Tim Thijs: Bomen planten

Tim Thijs gaat verder met Minder Ik en vraagt je iets concreets: welke boom plant jij vandaag, ook als het stormt? Via Luther, Marcus 8 en het rauwe verhaal van zijn zus laat hij zien hoe geven blijft groeien 🌱. Luister mee!

🌅Ook elke ochtend positief beginnen? Schrijf je hier in.
📱Lees meer over Wake me up
🌟Laat een review achter in jouw podcastapp!
📖Bekijk online de NBV21 Jongerenbijbel
📷Volg je Move en het NBG al op Instagram?
❤️Lees meer over het Bijbelgenootschap 

Transcript

SPEAKER_00 0:04

Hey, goedemorgen. Mijn naam is Tim Thijs en vandaag ga ik verder met mijn serie Over Minder Ik. Ken je die uitspraak van Maarten Luther? Als ik wist dat morgen de wereld zou vergaan, zou ik vandaag nog een boom planten. Het is een zin die blijft hangen, omdat hij indirect een vraag bij je neerlegt: Zou ik hetzelfde doen? De uitspraak laat iets zien van hoe Luther in het leven stond: strijdvaardig, missionair, optimistisch. Maar er klinkt ook een realisme in door. De wereld kan vergaan. Je kunt te maken krijgen met tegenslagen, verlies, onzekerheid. En toch blijven we planten. In een eerdere overdenking vertelde ik dat mijn zus ernstig ziek was. En ze heeft de ziekte helaas niet overleefd. En toch is dit wat me achteraf het meest raakt. In de laatste weken van haar leven bleef zij doen wat ze altijd deed. Ze ging op zondag naar de kerk, ze zong mee in de band en terwijl haar lichaam zichtbaar achteruit ging, bleef ze geven. Een paar weken voor haar overlijden stond ze nog op het podium tussen de andere muzikanten. Haar stem was zachter geworden, haar energie minder, maar ze was er aanwezig. Niet gericht op wat zij nodig had, maar op wat ze kon delen. Bij haar laatste kerkdienst, zonder dat zij wist dat het haar laatste zou zijn, vroeg de voorganger haar om een zegen uit te spreken over de gemeente. En dat beeld raakte me zo diep. Het had veel logischer geweest als zij zelf nog om een laatste gebed had gevraagd. Dat had niemand vreemd gevonden, maar dat deed ze niet. Haar houding was geven, niet ontvangen. Je zou kunnen zeggen dat mijn zus tot het laatste moment toe bomen is blijven planten. Haar wereld hier op aarde verging, maar zij bleef zaaien. En daarmee maakte ze een enorme, blijvende impact op haar omgeving. Ze wordt herinnerd als iemand die niet voor zichzelf leefde, iemand van minder ik, en dat is volledig terecht. Bij haar verhaal moest ik ook denken aan een klein en wat vreemd bijbelgedeelte uit Markers 8. Jezus geneest daar een blinde man, maar doet dat niet in één keer. Wanneer hij vraagt wat de man ziet, antwoord hij: ik zie mensen als bomen. Je zou kunnen zeggen dat Jezus hier een zaadje plant door te bidden voor een mens in nood, door aandacht te geven. En het resultaat? Hij ziet bomen. Het is een eerste stap richting herstel. De man krijgt weer perspectief en toekomst en uiteindelijk kan hij weer zien. Precies dat zag ik ook bij mijn zus. Ze is weliswaar niet genezen, maar ze heeft wel aanzienlijk langer met haar ziekte geleefd dan de artsen hadden voorspeld. We hebben zelfs samen nog een podcast opgenomen, iets wat voor de doktoren ondenkbaar was. Ze bleef tot het einde toe zaadjesplanten. En dat bracht niet alleen iets van herstel bij haarzelf teweeg, maar ook bij de mensen om haar heen. Door die podcast kunnen nu zelfs na haar dood nog steeds mensen geïnspireerd en bemoedigd worden. Mensen kunnen weer bomen gaan zien. En dat blijft me verwonderen. Er bestaat een oud-Grieks gezegd dat zegt: een samenleving bloeit wanneer oude mannen, of vrouwen vroeg ik er even aan toe, bomen planten in wierschaduw ze nooit zullen zitten. En misschien is dat waar het uiteindelijk om gaat: leven met het oog op wat groter is dan jezelf. Zaai je zonder dat het jou direct iets oplevert, of pas vrucht draagt wanneer jij er niet meer bent. Luter kan daarover meepraten. Mijn zus kan daarover meepraten. Jezus kan daarover meepraten in de meest perfecte vorm. En ik hoop jij en ik ook. Welke boom plant jij vandaag?