Robin: Does Your Love Prefer the Other?

In deze aflevering laat Robin zien wat echte liefde is: liefde die de ander kiest en zichtbaar wordt in kleine daden. Luister mee en kies één klein gebaar om iemand te zien en te helpen—er is hoop als we zo liefhebben ❤️

🌅Ook elke ochtend positief beginnen? Schrijf je hier in.
📱Lees meer over Wake me up
🌟Laat een review achter in jouw podcastapp!
📖Bekijk online de NBV21 Jongerenbijbel
📷Volg je Move en het NBG al op Instagram?
❤️Lees meer over het Bijbelgenootschap 

Transcript

Copy

SPEAKER_00 0:05

Goedemorgen, mijn naam is Robin. En in de eerste week van juli had ik een paar dagen vrijgenomen om naar Groningen te reizen. Want man voor de Sans kwamen naar Nederland en daar moest ik bij zijn. Ik ben groot fan van de band en geniet enorm van de muziek die ze de laatste jaren hebben uitgebracht. Dus stonden mijn vrienden en ik met duizenden anderen in het stadspark te luisteren naar deze geweldige band. Ze speelden een nummer dat ik al een tijdje niet meer had gehoord, namelijk het nummer Delta. In dit nummer zitten een paar zinnen die mij niet los laten. Het sluit aan op een gedachte die ik vaak heb als ik nadenk over de kerk en over wat het betekent om een volgeling van Jezus te zijn: namelijk, staan we bekend om onze liefde zoals Jezus ons vaak toe oproept, zoals bijvoorbeeld in Johannes 13. Daar staat lieve vrienden, ik zal nog maar kort bij jullie zijn. Daarna zullen jullie mij zoeken. Maar ik zeg tegen jullie hetzelfde als tegen de Joden: waar ik naartoe ga, daar kunnen jullie niet komen. Ik geef jullie een nieuwe regel. Houd van elkaar. Jullie moeten net zo van elkaar houden als ik van jullie gehouden heb. Dan zou iedereen kunnen zien dat jullie mijn leerlingen zijn. Ik denk dan vaak: volgens mij hebben we hier aardig wat steken laten vallen. En dat is dan licht uitgedrukt. Als ik nu iemand op straat aanspreek en vraag: wat is het eerste waar je aan denkt als ik zeg een volgeling van Jezus of een christen. Dan zeggen ze waarschijnlijk niet hun liefde en hoe ze van mensen houden. En daar baal ik van. Deze zomer was ik een week in Frankrijk, in Brittanje. In het stadje Jocelyn bezochten we een mooie katholieke kerk. En terwijl we daar rondtippen, zag ik een grote foto van een jonge gozer die in 2006 overleden is, met dabij het woord staint. Dat betekent dat hij heilig is verklaard. En thuis zocht ik meer op over deze Carlos acutis. Misschien heb je al vaker van hem gehoord, bijvoorbeeld door deze quote: Iedereen wordt als uniek persoon geboren, maar vele sterven als fotocopie. En terwijl ik voor artikelen over hem las en een paar documentair keek, merkte ik dat hij niet alleen bekend stond om zijn liefde voor de Eucharistie, voor de niet-katholieke zoals ik onder ons, de viering van het avondmaal, maar juist ook als iemand die mensen zag. Of kwam voor kinderen die gepest werden en zelfs in een storm thuis kwam, zonder schoenen, omdat hij die aan een daklozer had gegeven. Dat zij wat mij betreft echt de daden van naaste liefde. Dat is spannend om te doen en het kost je soms ook iets. En hoe tof is dat dat hij zo bekend stond? Ik word daar echt enthousiast van. Dat is toch wat je wil horen als iemand het heeft over een volgeling van Jezus. De vraag die je misschien hebt is: hoe kan het dan dat wij als volgelingen van Jezus vaak niet bekend staan om onze liefde? Ik vind het moeilijk om daar een antwoord op te geven, omdat ik denk dat we op vele manieren niet liefdevol zijn en zijn geweest als volgelingen van Jezus door de jaren heen en nu. Tegelijkertijd zie en hoor ik ook vele mooie verhalen van christenen die anderen liefhebben. Jurjen Den Brinken zei laatst in de podcast het Robbie van Veen van Tricht dat hij merkt dat zodra we de focus leggen op een missie buiten onszelf, zoals het liefhebben van de ander, dat we dan ook kunnen verbinden met elkaar als christenen uit allemaal verschillende stromingen. Terwijl als we focussen op onszelf en hoe geloven in detail eruit moet zien, dan lopen we vaak onderling vast. Nog even terug naar het nummer van Manfred en Suns, Delta. Daarin staan de volgende zinnen. Does my love prefer the other? Or does my love just make me feel good? When it feels like nothing else matters, will you put your arms around me? Volgens mij zijn dat de vragen die we continu aan onszelf en aan elkaar kunnen stellen om te kijken of we nog van mensen aan het houden zijn. Verkiest mijn liefde de ander of zorg het alleen dat ik me beter voel over mezelf. Als iemand voelt alsof niets meer uitmaakt in het leven, ben ik er dan voor diegene. Ik wens je een mooie dag toe. En kijk eens hoe je vandaag er voor iemand kan zijn.