6. Σχολεία που διαφέρουν - Fuji Kindergarden

Γνωρίστε το νηπιαγωγείο που έχει σαρώσει τα βραβεία αρχιτεκτονικού σχεδιασμού! Μπορεί ο χώρος να καθορίσει τον τρόπο;

Transcript

SPEAKER_00 0:01

Φίλε και φίλοι, πολλέ πολλέ πολλέ πολλέ καλλιέρε. Εδώ από τη δράμα σήμερα. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενοι γιατί από τον τόπο μου έχω γραφόμενο. Σα στένω πολλού θερισμού και αγάπη εδώ από την πανημορφη δράμα λοιπόν, η οποία μου φαίνουν όλο και περισσότερο και χαίρουμε πάρα πολύ γι' αυτό. Τα πληκτράτικά ξεκινού να καλωσορίζω όσου και όσε έχετε μπει στα τελευταία επισοδο στην παρέμοντα και αυτό ίσω είναι το πρώτο που ακούτε. Σα ευχαριστώ πάρα πολύ για τη στήριξη αυτή, αλλά και για όλου ⁇ σε εσά που ακούτε πιστά του τελευταίε ⁇ δύο κύκλου. Κοινοποιείτε, σχολιάζετε, βάζετε στα στερά και βοηθάτε με αυτόν τον τρόπο το επεισόδιο αυτό να φτάσει όσο πιο μακριά γίνεται. Σα ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ, ειδικά ευχαριστώ στου ανθρώπου που στηρίζουν οικονομικά αυτή την εκπομπή που μπορεί και υπάρχει. Είναι καλό και κακώ, είναι και αυτό ένα κίνητρο για να μπορεί να συνεχίζει και να προχωρά και να νιώσει τέλο ⁇ πάντων ότι υπάρχει και αυτό το είδο ανπόκληση. Λοιπόν, ωστόσο, ξεκινάμε με κάτι πάρα πολύ όμορφω είναι το έξι επεισόδιο αυτό το σημερινό των μικρών εκπαιδευτικών που θέμα έχουν, ο δεύτερο κύκλο των μικρών εκπαιδευτικών που θέμα έχει σχολεία που ενδιαφέρον. Δεν μα πειράζει τα σχολεία να ταιριάζουν με τη φιλοσοφία μα. Ο κάθε άνθρωπο έτσι και όχι διαφορετικά σκέφτεται την εκπαίδευση, διαφορετικά την ορίζει, αλλά είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον να δούμε πώ κάποιο έχουν διπέρα από αυτό που υπάρχει και προσπαθούμε να αλλάξουν τα πράγματα με τον δικό του τρόπο. Ο σημερινό λοιπόν σταθμό η Ιαπωνία. Και ένα νηπιαγωγείο. Δεθείτε λοιπόν στι θέσει σα και ξεκινάμε. Το σημερινό λοιπόν επεισόδιο. Ταξιδεύμε στην Ανατολή και πάμε στην Ιαπωνία για να γνωρίσουμε ένα νηπιαγωγείο το οποίο δεν έγινε γνωστό για τι εκπαιδευτικέ του μεθόδου, αλλά έχει γνωστό για την αρχιτεκτονική του. Και έχει πολύ ενδιαφέρον γιατί έχουμε δει σχολεία τα οποία έχουν ανοιχτού χώρου για να δημιουργούνται τα πρότζεκ. Στο προηγούμενο επεισόδιο είδαμε σχολείο το οποίο δεν έχει καν χώρο. Όσο ο κόσμο είναι το σχολείο. Και τώρα θα δούμε ένα σχολείο το οποίο σχεδιάστηκε. Με σκοπό. Λένε οι αρχιτέκτονε να μην χρειάζεται συνεχώ να λε στα παιδιά, τι να κάνουν, αλλά το χώρο στο ίδιο να τα κατευθύνει στο να ζήσουν ενέργειε. Ο λόγο λοιπόν για το Φούτσι, τον ιδιωτικό Υπηρεγωγείο, το οποίο βρίσκεται κάπου κοντά στο Τόκει, τα Τσικάπου λέγεται η πόλη αυτή. Πριν όμω πούμε πράγματα γι' αυτό να δούμε λίγο λίγα λίγα πράγματα για το σύστημα τη Ιαπωνία, το εκπαιδευτικό. Λοιπόν, αυτό που έχει σημασία να ξέρουμε λοιπόν, την η Ιαπωνία είναι προτεραιότατο Το Τόκιο, έτσι, το ξέρετε νομίζω περισσότερο, αυτό το ξέρουμε. Έχει πληθυσμό περίπου 12 φορέ η Ελλάδα και έκταση τρει φορέ περισσότερο. Είναι αρκετά επικνοτημένη. Όπω γνωρίζουμε όλοι είναι από τι πιο δυνατέ οικονομίε. Αλλά κοιτάξτε αυτό το εντυπωσιακό. Όπω ξέρετε, η απεινή σκορά πάρα πολύ ψηλά στα παγκόσμια διαγνωστικά τεστ. Κατέχει πρώτε θέσει γενικά και θα περίμενε κανεί ότι επενδύει πάρα πολλά χρήματα στην εκπαίδευση. Το πολύ εντυπωσιακό είναι που δεν το πείτε όταν το διάβαζα, είναι ότι τα λεφτά που δαπανά είναι χαμηλότερα από το μέσο όρο. Είναι στο 4,1 περίπου μέσω όρου είναι εκεί κοντά, 4,2 α πούμε. Η Ελλάδα να θυμίζει ότι είναι γύρω στο 3,1. Αλλά ενώ έχουμε μια χώρα η οποία δαπάνε λιγότερα ή αντι πάνω στο μέσο όρο έχει δημιουργήσει ένα εκπαιδευτικό σύστημα με πάρα πολύ αποτελεσματικού μαθητέ όσον αφορά του δίκτυα τη αξιολόγησή του. Αυτό λοιπόν να το κρατήσουμε γιατί καθώ μαζεύουν εμπειρία όλοι μα και έρχεται από αυτό το ταξίδι σε διάφορα σχολεία. Στο τέλο θα πρέπει να δούμε τι κρατάμε όλα αυτά. Τι μάθουμε τι από τι αξίζει να προβληματιστούμε και να εμπνευστούμε. Πάμε λοιπόν στο Φούτσι, έναν νηπιαγωγεί ιδιωτικό, μέχρι έξω των 3-6 χρονών περίπου είναι τα παιδιά που δέχονται και πέρα. Και οι αρχιτέκτον, είπαμε λόγο που μιλάμε γι' αυτό είναι για την αρχιτονική του φυσικά. Δεν έχει κάτι να μα δώσει πεταγωγικά. Το 2007 δημιουργή αυτό το νέο κτίριο του σχολείου αυτού και έχει εξηγεί στα βραβία. Ωσα αρχικτονικό σχέδιο από την αλήθεια. Εγώ την πρώτη φορά που το είδα, μου φύμωσε τα γραφεία τη Apple τα κεντρικά. Και κάτι είναι σαν ένα bakroll άμα το είναι σαν ένα περίπου ο βάλ bakrol τέλο πάντων το σχεδιασμό του. Η αρχιτέκτο είναι τα Κάρου Τεζούκα και Γουί Τζούκα. Παρά είναι αδέρφια. Λοιπόν. Και αλήθεια είναι ότι όταν το είχα προτοδί. Μου βγάλει κάτι. Δεν ξέρω έτσι, επειδή. Αντί, δεν θα σχολιάζω ακόμα. Μετά. Είναι λοιπόν αυτό το σχολείο και γιατί είναι τόσο γνωστό. Το σύντομα αυτό του σχολείου είναι ότι η εμπειρία δεν μπορεί να διδαχθεί. Έτσι, εμπειρία δεν μπορεί να δυναχτεί. Συμφωνώ απόλυτα. Η εμπειρία είναι κάτι που ακριβώ λέει την εμπειρία γιατί βιώνεται. Δεν μπορεί να την διδάξει. Και έτσι, όταν με του αρχέκου μαζευτήκαν για να σχεδιάσουν το σχολείο, το μόνο αυτό ήταν που του καθοδήγησε και του κατίθυνε. Γιατί δημιουργήσαμε στην πραγματικότητα έναν χώρο στον οποίο δεν σου λέει ο δάσκαλο τι να κάνει, αλλά ο χώρο σε προδιαθέτει στο να κάνει πράγματα. Και πώ το πετυχέ είναι αυτό, σκεφτείτε λοιπόν, το σχεδιασμό, όπω σα είπα, είναι κάτι σαν δαχτυλίδι, ενώ βάλ δαχτυλίδι τέλο πάντων, όπου οι τάξει βρίσκονται μέσα στο κλειστό αυτό κτίριο, οι οποίε όμω τάξει δεν είναι θα το λέγαμε παραδοσιακά κομμέ. Έχουν χωρίματα, πολλά από αυτά είναι τζαμένια χωρίματα, ώστε να επιτρέπουν πάντα στον έναν να δει τι κάνει ο άλλο. Αυτό θυμάστε το είχαμε δει. Και στη σχολεία που ασχολείμε το πρόζεκτο. Θεωρούν πάρα πολύ σημαντικό τα παιδιά να κοιτιούνται όταν εργάζονται. Και μάλιστα πατάμε στο ότι γιατί υπήρχαν ενστάσει όσον αφορά τη διάσταση προσοχή και όλα αυτά και ότι θα υπάρχει κίνηση θόρυβο, φασσαρία γιατί σκεφτεί ότι όλε συντάξει να είναι σε ένα διαμπερί κύκλο, όπου τα παιδιά μπορούν και κοινούν μέσα σε αυτόν και διαπερνούν τι δραστηριότητε που συμβαίνουν. Οπότε η απάντηση λοιπόν ήταν ότι τα παιδιά πρέπει να μάθουν να κάνουν αυτό πρέπει να κάνουν άσχετα με του περισπασμού που υπάρχουν γύρω του. Συμφωνώ απόλυτα και το έχω δει να συμβαίνει κιόλα. Δηλαδή ότι στο big bank είναι ένα σχολείο το οποίο πολύ συνάμεσα εντάξει παίρνουν άνθρωποι ή να άνθρωποι που παρατηρούν. Τα παιδιά έχουν μάθει ότι και επίση έχουμε τζαμαρίε τεράστιο, ένα στοιχείο είναι μόνο τζαμαρίε και δεν έχω παρατηρήσει που φαινά ότι η διάσταση αυξάνεται. Αντιθέτω, τα παιδιά μαθαίνουν και συγκεντρώνεται, είναι πραγματικά αλήθεια αυτό. Δηλαδή το έχω ζήσει. Άρα λοιπόν, έχουμε ένα κτίριο το οποίο μπορεί να κυκλοφορείται ελεύθερα μέσα του, χωρί να χαθεί. Δεδομένου ότι θα ξαναπιστρέψει το αρχικό σου σημείο. Έτσι ήταν μια πολύ ενδιαφέροντα σκέψη που κάνουν. Μάλιστα έχουν μετρήσει ότι τα παιδιά αυτού του σχολείου κάνουν λέει 4 με 8 χιλιόμετρα τη μέρα. Γιατί έτσι όπω είναι φτιαγμένο, θέλει να το περπατήσει. Επίση μέσα έχει πάρα πολλέ αντισόδε τη αχυνιά και έχουν κρατήσει και κάποια μεγάλα δέντρα που υπήρχαν εκεί πέρα. Οπότε, σύμφωνα με την φιλοσοφία των αρχιτεκτώνων, τα παιδιά έχουν πολύ άμεση επαφή με τη φύση και επειδή ακριβώ σκέφτομαι ότι οι τάξει είναι διαμπερίσει και στο μήκο του, αλλά και στη μέσα πλευρά που βλέπουν εσωτερικό έθριο και στην έξοπλευρά, που είναι επίση πολύ όμορφο, σαν στήσιμο, το λεφτά μου σαν σκέψει. Είναι ότι όταν φυσικά, όταν βρέθηκε, όταν έχει ήλιο, τα παιδιά είναι κομμάτι αυτού τη κατάσταση του καιρού τέλο πάντων, είναι σαν να βρίσκονται σε ένα στιγσμένο χώρο περισσότερο παρά σε ένα αποστιωμένο σχολικό περιβάλλον. Οι ωραφέσει, όπω δεν είπα πριν περπατούνται, έχουν δημιουργήσει πολλέ τζαπριέ που έχουν να κάνουν με την εξερεύνηση του σχολείου και όλα αυτά. Οπότε για αυτού του λόγου το σχολείο αυτό έχει γίνει πάρα πάρα πολύ γνωστό. Αυτό που έχει πει ενδιαφέρον δύο πράγματα νομίζω αξίζει να υποθούν είναι το εξή το πρώτο ότι οι τάξει δεν έχουν κέντρο, δηλαδή εμεί ξέρουμε ότι στι τάξει μα, α πούμε, κοιτάμε όλοι προ τον πίνακα τέλο πάντων. Έχει κάπω έναν προσαρμοσμό. Σε αυτό το σχολικό περιβάλλον όλα όλα κοινούνται, όλα αλλάζουν, όλα μεταφέρονται. Κάτι το οποίο σημαίνει ότι δεν υπάρχει α πούμε αυτό το στήσιμο τη τάξη, το παραδοσιακό. Από την άλλη μιλάμε και γεννηδια εγώ, που αυτό είναι εύκολο να είναι πιο εύκολο τέλο πάντων να συμβεί. Δεδομένου ότι οι περισσότερε δραστηριότητε είναι ομάδα συνεργατικέ, δεν υπάρχει ανάγκη ενό πίνακα κτλ. Οπότε καταλαβαίνω ότι αυτό δουλεύει αρκετά καλά. Κάτι το οποίο επίση μου έκανε πάρα πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση και έχει να κάνει με τι δηλώσει των αρχιτικτών για αυτό το σχολείο είναι το εξή. Λέει ότι επίπειδε υπάρχει ένα εσάν επικίνδυνότητα στο περιβάλλον εκεί. Φαντάζομαι κάτι τραγικό, αλλά πιστεύουν ότι το χώρο πρέπει να διδάσει και στα παιδιά να είναι υπεύθυνα και προσεκτικά. Και συμφωνώ απόλυτα. Ένα παιδί αν θέλει να μάθει να προσέχει, πρέπει να του δώσει σε ένα δύσκολο χώρο για να μάθει να προσέχει. Δεν μπορεί να του λέει πρόσεχε και επειδή τόπε αυτό να προσέχει. Ήδη μπορεί συνεχώ να μελώνει τα πούπουλα και ξαφνικά να περπατήσει τι πέτρε και να μπορεί να περπατήσει τι πέτρε. Συνεπώ αυτό το λέω ειδικά στην Ελλάδα είναι λίγο πια. Έχει γίνει λίγο ακραίο, σαν ακραο, λάθο λέξη. Αλλά γενικά ο τραυματισμό ενό παιδιού, το χτύπη ενό παιδιού. Πιθανό να αναχείσει ένα πολύ ιδιαίτερο ζήτημα, το οποίο όμω δεν είναι. Τα σχολικά περιβάλλοντα επίση γίνονται όλο και πιο αποστηρωμένα. Απαγορεύεται η πρόσβαση σε μέρη του προεβλίου που δεν έχει κάποιο ή που έχει δέντρα ή που έχει χώμα και μπορεί να ελαιωθούν. Και όλα τα παιδιά μαζεύονται σε μια συμμετέχανη πλάκα στην πραγματικότητα και τρέχουν παραδόθοι. Αυτό δεν είναι ούτε ζωή ούτε σχολικό περιβάλλον, έτσι ούτε και διδάσκεται κάτι. Τα παιδιά μέσα από τι δυσκολίε και τα μικρά ρίσκα, τα λελογισμένα ρίσκα τέλο πάντων, έχουν πολλά περισσότερα να μάθουν. Οπότε αυτό ήταν το Φούτι, το σχολείο του έχει διαπρέψει για την αρχιξενοκή του. Ο χώρο πραγματικά μα αποδείκνύεται αυτό το σχολείο ότι παίζει πολύ μεγάλο ρόλο γιατί εδώ τι έχουμε τώρα στην πραγματικότητα, έχουμε του αρχιτέκτονε να ορίζουν την πεταγωγική. Και αυτό έχει ένα ενδιαφέρον γιατί στην πραγματικότητα οι αρχιτέκτο σκέφονται πιο αντισυμβατικά από του εκπαιδευτικού. Όταν λοιπόν υπάρχει αυτή ωραία ανάμιξη απόψων μπορούν να δημιουργηθούν πραγματικά πολύ πολύ ωραία πράγματα. Αυτό λοιπόν ήταν το ενδιαπονείο Φούτζι. Το σχόλιο που θέλαν συνεργάτη το εξή, όταν υπάρχουν φωτογραφίε στο διαδίκτυο να δείτε πάρα πολλέ. Στι περισσότερε λοιπόν από αυτέ, θα παρατηρήσει ότι υπάρχουν κάγκελά που είναι στο πάνω από το ίσω του παιδιού λογικό, δηλαδή όταν τρέχει στι ταράτε κλτ. Πρέπει να υπάρχει κάποια προστασία, εμένα αυτό μου κακοφερνούταν πάντα, βέβαια. Δηλαδή ενώ πραγματικά είναι ένα χώρο που το παιδί μπορεί να μάθει, αυτή που μου φαινόταν σαν πυθικά και τα παιδιά στα καγκελάριο παιδί μου. Δηλαδή, θα σα δω λιγότερο κύπορο περισσότερο παρά σαν σχολείο που να σα πω την αλήθεια δεν έχω αντιπρόταση πώ θα μπορούσε να γίνει περισσότερη ασφάλεια εδώ με τι βάζει παιδιά να περπατά στην οροφή, έχει ανισόπερτα πολλά, έχει περιστροφικέ κάρε από τεράστια δέντρα. Οπωσδήποτε χρειάζεται το κάγριο και το συζητάω. Απλώ μου έχει δοθεί αυτή η εντύπωση τόμα και το σχολιάζα αρνητικά. Αλλά πιο σημαίνει εγώ τέλο πάντων για να σχολιάζω αρκετά, το περνούσε. Λοιπόν, αυτά. Αυτό είναι το εξή μα στην Ιαπωνία. Δεν ξέρω πώ θα κατευθύνω μετά. Να πω την αλήθεια ότι υπάρχουν πολλά σχολέ στην Αμερική τα οποία έχουν ενδιαφέρον, αλλά σα αλλάξουμε και λίγο χώρα, γι' αυτό κάνω κράτη και ήμουν μπροστά καινή καλύπτω από τη φορά. Αυτά τα λίγα. Αυτά λοιπόν ήταν τα μικρά εκπαιδευτικά το τελευταίο μα επεισόδιο. Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ που ήταν εδώ τελείωσε έρχονται σκληρά, ήρθατε εδώ η συγγενήσω, οπότε πρέπει να κλείσουμε λίγο πιο βιαστικά αυτή τη φορά. Έχουμε είστε καλά. Αν θέλετε να μάθετε παραπάνω πράγματα για τα μικρά εκπαιδευτικά. Μπορεί να ακολουθήσετε άντελο πατσιά στο TikTok, στο Instagram και στο Facebook και μικρά εκπαιδευτικά στο YouTube. Και φυσικά άμα θέλετε να υποστηρίξετε την εκπομπή. Μπορείτε να το κάνετε ο σύνδεσμο υπάρχει πάντα κάτω από τα επεισόδια. Να είστε πολύ πολύ καλά και τα λέμε την άλλη πέτη.