⏰Janno - De meelevende God

🌅Ook elke ochtend positief beginnen? Schrijf je hier in.
📱Lees meer over Wake me up
🌟Laat een review achter in jouw podcastapp!
📖Bekijk online de NBV21 Jongerenbijbel
📷Volg je Move en het NBG al op Instagram?
❤️Lees meer over het Bijbelgenootschap

Transcript

SPEAKER_00: 0:01

Hey wat leuk dat je luistert. Ik ben Janno en iemand vertelde mij pas het volgende: ze zei: Ik ben lang niet naar de kerk geweest. Ik wilde niet meer, want ik begreep het toch niet. En ik had het gevoel dat alles langs me heen ging. En toen had iemand haar uitgenodigd om een doopdienst bij te wonen van een familielid of van een vriendin. En dat deed ze: Ze ging weer vol één keer naar de kerk, en weet je wat er gebeurde? Ze zei: Ik begreep het. Het ging over mij. En dat raakte haar zo diep dat ze sindsdien elke zondag weer gaat en dat ze zich nu weer christen noemt. Ik vond dat heel erg mooi om te horen en ook hoopvol. Want wat ze vertelt kan soms best herkenbaar zijn. Dat woorden niet altijd binnenkomen en dat mooie teksten soms eigenlijk gewoon langs je heen gaan. Misschien herken je dat ook wel. Maar hoe mooi dit is, dat het voelde alsof ze het opeens begreep en dat het over haar ging. En vanmorgen wil ik je kort meenemen naar een bekende tekst die ook best wel een beetje ingewikkeld klinkt. Hij komt uit het begin van het evangelie van Johannes. Johannes schrijft eigenlijk een heel makkelijk te lezen Bijbelboek, maar de eerste helft van het eerste hoofdstuk is heel lastig om te volgen. Het zijn hele verheven woorden, eigenlijk een soort filosofisch lied. En misschien staat de ken wel in vers 14. Er staat: En het woord is lichaam of mens geworden, en het heeft onder ons gewoon. En wij hebben zijn heerlijkheid gezien. Ze zeggen wel eens: De proloog is geen monoloog. Proloog, dat betekent voorwoord, dat gaat over dat eerste stukje van het evangelie van Johannes. Dat is geen monoloog, niet Johannes die alleen spreekt, maar hij heeft het over wij, meervoud. Wij hebben zijn heerlijkheid gezien. Hij spreekt namens een hele grote groep mensen. Namens de vroege kerk uit die eerste eeuw. En zij roepen het uit met elkaar. De eeuwige God, die er altijd al was, die ver boven ons verheven is, Hij heeft bij ons gewoond. En we hebben het zelf gezien. We zitten weer rond die tijd van het jaar dat het daarover gaat, over het kindje in de Kribben, over Jezus. In de Griekse mythologie gaat het soms over Goden die tijdelijk heel even op aarde zijn in hun menselijke gedaante. Even. Maar dit is heel anders. Het gaat hier niet over een kort moment en dan weer weg. Nee, hier wordt gezegd: die Jezus, van die verheven woorden, die eeuwige God die de adem van ons bestaan is, die God. Hij woonde onder ons. Hij heeft leren lopen en praten. Hij heeft gelachen en heeft gehuild. Hij is ziek geweest, hij heeft avonturen meegemaakt. Hij had vrienden. Hij zon. Hij was een mens zoals jij. En mooi gezegd, dat verheft ook ons leven. God zelf heeft het menselijke leven op deze wereld zijn aanwezigheid geschonken. En ik las ergens: Hij is de meelevende. Een mooie uitdrukking: Hij is de meelevende en dat gaat dus ook over jou. Hij deelde ons leven en Hij kent jouw leven. Hij kent je zorgen en je zoeken, je onzekerheid en je verlangen. Als je omhoog kijkt en de maan ziet, weet dan, Hij zag dezelfde maan als wij in de nacht. Wonderlijk toch, Jezus zag dezelfde maan. In onze getijden gebeden op de Witte Berg zingen wij vaak het lied: Bij God ben ik geborgen met heel mijn ziel. Hij is mijn licht, mijn heil. Ja, God alleen geef vrede aan mijn ziel. Zij vindt rust in Hem. Dat wens ik jou voor vandaag: verwondering en vrede. Ik wens je een hele mooie dag.