30. Το ψηφιακό μουσείο προφορικής ιστορίας

Ένα από τα πιο αγαπημένα μου πρότζεκτ, το οποίο μου λείπει πολύ! 

Transcript

SPEAKER_00 0:02

Φίλε και φίλοι πολλέ πολλέ καλλιέρε από τα μικρά εκπαιδευτικά. Όλε ⁇ παραδόσεου φτάνουμε τα 30 επεισόδια πια στο podcast αυτό. Ένα εκπαιδευτικό podcast με περίπου 8.000 ακροάσει. Χαίρομαι πάρα πολύ γι' αυτό και το πώ φτάσαμε να είμαστε 30 εβδομάδε μετά την εκίσιο του εδώ και να δημιουργάζουμε ιστορίε εκπαιδευτικέ που κυρίω να σα πω ότι την αλήθεια έχουν ψυχοδαραπευτικό χαρακτήρα, αλλά και χαρακτήρα αναμίσεων φυσικά. Έτσι καταγραφούν όλα αυτά που βίβασα σε προσωπικό επίπεδο, αλλά πιθανό να έχει ο καθένα να μάθει κάτι από αυτά. Το τριακοστό επεισόδιο το γυρίζω βαθιά μεξωμένο, οπότε το γρέζει αυτό στη φωνή και στη μύτη θα θεωρήσουμε ότι είναι για λόγου γοητεία και μόνο γοητεία. Αλλά πριν ξεκινήσω το επεισόδιο αυτό, θα ήθελα να ευχαριστήσω πάρα πάρα πάρα πολύ τον Θεοδώσι, τον συνάδελφο Θεοδό, ο οποίο μου έστειλε ένα βιβλίο φανταστικό για δώρο, μου έστειλε ένα γράμμα τη κόρη του μου έκανε μια ζωγραφιά και έχω συγκινηθεί πάρα πολύ γιατί ξέρει καμιά φορά όταν ξεκινάσει να μιλά στο πουθενά στην πραγματικότητα και βλέπει να σου γυρίζει πίσω κάτι τόσο πραγματικό, δεν ξέρω με συγκεντίει πάρα πάρα πολύ αυτό, οπότε θα δώσει η εκπομπή αυτή είναι αφιερωμένοι σε σένα και στην κορούλα. Και σα ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ γι' αυτό. Αν είστε λοιπόν και είσαι. Κεναντάμε. Λοιπόν, το επεισόδιο αυτό, πέρα από τον θα δώσει, θα πρέπει οπωσδήποτε να το αφιερώσω στη Μαρίνα τη Τζακόστα και στην Άνα, την παπατάκι. Τώρα να κάνω λάθο σε πίσω να με συχωρήσει. Αλλά και στον παλιό μου καθηγητή τον Γιώργο των Γιόλλου, δεν ξέρω αν κάνει να σα πω το podcast η αλήθεια είναι. Αλλά είναι αφιερώνω σε αυτού για του λόγου που θα σα εξηγήσω παρακάτω. Το επεισόδιο αυτό, λοιπόν, αφορά και ονομάζεται το ψηφιακό μουσείο Προφορική ιστορία. Αλλά αν τα πάραμε τα πράγματα από την αρχή. Κάποια στιγμή, όσο ήμουνα στο έθιμο, έγινα με τα πιακό φοιτητή στο τμήμα τη κοινωνία. Λοιπόν, εκεί πέρα, γνώρισα κάποιου φανταστικού καθηγητέ που μου μάθανε πράγματα τα οποία πραγματικά δεν γνώρισα. Ασχοληθήκαμε με την αστική κοινωνολογία, με την βιοηθή, αλλά κυρίω αυτό που με γοήτεύσε ήταν η έρευνα και η ποιοτική έρευνα συγκεκριμένα γιατί κάπω ενθουσιάστηκα με το πόσα πράγματα μπορεί να μάθει από τι αφηγή των ανθρώπων, οι οποίε δεν μείνει υποκλιικέ, αλλά κρύβουν τη δική του αλήθεια. Στο μάθημα αυτό καθηγητή ο Γιώργο Στο Χιόλη, ο οποίο ήταν ένα εξαιρετικό άνθρωπο και είναι ένα εξαιρετικό άνθρωπο, σα το γνωρίζετε, ο οποίο, καθώ μα δίδεσκε για την ποιοτική έρευνα, για πρώτη φορά μα ησύγα ουσιαστικά με τον όρο του Μουσίου Προφορική ιστορία. Το οποίο πραγματικά εγώ δεν είχα ιδέα τι είναι και δεν ξέρω αν έχετε και εσεί τώρα που το ακούτε. Τι είναι λοιπόν Μουσείο Προφορική ιστορία. Μουσείο προφορική ιστορία είναι μια συλλογή αφηγήσεων ουσιαστικά από ανθρώπου συγκεκριμένου τόπου, η χρονική περιόδου, ή τέλο πάντων από ανθρώπου που του επιλέγει για κάποιο σκοπό. Όπου οι αφυγέ αυτέ από μόνε του αποτελούν ένα αρχιακό υλικό το οποίο εξυπηρετεί στη μνήμη, αλλά και στην έρευνα. Τότε θυμάμαι μα έβαζε να ακούσουμε συνεδέξει από ανθρώπου στο λάύριο, με την αφηγήταν εργοστά που έχει εκεί και κλείθανε και πώ βίνονανε οι άνθρωποι όλο αυτό. Και κάποιο έξω, μου άρεσε πάρα πολύ αυτό σαν σκηνικό. Μα μίλησε για ένα project στην Αθήνα που κάποιο είχε κάνει το μουσείο προφορική ιστορία ενό δρόμου τη Αθήνα όπου α πούμε μεγαζάντο και οι κάτοικοι μιλούσαν για το πώ ήταν αυτό το δρόμο στο παρελθόν. Και κάπω αυτό με γοήτησε απίστευτα και με ενθουσίασε. Το μεταπτυχιακό, όταν τελείωσα τα μαθήματα, διαγράφηκα. Ήταν εντυπωσιακό αυτό, δεν ξέρω τι μυαλά είχα τότε να σα πω την αλήθεια, αλλά θεωρούσα ότι δεν είχα την αντοχή και την ικανότητα να κάνω εργασία πάνω στην κοινωνικολογία και ότι είχα γνωρίσει αυτό που θέλω να γνωρίζω. Και είχα μάθει αυτά που θέλω να μάθω. Και ένα πρωί πήγα και του σίγουρα. Σα ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα, αλλά δεν θα συνεχίσω στη σχολή. Και έτσι λοιπόν την άφησα έχοντα ωστόσο τι ωραότερε αναμνίσει από κάποια από τα μάθημα. Παρά λοιπόν, με αυτό το υπέροχο μάθημα που πήρα, μιλήσαμε με εκείνοι του χωριανού για την τοπολαλιά. Τη κρίτη συγκεκριμένα. Και σε κάποιο καφέ, μάλλον μαζί με τα ίδια που συνηθίζαμε να πούμε εκεί στο ζάχαρο, στον φουρφορά. Κάποιο λέει το εξή κορυφαίο ότι λέει κάθε παπού ή για γιάλ που πεθαίνει, παίρνει μαζί του ή μαζί τη και μια λέξη που δεν πρόκειται να ξανακουστεί. Λοιπόν, συγκλονίστηκα, είχα πάσει σοκ και μόνο στην ιδέα ότι χάνονται οι άνθρωποι και παίρνω μαζί του λέξει, οι οποίε θα γραφτούν για πάντα με είσκι τόσο πολύ, με είχε ενεργοποίη τόσο πολύ, που έψαχα να βρω κάτι να κάνω ώστε να μπορούν αυτά κάπω να διασωθούν. Θυμάμαι να το κουβεντιάζουμε τα παιδιά τότε και να σκεφτόμαστε τι μπορούμε να κάνουμε. Και εκεί λοιπόν, είναι που έρχεται η Μαρίνα η Τζακόστα στη ζωή μου. Ω καθηγήτρια του προσχολική ηλικία που είχε πολύ στενή συνεργασία με την Ελένη μα την υπιαγωγό μα φουρφούρα. Και έφερε φοιτητέ και φοιτήτρε εκεί. Συζητάμε αυτό και αποφασίζει να τρέξει ένα πρόγραμμα για τη δημιουργία ενό μουσίου ψηφιακού μουσίου προφορική ιστορία όπου θα μαζεύουν ουσιαστικά συνεντεύσει από τι αφηγή τη ζωή ηλικωμένου. Οι οποίε θα μπαίνουν σε μια ιστοσελίδα και από εκεί θα μπορούν ερευνητέ ή και όχι ερευνητέ να έχουν πρόσβαση σε αυτό το υλικό και έτσι να μπορούν να ερευνούν το και φωνολογικά και τιμολογικά όλα όσα ακούνε. Στην ομάδα Μπήκε Άννα ή Παπαδάκια, που νομίζω είχε πάρει το φωνολογικό κομμάτι. Η Μαρίνα ήταν ω ⁇ γλωσσολόγο. Και εγώ ουσιαστικά συμμετέχα μαζί με παιδιά τη τάξη μου που είχαμε να πάρουμε συντέξει από γιαδε του Αμαρικού και παπούδε. Λοιπόν, αυτό στην ανάπτυξη του θα έπρεπε να έχει προφορικέ αφηγήσει από διάφορε τοπολαλιέ, πωνιακά, θρακώτικα, από διάφορε περιοχέ τη Ελλάδα. Λοιπόν, και κάπω έτσι ξεκινήσαμε ουσιαστικά με τα παιδιά να σώζουμε λέξει. Το οποίο ήταν συκλωριστικό. Θυμάμε, πήραμε μια ομάδα παιδιών και πήγαμε στο Ηράκλειο. Όπου εκεί μα εκπαίδευσαν, εκπαίδευσαν τα παιδιά βασικά να χρησιμοποιούν ένα πρόγραμμα μονταζέρα ήχου στην πραγματικότητα, ώστε να μπορούν να το δεχειρίζουν και του μάθανε πώ να χειρίζονται το μικρόφωνο και τα καταγραφικά γενικότερα, αλλά και εκπαιδεύτηκαν στι τεχνικέ συνέδεσει, ώστε να μπορούν να αποσπούν τι καλύτερε αφήσει. Λοιπόν, τώρα τι να σα λέω, ξεκινήσαμε, λοιπόν, κάποια στιγμή να πηγαίνουμε στα σπίτια για διάδων και παπούδων από το αμάρι και να αρχίσουμε να συλέγουμε ιστορίε. Θεωρώ ότι για τα παιδιά και για μένα ήταν πολύ μεγάλο το όφελο από αυτό από αυτήν την εμπειρία. Γιατί στην πραγματικότητα εμεί εγώ δεν ήξερα ποια λέξη είναι αυτή που αξίζει να σου θείνα από την αλήθεια. Εγώ απλώ άκουγα και συγκινούν από τον τρόπο που βλέπουν αυτοί οι άνθρωποι τα πράγματα. Γιατί ξέρετε, η προφορική ιστορία είναι μια υποκει ιστορία. Είναι όμω μια ιστορία η οποία είναι βιωμένη. Δηλαδή ο κάθε άνθρωπο, αυτό που σου αφιείγεται είτε τεκνηώμένο ιστορικά ή όχι, αυτό το έχει ζήσει. Έτσι το βιώνει. Και πολλέ φορέ αυτό που σου λέει ήταν πολύ διαφορετικό από αυτό που λέει η κοινή ιστορία. Ένα πολύ τραταχτό παράδειγμα, θυμάμαι τότε που βλέπαμε ήταν για την περίοδο τη δικτατορία, όπου στην περιοχή του Αμαρείου δεν καταλάβανε τη δικτατορία. Γιατί θυμάμαι ότι το είχαμε βάλει σε ένα σταθμό να το ρωτήσουμε, γιατί οι ερευνητέ προφανώ κάτι περιμένουν να δουν εκεί. Γιατί οι κάτοικοι του Αμάρι δεν βιώσαιαν ουσιαστικά του αποκλεισμού, τι λογοκρισίε και όλα αυτά και την πίεση. Αντίθετο ήταν άσφατο να στρώνεται σε όλο τον δήμα, να γίνεται το γυμνά, να πάει το ηλεκτρικό ρεύμα. Νομίζω ότι το σήμα τη τηλεόραση δεν είμαι σίγουρο γι' αυτό να σου πω την αλήθεια. Και αυτό που τον θυμάμαι όλοι ήταν ότι μπορούσε να είσαι ασφαλή. Είχα σταματήσει οι κλοπέσον των ζώνη που του απασχολούσε πάρα πολύ. Μόνο ένα φουρφουριανό που πήραμε συνέδρο, ο οποίο ήταν στην αθήνα εκείνη την περίοδο είπε αυτά που ουσιαστικά μαθαναμε και μαθαίνουμε στην ιστορία όσον αφορά για τι δυσκολίε που είχε όλη αυτή η περίοδο για του ανθρώπου και την ελευθερία του. Αυτό και τα παιδιά ξέρετε είναι πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα, γιατί μαθαίνουν από πολύ νωρίτε να βλέπουν τι διαφορετικέ οπτικέ των ανθρώπων, το οποίο είναι πολύ οφέλι μου αυτό γενικά. Θυμάμε πάρα πολύ. Νομίζω ήταν από τι πιο συγκινητικέ και σφυχτέ στιγμέ. Πήραμε συνέδευξη από την κόρη τη δασκάλα του χωριού. Λοιπόν, αυτή η γυναίκα ήταν μια πολύ λειτουργμένη γυναίκα. Αλλά όταν ξεκίνησε να μιλάει για τα σχολικά τη χρόνια έβγαλε μια τόσο μεγάλη στενα χώρια. Το οποίο δεν το πιστεύαμε γιατί γινόταν. Επειδή ήταν η κόρη τη δασκάλα και η δασκάλα ξέρετε τότε έριχνα και κανένα ξύλο. Λοιπόν, τα παιδιά τι βρίσκαμε μετά στο χωριό και την κοροϊδεύαν και όλα τα σχετικά. Αυτή η γυναίκα λοιπόν είχε κρατήσει από τότε μια πικραία αφόρητη για αυτή. Και θυμάμαι να μα τα λέει και να βλέπει το πρόσωπο τη να συπάται, να αλλάζει θυμόμενη όλα αυτά τα οποία ζούσε τότε. Λοιπόν, αυτό που θέλω μάλλον να πω, γιατί αυτό το podcast έχει έναν χαρακτήρα αναστοχασμού, βασικά κυρίω ⁇ αναστοχασμού, είναι ότι δεν είχα την οριμότητα να συνεχίσω αυτό και να συνεχίσουν με κομμάτι του αφού τελείωσε. Γιατί κάποια στιγμή οι υποχρεώσει μα απέναντι στο πρόγραμμα είχαν τελειώσει, αλλά αυτό που πραγματικά ήθελα ήταν να συνεχίσω ένα κομμάτι αυτό του πράγματο. Κάτι το οποίο δεν το έκανα. Γιατί απορροφήθηκα από άλλα πράγματα, γιατί είχα ανοίξει 10 πράγματα διαφορετικά στη ζωή μου. Και τελικά απομακρύνκα από ένα από αυτά, τα οποία είχα πραγματικά πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για αυτό. Και ίσω αυτό να είναι ένα καμπανάκι, ξέρετε για ανθρώπου που ανοίγουν γενικότερα πολλά πολύ τη βεντάλλια, ότι ουσιαστικά δυσκολεύμαστε να εμβαθύνουμε σε πράγματα τα οποία έχουν πραγματική σημασία. Οπότε, κλείνοντα, ήθελα πραγματικά να ευχαριστήσω του ανθρώπου που μου δώσαν την ευκαιρία αυτή να συμμετέχω σε αυτό το πράγμα και να σα προτρέψω αν είστε εκπαιδευτικοί να δημιουργήσετε τα δικά σα μου προφορική ιστορία με τι γειτονίε των παιδιών, με τι αφηγίε παπούδων, γιαγιάδων. Γιατί αυτό είναι μια κληρονομία, είναι μια πολιτιστική κληρονομία, μια παρακαθήκη ουσιαστικά. Και τα παιδιά ταυτίζονται πάρα πολύ με τι ιστορίε των ανθρώπων, παρά από τι ιστορίε των βιβλίων, και έχουν πολλά να μάθουν από αυτέ. Για να κλείσω να σα θυμηθώ μάλλον, γιατί τώρα που τα λέω θα θυμάμαι και εγώ, κάτι το οποίο έκανε σε όλου ματύπωση. Μία από τι ερωτήσει που είχαμε σχεδιάσει να κάνουμε ήταν αντινείρα είχατε όταν είστε στα παιδιά. Όλε μα όλε, μα όλε οι απαντήσει των ανθρώπων που πήραμε συνέδευση ήταν οι ίδιε. Τι όνειρα να είμαι εμεί ⁇ παιδί μου, εμεί να φάμε θέλαμε. Αυτό συγκλώνισε πραγματικά πολύ τα παιδιά. Γιατί βέβαια αν συγκρίνω τα παιδιά του τότε με τα παιδιά του σήμερα είναι τεράστια διαφορά, αλλά ακόμα και τα παιδιά του τότε που δεν ήταν τόσο-τό πολύ να τάχουν όλα. Πραγματικά απολούσαν με το πώ γίνεται ένα άνθρωπο το μοναδικό του όνειρο να είναι να επιβιώσει, να βρει φαγητό για την επόμενη μέρα ουσιαστικά. Αυτά είχα να πω εγώ, να είστε όλοι σα πολύ καλά. Και αν σα αρέσουν όλα αυτά που λέμε, θα εκτιμούσα πολύ να γίνεται κομμάτι αυτή τη κοινότητα μέσα από το μπάιμο κόφι, μέσα από τι σύντρομέ σα και το membership που ανοίγει μέσα από τη σελίδα. Είναι πάρα πολύ που εθνικό για την πληρώνει τι πλατφόρνε, οπότε μπορεί αυτό να κάνει το podcast να συνεχίζετε. Και αν φυσικά θέλετε και εσεί να ακούτε παραπάνω πράγματα και απόψει. Μπορεί πάντα να το κάνετε μέσα από το Instagram και το TikTok από το προφίλ Άγκελο πατία ή μικρά εκπαιδευτικά. Αυτά λοιπόν τα ολίγα να είστε πολύ πολύ καλά. Κάτι μου λέει ότι τα τελευταία επεισόδια είναι τα πιο μακρόση, και ενώ δυσκολεύουμε πάντα με αυτό το θέμα. Τελικά είναι αυτά που μου έχουν μείνει περισσότερα, αλλά είχαμε κρυφτεί κάπου στο βάθο και δεν μπορούσα να τα βρω. Να πω κλείνοντα ότι το μουσίω αυτό τη προφορική ιστορία λέγονταν όχι. Ηταν έτσι ήταν το σύντομο του τίτλο με σταγικά MOHI, και πραγματικά σημειώ και προτείνω να ασχοληθείτε με αυτό. Να κάνετε και σα δηλαδή τα δικά σα μου προφορική ιστορία, ακόμα και αν αυτό πρόκειται για τον παππού σα τον οποίο τον ηχογραφείτε και κρατάτε την μήμη του και τη φωνή του και τι εμπειρίε του ζωντανέ. Αυτά λοιπόν. Είστε πολύ πολύ καλά. Ευχαριστώ πολύ για τη στήριξη μέχρι τώρα. Ένα σχόλιο σα, μια αξιολόγηση σα τι μουσικέ πλατφόρνε είναι πάρα πάρα πολύ χρήσιμη γιατί κάνει αυτό το πότε σα γνωστό και σε άλλου. Και φυσικά οι κοινοποιήσει είναι αυτέ που βοηθούν πάρα πάρα πολύ αν φυσικά σα ⁇ αρέσει αυτό που γίνεται. Αυτά λοιπόν τα ωλίγα, εδώ μέσα από το αμάξι. Και βαθιά μηξωμένω όπω προήπα, σα ⁇ χαιρετώ και τα λέμε την επόμενη μέλη.