Bart: Ibrahim uit Syrië

Bart vertelt hoe God elke traan ziet en bewaart, en hoe meeleven echt telt. Luister mee en ontdek hoop in jouw tranen bij God. 🙏

🌅Ook elke ochtend positief beginnen? Schrijf je hier in.
📱Lees meer over Wake me up
🌟Laat een review achter in jouw podcastapp!
📖Bekijk online de NBV21 Jongerenbijbel
📷Volg je Move en het NBG al op Instagram?
❤️Lees meer over het Bijbelgenootschap 

Transcript

SPEAKER_00 0:03

Goedemorgen, mijn naam is Bart en vandaag wil ik het met jullie hebben over wat er in Syrië gebeurt. Vanuit mijn werk bij Open Noors mocht ik laatst op het podium het verhaal van Ibrahim vertalen. En terwijl ik daar in een donkere zaal zijn verhaal aan het vertalen was, raakte het mijzelf. In de korte pauze tijdens het praatje was ik een traan aan het wegpinken door de woorden die ik zelf uitsprak. Zijn verhaal kwam zo binnen, het was een beetje een gek moment, en ik wil jullie deze ochtend meenemen in waar die traan vandaan kwam. Ibrahim is een gevluchte christen uit Syrië die gevangen heeft gezeten om zijn geloof en veel vrienden en familie heeft verloren omdat zij christen waren. Dat is op zichzelf natuurlijk al bizar, maar ik kende Ibrahim en zijn verhaal een beetje en dit wist ik nog. Toen vertelde hij dat ze als christen in Syrië dicht op elkaar wonen. Ze hadden elkaar nodig. Het was een kleine hechte gemeenschap die onbedoeld een soort christelijke wijk stichtte. Na verloop van tijd werd de wijk omsingeld door IS, de Islamitische staat. En ze komen nergens heen. Niemand mocht naar binnen, niemand mocht naar buiten. En wanneer iemand wel de wijk uit wilde, werd hem gevraagd: ben jij christen? Want dan word je nu onthoofd. Afschuwelijk, je kan het je bijna niet voorstellen, toch? En Ibrahim vertelde over hoe verschillende mensen uit zijn kerk op die wijze van het leven zijn beroofd. En hij vertelde over hoe iedere christen in dat gebied dezelfde vraag had: Wat zou ik doen als dat mij gevraagd werd? Want hij vertelde vervolgens een verhaal van iemand uit zijn kerk die deze vraag kreeg. En over dat hij aan zijn dochters moest denken. Hoe zouden zij verder moeten leven? En hij verlogende zijn geloof. En dat maakte dat hij fysiek kon blijven leven. Hij werd niet onthoofd. Maar Ibrahim vertelde dat zijn geest gestorven was. Hij kwam in diepdal terecht. Wat zou ik doen? Wat zou jij zeggen? Die vraag laat ik voor nu even inmidden. Want Ibrahim pakt het door met Psalm 56 vers 9. Mijn omzwervingen hebt u opgetekend. Vang mijn tranen op in uw kruik. Staat het niet alles in uw boek? Omzwervingen betekent zoiets als zwerftochten, dwalingen. Ik kan nog wel eens veel denken of voelen, en wat mij dan helpt is een rondje wandelen. En zo'n rondje wandelen wordt denk ik bedoeld, wanneer je het even niet meer weet. Dan vangt God onze tranen in zijn kruik. En Ibrahim gaf ons de opdracht om onze tranen aan die kruik toe te voegen. Hij vond betekenis in het meehuilen met deze mensen. Tranen worden ook wel een vloeibaar gebed genoemd. En Psalm 56 leert ons dat God onze tranen ziet. Mijn tranen tijdens het vertalen van het verhaal van Ibrahim waren tranen van medeleven, van onbegrip en verdriet. Tegelijkertijd voelde het goed om hierover te kunnen huilen. Het gaf iets van betekenis. Maar naast dat ik mijn tranen wil toevoegen aan de kruik, dat ik daar betekenis in vind en zelfs een soort opdracht. Medeleven met mensen die het zwaar hebben, werd ik toch ook geconfronteerd met de vraag: wat zal ik doen als mij wordt gevraagd je geloof verlogenen of nu onthoofd worden? De heftige, prikkelende, alleseggende vraag. En ik weet het niet. Wat zou jij doen? En terwijl je over die vraag nadenkt, wil ik je in ieder geval aanmoedigen om voor hen te bidden die op dit moment voor die vraag staan. Want vervolging gebeurt ook nu, in Syrië en op een heleboel andere plaatsen. Lid je deze ochtend mee? Fijne dag vandaag.