om zoiets te doen is hetzelfde als je zelf niet serieus nemen. Ook zonder motivatie zal je zaken aanpakken als je eenmaal een helder besluit hebt genomen in welke richting jij op wilt bewegen, soms pakt het verkeerd uit of ontdek je inderdaad halverwege dat iets niet gaat zoals jij dat had bedacht. No worries, dan neem je een nieuw besluit. Zoals ik al zei. Niemand zegt dat het in één keer goed moet zijn. Dus terug naar de voorbeelden. Als jij zegt ik wil meer lezen, maar je besluit niet wanneer en hoe. Er is eigenlijk al een plan daarachter: dan is het eigenlijk een wens. Als je zegt ik ga fitter worden of ik wil fitter worden, maar je neemt dan geen besluit wanneer je dat gaat doen, dan blijft het gewoon een idee, of misschien zelfs ook een wens. Ideeën zijn heerlijk. En het is soms ook heel fijn om alleen maar ideeën op te schrijven. Daar is niks mis mee. Maar ideeën ideeën alleen veranderen je leven niet op dat punt. Een besluit en het uitvoeren ervan wel. Een goed idee is natuurlijk de start van een besluit. Dus het kan je leven wel weer veranderen. Maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel. Dat alleen bij denken over iets zonder het uitvoeren niets verandert. En ik merk het bij mezelf ook. Als ik iets vaag laat. Ik moet daar nog iets mee. Of daar ga ik nog even over nadenken. Dan blijft het rontzing in mijn hoofd. En dat kost echt die mentale ruimte. Maar zodra ik het besluit of ik iets doe, of het niet doe, of ik zet het in mijn agenda en dan pak ik het weer op. Dat geeft me rust. En wat nog interessanter is aan besluiten nemen. En ik heb het al een klein beetje laten doorschemeren, is dat het ook vertrouwen bouwt. Zelfvertrouwen. Elke keer dat jij een besluit neemt en het uitvoert. Hoe klein ook, laat je jezelf zien. Ik meen wat ik zeg. Of eigenlijk misschien wel. Ik neem mezelf serieus in mijn ideeën, gedachten, plannen. En wat ik dus ook tegen mezelf zeg. En dat is zelfvertrouwen bouwen. Vertrouwen dat groeit doordat jij jezelf serieus neemt. En misschien is dat eigenlijk wel de belangrijkste boodschap. Wie geen besluit neemt, gelooft eigenlijk niet helemaal dat zijn plan ertoe doet. Want als iets echt belangrijk voor je is, dan hak je een knoop door. Dan zet je het vast en dan maak je het concreet. Want een besluit is een vorm van zelfliefde, zelfrespect. Zonder besluit dobber je rond. Want chaos ontstaat niet door te veel ideeën. Het ontstaat door het ontbreken van besluiten en acties. En die helderheid, dat begint bij een duidelijke keuze. Dus voor deze keer vraag ik aan jou om jezelf serieus te nemen. Niet zozeer om jezelf streng toe te spreken, maar gewoon serieus te nemen. Wat is een besluit dat je al een tijdje meeneemt in je hoofd? Wat al een tijdje ruimte inneemt of rondspokt in jouw hoofd? En ga je er iets mee doen of parkeer je het voor later? Tot volgende week!