Judith: De quick fix of het diepe werk

Judith neemt je mee naar één kern: niet de quick fix, maar echt herstel met Jezus. Geef Jezus ruimte en stap hoopvol verder. ✨

🌅Ook elke ochtend positief beginnen? Schrijf je hier in.
📱Lees meer over Wake me up
🌟Laat een review achter in jouw podcastapp!
📖Bekijk online de NBV21 Jongerenbijbel
📷Volg je Move en het NBG al op Instagram?
❤️Lees meer over het Bijbelgenootschap 

Transcript

SPEAKER_00 0:03

Goedemorgen. Verstoppertjes spelen vond ik als kind bloed spannend. Vooral als ik de ander moest zoeken, de zenuwen hier vaak door mijn lijf. Helemaal als het vet lang duurde en ik ze maar niet kon vinden. Mijn dochter van 5 heeft daar een hele goede oplossing voor. Zij vertelt altijd precies waar wij ons moeten verstoppen en dan gaat ze pas tellen. En het wonderlijke is dat ze het alsnog een heel leuk spel kan vinden en zelfs spannend. Het doet me denken aan een verhaal in Markers 5, waar we Jezus ontmoeten als de zoeker die niet zomaar opgeeft. Daar staat het verhaal van een vrouw die 12 jaar lang bloedvloeiingen had. Daar moet je het niet aan denken. Deze vrouw had dan ook al haar vermogen uitgegeven aan allerlei dokters om haar beter te maken. Plus, dit betekende ook vruchtbaarheidssissues. Maar alle hulp mocht niet baten. Ze ging er eerder op achteruit staat er zelfs. Het opmerkelijke is dat ze hoort over Jezus en ze zegt bij zichzelf: ik hoef alleen maar zijn kleren aan te raken om genezen te worden. En dat doet ze. Jezus is op weg met een hele menigte mensen naar het dochtertje van Jairis die op sterven ligt. Ze is zo vastberaden. Ze vindt een weg door de menigte, raakt hem aan, en ja wel, ze voelt meteen: Ik ben genezen. Bam! Doel bereikt. Deze genezing is waanzinnig. Dit betekent dat ze de geld niet meer uit hoeft te geven aan artsen. Ze kan weer een toekomst op gaan bouwen. Snel maken dat ze wegkomt nu. Maar Jezus, die denkt er anders over. Hij begint een zoektocht in de menigte: Wie heeft mijn kleren aangeraakt? Zijn leerlingen zeiden tegen hem: U ziet dat de mensen tegen u aandringen en dan vraagt u wie u aangeraakt heeft. Maar Jezus keek rondom te zien wie het was geweest. De vrouw beefde van angst, omdat ze wist wat er met haar was gebeurd. Ze kwam naar voren, liet zich voor Jezus op haar knieën vallen en vertelde hem de hele waarheid. Hij stopt niet met zoeken totdat zij zich laat vinden. Ze barst uit elkaar en vertelde het hele verhaal. Weet je wat hij zegt nadat zij vol angst en beven zich voor hem heeft neergeworpen? Dochter, je gelo heeft je gered. Ga in vrede en wees genezen van je ziekte. Hij zegt dochter, zij wilde ongezien blijven, snel en wonder de quick fix en dat was het. Jezus wilde haar zien en genezen op een nog diepere laag. De plek van haar identiteit. Ze shift van de bloedvloeiende vrouw naar dochter. Haar kwaal mag haar niet meer identificeren van Jezus. Dit verhaal heb ik de afgelopen weken meerdere keren tot tranen toegezen. De najagende liefde van Jezus om haar te vinden in haar plek van schaamte en leed en om daar herstel te brengen, vind ik echt wonderschoon. Maar het is ook een confronterend verhaal. Wil ik Jezus aanraken als quickfix voor één issue? Of durf ik mijzelf te laten vinden door Hem in de lagen eronder? Want dat betekent dat ik mijn hele verhaal onder ogen moet komen om daar gezien te worden door Hem. De diepste plekken van schaamte of pijn oude niet open. En toch voel ik door dit verhaal aan alles, daar wil Jezus mij vinden. Daar doet Hij zijn diepste en mooiste werk. Ik geef Hem toestemming om te doen wat geen andere arts of psycholoog kan doen. Mij definiëren als dochter. Ik ben benieuwd. Wat doe jij? Gij voor de quick fix of ook het diepe werk? Speel je verstoppertje en durf je je te laten vinden? Wat heb je nodig van Jezus om hem die ruimte te geven? Ik wens je een mooie dag,