⏰Judith - (On)gewenste onderbrekingen

🌅Ook elke ochtend positief beginnen? Schrijf je hier in.
📱Lees meer over Wake me up
🌟Laat een review achter in jouw podcastapp!
📖Bekijk online de NBV21 Jongerenbijbel
📷Volg je Move en het NBG al op Instagram?
❤️Lees meer over het Bijbelgenootschap

Transcript

SPEAKER_00: 0:04

Goedemorgen, Judith hier. Heb je wel eens gehad dat iets je dag compleet onderbrak? Dat je plannen ineens wegvielen omdat er iets gebeurde dat veel belangrijker bleek dan waar je eigenlijk mee bezig was. Ik had dat een paar jaar geleden in de trein. Wat begon als een gewone vrijdagavond werd een moment dat ik nooit meer ben vergeten. Mijn man en ik zaten in een drukke coupé. Een jonge vrouw stapte in en terwijl ze haar telefoongesprek stopte, begon ze keihard te huilen. Mensen keken even maar gingen snel weer verder met scrollen, snacks eten, potjes in. Maar mijn man en ik voelden allebei dat we iets doen. Dus vroegen we voorzichtig: gaat het? Wat is er aan de hand? Ze vertelde dat ze net had gehoord dat haar vader plotseling was overleden en dat hun laatste gesprek een ruzie was geweest. Het brak mijn hart. Ik bad in stilte: God, wat moet ik zeggen? Wat moet ik doen? En heel eerlijk, ik hoorde niks. Het enige wat ik voelde was: ik wil haar nu voor haar zijn. Zat deden we. We luisterden, we lieten haar huilen. En we besloten met haar mee te reizen tot haar eindstation, zodat ze niet alleen hoefden te zitten tussen vreemden. Op het station brachten we haar naar een vriendin die haar opving. Die avond stelden we twee vragen die ik sindsdien niet meer ben vergeten. 1. Ben ik bereid om mijn dagelijks leven te laten onderbreken? Niet alleen qua tijd, maar ook qua aandacht. Want vaak ben ik met enige haast onderweg van de ene afspraak naar de andere. met oortjes in, muziek aan, podcast op. Ben ik bereid om mijn oortjes eens uit te laten? Om echt te zien wie er naast me zit, staat, loopt, om iemand aandacht te geven, ook al stond het totaal niet op mijn planning. Jezus leefde zo. Zijn reis werd constant onderbroken, zoals toen hij naar het dochtertje van Jairis onderweg was. Iedereen drong hem vooruit. Jezus, schiet op, ze gaat dood. Maar dan raakt een vrouw, ziek vanhopig, hem aan in de menigte en Jezus stopt. Hij wil per se weten wie hem aanraakte. Hij kijkt eraan. Hij geneest haar. Pas dan loopt hij verder. En de tweede vraag. Waar begint en eindigt wat ik mag doen? Want als ik de pijn van iemand zie, komt er iets in mij dat alles wil oplossen, alsof het nooit genoeg is wat ik kan doen. Maar ik kon het verdriet van een jonge vrouw in de trein niet fixen. Ik kon haar vader niet terugbrengen. De uitnodiging was simpel: Erzijn. Meereizen, luisteren en haar dan weer toevertrouwen aan de armen van haar vriendin en bovenal de handen van God. Jezus deed dat ook. Hij stopte, Hij zag, Hijp en daarna ging hij vaak weer door. Als je deze twee vragen hoort, ervaar je de uitnodiging om meer bereid te zijn om je reis en planning te laten onderbreken? Of om te leren waar jouw verantwoordelijkheid stopt? Vraag het eens aan God. Ik wens je een dag met ongewenste onderbrekingen toe met een begin en een einde.