EP37: Η Μικροκινητικότητα για τους πολίτες της Αθήνας, με το Δημοσιογράφο Δημήτρη Σκιάννη

EP37: Η Μικροκινητικότητα για τους πολίτες της Αθήνας με το Δημήτρη Σκιάννη

Τι σημαίνει να κινήσαι βιώσημα στη πόλη σου; Μπορείς να μετακινθείς χωρίς το αυτοκίνητο... και πως να πάρεις μαζί μικρούς και μεγάλους! Ο δημοσιογράφος κος Δημήτρης Σκιάννης βρίσκεται στο μικρόφωνο του ECOCITY Voices και απαντά στις ερωτήσεις μας γύρω από την σημασία της μικροκινητικότητας στην πόλη της Αθήνας, μια πόλη που συνεχώς αναπτύσει τις λύσεις για τους πολίτες της, στοχεύοντας την κλιματική ουδετερότητα και βιώσιμη μετακίνηση. Πόσο κοντά στο στόχο είμαστε λοιπόν;

Το "ECOCITY Voices" είναι εδώ και ‘ακούει’ τις απαντήσεις σε καίρια θέματα ποιότητας ζωής & βιωσιμότητας στις πόλεις μας. Ακολούθησε μας σε Apple Podcasts, Spotify & YouTube και συντονίσου σε νέα επεισόδια κάθε εβδομάδα! 

Spotify: https://lnkd.in/gBckSVXH
Apple Podcasts: https://lnkd.in/gcQp2_c5
YouTube: https://lnkd.in/ggrpH8pk 

 🎧 Ακούστε το επεισόδιο τώρα στο Spotify, Apple Podcasts και YouTube.

Ακολουθήστε μας στα social media για όλα μας τα νέα! 

Facebook/Instagram (@ecocity_ngo)

LinkedIn (@ecocity-ngo)

Ιστοσελίδα δράσεων: www.ecocity.gr

Είστε εκπαιδευτικός και θέλετε να μάθετε περισσότερα για το ECOMOBILITY; Στείλε μας ένα εμαιλ στο info@ecocity.gr

Transcript

SPEAKER_00 0:16

Καλησπέρα σε όλου που μα ακούτε. Είμαι Χριστιά, μια μικρή παρένθεση στι φωνέ όπου μέχρι στιγμή είχατε συνηθίσει να απολαμβάνετε στο Εκτυρύ. Και θέλω να σα καλωσορίζω στη σειρά των podcast του μικροσκοπικού οργανισμού 20, που απαντάει στα θέματα ποιότητα ζωή και βιωσιμότητα τη πόλη μα. Σήμερα μαζί μα έχουμε τον κύριο Δημήτρη Γιάννη, είναι δημοσιογράφω, εξειδικευμένο και λάτει τη ελεύθερο κίνηση και τη μικροκιδιατικότητα, αρχιστάκτη στο Get Electric, στο Smart Break. Και εδώ και 8 χρόνια πρακτικά και βιωματικά κινείται με το κέντρο τη Αθήνα με τα εναλλακτικά μέσα μετακίνηση και μεταφορά. Θέλω να σα ευχαριστήσω πολύ κυρία Σιάννη που είστε σήμερα μαζί μα και τώρα ήθελα να μου πείτε ένα πολύ πολύ χαρακτηριστικό για τη δουλειά σα και τη σύνδεση και την επιρροή αυτή τη δουλειά στον τρόπο με τον οποίο μετακινήστε.

SPEAKER_01 1:26

Γεια σα χαιρετώ κύρια Πιλασμάκη και όσου μα ακούνε. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση στο podcast αυτό. Και ομολογώ ότι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα σειρά podcast. Έχω ακούσει και κάποια από τα παλαιότερα. Και ειδικά νομίζω ότι για το σημερινό μα θέμα για τι εναλλακτικέ μετακίνησει θα έχουμε πολλά να πούμε. Οπότε σα ευχαριστώ για την πρόσκληση αυτή. Όσον αφορά αυτό που με ρωτήσατε, λοιπόν, γιατί να συστηθώ στο κοινό. Είμαι δημοσιογράφου, είμαι ο Δημήτρη Σοστιάνη. Εργάζομαι. Είμαι συντάκτη στο Get Electric.gr που είναι ένα ενημερωτικό μέσο για τι μεταφορέ, αλλά κυρίω για την ηλεκτροκίνηση και την μικροκυνητικότητα. Και όλο αυτό ξεκίνησε για να δώσω και ένα background από όταν ξεκίνησα και εγώ να μετακινούμε εναλλακτικά μέσα στην πόλη με ένα ηλεκτρικό πατίνισ. Τότε το μακρινό 2018. Μα φαίνεται μακρινόπλέον. Και κάπω έτσι, αφού είδα ότι αυτό το πράγμα είναι βιώσιμο σε ένα βαθμό και ότι ενδιαφέρεται ο κόσμο να κοιμηθεί εναλλακτικά. Αποφάσισα να εκμεταλλευτώ και εγώ το την δημοσιογραφική ιδιότητα και να δημιουργήσω ένα μέσο στο οποίο μπορώ να γράφω και να εκφράζω μέσω αυτού και να ενημερώνομαι και τον κόσμο για όλο αυτό το κομμάτι και το πώ μπορεί να μετακινηθεί χωρί αυκίνητο. Και φυσικά για όλε τι νέε τεχνολογίε και στην αυτοκίνηση, βέβαια, την ηλεκτροκίνηση και οτιδήποτε άλλο συναφέρο. Αλλά σήμερα νομίζω είναι μια καλή ευκαιρία να μιλήσουμε για το κομμάτι του micromobility, όπω το ξέρουμε.

SPEAKER_00 3:12

Στην πραγματικότητα δηλαδή υπάρχει μια συνεχή επανατροφοδότηση τη εμπειρία με την πληροφόρηση τη κοινή γνώμη.

SPEAKER_01 3:20

Ακριβώ έτσι είναι γιατί πλέον είναι και πολύ ο κόσμο που ασχολείται πιο ενεργά με αυτό το κομμάτι, οπότε λαμβάνουμε και εμεί μεγαλύτερο feedback από του χρήστε και από το κοινό που ενδιαφέρεται, γιατί η αλήθεια είναι ότι όταν το 2018 ξεκίνησα να κοινούμε και εγώ όμω την Αθήνα στο κέντρο με πατίνει, ήμασταν σχεδόν μετρημένοι στα δάκτυλα των διοχιών όσου το κάναμε αυτό. Ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο το θέαμα στο δρόμο μα αντιμετώπιζαν σαν κάτι το πρωτόνο όσου κοινούμασταν με πατίνοι. Θυμάμε τι αντιδράσει δηλαδή, είναι κάτι πολύ χαρακτηριστικό. Καμία σχέση βέβαιαμε σήμερα που είναι μια πολύ συνηθισμένη εικόνα και κάτι που δεν ξενίζει του οδηγού και του υπόλοιπου. Είναι πολύ συνηθισμένο πλέον να βλέπουμε κάποιο να μετακινήνεται με ηλεκτρικό πατίνι στην Αθήνα, όπω και με ποδίλα το έτσι.

SPEAKER_00 4:15

Ναι, σωστά. Πριν προχωρήσουμε σε άλλε μα ερωτήσει, μια και το αναφέρε τώρα. Βλέπετε και διαπιστώνετε αλλαγή και στη συμπεριφορά των οδηγών των οχημάτων απέναντι στου οδηγού αυτών των διαβολο μικρόμετακινούμερων μέσα.

SPEAKER_01 4:33

Υπάρχει αλλαγή η οποία βέβαια έχει γίνει τα προηγούμενα χρόνια κυρίω. Νομίζω ότι εδώ και κάποια χρόνια έχουν εξοικειωθεί όλοι οδηγεί με αυτό το μέσο και έχουν περάσει από το στάδιο τη έκπληξη ή του θυμού μερικέ φορέ τη ενόχληση. Πλέον του είναι κάτι πολύ κύριο το δρόμο. Έσχετα με το τι πιστεύει ο καθένα γι' αυτό. Το να συναντήσουν κάποιον να λάβει μπροστά του με πατίνη, του είναι κάτι πολύ σύνηθε και του συμπεριφέρονται όπω αρμόζει στου χρήστε του δρόμου περιπτώσει, σίγουρα με περισσότερο σεβασμό από ό,τι παλιότερα. Εντάξει, πριν εξερέσει, βέβαια. Δεν είναι όλοι οδηγεί έχουμε την ίδια ανετόπιση. Αλλά στι γενικέ γραμμέ, ναι. Νομίζω ότι πλέον είμαστε κάτι πολύ συνηθισμένο για του υπόλοιπου και δεν υπάρχει κάποια. Μα προσέχουν όσο πρέπει οι περισσότεροι και εκεί τελειώνει το interacționο μεταξύ μα. Ο καθένα παίρνει το δρόμο του. Ενώ τα πρώτα χρόνια σίγουρα δεν ήταν έτσι υπήρχαν πολλέ αντιδράσει, υπήρχαν πολλέ ερωτήσει και απογνύσια περιέργεια. Τι είναι αυτό, πώ λειτουργεί, πόση αυτονομία έχει, αλλά και πολλά σχόλια εννοχλημένων όπω γιατί είσαι στο δρόμο, κινδυνεύει, φύγε, τι κάνει εδώ κτλ. Δεν έχουν λίγο εκλείψει τα περισσότερα από αυτά νομίζω.

SPEAKER_00 6:08

Μάλιστα, άρα η οριμότητα έρχεται να καταλάβει πλέον τον χώρο τη. και να υπάρξει και ο απαραίτητο ελληνισμό μεταξύ και των μέν οδηγών και τον ΔΕι. Θεωρώ ότι δεν είναι αυτό νόητο βέβαια το ζήτημα τη εναλλακτική μετακίνηση, είτε σε επίπεδο περιβαλλοντικού αποτυχώματο, είτε σε επίπεδο συνήθεια, ακόμα και σε επίπεδο ευκολία ή συνθηκών μη κυκλοφορία. Ενώ οι καιρικέ του κάθε ενό στο πρόγραμμα, δυσκολίε που μπορεί να υπάρχουν. Αυτά θέλετε λίγο να μα τα σχολιάσετε και να μα διαφορέσετε.

SPEAKER_01 6:56

Βεβαίω, όχι σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτονόητο. Αν ήταν, θα χρησιμοποιούσε πολύ περισσότερο κόσμο ένα μέσο μικροκυνητικότητα για να μετακινηθεί στην καθημερινότητά του. Αλλά προφανώ, μάλλον αφενώ, υπάρχουν πολλέ αντικειμεριικέ δυσκολίε ακόμα στο να την κάνει κάποιο. Αφετέρου διονίζονται και κάποιε αντιλήψει, οι οποίε εν τέλει και αυτέ με τη σειρά του αποθαρύνουν τον κόσμο από το να το επιχειρήσει, να το δοκιμάσει ή να το υιοθετήσει. Και αυτό αλλάζει σιγά σιγά, γιατί όλο και περισσότερο κόσμο αρχίζει να χρησιμοποιεί τέτοια μέσα, ένα αποδείλα το ένα πατίνει, κάτι μικρότερο. Και σιγά σιγά έτσι αυτό το πράγμα παίρνει μεγαλύτερε διαστάσει όπω συμβαίνει σε πολλά πράγματα στη ζωή. Βλέπει το δυπανό σου να κάνει κάτι, λε, ίσω μπορώ και εγώ, το δοκιμάζει. Και σιγά σιγά σου αυξάνεται αυτή η μάζα ο όγκο ανθρώπων που το κάνουν. Πιστεύω ότι οδηγεί στα διακάσαι μια αλλαγή. Απλώ αυτή η αλλαγή γίνεται πολύ πιο αργά από ότι θα έπρεπε και θα θέλαμε, γιατί υπάρχουν όπω είπα, αντικειμεριικέ δυσκολίε που όντω αποθαρίνουν τον κόσμο από το να κοιμηθεί εναλλακτικά.

SPEAKER_00 8:22

Ναι. Δηλαδή, μία από τι δυσκολίε είναι το ίδιο το μέσα, είναι οι υποδομέ και είναι ίσω κάποιε περιοχέ που για του δικού του λόγου είναι περισσότερο φιλικέ. Μέσα στην ίδια την Αθήνα. Μια πολύ μεγάλη περιοχή πλέον που καλύπτει η Αθήνα μα. Κάποιε γειτονίε, κάποιε περιοχέ είναι πιο φιλικέ και κάποιε άλλε λιγότερο. Άρα ενδείχνετε το συγκεκριμένο μέσων ή ένα άλλο μέσο μεταξύ των εναλλακτικών επιλογών που μπορεί να είναι.

SPEAKER_01 8:59

Θεωρώ ότι πολύ λίγε περιοχέ μέσα στο όλο το λογαδίο θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν φιλικέ, αν όχι ελάχιστε, αν όχι καμία. Θεωρώ ότι οι περισσότερε είναι εχθρικέ προ το ποδήλα το και το πατίνει. Απλώ σε κάποιε οι κατάσταση είναι λίγο καλύτερε επειδή είναι υποδομέσει λίγο καλύτερε. Εγώ δηλαδή εστιάζω στι υποδομέ. Οι υποδομέ είναι το κύριο θέμα, το κύριο πρόβλημά μα. Και φυσικά βέβαια το πατίνει και ω μέσο έχει κάποια χαρακτηριστικά τα οποία το διαφοροποιούν από το ποδίλα που μα είναι πολύ πιο εύκολο και πολύ πιο οικίο σαν όχημα. Κυρίω για παράδειγμα ότι τεχνικά μιλώντα έχει μικρότερου τροχού και πρέπει να το οδηγά όρθιο, στεκόμαι πάνω σε αυτό, οπότε ναι, έχει κάποιε διαφορέ, κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ωστόσο, από μόνο του δεν είναι επικίνδυνο εάν η υποδομή είναι σωστή. Εάν ο δρόμο είναι καλοστρωμένο, εάν δεν υπάρχουν λακούδε και σαράκια, όπω έχουμε συνηθίσει κάθε μέρα να περνάμε από πάνω, εάν υπάρχουν απόδηλατόδροι εννοείται, αλλά σωστά φιαγμένοι από τη λατόδρομοι. Και γενικώ εάν οι υποδομή είναι σωστοί. Το πατίνει είναι ασφαλέ. Αντικημενικά, βέβαια, α ξαναλέω, είναι ένα μέσο που απευθύνεται περισσότερο σε μικρέ ηλικίε, σε μικρέ προμέσει ηλικίε. Δηλαδή κυρίω θα δούμε πάνω σε ένα πατίνι από ευφύβουλε μέχρι και ανθρώπου ⁇ 30, 35, 40 χρονών. Από εκεί και πάνω δεν επιλέγει συνήθω από τι ηλικίε πάνω από αυτά τα όρια. Είναι ένα μέσο το οποίο έχει λίγο μεγαλύτερε απαιτήσει σε φυσική κατάσταση, σε ισορροπή σε εμπάσει περιπτώσει ικανότητα από το αποδείλαδο. Που φυσικά είναι κάτι που όπω όσοι έχουν ταξιδεύσει εξωτερικό ξέρουν θα δουν οποιαδήποτε υλικοί ανθρώπου πάνω σε ένα αποδίλατο, ακόμα και οι περιλικικέ που μια χαρά το χρησιμοποιούν για να μετακινούνται καθημερινά. Αλλά το βασικό επιστρέφω είναι η υποδομή. Εάν η υποδομή είναι καλή, είναι πολύ εύκολο να μετακινηθεί. Δεν είναι όμω δυστυχώ καλέ οι υποδομέ στην Αθήνα και σε πολλέ περιοχέ τη Ελλάδα και αυτό είναι το κύριο αγκάθη αυτή τη στιγμή.

SPEAKER_00 11:24

Είναι δηλαδή σαν αυτό που είχα με ακούσει σε μια συνάντηση που είχε γίνει στο Δήμα τη Αθήνα. Λέει ότι δεν θέλουμε από την λατόδρομο, καλά στρωμένου δρόμου ή έστω καλά στρωμένα πεζοδρόμια θέλουμε. Λέει κάποιοι ο οποίο ήταν επίση πολύ καθημερινό, ήταν καθημερινό χρήστη αυτών των μέσων. Άρα εντοπίζουμε τι δυσκολίε τη υποδομέ. Αρχίζουμε να προσφέρουμε κατά κάποιο τρόπο το θέμα τη αντίληψη και του τρόπων με τον οποίο άλλοι οδηγεί αντιμετωπίζουν του χρήστε τη μικροκυνητικότητα. Και θα ήθελα να εστιάσουμε λίγο σε κάποιε ιδιωτερότητε των ίδιων των οχυμάτων. Είπατε προηγούμενο, έχει πιο μικρού τροχού, είναι έναντι του ποδίλατου, είναι με ένα ασφαλέ, αλλά για συγκεκριμένε ηλικίε. Εγώ θυμάμαι ότι ακόμα και σε περιοχέ, ακόμα και σήμερα, παρατηρό σε περιοχέ εκτό αθυνών σε επαρχικέ πόλη σε χωριά, το ποδήλα το είναι ένα μέσο το οποίο χρησιμοποιείται ακόμα και από μεγάλα άτομα, μεγάλα σελικία άτομα. Άρα, θα θέλατε εσεί ω δινό χρήστη τη μικροκυνητικότητα και τη ηλεκτροκίνηση, να μα πείτε κάποιε διαφοροποιήσει ανάμεσα στο ένα όχημα και στο άλλο.

SPEAKER_01 12:52

Κοιτάξτε, πέρα από αυτά που είπαμε ήδη, δηλαδή το πατίνι έχει μικρότερου τροχού, οπότε είναι πιο ευαίσθητο σε αναμαλίε του δοστρώματο. Και εκεί και αυτό είναι ο λόγο που γίνονται και τα περισσότερα τυχήματα με πατήν. Μερικέ φορέ βέβαια μπορεί να συγκρούσει με κάποιο άλλοχημα, αλλά πολλέ φορέ υπάρχει πτό του αναβάτη και από μόνο του, γιατί είναι πιο ευέσπιτο στι αναμαλίε, τι κακοτεχνίε λόγω μικρών τροχών και κατασκευή το ηλεκτρικό πατίνει. Γι' αυτό και θέλει φυσικά περισσότερη προσοχή σε σχέση με το ποδήλα του ή με το οποιοδήποτε άλλο δίκαιο με μεγάλου τροχού. Αυτά όσων αφορά το κομμάτι αυτό είναι μια πολύ σημαντική διαφορά. Από εκεί και πέρα δεν έχουν μεγάλη διαφορά στο πώ χρησιμοποιούνται. Έχουν όμω, και αυτό είναι ένα σημαντικό παράγοντα που επηρεάζει την αγορά στην Αθήνα, γιατί το πατίνει έχει δείξει ότι είναι πολύ δημοφιλέ μέσο στον Αθηνέο σε σχέση με το ποδήλα του. Κάτι το οποίο δεν ισχύει σε άλλε χώρε και σε άλλε πόλει και ο λόγο είναι πολύ απλό. Είναι ότι λόγω μεγέθου και λόγω τη δυνατότητά του να αναδιπλώνετε, το πατίνει μπορεί πάρα πολύ εύκολα να μεταφερθεί, να αποθηκευθεί οπουδήποτε σε σχέση με ένα αποδείλατο πολύ πιο εύκολα. Το αποδύλα το είναι μεγάλο, είναι ο κόδε. Μπορεί να μην ενδιαφέρουν πολύ σε βάρο, ενώ το πατίνει και πιο βαριά από το ποδήλα το. Σε σχέση με ένα ηλεκτρικό ποδίλα είναι περίπου το ίδιο το βάρο. Αλλά το ποδήλα το δεν μπορεί σε εύκολο να το βάλει για παράδειγμα στο αυτοκίνητο σου μέσα και να φύγει, να το συνδυάσει λοιπόν με ένα άλλο μέσο για να καλύψει μια απόσταση και μετά να καλύψει το τελευταίο μίλη με το πατίν. Το αποδύλατο σου είναι δύσκολο να το χωρέσει το ασανσέρ τη πολυκατοικία σου, ειδικά στο κέντρο τη Αθήνα που είναι παλιέ οι οικοδομένε και έχουν μικρά σαν παλιέ πολιτικίε. Οπότε θα πρέπει να το ανεβάσει από τη σκάλα. Σου είναι πολύ πιο δύσκολο. Το πατίνει πάρα πολύ εύκολα και το σηκώνει να το ανεβάζει μερικά σκαλοπάτια και το βάζει στο σανσαιρ και το βάζει κάτω από το γραφείο σου στη δουλειά σου και το βάζει στον προπαγγά του αυτοκίνητο σου. Έχει αυτή την ευκολία και την ευελξία. Και αυτό είναι ο κύριο λόγο που έχει γίνει τόσο δημοφιλέ σε σχέση με το ποδήλα το είναι το ότι βέβαια σου είναι και πιο φθηνό, πολύ βασικό. Σαν κόστο αγορά το ηλεκτρικό πατίνει ξεκινά από πολύ πιο χαμηλά σε σχέση με το ηλεκτρικό ποδίλατο, για παράδειγμα. Και έτσι έχει γίνει πάρα πολύ δημοφιλέ και στου αφινέου, αλλά και σε πολλά μέρη τη χώρα, είναι αυτοί οι παράγοντε που παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο.

SPEAKER_00 15:39

Έχει χρήσιμε συγκριτικέ πληροφορίε. Άρα έχουμε το όχημα τη τσέπη κατά κάποιο τρόπο.

SPEAKER_01 15:45

Πολύ ωραία, το είπατε, είναι κάπω έτσι. Είναι σαν ένα τόσο μικρό και ευέλικτο όχημα που μπορεί να το πάρει μαζί σου οπουδήποτε εύκολα. Και επειδή είμαστε και μία πόλη που δύσκολη θα αφήσει κάτι εκτεθυμένο, έξω, κλειδωμένο, χωρί φόγον να σου το κλέψουν. Προσωπικά μου έχουν κλέψει δύο ποδήλα στο παρελθόν. Όχι ηλεκτρικά, συμβατικά αποδύλατα από το κέντρο τη Αθήνα στα οποία τα είχα κλειδομένα. Και ο κόσμο και ο χρήστη νιώθει πολύ πιο ασφαλή και ήσυχο, με κάτι που μπορεί να το πάρει μαζί του μέσα στο κτίριο. Αντί να το αφήσει κλειδωμένο έξω με φόβο να το κλέψει κάποιο ή οτιδήποτε άλλο όπω συμβαίνει με το ποδήλα. Ακόμα και σε συνδυαστικά με το μετρό, με τα μέσα μαζική μεταφορά, μάλλον με τα μέσα σταθερή τροχιά, γιατί στο λεωφορείο δεν επιτρέπεται. Είναι πιο εύκολο να χωρέσει το βαγόνι του τρένου με το πατίνι σου, ενώ αχμή που όπω ξέρουμε, γίνεται το αδιαχώρητο σε σχέση με ένα ογκόδε ποδύλατο που θα δυσκολευτεί να το βάλει και θα εννοχλήσει και κόσμο αθελάσου, βέβαια. Είναι όλοι αυτοί οι παράγοντε.

SPEAKER_00 16:57

Σωστά, ισχύει το τελευταίο βαγόνη για.

SPEAKER_01 17:03

Ήσχεί, για τα μέσα στα θερή τροχιά, δηλαδή τον ηλεκτρικό, το μετρό, αυτά που μα απασχολούν μέσα στην Αθήνα. Και βέβαια ανάλογα ότι αν είναι ώρα αιμή, δυσκολεύουν πολύ τα πράγματα. Πέρα από το ότι ο κανονισμό το κάνει σαφέ ότι εάν είναι γεμάτο βαγόνη, δεν μπορεί να απαιτήσει να μπει με το αποδίλατο μέσα δυστυχώ. Οπότε είναι και αυτό ένα πρόβλημα. Στα λεωφορεία να πούμε ότι δεν επιτρέπεται για όσοι μα ακούνε, ούτε το ποδήλα του πατήνει παρά μόνο εάν αναδιπλώνεται και συμπτήσετε και βρίσκεται σε ειδικό άκομε τη φορά, το οποίο νομίζω κανένα δεν.

SPEAKER_00 17:46

Κανένα δεν μπορεί να φαγώματο. Γίνεται τόσο δύσκολο ότι τελικά είναι ανέφετο. Σε σχέση με την ταχύτητα που μπορεί να αναπτύξει το ένα μέσο και το άλλο, κύριε Κιάνη. Έχια φορέ, έχουν οι ιδιαίτερε όσων αφορά, την επικοινωνικότητα, την ασφάλεια, την δεξιότητα που πρέπει να έχει ένα οδηγό, το ένα μέσο και το.

SPEAKER_01 18:10

Εκ κατασκευή όλα είναι περιορισμένα στα 25 χιλιόμετρα την ώρα, όπω ορίζει και ο νόμο. Φυσικά σε μια κατηφόρα με ένα αποδείγματο μπορεί να αναπτύξει μεγαλύτερη ταχύτητα, εννοείται. Με το πατίνει από την άλλη δεν μπορούσε ούτε στην κατηφόρα να ξεπεράσει τα 25 εφόσον η φύσταται ο περιορισμό. Σίγουρα βέβαια έχουμε δύο όλοι πατήματα να κυκλοφορούν με πολύ μεγαλύτερε ταχύτητε και εκεί είναι ένα άλλο ζήτημα που αφορά το πόσο εύκολα ή δύσκολα αφαιρείται αυτό ο περιοριστή ταχύτητα και επιτρέψει χρήστε τελικά να κινούν με μεγαλύτερε ταχύτητε. Στα αποδείγματα είναι λίγο πιο ομαλή η κατάσταση. Τα περισσότερα είναι περιορισμένα στα 25, υποβοήθυση, δηλαδή σταματάει στα 25. Από εκεί και πάνω πρέπει με την ίδια τη δύναμη να αναπτύξει μεγαλύτερη ταχύτητα. Συνήθω θα κοινηθεί στην ευθεία με 30 χιλιόμετρα την ώρα, για παράδειγμα, αλλά κοντά στο 25 που είναι το όριο αυτό για τα μέσα μικροκυνητικότητα. Αυτά από πλευρά ταχύτητα τώρα για τη δεξιότητα, όπω αναφέραμε, ναι. Το πατίνι έχει κάποιε περισσότερε απαιτήσει και πρέπει να είσαι περισσότερο σε εγκρίγω σε σχέση με το ποδήλμα που μπορεί να χαλαρώσει. Μπορεί να αφήσει λίγο το ένα χέρι να χαζέψει γύρω σου. Το πατίν θέλει σίγουρα να είσαι πιο πολύ σε εγκρίγωση, κυρίω για να αποφύγει κάποιο εμπόδιο, κάποια κακοτεχνία ή οτιδήποτε άλλο.

SPEAKER_00 19:37

Καλύπτε. Απολαμβάνοντα τη συζήτηση μα όλη αυτή την γνώση και την εμπειρία που έχετε γύρω από την χρήση των ηλεκτροκίνη των μικρών οχυμάτων και γνωρίζοντα ότι έχετε η οικογένεια. Θα ήθελα να μου πείτε αν τα παρατολμούσα ή αν πρακτικά το έχετε εφαρμόσει, να μετακινηθείτε με κάποιοι τα παιδιά ή και με τα παιδιά σα. Και με ποιο τρόπο αν έχει γίνει αυτό κάτι που το βλέπουμε σε χώρε τη Ευρώπη, παραδείγματο χάρη στην Ολανδία α πούμε, έχουν τα μέσα προσαρμοσμένα.

SPEAKER_01 20:19

Είναι κάτι πολύ συνηθισμένο, όχι μόνο στην Ουλανδία και σε πολλέ άλλε πόλει τη Ευρώπη πλέον, να οι γονεί να μετακινούν τα παιδιά του με ένα αποδείγματο, για παράδειγμα. Είναι και στη Γερμανία, πάρα πολύ έντονα, και στην Ισπανία και σε πάρα πολλέ πόλη και περιοχέ. Εδώ πέρα άργησα να το κάνω, εντάξει, είναι και η ηλικία των παιδιών που παίζει ρόλο. Τελικά το ξεκίνησα να το κάνω αυτό πέρσι. Το αποφάσισα να πάρω ένα αποδείλα το με καθηματάκι ηλεκτρικό αποδείγματο και να αρχίσω να το χρησιμοποιώ για να με τα κοινό τα παιδιά μου κυρίω από και προ το σχολείο, τα σχολεία του και σε άλλε δραστηριότητε και σε μια βόλτα, σε ένα πάρκο ή οτιδήποτε άλλο. Ο κύριο λόγο που μου πήρε τόσο πολύ να το πάρω απόφαση ήταν αυτό που ανέφερα και πριν. Δεν έχω κάτοικέντρου τη δυνατότητα να αποθηκεύσω κάπου με ασφάλεια το αποδίλατό μου. Εάν δεν έχει κλειστό πάρκι, δεν έχει τη δυνατότητα σε δυσκολεύει πάρα πολύ το ηλεκτρικό ποδήλα και γενικά το αποδείλατο. Και αυτό ήταν ο κύριο λόγο που καθιστέ αυτό πολύ μέχρι να βρω μία λύση σε αυτό το πρόβλημα. Γιατί το πατίνει πάρα πολύ εύκολα το παίρνει στο διαμέρισμα. Το ποδήλα το είναι δύσκολο. Επάσιω περιπτώσει το έγινε το πείραμα και το συνεχίζω. Και νιώθω ξανά όπω εκεί στι πρώτε μέρε με το πατίν που με κοιτάζανε στον δρόμο σαν εξογίνω. Μετακινώντα σε μια κροκαταγημένη περιοχή τη Αθήνα που είναι όμω αυτοκίνητο κρατούμενη. Πάρα πολλοί γονεί πηγαίνουν με το αυτοκίνητο παιδιά του στο σχολείο έστω και για μια πρόσταση 500 ή 800 μέτρων. Να και σε μια περιοχή μάλιστα όπω είναι και ψέλλε με πολύ κακού δρόμου και πολύ δύσκολη μετακίνηση για ένα τέτοιο μέσο. Στο κάνει πολύ δύσκολο να μετακινηθεί επίφο σε ένα βαθμό, αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσει και αυτή η αλλαγή. Και αν δεν το κάνουμε, δεν θα το καταφέρουν ποτέ αυτήν η άποψή μου. Οπότε το έκανα, το κάνω. Αρέσει πάρα πολύ στα παιδιά. Δεν κρύβω ότι το θεωρώ σε έναν βαθμό επίφο. Γιατί είναι τόσο όταν η υποδομή είναι κακή και όλοι οι οδηγεί αν κάποιο ειδήσει δεν σεύονται αυτό που αντιμετωπίζουν μπροστά του. Το αναβάτη ενό ελαφρού μέσου, τον εβάλλον το χρήστη του δρόμου. Γιατί αυτό είμαστε είμαστε ευάλω τι χρήστε του δρόμου όσοι και κυκλοφορούμε με τέτοια μέσα που αναγκαστικά θα κινηθεί με μικρότερη ταχύτητα και ο άλλο πίσω σουβιάζεται να σε περάσει αλλά φυσικά, δεν μπορεί να το κάνει. Υπάρχουν στιγμέ που μου θυμίζει και καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά γιατί τόσο λίγοι άνθρωποι επιλέγουν να μετακινήσουν τα παιδιά του με ένα τέτοιο μέσο. Δυστυχώ με πονά που το λέω. Ωστόσο, το κάνω στον βαθμό του εφικτού και του ασφαλού. Αρέσει πάρα πολύ στα παιδιά. Νομίζω δίνει και μια καλή εικόνα προ τα έξω ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Και μένα, προσωπικά μου βγάζει και αυτή τη δυσκολία του να πρέπει να χρησιμοποιήσω το αυτοκίνητο ενώ δεν θέλω. Δεν θέλω να το χρησιμοποιώ για τέτοια δρομολόγια, για τέτοια διαδρομέ και για τέτοια χρήση. Όπου είναι λοιπόν πιο δύσκολο να μετακινηθεί με τα πόδια. Αλλά μπορεί να το κάνει με ένα αποδείλατο. Μπορεί ακόμα και το παιδί σου να το μετακίνησει με ένα ειδικό καθισματάκι πάντα, γιατί υπάρχικά καθηματά και για αυτή τη δουλειά. Και φυσικά μπορεί να πάσω οπουδήποτε άλλο θέλει σε μια βόλτα, σε ένα πάρκο, σε μια καφενταρία. Είναι ένα πολύ ωρο τρόπο. Να μετακινήσει και να μάθει και το παιδί σου ότι δεν υπάρχει μόνο το αυκίνητο. Τα οποία είναι βιώματα που το παιδί θα τα μεταφέρει μαζί του και στην ευβία του και αργότερα. Και κάπω έτσι ξεκινάει να αλλάζει κάτι. Αργά, μένει, αλλά υπάρχει ελπίδα. Είμαστε πολύ πίσω είμαι συγκρατημένα αισιόδοξο ότι αυτό θα αλλάξει.

SPEAKER_00 24:48

Αυτά θα ήταν ίσω η τελευταία μα ερώτηση. Ένα αισιόδοξο μήνυμα, αλλά θεωρώ ότι πιο αισιόδοξο, από το να βλέπει ένα παιδί στο πίσω κάθισματάκι ενό ποδήλα του να μετακινείται με το γονιά του. Σοια ηλικία ξεκινήσατε να το κάνετε.

SPEAKER_01 25:09

Κοιτάξτε, τώρα το κάνω και με τα δύο παιδιά, τα οποία είναι ηλικίε 5 και 2 ετών αντίστοιχα.

SPEAKER_00 25:17

5 και 2 καθόλου. Φαντάζομαι ότι είναι πολύ πολύ τριχέσει.

SPEAKER_01 25:21

Είναι πολύ τριφέρε εμπειρίσει, είναι πολύ όμορφη η εικόνα. Είναι πολύ ωραίο το feedback που παίρνω και εγώ από του υπόλοιπου και έχω και κάποιο που δείχνουν ένα ενδιαφέρον πιθανό να το κάνουν και αυτή κάποια στιγμή με τα δικά του παιδιά. Βέβαια από την πρόθεση στην πράξη είναι μακρύ ο δρόμο, όπω ακόμα και για μένα ήταν. Μου πήρε αρκετά χρόνια να το πάρω απόφαση. Δεν είναι εύκολο. Δεν είναι εύκολο γιατί είναι εχθρική η πόλη η αφήνα απέναντι σε αυτά τα μέσα μεταφορά. Στο κάνει επίπεδο αχωτικό στρεσογόνο να κυκλοφορήσει όπω θα ήθελε με ένα τέτοιο μέσο. Γιατί δεν υπάρχει υποδομή. Υποδομή μπορεί να είναι ο δρόμο. Υποδομή μπορεί να είναι ένα ποδηλατόδρομο ή μικρό πεζόδρομο πολιτόδρομου. Υποδομή μπορεί να είναι ένα δρόμο, μια οδό ήπια κυκλοφορία που ελύξει χώρο να φτιάξουμε ποδηλατόδρομου μία λύση, η βιώσιμη είναι να μετατραπούν κάποια στενά σε οδού ήπια κυκλοφορία, με χαμηλό όριο, χωρί άσφαλο κάτω, με πλακό στροτό ή με άλλο τρόπο. Και η υποδομή είναι και ένα μέρο να κλειδώσει, να ασφαλίσει τον ποδήλα του πατίνι σου όπου υπάρχουν σε μια ενδιαφέρον. Το οποίο επίση μπορεί να γίνει με πολύ μικρό κόστο, αλλά ελάχιστη δήμη το κάνουν ελάχιστε επιχειρήσει, το κάνουν. Κυρίω από το ιδιωτικό τομέα βλέπω σιγά σιγά να γίνεται μια προσπάθεια. Βλέπω κάποια μαγαζιά να προνούν για κλίδο ενό πολλά του μπροστά στην είσοδό του. Οι δήμοι όμω είναι αυτοί που πρέπει να σηκώσουν αυτό το βάρου και ελάχιστη δήμη κάνουν κάτι γι' αυτό. Όλο αυτό λοιπόν μα κάνει μια δυσκολία μεγάλη να αγκαλιάσει ο κόσμο σε αυτό το μέσο, τα μέσα. και εν τέλει είναι οι λίγη και θα λέει, α το πούμε έτσι, που το τολμούν με δυσκολίε όμω, με πολλέ δυσκολίε.

SPEAKER_00 27:27

Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι πρέπει να κρατήσουμε μια τέτοια μορφή μετακίνηση έχει και μια οραματική διάσταση με την έννοια του τολμό, μια αλλαγή συμπεριφορά, η οποία γίνεται πολύ ουσιαστική όσων αφορά το πόλεσμα τη συμπεριφορά των άλλων, όχι μόνο εκείνοι οι οποίοι οδηγούν τα μικρά οχήματα, τα ελαφρά οχήματα, αλλά κυρίω εκείνο που οδηγούν τα τροχοφόρα. Και στη συνέχεια είναι κάτι που πάει το ένα μαζί με το άλλο. Δηλαδή, όσο βλέπουμε περισσότερου χρήστε και περισσότερου να μετακινούνται με αυτά τα μέσα, ίσω να είναι και για του αρμοδίου ένα μήνυμα πολύ πιο δυνατό. Ότι πρέπει να θορακτήσουμε, πρέπει να διευκολύνουμε, πρέπει να συνδυάσουμε και το περιβαλλοντικό αποτύπωμα, αλλά και όλα τα υπόλοιπα οφέλη τα οποία έχουν οι πολίτε με αυτού του τρόπου μετακίνηση μέσα στη λήψη.

SPEAKER_01 28:32

Η λέξη μπόλισμα είναι πολύ σωστή και πολύ δυνατή λέξη σε συγκεκριμένη περίπτωση, γιατί όλα αυτά για τα οποία συζητάμε τώρα και παίρνουν κάποια δημοσιότητα τα τελευταία χρόνια και βγαίνουν άνθρωποι και μιλάνε για αυτά τα πράγματα και τα αναδικύουν και τα προωθούν όπω κάνετε και εσεί μέσω του έκο και του έκομονι. Είναι δουλειά που θα φανεί σε 5, σε 10, σε 20 χρόνια. Δεν θα φανεί αύριο. Και αυτό το κάνει ακόμα πιο δύσκολο και το ξέρετε πολύ καλά και συ ίδια. Το να προσπαθεί κάποιοι το οποίο η αλλαγή θα έρθει πολύ αργά. Θέλει πείσμα, θέλει υπομονή. Πρέπει να το πιστεύει πραγματικά. Γιατί είναι μια αλλαγή που έρχεται πολύ δύσκολο, αλλά θα έρθει αυτή η αλλαγή και έχοντα καταλάβει από την τριβή μου και την ενασχόληση μου τα τελευταία χρόνια το πώ γίνονται και κάποια πράγματα. Γνώμη μου είναι ότι για να αποφασίσει πλέον και η πολιτή να προωθήσει σοβαρά τι αναλλακτικέ μετακίνησει, θα πρέπει να πιάσουμε μια κρίσιμη μάζα πολιτών που κοινούται έτσι. Τώρα ποια είναι αυτή η κρίσιμη μάζα, είναι 10.000, είναι 100.000, είναι 1 εκατομμύριο, είναι ένα άλλο ερώτημα στο οποίο δεν μπορώ να απαντήσω. Αλλά όταν θα πιάσουμε αυτή την κρίσιμη μάζα, όταν αρκετοί έξω θα κοινούνται έτσι και θα φανεί έντονα η ανάγκη και θα την νιώσουμε περισσότεροι άνθρωποι την ανάγκη, τότε θα αυξηθεί και η πίεση ώστε να ασχοληθεί και η πολιτία πιο ενεργά με το ζήτημα αυτό.

SPEAKER_00 30:16

Έχετε από το δίκαιο. Σήμερα το πρωί συμπτωματικά από ένα σχολεί τη βόρεια Ελλάδα το οποίο παρουσίαζε την εργασία του εκκομίλει και από την αντίστοιχη εργασία που τα παιδιά είχαν κάνει στο πλαίσιο τη έρευνά του. Διαπίστωσαν ότι η αναοκένεια μαχητών είχαν δύο ποδήλα μέσα στο σπίτι. Άρα με αυτή την κρίση μα ξεκινήσαμε ένα έτοιμα μαζί με μια εκτρατεία ευθεσητοποίηση, στη δική του περιφερειακή πόλη να εφαρμόσουν μια μεθονολογία αποδοχή και επέκταση αυτή τη χρήση. Και με αυτό και με τα αισιόδοξ μηνύματα που μα δώσατε να κλείσουμε να σα ευχαριστήσουμε πολύ που ήσασταν σήμερα στη συντροφιά μα και δεχτήκατε να μα μιλήσετε για την εμπειρία σα και να ευχηθούμε ότι πολύ σύντομα θα έχουμε και πάλι κοντά.

SPEAKER_01 31:14

Εγώ σα ευχαριστώ για την ευκαιρία αυτή που δώθηκε και εννοείται ότι όσοι μα ακούσουν και έχουν κάποιε ερωτήσει να προσπαθήσουν μέσω social media, μέσω email. Θα έχουμε μια επαφή να απαντήσουμε σε κάποια ερωτήματα γιατί είναι πολύ σημαντικό να απαντάμε στι ερωτήσει του κοινού.

SPEAKER_00 31:34

Φωμάσια είναι και η δική μα άποψη και η δική μα αποστολή αυτή μέσω τη σειρά του Εκτιστού. Θα ήθελα να ευχαριστήσω σε αυτό το σημείο και του ακροατέ μα που βρίσκονται στην παρέα μα και σήμερα και προηγούμενε φορέ που μπορούν να δουν προηγούμενα επεισόδια στο κανάλι του Εκτιμ στο YouTube, είτε στο site trewek.gr ή στι ⁇ πλατφόρνε μα ⁇ σε Spotify ή Apple Play. Είμαι η Χριστιάνα, μια παρένθεση για τη φωνή του Εκit Voices αυτή τη φορά και θα χαρώ πολύ να σα ⁇ ξαναχούμε στην συντροφιά και στην ακρόαση των podcast του ΕCosit Voices. Καλή συνέχεια.