37. Το κλείσιμο ενός κύκλου.

Ένας κύκλος κλείνει… ένας άλλος ανοίγει…

Transcript

Copy

SPEAKER_00 0:02

Αγαπημένε φίλε και φίλοι, πολλέ πολλέ καλλιε. Εδώ από το αυτοκίνητο έξω από μια σχολή χωρούμα και ηχογραφό το τελευταίο επεισόδιο του πρώτη κύκλου των μικρών εκπαιδευτικών. Κατό πλησιάζουμε το τέλο τη σχολική χρονιά. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να κλείστηκε αυτό το πρώτο κύκλο του παρατηρώντω, με το 37ο επεισόδιο αυτή τη σειρά. Και με καινούριε σχέσει και όνειρα να κοινωνούν φυσικά για το καλοκαίρι αλλά και για την επόμενη. Αυτέ τι μέρε γενικά για του εκπαιδευτικού που ξέρετε έχουν ανάμεσα συναισθήματα είναι συγκοινικέ, χαρούμενε, κουρασμένε, έχει αποβολητεύσει πολλέ φορέ. Οπότε μέσα σε αυτό το πλήρε πακέτογραφό την τελευταία εκπομπή, έρχοντα όλα αυτά τα συναισθήματα και προσπαθώντα φυσικά να τα διαχειριστώ και να μπορέσω να ηχογραφίσω κάτι πραγματικά γνώσω ίσω και αυτοί. Εξάλλω ένα καρδιογράφημα η ζωή πάνω κάτω πάνω κάτω, και όλα είναι στο παιχνίδι. Θα ήθελα λοιπόν να σα καλωσορίζω στο 37ο και τελευταίο επεισόδιο του πρώτη κύριε των μικρών εκπαιδευτικών. Ελπίζω να είστε δεμένοι στι θέση σα γιατί απογενόμαστε. Γενικά οι σκέψει που με απασχολούν αυτή την περίοδο όσων αφορά την δημιουργία περιεχομένου. Έχω να κάνουν το γεγονό ότι ενώ προσπάθησα να ανεβάσω πιο σύντομα βιντεάκια με ένα πιο συστηματικό ρυθμό. Γιατί δεν μου βγαίνει δεν μπορώ να το κάνω. Και σκέφτε μου ότι θα βασικά άκουσα κάποια που δεν θυμάμαι που από φίλου και συναδέλφου από τη δουλειά, νομίζω ήταν η πρώτη φορά ότι αυτό που έχει ο κόσμο ανάγκη πλέον είναι ένα πιο ολοκληρωμένο περιεχόμενο, το οποίο να έχει ξεκάθαρη αρχή μέσα και τέλο. Και νομίζω ότι συμφωνώ απόλυτα σε αυτό και θέλω πέρα από τα μικρά έφερα βιντεάκια εκπαιδευτικά που υπάρχουν στο TikTok και στο Instagram. Θα ήθελα να δημιουργήσω σιγά σιγά ένα πιο μεγάλο περιεχόμενο το οποίο να μπορεί ο άλλο να το ακούει, να σκέφτεται, να αντικρούει, να συμφωνεί, αλλά να ακούει τέλο πάντων μια σκέψη με αρχή μέσα και τέλο και όχι κάτι αποσπασμένο. Οπότε εκεί θα κατευθυντούν οι σκέψει μου για τον επόμενο καιρό, θέλοντα να φτιάξω ουσιαστικά ένα κύκλο επεισόδιο στο podcast το οποίο θα φορούν σχολεία, εκπαιδευτικά συστήματα και εκπαιδευτικού στον κόσμο που έχουν πράγματα να μα μάθουν, αλλά την ίδια στιγμή νομίζω ότι είναι και ευκαιρία από το χρόνο πια από Σεπτέμβριο να δημιουργήσουμε έτσι μια σειρά με βιντεάκια πια, συντέψων που εγώ δεν θα έχω προταγωνιστικό ρόλο, αλλά θα καλώ ανθρώπου που είναι κομμάτια τη εκπαίδευση από το δικό του μετερίζει, ώστε να μα αφηγούνται τι δικέ του προσωπικέ ιστορίε και να μα μαθαίνουν πράγματα. Οπότε με αυτέ τι σκέψει ξεκινάω το τελευταίο επεισόδιο, το κλείσιμο λοιπόν ενό κύκλου έχει έρθει και όσον αφορά το podcast αλλά και όσον αφορά τι ιστορίε που περιγράφω στο για το φορά, για το σχολείο τη φύση και των χρωμάτων. Γιατί όπω όλα τα πράγματα έτσι και αυτό κάποια στιγμή το σχολική χρονιά 2014-2015 πήρε το δρόμο του τελειό για μένα. Γιατί φυσικά το σχολείο συνέχισε να υπάρχει και χωρί σε μένα και να κάνει πολύ πολύ όμορφη πράγματα και συνεχίζει τώρα με πολύ όμορφου ανθρώπου και παίρνα των τελεχών και να κάνουν πάρα πάρα πολύ ωραίε προσπάθει. Και με την κοινότητα να συνεχίσει φυσικά να είναι κοντά και να στηρίζει, γιατί νομίζω ότι αυτό που είχε αυτή η κοινότητα και στα χωριά του Αμαρίου ήταν αυτή η αγάπη για τα παιδιά, για την εκπαίδευση. Τουλάχιστον έτσι εγώ τη βίωσα και νομίζω και όλοι στην άδελφή μου το ίδιο θα πούνε άμα τι ρωτήσετε. Η τελευταία χρονιά του φουρφουρά ήταν μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα χρονιά. Ήταν μια χρονιά η οποία μετατρέψαμε το 60 με 70% του προγράμματο σε project. Πρότει τα οποία ήταν α πούμε κάποιον εβδομάδων ή ενό δύο μηνών. Και αυτά τα project είχαν πολύ όμορφο βιωματικό χαρακτήρα. Είχαμε την έρευνά του, είχαν τα ταξίδια του, είχαν τι κατασκευέ του. Ήταν μια χρονιά που νομίζω και τα παιδιά θυμούνται πάρα πολύ γιατί όλοι μαζί το βιβλίοναμε σε ένα πολύ όμορφο και μεγάλο βαθμό όλο αυτό. Ήταν μια χρονιά που για να δημιουργηθεί, σχεδιαζόταν από την άνοιξη τη προηγούμενη χρονιά, γιατί τώρα σκεφτείτε τα χρόνια που μιλάμε. Η Μέθωση Pretje δεν ήταν από τα εργαλεία τα οποία συνηθίζονταν στα σχολεία, και μάλιστα η εφαρμογή το όχι σε κάποια ευέλικτη ζώνη αλλά ω βασικό μεθολλογικό εργαλείο. Ήταν ένα στοίχημα, το οποίο ήθελε κάποια προετοιμασία. Φυσικά, μία τέτοια χρονιά συνέβησαν πολλά πράγματα τα οποία δεν ξέρω αν καθόρησαν την επιλογή μου να φύγω από το δημόσιο σχολείο και τη δημόσια εκπαίδευση, αλλά σίγουρα έπαιξαν τον ρόλο του. Νομίζω ότι η αρχή ήταν τότε που βάλαμε τι μπάλε πλάτε αντι καθήματα, που μετά από αυτό ουσιαστικά υπήρχε μια ανεφηγενου δημοσιότητα που αμελούσε όλα τα υπόλοιπα πράγματα που κάνουμε στο σχολείο και αριστεί σε αυτό, το οποίο προκάλεσε κάπω τι αντιδράσει τη διοίκηση, τη εκπαίδευση σε εκείνη την περίοδο και εντάξει χρειάζεται να μπούμε σε λεπτομέρειε. Πάντοτε κάπου εκεί καταλάβαινε ότι υπάρχει ένα ταβάνι το οποίο τουλάχιστον εκείνη την περίοδο με τα συγκεκριμένου ανθρώπου δεν μπορούσε να υπερβεί. Φυσικά και οι νιώτι τι ηλικίε μα τότε δεν μα επέτρεπε να σκεφτούμε πιο διπλωματικά, πιο ψήχμα ίσω να μπούμε και στη θέση των άλλων και να μπω όσον αφορά να μιλήσω για μένα δηλαδή. Οπότε κάπω ήταν τα πράγματα, θα την περιοποιήσαμε πιο καταμέτωπο, α πούμε, τα αντιμετώπιζα πιο καταμέτωπο. Οπότε αυτό κάπο έφερε και τι συγκρούσει. Δεν ξέρω αν θα άλλαζα κάτι να σα πω την αλήθεια κοιτώντα τα πράγματα χρόνια πριν, χρόνια μετά, αλλά σίγουρα δεν θα μάλλον, μάλλον πω τα πράγματα οδηγήθηκαν με τον τρόπο που έπρεπε να οδηγηθούν. Η τελευταία χρονιά λοιπόν ήταν μια χρον πραγματικά εκπαιδευτική ουσιαστικά στην εκπαίδευσή τη. Φυσικά και υπήρχαν πάντα ο αντίλογο σαν στο σχόλιο, αυτό τα παιδιά μαθαίνουν αρκετά πράγματα, αν είναι προετοιμασμένα για το γυμνάσιο κτλ. Η αλήθεια είναι ότι έχω μαζέψει επιστολέ των παιδιών που τι έχουν γράψει τώρα για τότε. Δεν ξέρω αν κάποια στιγμή αυτέ τι. Αν και έχω την αδιά του, δεν ξέρω αν κάποια στιγμή αυτέ τα εκδοθούν. Που δείχνουν και τα ίδια πώ σηώσαν ότι το σχολείο επηρέασε την ζωή του. Να σα πω ότι από εκείνα τα πένια που ήμασταν βγήκαν νομίζω πέντοι κεντιαγωγή, δασκάλη κενπιαγωγή από το σχόλιο, το οποίο για μένα είναι πάρα πάρα πολύ συγγεντικό, γιατί οι μαθητέ μα γίνουν δάσκαλη κενπιαγωγή στο χωριό του, στο χωριό μα, στο σχολείο του και το χρωμάτων κάποια στιγμή. Και αυτό εμένα μου προκάλει μεγάλη χαρά. Γιατί τα παιδιά αυτά αγάπησαν το σχολείο και αγάπησαν τη μάθηση και αργότερα στο γυμνάσιο πήγαν σε ανθρώπου που πραγματικά του στήριξαν σε όλα και ακούσαν τι ιδέε του, γιατί πήγαν τα παιδιά με νέε ιδέε και πέρα και ενισχύσαν αυτό που κάναν και ακόμα και τώρα μα μπείτε στη σελίδα του Γυμνασίου και Λυγείου φουρφορά, θα δείτε πόσο δραστήριο το γυμνάσιο και Λίκιο είναι γιατί ουσιαστικά εκμεταλλήθηκαν αυτή τη ερωή. Αυτοί οι ήδη εξαιρετικοί άνθρωποι που ήταν εκεί και κάπω ολοκληρώθηκε ένα σύστημα το οποίο ξεκινούσε από τον υπεγείο και έφτανα μέχρι και το Λίκιο. Για μένα να σα πω την αλήθεια όλα αυτά που λένε α πούμε, για το αν τα παιδιά μαθαίνε, μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό, αλλά δεν μπορώ να σα περιγράψω τη σιγουριά που νιώθω εκπαιδεύοντα κάποια παιδιά ω το πω το πώ θα εξελιχθεί η μαθησιακή του σπορία όσον αφορά την αντίληψη και την αγάπη και τη θέληση και το να τα καταφέρνουν σε όλα τα πλαίσια και τα σχετικά. Αν επέμενα πολύ να μάθουν το έμεσο και το άμεσο αντικείμενο, μάλλον δεν επέμεινα πολύ να σα πω την αλήθεια, αλλά και αν δεν έπέναν πολύ είναι γιατί θεωρούσα ότι σε κίνηση φάση δεν μπορούσα να βρω το νόημα γιατί να το κάνω. Επέμενα σε πράγματα που είχα να κάνω με το πώ να σκεφτεί ένα παιδί, το πώ ένα ρήμα επηρεάζει μια πρόταση, το πώ ο χρόνο του ρήμα του επηρεάζει μια πρόταση, πώ αλλάζει το νόημα μέσα τι διαφορετικέ λέξει, πράγματα τα οποία θα του χρησιμεύσουν σε όλου του τη ζωή. Δεν ξέρω να πω την αλήθεια και τρόπο τα λέω αυτά, οίνατα και λίγο φορτισμένο γιατί για ξέρετε για τον ημερόνασει. Δεν ξέρω πώ ακούγονται, αλλά πραγματικά έχω πολύ εμπιστοσύνη και στο που μπορεί να οδηγήσει μια όμορφη εκπαίδευση για το παιδί. Μια εκπαίδευση που έχει πολλέ απαιτήσει εννοείται, αλλά είναι απαιτήσει, οι οποίε είναι πάνω σε πράγματα που το παιδί θέλει να κουράζεται. Έχουν νόημα ή μπορούν με κάποιο τρόπο να νοηματοδοτηθούν και έτσι δημιουργεί ερευνητέ, έτσι δημιουργεί χαρούμενο μαθητέ, έτσι δημιουργεί ανθρώπου χαρούμενο για τη ζωή. Δεν έχατ το εκπαιδευτικό σύστημα έτσι όπω είναι καθόλου. Δεν βρίσκουν νόημα από την αλήθεια. Πλέον τα πράγματα αρχίζουν. Και βασικά αυτό που βλέπει είναι παιδιά γυμνασίου που ο εγκέφαλό του είναι στα καλύτερά του να ζητούνται μόνο που απομονεύουν πράγματα. Παιδιά του Λυκείου να αγωνίζονται να μάθουν να μαθαίνουν πράγματα. Χωρί όμω να χρησιμοποιούν το νοητικό του δυναμικό προ μια κατεύθυνση που μπορούσε να ακόμα και να λύσουν προβλήματα του πραγματικού κόσμού σε αυτέ τι ηλικίε. Εντάξει, δεν έχω κάποια αντιπροταση να πω την αλήθεια, έχω πολλέ σκέψει, αλλά η αλήθεια είναι τώρα κριτικά από απόσταση, αλλά μέσα από τουλάχιστον το έργο μα στην καθημερινότητα πολλών εκπαιδευτικών. Καταλαβαίνω ότι όλοι μα θέλουμε κάτι διαφορετικό κάτι καινούριο. Ή μάλλον κάτι παλιό η αλήθεια είναι γιατί αυτά τα πράγματα που προσβεύουμε υπήρχαν από πάντα και αλλάξαμε κάπου στην πορεία. Και πάλι να σα δείσω γυγνώμη γιατί γράφω, είπαμε όπω σκέφτομαι, και πολλέ φορέ μπορεί αυτό να μην έχει δομεί. Είναι ένα αντιεμπαλτικό podcast. Οπότε να με συχώρείται. Όταν λοιπόν κάποια στιγμή το χειμώνα αποφάσισα ότι όντω πρέπει να σταματήσω από το δημόσιο και να πάω στο Big Bang πάνω στο σχολείο τη φύση που δεν υπήρχε το Big Bang. Για μένα ήταν ένα ξεριζομό από τη μία, από την άλλη ήταν ένα κύκλο ο οποίο έκλεινε γιατί δεν υπήρχαν άλλα πράγματα να δώσει στο συγκεκριμένο πλαίσιο. Τουλάχιστον εγώ δεν είχα την διάθεση να το κάνω. Θυμάμαι πάρα πολύ καλά τι τελευταίε μέρε στο σχολείο, θυμάμαι πάρα πολύ καλά την τελευταία γιορτή, αλλά κυρίω θυμάμαι την αγάπη που εισπράξαμε όλοι μα από του ανθρώπου εκεί. Αν με ρωτά τώρα δεν θυμάμαι να σου πω συγκεκριμένα περιστατικά αυτών των 5 χρόνων στο φουφράκι των 7 χρόνων στην Κρήτη. Μπορώ όμω να σου πω ότι αυτό που μου έχει μείνει είναι ένα πανέμορφο συνέστημα εξέλιξη στοργήσα, έρευνα, πυραματισμού, χαρά, χαλαρότητα, εργατικότητα. Θεωρώ ότι αν όλοι η εκπαιδευτική είχαμε αυτή την 7 ετία που είχα εγώ στην αρχή θα ήταν πάρα πολύ τυχαία, γιατί θα παίρναν ενέργεια και δύναμη για όλη του στη ζωή. Να συναντήσαμε δηλαδή του ανθρώπου που συναντήσα εγώ, να ζήσουν τι καταστάσει που έζησα. Είναι πραγματικά μια ευχή που θα ήθελα πολύ να σα τη δώσω και να έχει νόημα για σάλτ. Γιατί θεωρώ ότι υπήρχε πάρα πολύ τυχερό, ευλογημένο θα έλεγα. Για μένα η θύεξυνά βρούσαν χωρί να κατανόλω την ύπαρξή του, και πολλέ φορέ και χωρί να την αποδέχουμε κιόλα, αλλά δρούσαν αυτέ και ουσιαστικά κι εγώ η ζωή με οδηγούσε σε διάφορα ριάκια μονοπάτια και εγώ μάλλον όσα αντιστάσει και ανάφερνα θα γινόταν αυτό που έπρεπε να γίνει. Τώρα που σα ⁇ γράφω λοιπόν, είμαι στο Big Bang εδώ και 7 χρόνια, στη Θεσσαλονίκη εδώ και 11 χρόνια, και ουσιαστικά ζώα αυτό που ονειρεύκα είναι ένα σχολείο το οποίο είναι και μεγάλο επιληθισμό μάλιστα, το οποίο δουλεύει με τον τρόπο που αγαπώ να δουλεύω και έχει ανθρώπου μέσα να το στελεχώνουν από τη δίκη μέχρι και τον τελευταίο που δεν έχει να κάνει με εκπαίδευση, ότι όλοι αυτοί συνολικά δημιουργούν ένα μοσαϊκό με ανθρώπου που σου δίνουν εμπειρία και σε κάνουν χέρισε που είσαι κάθε μέρα εκεί. Υπάρχουν φυσικά και οι καταστάσει πιο δύσκολε ενώ γιατί υπάρχουν και το συζητάω και που δεν υπάρχουν φυσικά, αλλά νιώθω ότι όσο αφήνεσε και προχωρά και το αφήνει μάλλον να σε πάει τα πράγματα κάπω βρίσκουν το δρόμο του. Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να από κάτι άλλο ή αν πρέπει να από κάτι άλλο. Πιστεύω πολύ στα εκπαιδευτικά συστήματα που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Πιστεύω πολύ στα λεγοθέτσια σχολεία. Τα αγαπώ, απίστευτα. Θεωρώ ότι πρέπει να είναι πυρήνε καινοτομία για όλη τη χώρα γιατί έχουν κάποιε συγκεκριμένε δομέ που είναι πολύ βοηθητικέ. Έχει ρεμή λιγίων, έχει συνήθω ⁇ κάλο εξοπλισμό, έχει λίγο αριθμό παιδιών, έχει απλά και μπορεί να κάνει πράγματα γιατί δεν έχει ένα πρόγραμμα πιαστικό γιατί πολλέ φορέ δεν έχει κάνει δικότε. Αν μπορεί να το απλώσει όπω θέσει εσύ. Οπότε πραγματικά θεωρώ ότι αν πάει ένα νέο δάσκαλο και αν με ακούτε είναι η δάσκαλο αυτή τη στιγμή. Με όρεξη σε ολογοθέτεια σχολεία, η κοινωνία είναι συνήθω πάρα πολύ κοντά στα λιγοθέσα σχολεία. Και πραγματικά δουλέψετε σε αυτά και τα αγαπήσατε γιατί είναι απαραίτητη προπόθεση αυτή. Αυτά τα λυγοθέσατε σχολεία μπορεί να γίνουν πυρήνε καινοτομία, εκπαιδευτική για όλου μα. Το πιστεύω πάρα πολύ αυτό. Και δεν το πίστευμα πριν πάω στο φορφορά. Πριν πάω εκεί, δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό να είναι διαφορετικέ τάσει σε μια τάξη. Έλεγα ότι είναι αδύνατο αυτό να ζητή, είναι πάρα πολύ δύσκολο. Αλλά όμω που τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο που ακούγεται. Σίσα είσαι πιο ζωντανό, πιο εντυπωσιακό, είναι πιο ανθρώπινο τέλο ⁇ πάντων, γιατί σπάει αυτό το καλύπτο εργοστατικό ότι όσοι είστε γυμμένοι τότε είστε σε μια τάξη κτλ. Αυτά λοιπόν από μένα, νομίζω ότι φτιάχρισα. Έχω μεστελά. Δεν ξέρω πώ ότι θα είναι το επόμενο επεισόδιο. Θα φροντίσω ανήκια στιγμή μέσα η Ιουνίου που πιστεύω. Η έρευνα που κάνω αυτή τη στιγμή έχει να κάνει με σχολεία στον κόσμο. Έτσι για καλοκαιρινό καλοκαιρινά επεισόδια θα ασχοληθούμε αυτά. Σχολεία του κόσμου που κάποτε διαφέρουν σε πράγματα. Και ελπίζω να σα αρέσει. Αυτά. Να είστε όλοι πολύ πολύ καλά και καλή ματάση στον δεύτερο κύκλο. Όπω έτσι. Τελείωσε ο πρώτο κύκλο των μικρών εκπαιδευτικών. Ελπίζω να είστε μαζί και στο δεύτερο. Με τα σχολεία που αλλάζουν τον κόσμο. Να σα ευχαριστήσω πάρα πολύ γιατί αυτό το χρόνο με στηρίξετε όχι μόνο υδικά αλλά και οικονομικά για να μπορεί να βγει αυτό το project. Σά όλου ⁇ σα ευχαριστώ ιδιαίτερα πάρα πάρα πολύ. Ηταν τεράστια βοήθεια και συνεχίζει να είναι φυσικά. Μπορείτε πάντα να ακολουθήσετε το προφίλ στο Instagram και στο TikTok άγνωστο Πατιά, αλλά και στο YouTube, μικρά εκπαιδευτικά και στο Facebook άγνωσπα το ίδιο. Να ξεκηθώ να είστε όλοι πολύ πολύ καλά και να έχουμε μια γρήγορη αντάμοση σε δύο, τρει τέσσερι εβδομάδε. Μέχρι τότε μπορείτε να επισκεφτείτε τη σελίδα μου στο by me coffee αν πατήσετε άντελο πατιάση εκεί να σε βγάλει στη σελίδα. Εκεί μπορείτε να δείτε διάφορα άρθρα και παροχέ ⁇ που μπορεί να συμβούνε και φυσικά να γίνεται μέλι τη ομάδα των μετακλίων, τη ⁇ εκπαίδευση ⁇ και τα συσκευτικά. Αυτά τα λίγα από μένα να είστε όλοι πάρα πάρα πάρα πολύ καλά. Τα λέμε στο δεύτερο κύκλο.