31. Οι γονείς

Γνωρίστε τους γονείς από τα μικρά Αμαριωτάκια

Transcript

SPEAKER_00 0:01

Αγαπημένε φίλε και φίλοι καλησπέρα σα. Εδώ μέσα από το αυτοκίνητο αυτή τη φορά όχι στο χώρο, αλλά έξω από το σπίτι έχω γραφότο το 31ο επεισόδιο τη σειρά των μικρών εκπαιδευτικών. Αφιερωμένο στη Μαρία και τον παναγιό με τι μεγάλε ⁇ μου ευχαριστήσει. Πραγματικά να είναι πολύ πολύ καλά και όλη αυτή τη στήριξη, έτσι ώστε τα μικρά εκπαιδευτικά να κρατηθούν ζωντανά. Ευχαριστώ και όλου ⁇ σε εσά ⁇ που με σχόλια κοινοποιήσει, ακροάσει στηρίζεται αυτήν υποπήρα και την βοηθάνο να υπάρχει μαζί και με όλο το project των μικρών εκπαιδευτικών, τα post αλλά και τα εκπαιδευτικά βίντεο που ανεβαίνουν στο Instagram, TikTok κτλ. Το σημερινό επεισόδιο είναι αφιερωμένο για όσου μάλλον ακούτε τώρα για πρώτη φορά την εκπομπή, να σα πω ότι είναι μια εκπομπή αφιερωμένη στην εκπαίδευση και σε παραγωγικέ και προσωπικέ ιστορίε, σε εκπαιδευτικέ καταβάσει. Αυτή τημή βρισκόμαστε στην περίοδο του φουρφουρά, του σχολείου του πίστα και των χρωμάτων. Και μιλάμε έτσι για σκηνικά και πράγματα που υπήρχαν τότε. Το επεισόδιο αυτό και θα σα πω καθώ ξεκινήσει για τι. Είναι αφιερωμένο του γονεί. Για το πώ λοιπόν ήταν οι γονεί αυτή που μεγαλώσαν αυτά τα παιδιά, και στηρίξαν και μάσω εκπαιδευτική κοινότητα. Δέστε λοιπόν τι ζώνη σα και ξεκινάμε. Λοιπόν, γενικά οι εβδομάδε, οι τελευταίε εβδομάδε οι εβδομάδε είναι κάπω αρκετά έντονε στην επαγγελματική ζωή και προσωπική που την παίρνει πάντα φυσικά. Και διάφορε σκέψει περνάω από το μυαλό μου, προσπαθώντα ουσιαστικά να διαχειριστώ όλη αυτή την πληροφορία που δέχομαι α πούμε. Συνεπώ κάπω νομίζω ότι η εκπομπή αυτή είναι επηρεασμένη από αυτά που συμβαίνουν στο παρόν, και μάλιστα πήρε έμπνευση, την εμπνεύτηκα δηλαδή από μια συνάντηση που είχα προχθέ με του γονεί μια σμαθησία μου, που καθώ είχαμε τη συνάντηση πριν ξεκινήσουμε. Με ρώτησα μου λέει άγγελησε καλά όλα είναι τάξη. Λέω, ναι, έπαιζε μου, γιατί α πούμε. Βλέπουμε ότι κάπω έχουν αλλάξει οι αναρτήσει σου. Τα μήνυματα που στέλνει. Ο τρόπο που μιλάει λέει κάποια διαφορετικό και ήθελα να δω τι είσαι καλά. Τι να σα πω, εγώ, συγκεντήθηκα πάρα πολύ. Δεν ξέρω να το έδειξε και την στιγμή τέλο πάντων, αλλά το εκτίμησα περιόριστα είναι πάρα πολύ αισιόδοξο, πάρα πολύ τιμητικό. Όχι για μένα, αλλά για τον άνθρωπο που το κάνει αυτό το σχόλιο, που δείχνει κάπω ότι σε ανθρώπινο επίπεράσει, έχει στο νούμερο επενδύ μου και καταλαβαίνει πότε μπορεί να σημαίνει κάτι κτλ. Άρα εκεί να αφιερώσω και εκεί πέρα το επεισόδιο στη θόμηση και στην όμορφη οικογένεια τη, με τι ευέχέ φυσικά, για όσο καιρό είμαστε παρέα α πούμε να είμαστε καλά και εγώ. Το επεισόδιο λοιπόν αφιερωμένου στου γονεί. Ποίτα ήταν λοιπόν αυτοί οι γωνίσει οι οποίοι ήταν εκεί στο φουφορά να θρέφανε αυτή την κοινωνία, ζούσαν σε αυτήν, την επηρεάζαν και την επηρεάζουν ακόμα φαντάζουμε. Μιλάμε πια για τα χρόνια. Είμαστε 2010 με 2015. Ουσιαστικά τα χρόνια που μιλάω στο εξωτερό αυτή τη στιγμή είναι εκείνα. Η Ελλάδα είναι σε κρίση, ξέρετε τα γνωστά αυτά που συνέβην τότε. Θυμάμε, για 6 μήνε μπορεί να ήμασταν με μιστό 600 ευρώ ή 300 κάποιο που το κάνε για τρει μήνε ⁇ . Έχουν κάτι τρελάει στιμένε, κάτι τρελά νούμερα. Από άξιο πώ επιβιώναμε τότε. Ωστόσο, νομίζω ότι πέντε σε κείνοπο σχολείο, μάλλον δηλαδή με 99,9% σίγουρο ότι δεν ακούσαμε κανένα παράπονο από κανένα γωνιό. Κανένα όμω. Και θα πει, όχι εγώ, η ομάδα όλοι. Και θα πει αυτό γίνεται έγινε. Και όμω έγινε. Και αυτό είναι αποτέλεσμα φυσικά από δύο πλευρέ. Είναι και η στάση των εκπαιδευτικών και η στάση των γωνιών σε αυτά τα πράγματα. Πώ ήταν λοιπόν αυτή τη γονεί, Γενικά η επαρχία του Αμαρίου είχε ανθρώπου οι οποίοι ήταν χειρονάκτε οι περισσότερο. Δηλαδή είχαν τα χωράφια του, ή θα είχαν τα ζώα του, θα κιορικοίσαν, δηλαδή τέτοιε δουλειέ, α πούμε, κυρίω υπήρχαν σε κινά τα μέρη, υπήρχαν και πολλοί ερίσει όπω είχα πει σε άλλα επεισόδια, που εμεί, α πούμε, τη φουριά που ήμασταν εμεί εκεί είχαμε πάντα ένα σταθερό αριθμό 4 ερέων ω γονεί στο τέτοιο στο σχολείο. Και πάντε αυτοί οι άνθρωποι αυτό που μάλλον συνήθω να λέω, γιατί το έβλεπα σε κάτι παλιότερε αναρτήσει κτλ. Ήταν ότι η σχέση του δασκάλου και του γωνιού, ήταν σαν από ελληνική ταινία. Δηλαδή δεν είχε να κάνει με το πόσα χρόνια ήσυχανα στην εκπαίδευση. Είχε να κάνει με το αντιμάστο στο επάγγελμά σου και αντιμάστο στον τόπο στον οποίο βρίσκεται. Τότε αυτοί θα σε τιμούν σαν να ίσω εμπειρότερο των εκπαιδευτικών. Ήταν άνθρωποι λοιπόν που τιμούσαν πραγματικά το επάγγελμα του δασκάλου και τη δασκάλα, όχι ανεφόρων, έτσι σε καμία περίπτωση. Αντιθέτω, υπήρχαν φορέ σε άλλα χωριά τη Κρήτη, που οι συνάδελφοι εκδιώχθησαν ουσιαστικά από τα χωριά. Αλλά εμεί μιλάμε για του δικού ματου σταμαριώτε του γονεί, εκεί στα σχολεία στα χωριά που στέλνουν στο φουρφορά. Ήταν άνθρωποι λοιπόν που αν βλέπαι ότι τιμάσα αυτό που είναι και το σέβεσαι βασικά, όχι να το τιμάσα να το σέβαισε. Τότε και αυτοί σε σέβονταν πολλά πλάσια. Αυτό που καταλαβαίνετε δημιουργούσε μια λυσίδα σεβασμού η οποία πήγαινε στα παιδιά και δημιουργούσε υγεία στι σχέσει. Σε αυτό το πλαίσιο νιώθω πάντα ασφαλεί. Ένιωσε πάντα ότι σε εκτιμού και μπορούσε χωρί δεύτερε σκέψει να αποδείξει, να κάνει πράγματα, να τα εξελίζει κτλ. Ήταν άνθρωποι οι οποίοι ρωτούσα να τον ξέραν. Δηλαδή, έρχονταν στο σχολείο και θυμάμαι τότε κιόλα με τον φουρφορά TV, και τότε θέλαμε χαρτάκια σκεφτείτε για τι ενημερώσει. Και στείλα είχα στείλει χαρτάκι για ό,τι ξεκινάμε αυτό και είναι αυτό το πράγμα. Και αν θέλετε να μάθει περισσότερα, είμαστε εδώ στο σχολείο να αρθείτε να σα πω κτλ. Και έρχονταν γονεί και μου λέγαν κυρία Άγγελε, ξέρω εγώ τι είναι αυτό και πώ θα δουλέψει και όλα αυτά και του εξυχούσε. Και όλα αυτό είχε πολύ ενδιαφέρον γιατί στην πραγματικότητα έκανε παραγωγικέ συζήτηση μαζί του, γιατί πραγματικά ενδιαφέροντα να μάθουν τι υπάρχει πίσω από κάθε δράση. Αυτό ήταν πάρα πάρα πάρα πολύ ωραίο. Αυτό που θυμάμαι απίστευτα, να σα πω την αλήθεια μάλλον ήταν τη δεύτερη χρονιά που ήμουν στο σχολείο ή τη δεύτερη ή την τρίτη, μην τη δεύτερη. Όπου εμεί γενικά τότε ω νέα δάσκαλο και ω πολύ μερακλωμένοι δάσκαλοι. Ψάχαναμε συνεχώ. Τι συμβαίνει στο εξωτερικό, πώ μοιάζουν τα σχολεία και έξω, τι συνθήκε στείλαν, τι είναι αυτό που εκτιμάται, τι αυτό που δεν εκτιμάται έρευνε που έχουν γίνει κτλ. Τότε λοιπόν, πέφταμε, βασικά γνωρίσαμε το εξή απλό που είχε να κάνει με τον καιρό. Τα σχολεία του εξωτερικού, πώ αντιμετώπιζαν το έξω, σε βροχή κτλ. Και θυμάμαι να έχουμε καλέσει του γονεί του σχολείου για να του μιλήσουμε γι' αυτό. Να του πούμε ότι κοιτάξτε να δείτε στον κόσμο συμβαίνει έτσι. Θέλουμε να συμβαίνει και εδώ αυτό. Το γεγονό ότι α πούμε, εκεί στην Κρήτη έχει πάντα ζεύσει. Κάπω στον καιρό είναι πιο αγριεμένα. Τι να το πολύ πιο ευσυνποίημένα. Κάποιο πιο. Όταν κάποιο δεν κριώνει, όταν κάνει κρύο, θα κρυώσει περισσότερο. Κάπω έτσι. Και αυτό λέγοντα που σημαντικό είναι για μα πει να παίζουν έξω στην βροχή και να πηγαίνουν ευλότε έξω και να είναι στο χωράφια και στα τασάκι εγώ και να μην. Και ήταν θυμάμαι μια απολαυστική κουβέντα που έλεγε θυμάμαι να το κουβεντιάζουμε και να λέμε από πόσο ωραίο είναι να μιλάει για τέτοια πράγματα. Δηλαδή είχε ξεπεράσει το επίπεδο πώ κάνω το μάθημα και άρισε να μιλά για το πώ φαντάζομαι ένα σχολείο. Και σε αυτό το κομμάτι του πώ φαντάζομαι ένα σχολείο, αρχίζαμε να μπαίνουν και αυτοί και να φαντάζονται μαζί μα ένα διαφορετικό σχολείο. Ένα σχολείο το οποίο στήριζαν με κάθε του δύναμη, όχι ότι δεν ρωτούσαν, όχι ότι πιθανώ να μην είχαν επιφυλάξει, αλλά πάντα ήταν τοποθετημένη σωστά. Δηλαδή, την τελευταία χρονιά, θυμάμαι που το είχαμε γυρίσει σχεδόν ένα 70% project-based του μάθηση. Θυμάμε να έρχεται μαμά τη τάξη μου και να λέει, άγγελε έχω και ένα συγγενείο που δουλεύει στο είτε στην Κρήτη και του δείχνω αυτά που κάνετε για να μου πει τη γνώμη του και μου είπε ότι αυτά τα πράγματι συμβαίνουν και λειτουργούν έτσι. Θέλω να πω ότι δεν είναι ότι δεν σκέφτοντα να πούμε αν αυτό είναι σωστό ή όχι, αλλά πάντα ότι υπήρχε μια τόσο όμορφη τοποθέτηση πάνω στα πράγματα που δεν έγινε ποτέ ότι αν είναι σε κάτι ουσιαστικά. Και αυτό είναι, ξαναλέω, ότι αν ακούτε και γονεί αυτό το podcast στο συγκεκριμένο, πρέπει να ξέρετε ότι αυτοί που διδάσκουν τα παιδιά σα είναι προτίσω άνθρωποι, είναι άνθρωποι με συναισθήματα από τα οποία δεν μπορούν να αποστασιθούν σαν διακόπτε. Συνεπώ, η κάθε τοποθέτηση επηρεάζει συναισθηματικά τον άνθρωπο που έχετε απαινίσει και αντίστοιχα το έργο του επηρεάζεται διότι η εκπαίδευση είναι ένα δημιουργικό επάγγελμα το οποίο θέλει να είσαι πραγματικά γυρεμό και να μπορεί να αποδείξει. Οπότε νομίζω ότι πρέπει όλοι να το έχουμε στο όνομα αυτό γιατί περνάμε σε εποχέ που ουσιαστικά πράγματα όπω το ευχαριστώ ή η συγγνώμη, κάποτε εξαφανίζονται. Εκείνο λοιπόν οι άνθρωποι εκείνοι έλεγαν σε κάθε περίπτωση ευχαριστώ για το παρά μικρό που μπορούσε να κάνει. Και αυτό ήταν πραγματικά πολύ όμορφο. Ήταν πολύ ανθρώπινο τέλο πάντων. Και το θυμάμαι επίση με πάρα πολύ μεγάλη χαρά. Ήταν επίση άνθρωποι του χumor, η κριτική αυτή στο γαλακτικό χωριό. Ήταν άνθρωποι που πήγαινο του αν μάλλον και σκεφτόνται από πώ θα απαντήσουν στην αντάκταση από του πιο άλλου. Το humor, ξέρετε, όταν είναι στη ζωή των ανθρώπων είναι εξηλαιωτικό κάπω, γιατί ο αυτοσαρσμό ή ο σαρθμό είναι αυτόματα και διώχνει τον κόμπλε από πάνω σου. Ήταν άνθρωποι ακμπεξάρτη στην πραγματικότητα που ξέρουν να κοροϊδεύουν και να του κοροϊδεύουν την διαστήμη. Είχαμε μεγαλώσει με αυτό και τα παιδιά του ήταν έτσι κολυμπεξάριστατικά γιατί είχαν μεγαλώσει σε αυτή τη συνθήκη στην πραγματικότητα. Οπότε και αυτό ήταν εξαιρετικά τέλειο. Ήταν άνθρωποι οι οποίοι του άρεσαν να ταξιδεύουν. Θυμάμε να γεπάει ο στάθι με τη Ιούλη αν δεν κάνω λάθο και τη Μαρία ίσω στο παρανέστη. Τώρα σκεφτείτε από το ρέθνο στο παρανέστιμα για να πάνε εκεί στο κπέ. Και ανεβεί κανόλη στο τρένο γονεί, παιδιά. Και αφή μείνετε γονεί στου γονεί, του δικού μου στη δράμα και τα παιδιά συνεχίσαμε με τι πόλη του δασκάλου στο παρανέστη. Και περάσαμε super βόλτε κτλ. Δηλαδή θέλανε πραγματικά να το ζήσουν ρε παιδί μου. Και αυτό επίση έχει πολύ νόημα. Τα πήγαιναν καλά μεταξύ του. Όχι, σε καμία περιοσίατα πήγαινα καλά μεταξύ όλοι. Όμω, ακόμα και αυτό το πείραγμα ή το τι δεν ταιριάζουμε, είχε ρε παιδί μου ένα ρομαντικό. Δεν μπορώ να το περιγράψω στα αλήθεια. Είναι και πιθανώ να τα βλέπω να τα έχω εξειδανικέ έτσι και τα πράγματα ένα κλπ. Πάντω είχε ένα χαρακτήρα πιο ρομαντικό, πιο αθό. Ήταν πιο παιδικό όλο αυτό. Δηλαδή, δεν έβλεπε μίσω στο τρε παιδί μου. Έβλεπε παιδιά που μεγαλώσαμε και τη λένε ένα στον άλλον και μπορεί να κοντισμολέψουν και λίγο αλλάκ. Όλα αυτά λοιπόν. Και έχοντα οικογένειε που πραγματικά είχαν πειθαρχίσει τα παιδιά και τα παιδιά είχαν πιθαρχίσει στην πραγματικότητα. Το έργο γίνεται του εκπαιδευτικού πολύ πιο εύκολο. Γιατί έχει ανθρώπου από κάτω οι οποίοι έχουν μάθει να σέβονται, έχουν μάθει να ακούουν, έχουν μάθει να συπάθουν, έχουν μάθει να έχουν χούμορ και να έτσι να τα λύν τα προβλήματα του, έχουν μάθει το να σπρώχνε, είναι οκ, ή το να χτυπάσει είναι ο. Φυσικά με μέτρο εννοείται έτσι. Αλλά όλα αυτά ήταν κομμάτι μια ενό τρόπου ανάπτυξη, ενό τρόπου να γίνει ο ενήλκα που θα αναλάβει εσύ μετά τέλο πάντων. Συνεπώ δεν ξέρω τι αλλάζει να σα πω την αλήθεια, αλλάζει κάτι στου ανθρώπου στα χρόνια που περνά. Εγώ γενικά είμαι μετυχερό γιατί πάλι βρίσκομαι σε ένα σχολείο το οποίο τα πράγματα είναι αρκετά καλύτερα από και έξω, σε πολλά επίπεδα και σε επίπεδο γονιών. Ωστόσο, παρατηρήσει ότι η κούραση όλη αυτή που υπάρχει και η ταχύτητα κάνει του ανθρώπου να εκτιμούν ή να δείχνουν την εκτίμηση του λίγο λιγότερο. Κάναμε τόσα πράγματα βάλουμε στη ζωή μα για να την κάνουμε πιο ελεύθερη και τελικά όσο πιο γρήγορα πεθαίνουν πράγματα, τόσο πιο πολύ γεμίζουμε το πρόγραμμά μα. Και αυτό κάπω αρχίζει και γίνεται εξαντλητικό για όλου και βγαίνει τα παιδιά. Σω χρειαζόμαστε όλοι ένα πλάτανο, έναν φρουφάσιο, ένα χωριό όπου οι ρυθμοί θα ξαναπέσουν οι άνθρωποι θα ξαναπέξουν στι αλλάνε και στι πλατείε, όπου τα παιδιά θα περπατάνε στα χαλίκια, θα σκαρφαλώνουν και θα μαλώνουν και θα είναι οκ αυτό. Ωστε να μπορέσουμε να ξαναθυμιθούμε και να ανακαλύψουμε κάτι το οποίο αρχίζει σιγά σιγά και πάει να χαθεί ίσω. Ξαναλέω για όσα ακούτε τώρα αυτό το podcast. Μιλάω όπω σκέφτομαι δεν έχω γραμμένο κάτι. Οπότε μπορεί να λέω και κάποια κουβέντα παραπάνω να με σχολέστε. Πάντω νομίζω ότι αν μπορούσα να αφιερώσω το επεισόδιο αυτό ολόκληρο σε εκείνου του διαφορετικού ανθρώπου όμω μαγιάσαν τόσο πολύ και μπορέσαμε και γίναμε αυτό που γίναμε. Θα το αφιέρω σε όλου έναν έναν και σε κάθε μία ξεχωριστά. Αυτά λοιπόν από μένα, μέχρι και την επόμενη πέμπτη να είστε όλοι πολύ πολύ καλά. Αυτό λοιπόν ήταν και το 31ο επεισόδιο και πριν το κλείσω να το κλείσω με τον εξή τρόπο που ξέχασα να φέρω προηγουμένω. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι είχαν ανοίξει τα σπίτια του για να μπουν μέσα, έχουμε βάλει σχεδόν σε όλα τα σπίτια εκεί, όχι μόνο των χωνιών, αλλά και των συγγενών του, θείων, γεγιά των πατούν κλτ, όπου εκεί μα κάνουμε την τιμή να μα δεχτούν στον μικρό κόσμο του τέλο ⁇ πάντων. Και αυτό για μα ⁇ και για μένα ακόμα σημαίνει πάρα πάρα πάρα πάρα πολλά. Φάγαμε από τα τα περάκια του, φάγαμε από τα πιάτα του, φάγαμε από τι κουζίνε του και το φαίκον έκτον το γνωστό. Αυτά ήθελα να πω και να κλείσω. Να σα ευχαριστήσω που στην κοντά σε αυτή την εκπομπή, το εκτιμό πραγματικά βαθιά. Μπορείτε πάντα να τη στηρίξετε και οικονομικά γιατί παίζει ρόλο στο να μπορεί αυτή να είναι βιώσιμη και μπορείτε να το κάνετε μέσα από το byme κόφι στι περιγραφέ των podcast υπάρχει στο Apporna, ο τρόπο για να πάτε. Από εκεί πέρα μπορείτε να βρείτε το προφίλ και να διαβάσετε άνθρωπο και μέσα κτλ. Το Instagram και το TikTok φυσικά είναι για τα μικρότερα βίντεο στο Άγκελο πατιά και το YouTube επίση και στα μικρά εκπαιδευτικά. Αυτά τα ολίγα λοιπόν και να είστε όλοι σα ⁇ πάρα πάρα πάρα πολύ καλά.