Αρχαίο Ελληνικό Δράμα με την Αγγελική Πετροπετσιώτη

Στο νέο επεισόδιο του Hellenic Voice, η Βασούλα Χριστοδούλου συνομιλεί με την ηθοποιό και σκηνοθέτη θεάτρου Αγγελική Πετροπετσιώτη, σε μια συζήτηση που ταξιδεύει τον ακροατή στον συναρπαστικό κόσμο του αρχαίου ελληνικού δράματος.

Η συζήτηση επικεντρώνεται στην εμφάνιση και εξέλιξη του δράματος στην αρχαία κοινωνία, καθώς και στις βασικές διαφορές ανάμεσα στην τραγωδία, την κωμωδία και το σατυρικό δράμα. Παράλληλα, γίνεται αναφορά στους σπουδαίους ποιητές που διαμόρφωσαν αυτή τη μοναδική τέχνη. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον ρόλο των θεατρικών παραστάσεων στην εκπαίδευση, την ηθική και την πολιτική ζωή των πολιτών, καθώς και στη θρησκευτική τους διάσταση μέσα από τις τελετές προς τιμή του Διονύσου.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η Αγγελική Πετροπετσιώτη παρουσιάζει επίσης τα αρχιτεκτονικά και ακουστικά χαρακτηριστικά των αρχαίων θεάτρων, εξηγώντας τη λειτουργία της ορχήστρας, της σκηνής και του χορού, και αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα στοιχεία συνέβαλαν στη δημιουργία μιας μοναδικής θεατρικής εμπειρίας.

Η συζήτηση ολοκληρώνεται με αναφορές στην επιρροή του αρχαίου ελληνικού θεάτρου στη Ρώμη, στο σύγχρονο ευρωπαϊκό θέατρο, καθώς και στις παραστάσεις που συνεχίζουν να ανεβαίνουν μέχρι σήμερα, αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητα και τη διαρκή του επίδραση.

Music by Evanthia Reboutsika. Used with permission. Thank you for letting us feature your music!

Transcript

SPEAKER_01 0:16

Kälas to Helena Boss: The podcast while we knew that. Tässä από κάθε Pista Village Tesi, the peat, enlimmecke, et sin testimony μελεσmuse. Αλλά και με του ⁇ πυλετε ⁇ σε όλο τον κόσμο. Και καλώ ⁇ ήρθατε σε ένα νέο επεισόδιο του Hellenic Voice. Είμαι η Βασούλα Χριστοδούλου και σήμερα έχουμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με την καλλιτεχνική διευθύντρια Αγγελική Περοπετιότη, η οποία θα μα ταξιδέψει στον συναρπαστικό κόσμο του Αρχαίου Ελληνικού Δράμματο και θα μα δείξει γιατί αυτά τα έργα συνεχίζουν να μα εμπνέουν ακόμα και σήμερα. Αγγελική εχαιρετό, ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ για το χρόνο σου, γιατί είμαι σίγουροι θα μα διαφορίσει. Και αρχικά θα ήθελα να μα δώσει μια σύντομη εισαγωγή για το τι ήταν το αρχαίο ελληνικό δράμα.

SPEAKER_00 1:38

Σου λαμπού, θέλω να σα ευχαριστήσω πολύ για την πρόσκληση για να μιλήσουμε για αυτό το πολύ ενδιαφέρον θέμα του αρχαίο ελληνικό δράμα. Αν και υπάρχουν πιο ειδικοί από μένα που έχουν κάνει πολλέ μελέτε πάνω σε αυτό. Εγώ απόψε θα προσπαθήσω να είμαι όσο μπορώ πιο κατανοητή και όσο μου επιτρέπουν οι γνώσει και η εκπαίδευση μου και η εμπειρία μου, συμμετέχοντα για χρόνια σε εργαρχών Ελλήνων πίτρων, να δώσω λίγο τα φότα μου και να απαντήσω στα ερωτήματά σου αν και το θέμα του αρχεολογικού δράματο είναι ανεξάντητο. Θα απαντήσω στην ερώτησή σου για τη σύντομη εισαγωγή για αυτό το αρχεόλληνικό δράμα. Για το τι ήταν το δράμα είναι μια σύνθετη θεατρική ποιτική δημιουργία. Σε αυτό το ποιτικό είδο χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία από το έπο και τη λυρική πίση και κατά την παρουσίαση μπροστά στο κοινό, τον ποιτικό λόγο, των συνόδεμων με μουσική και προορίζονταν για παράσταση ενό συγκλονιστικού γεγονό που εξελισθώταν σαν ζωντανή πραγματικότητα μπροστά στου θεατέ. Άρα, το δράμα δεν είναι μια απλή ανάγνωση η επαγγελία. Αυτό.

SPEAKER_01 3:01

Ναι. Για να τοποθετήσουμε όμω το πλαίσιο ιστορικά. Πότε και πού εμφανίστηκε για πρώτη φορά και ποιο ήταν ο βασικό του ρόλο στην αρχαία κοινωνία και ελληνική.

SPEAKER_00 3:13

Το αρχαίο ελληνικό θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα, μεταξύ έκτου και 4ου αιώνα π.Χ. Ξεκίνησε από τον τυθήραμβό, ο οποίο είναι ένα χωρευτικό τραγούδι, ένα ύμνο προ τον διώνησο και αναπτύχθηκε στα μεγάλα διονίσα. Ο Θέσπι θεωρείται ο πρώτο υθοπικό, ο οποίο διαχώρησε τη θέση των χωρώ για να κάνει τον διάλογο που λέμε, τον διάλογο, δηλαδή βεβαίω συνδυάζοντα πίσει μουσική, χωρό και υποκριτική, αλλά φεύγοντα μέσα από το χωρό, πήρε τη θέση απέναντί του και ξεκίνησε ο διάλογο. Και έτσι έχουμε την τελική μορφή, ξεκινάει η μορφή μάλλον του αρχαίου ελληνικού έργου. Και έχω να πω ότι στην τελική του μετάμορφή του αρχίου ελληνικού έργου, συμπεριλαμβάνει τα εξή. Είναι οι πάροδοι, που είναι το πρώτο άσμα του χορού, είναι τα επεισόδια, που είναι από τρία μέχρι έξώδια το καθέργου. Είναι το στάσιμο, είναι το άσμα του χωρούπου που λέει ανάμεσα στα επεισόδια. Είναι οι στροφέ, που είναι το ένα ημχώριο του χωρούν. Και οι αντιστροφέ, που είναι το άλλο ημιχώριο όταν ο χωρό συνεχισμένο. Απαντάνε. Υπάρχει η έξοδο, που είναι το τελευταίο μέρο τη τραγωδία μετά το τελευταίο στάση, είναι ο αγώνα λόγο, που ο κάθε ένα αγωνίζεται για την υπεράσκηση του. Στην κομμοδία βεβαίω είναι η σύγκρουση του αντιπάλου. Αυτό είναι η διαφορά. Δηλαδή το ένα είναι στην τραγωδία αγωνίζεται ο ήρω για την υπεράσκη του και στην κομμαδία είναι η σύγκρουση του αντιπάλου. Είναι η στο κομμηθία, όπω ξέρουμε πολύ καλά είναι η απάντηση στην ερώτηση με μία μόνο πρόταση. Είναι ομονόλογο, που είναι ο λόγο με διάρκεια, και είναι οι λαβέ που όταν αρχίζει ο ένα, α πούμε, διάλογο με 23 λέξει, συνεχίζει ο άλλο με τρει ή τέσσερι λέξει. Υπάρχουν οι αντιλαβέ, που είναι στη χομιθία μεταξύ του, δηλαδή. Ο κομμό είναι πολύ σημαντικό στο αρχαιγικό δράμα, που είναι ο θρήνο. Ο θρήνο είναι σε άσμα που χρησιμοποιείται μέτρο αντίθετο από το χορό. Και θα πω το τελευταίο που είναι η παράβαση, και είναι μόνο στην κομδεία αυτό. Η παράβαση είναι πάρα πολύ σημαντική στι αρχέ κομδίε, γιατί είναι το κεντρικό δομικό στοιχείο τη αρχαία Ατική Κομονδία. Δηλαδή, ο προχωρό εκαταλεί τον ρόλο του, βγάζει δηλαδή τη μάσκα του προσωπεί, και απευθύνεται στο κοινό και μιλάει απευθεία εξ ονόματο του ποιητή. Δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση του αριστε. Συμβαίνει, συνήθω είναι στη μέση του έργου, και σύνολω μιλάει για πολιτικά θέματα, για κοινωνικά, προσωπικά. Και έχει μια πλοκή η οποία είναι πάντα επίκαιρη. Αυτό.

SPEAKER_01 6:33

Έχει αναφέρει την τραγωδία, κομμαδία, που πολύ σωστά μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Σε αυτά τα διάφορα ήδη. Θα ήθελα να μα πει λίγο περισσότερα, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην τραγωδία, την κομμοδία και το σατηρικό δράμα.

SPEAKER_00 6:50

Νομίζω δεν απάντησα στην ερώτηση, πριν νομίζω ότι μου είπασε ότι η βασική ρόλη στην αρχα κοινωνία. Ναι, ναι, να μα πει. Γιατί η βασική ρόλη στην αρχαία κοινωνία ήταν θρησκευτικό, λατρευτικό. Ηταν δηλαδή το θέατρο ήταν αναπόσπαστο κομμάτι τη θρησκία, τιμώντα το βεβαίω γνώμη στο. Κοινωνικό, βέβαια και εκπαιδευτικό, γιατί ήταν ο καθρέφτη τη κοινωνία διδάσκοντα ειδικέ αξίε, προωθώντα τον προβληματισμό τα ανθρώπινα πάθη, τη δικαιοσύνη και πολύ τι μοίρα. Προσφέροντα παράλληλα στο τέλο την κατάθαση μέσω τη τραγουδία. Επίση, ένα άλλο ρόλο ήταν ο πολιτικό, γιατί στην Αθήνα το θέατρο, ήταν ένα δημόσιο δημοκρατικό γεγονό, το οποίο οι παραστάσει χρηματοδοτούνταν από την πόλη, δηλαδή υπήρχε χορηγία και η συμμετοχή σε αυτέ ήταν μια μορφή πολιτική αγωγή, ενισχύοντα την ταυτότητα των πολιτών. Εννοείται. Σε αυτό το σημείο θα αναφέρω τα είδη, θα αναφερθώ τα είδη του αρχεόλληνικού δράματο, το οποίο είναι τρία, και θα προχωρήσουμε στην επόμενη σου ερώτηση: Είναι η οικομονδία, η τραγουδία και το σατηρικό δράμα.

SPEAKER_01 8:14

Μάλιστα. Θα ήθελε να μα πει λίγα για τον καθένα.

SPEAKER_00 8:22

Ναι, θα πω και για τον καθένα. Θα μιλήσω, λοιπόν, ξεχωριστά για το κάθε είδο, γιατί είναι πολύ ενδιαφέρον και θα είναι λίγο πιο εύκολο. Η τραγουδία εστίζεται πάντα σε σοβαρού μύθου. Θυβαϊκό, μην κοινογικό κύκλο. Το θέμα του αντιλεί από το περιεχόμενό τη από το παρελθόν του μύθου, την ηρωική παράδοση και τη σχέση των ανθρώπων με του θεού. Ο τόνο για ένα υψηλό συγκινησιακό τόνο. Ο σκοπό του ήταν φυσικά η κάθαση μέσω του φόβου και του Ελέου. Οι ήρωε ήταν συνήθω υψηλού κύρου Βασίλισ, θεωρεί, οιρωε που έρχονται σε σύγκρουση με τη μοίρα και του θεού. Και το τέλο τη αρχαία ελληνική τραγουδία συνήθω ήταν δυστυχισμένο με το θάνατο ή με την καταστροφή του πρωταγονιστή, εδώ βλέμε ίδρυση αίσει. Η τραγωδία έχει μια λίγο αβέβαιη προέλευση των ονομά τη, γιατί υπάρχουν δύο απόψει γνωστέ. Λένε ότι ονομάστηκε τραγουδία λόγω τη οδύση των τράγων, που είναι χωρικό άσμα των ελαφρών του διονίσου. Που φορούσαν δέρματα τράγων. Και η δεύτερη βέβαια η προέλευση είναι ότι το βραβεό του νικητή στου διαγωνισμού των θεατρικών έργων στα μεγάλα διονίσια, ήταν ένα τράβο. Το οποίο βέβαια κανένα από τα δύο δεν είναι συμβάντα.

SPEAKER_01 10:08

Είμαστε σίγουρα.

SPEAKER_00 10:11

Μετά θα μιλήσω μπορούμε να μιλήσουμε μαφέρατε για την τραγικότητα των χαρακτήρων που συγκρούνται με τη μοίρα και τη θεία δίκη. και με την κατάσταση που υποδηλώνει την σύγκρουση με τι ανώτερε δυνάμει. Μέσα από την εμπλοκή ο ήρωα. Πέφτει αντιφοτικέ καταστάσει. Τρομερά διλήματα, διέξοδου. Έχει η συνέπεια αυτών των καταστάσεων. Έχει μια ενοχή, μια ψυχική κοινοδί, μια μοναξιά, μια συντριβή και μια λήτρωση φυσικά στο τέλο. Το αποτέλεσμα πάντο τη στραγική σύγκρουση είναι η ειδική ελευθερία. Η ειδική ελευθερία του τραγικού ανθρώπου. Αυτό είναι η τραγουδία. Τώρα θα πάμε στην κομμοδία, η οποία έχει μια πιο ανάλαφρη παρουσία. Γιατί σατηρίζει την πολιτική και την κοινωνική ζώη με κύριο εκπρόσωπο, φυσικά το ανάριστοφάνει. Τώρα το θέμα εστιάζει στην καθημερινή ζωή τη Αθήνα, την πολιτική επικαιρότητα, τι κοινωνικέ συνθήκε που επικρατούν και τα πάθη των ανθρώπων. Όπω και στην τραγωγή αυτό. Εδώ έχουμε έναν τόνο πιο χουμωριστικό, σατερικό, φεδρό και θα έλεγα συχνά αφιρόστομο. Γιατί οι ήρωε είναι κοινοί άνθρωποι, συνηθισμένοι πολίτε, αλλά και καρικατούρε που λέμε, πολιτικών.

SPEAKER_01 12:03

Βασικά μπορεί να είναι και πάλι ένα είδο δράματο, όμω γίνεται στη κομμοδία, όπω το κάνουμε και σήμερα πολλέ φορέ.

SPEAKER_00 12:15

Ναι, ναι. Το κομμωτραγικό. Γι' αυτό είναι και το σατηρικό δράμα κυρίω, αλλά εδώ στην κομμοδία ναι, θα μπορούμε σε κάποιε αρχέ ελληνικέ κομμοδία να το πούμε και αυτό. Πάντοσ το τέλο του είναι αίσιο εδώ. Πάντα έχει ένα αίσιο τέλο και έχει πάντα μια γιορτή, ένα γάμο ή ένα συμβιβασμό, θα έλεγα. Και περνάμε στο τελευταίο από το σατιρικό δράμα, που είναι η παροδία του διονίσου για μένα. Το σατηρικό δράμα έχει κωμικό περιεχόμενο, με πταγωνιστέ ατύρου. Όμω ευνά την τραγουδία εδώ. Είναι μάλιστα μυθολογικό θα μπορούσαμε να πούμε, αλλά παρουσιάζεται με κωμικό και ανατρεπτικό τρόπο. Είναι λίγο πιο ελαφρύ, δεν είναι τόσο δραματικό, ούτε και ακραία κωμικό, είναι λίγο πιο ελαφρύ από το δράμα. Και μπορώ να πω ότι έχει ο χορό σε αποτελείται από σατήρου, που είναι η ακόλουφοι του Διονίσου, που είναι μισή άνθρωποι και μισή ζώα, εξού και το όνομα σατηρικό δράμα. και εισβάλλουν του σοβαρού μύθου, να το πω έτσι. Φέρνοντα άτακτη, άτακτη γίνηση συμπεριφορά. Έτσι λίγο με κιούμορ, σερκασμό, και ο σκοπό είναι μετά το συναισθηματικό φόρτο τη τραγωγία η επαναφορά του κοινού στην πραγματικότητα, κάπω λίγο πιο διασκεδαστική, α το πούμε, η πραγματικότητα. Αυτό.

SPEAKER_01 14:01

Είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα, όλα αυτά. Μ' αρέσει να τα ακούω, να τα θυμάμαι να μαθαίνω. Λοιπόν, και φυσικά πίσω από αυτά τα ήδη βρίσκονται σπουδέ προσωπικότητα.

SPEAKER_00 14:15

Ξέρω ότι το να πάω πολύ το θέατρο. Παραγία πολύ.

SPEAKER_01 14:20

Τώρα είναι μου φαίνεται πίσω αναμίσει ότι είναι σαν να βρίσκουμε στο Τρανίο πέσω μαθήτρια. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτή την εμπνευστική συζήτηση.

SPEAKER_00 14:35

Μου ευχαριστώ αυτό που ξαναθυμήθηκα και έχουμε πάρα πολύ κοντά ξανά μετά από πολύ καιρό, γιατί με κάποια χρόνια εδώ είστε στο Λονδίνο, κοντά σε αυτού του τόσε σημαντικού ποιητέ, αρχέ ποιτε.

SPEAKER_01 14:52

Λοιπόν, και πίσω φυσικά πίσω από αυτά τα ήδη βρίσκονται, όπω είπαστου προσωπικότητε. Ποιοι ήταν οι πιο σημαντικοί τραγικοί και κομικοί ποιητέ, γιατί θεωρούνται τόσο σημαντικοί, θεωρούνται τόσο σημαντικοί, γιατί είναι επίκαιροι.

SPEAKER_00 15:11

Είναι πάντα επίκαιρο. Επίκερι. Ένα θέμα μια τραγωδία, θα το δει και στη σημερινή εποχή. Α ξεκινήσω με τον ασχολογ, που ήταν ο πατέρα τη τραγωγία. Λοιπόν, ο εσύλο ισύγα για το δεύτερο υποκριτή. Ηθοποιό, δηλαδή. Θυμάστε πριν είπα στην αρχή ότι ο θέσει ξεχώρισε από το χώρο και ξεκίνησε να έχει ένα διάλογο μαζί του με το χορό. Εδώ τώρα ο ισχύλο ισύγα για το δεύτερο υποκριτή, αλλά μείωσε το χορό. Μίωωσε τον ρόλο του χορού, μάλλον, για να τοποθετηθούν σωστά. Και επέτρεψε στην ανάπτυξη του διαλόγου. Έτσι, τα έργα του χαρακτηρίζονται από μεγαλώδι ύφω και εξερευνούν θεωλογικά ζητήματα, τη θεϊκή δικαιοσύνη και την τύχη. Ο ισχύλο έγραψε περίπου 70 με 90 έργα, τα οποία δυστυχώ. Από τα οποία δυστικό διαφώθηκαν ακαρέμει 7 τραγουδία. Μόνο 7 τραγουδία. Θα ήθελα να ονομάσω τα γρήγορα αυτέ τι τραγωγίε αν δεν έχει αντίθεση.

SPEAKER_01 16:31

Βεβαίω.

SPEAKER_00 16:32

Είναι οι πέρσε, ο προμηθεσμό τη, 7 επιθύβουσα, η Κέτιδε, ωραίστη, αγαμμένο, χορηφόρε και Εθμείδε. Μπορώ να πω ότι στην ωρέστια η ορέστη είναι τριλογία και συμπεριλαμβάνει τον αγαμμένο, τον αγαμένε, το χορηφόρων και εφερύδε είναι τριλογία τη ορέστη. Μισό λεπτό. Μετά είναι θα πάμε στο σοφολί. Το οποίο θεωρείται ο κλασικό. Ήσυγα για τον τρίτο υποκριτή. Έβαλε ακόμα ένα. Και αύξησε τα μέλη του χορού. Πολύ ενδιαφέρον αυτό γιατί έδωσε έμφαση στην ψυχογραφία των χαρακτήρων. Α πούμε, όπω βλέπουμε στην ατηγώνη, επικεντρώνεται στην σύγκρουση μεταξύ του ατόμου, τη μοίρα και των εθνικών νόμων. Και παραμένοντα πάντα, όπω σου είπαμε και πριν, διαχρονικά όλα αυτά και στι μέρε μα. Οσοφλεί σύμφωνα με αρχέ μαρτυρίε. Φαίνεται ότι η συνέγραψε περίπου 120 έργα, από τα οποία παραδείγονται ολοκληρωτικέ μόνο επάγωγίε. Θα τι ονομάσω και αυτέ. Είναι η αντιγώνη, η ηλεκτρα, ταχύνια, ηδηπου στήρανο, ο αρέα, ο φιλοκτήτη και ειδήπω συμκολων. Μετά πάμε στον ευρυπίδι, ο οποίο είναι ο τραγικότα, αλλά εγώ αγαπάω πάρα πολύ τον ευρυπίδη. Τον αγαπάω πάρα πολύ τον ευρύ. Γιατί εδώ θα δούμε ένα άλλο γεγονό ω πιο ρεαλιστή, κάνει το εξή. Φέρει του ανθρώπου, μάλλον του σύρωε πιο κοντά στην ανθρώπινη διάσταση. Δηλαδή με πάθη και αν φυβολίε. Κανονικά, όπω έδωσε έμφαση στην ψυχολογία των γυναικείων χαρακτήρων, στι γυναίκε, τον έρωτα, την εκδίκηση και έπρεπε συχνά του παραδοσιακού μύθου. Έγραψε 92 δράματα, εκ των οποίων τα 8 ήταν σατιρικά. Όμω είναι γνωστοί 81 τίτλη έργων, εκ των οποίων έχουν διασωθεί πλήρηση πλήρη πλήρη 19. Τον οποίο το ένα είναι σαται. Θα το ονομάζω και αυτά είναι η άλκη τη, Αντωνίκη, η κάβη, η λέκρα, η Ελένη, η ρακλίδε, ρακλιζόμενο, είναι η κέτρηδε, η πόλητο. Η φυγένεια ένα βρίδικη, η φυγένεια εντάυξη, τα είων, ταινίδια, ωραίε τη, ρύσω, τροάδε, φίνισε, δάκε, πάμε από πολύ βάκια. Και κύκλο. Το μοναδικό οσομενο σατερικό δράμα. Είναι το μοναδικό σατιρικό δραμα που έχουμε. Και θα περάσουμε στο σημαντικότερο κωμικό ποιτή, που είναι ο αριστεάνι. Με τα χαρακτηριστικά του έργου του, που είναι η καυστική σάτιρα, η πολιτική σάτιρα. Τα φανταστικά στοιχεία που έχει, ο κοινωνικό σχολιασμό, έχει αρτικό ύφο, είναι πλούσια η γλώσσα. Έχει λογοπτέχεια, βομολογίε και φάσει. Και τα έργα του συνδυάζουν λίγο πιο χοντροκομένο αστείο. Είναι πιο τολμηρά, έχει μια τολμηρή κριτική. Είναι καυστική ισάτηρα γιατί στοχοποιεί πολύ του πολιτικού και του ποιτέ, όπω ο Ευρωπαίδη, του φιλοσώφου, όπω ο Σοκράτη. Και σχεδόν όλα τα έργα, γράφτηκαν κατά τη διάρκεια του υλοποντια πολέμου και άσκησε διε κριτική στου πολιτικού και στου φιλοσώφου. Χρησιμοποίησε τη φαντασία για να δείξει σύγχρονα προβλήματα, όπω στη λυστράτη. Όπω ξέρουμε, ότι οι γυναίκε κάνουν ερωτική απεργία για την Ειρηνούν. Πολύ σημαντικό στοιχείο. Και η φαντασία φυσικά, που είναι η χρήση του χορού πάρα πολύ. Του κάνει πουλιά, του κάνει βατράκου, του κάνει πουρνάρια και παράλλον σενάριο. Ο Αριστοφάνη έχει γράψει περίπου 40, άλλη λένε 65 κομμοδίε. Άλλη λένε ότι είναι και περισσότερε. Εμεί πάντω μπορούμε να διαβάσουμε 11 κομμοδίε. Διαζόλονται 11 κομμοδίε στο αριστοφάνεια κέρε, που είναι οι αχαρνεί, οι πείσει, οι θέλε, τι φύκε, οι ειρήνη, οι όρθιε, οι θεσμοριζούσε, οι λυσιστάτι, βάτραχοι, εκρισιάζουν, αψηλόδικοι και ο

SPEAKER_01 22:03

Όλοι γνωρίζουμε το πλούδο. Μα έδωσε μια πολύ ωραία εξήγηση για το πώ αυτά αντατοπρίσουν τι κοινωνικέ πολιτικέ και θρησκευτικέ πεθήσει τη εποχή, που όπω είπε, είναι και επίκαιρα. Έτσι Γι' αυτό το αγαπάμε και πάρα πολύ μέχρι σήμερα. Τώρα, α περάσουμε τώρα και στον ίδιο το χώρο όπου ζωντανεύουν όλα αυτά. Τι κάνει τα αρχαία ελληνικά θέατρα τόσο ιδιαίτερα ω αρχιτεκτονικά έργα.

SPEAKER_00 22:43

Λοιπόν, τα αρχαία ελληνικά θέατρα, εκτό ότι είναι μοναδικά αποτελώντα μέχ σήμερα πρώτη αρχιτεκτονική και πολιτισμού έτσι. Μερικοί βασικοί λόγοι που τα αρχαλλη θέατρα θεωρούνται ιδιαίτερα ω αρχιτεκτονικά έργα είναι γιατί η εκμετάλλευση πρώτα απ' όλα του φυσικού τοπίου. Έτσι, τα περισσότερα θέατρα κατασκευάζονταν σε πλαγέ λόφων. Δηλαδή, έτσι χρησιμοποιούσαν με τον τρόπο αυτό το έδαφο, τη φυσική κλίση δηλαδή του εδάφου, για τι θέσει των θεατρών, το κύλλου. Το κύλλο, το κύνα. Και βελτιώνοντα έτσι την ορατότητα. Γιατί είναι αυτό που λέμε το ανφυατρικό στοιχείο του ανθυτρικό που το κείλλον είναι έτσι, ώστε να μπορεί ο θεατή να δει από όλε τι πλευρέ την ορχήστρα και την εξέλιξη του έργου. Έχει μια αρμονία, μια συμμετρία η αρχιτεκτονική του. Πιστεύω ότι βασίζονται σε μαθηματική ακρίβεια. Οι χώροι είναι όπω η ορχήστρα, η σκηνή και το κείλλον. Ήταν οργανωμένοι με τρόπο που δημιουργούσε ισορροπία και αισθητική αρμονία. Τώρα ήταν μεγάλα σε χωριτικότητα από τα αρχαία ελληνικά θέατρα. Φιλοξενούν χιλιάδε θεατέ. Κάτι που δείχνει την πρόοδο των αρχαίων Ελλήνων στην οργάνωση δημοσίων χώρων. Το θεωρώ πολύ ενδιαφέρον, δηλαδή στην πόλεοδομία να το πω έτσι. Εξερετικό. Υπάρχει βέβαια η καταπληκτική ακουστική, εξαιρετική ακουστική του. Τα θέατρα γιατί σχεδιάζονταν ώστε η φωνή των υσυπών ακούγεται καθαρά σε όλου του θεατρτέ, ακόμα και στι πιο ψηλέ θέσει. Όπω θα δούμε, για παράδειγμα, στο αρχαία θέατρο τη Επιδάλ. Έτσι, ένα ακόμα σίθυρο. Θα ακουστεί μέχρι το τέλο. Αυτό με την κατασκευή. Είναι πολύ. Τώρα είχαμε έναν ειδικό γι' αυτό τομέα. Δηλαδή, ένα εθνογράφο που ξέρει.

SPEAKER_01 25:09

Είναι όντω η ακουστική των αρχαίων ελληνικών θεάτρων. Είναι φυμισμένη η αλήθεια. Τώρα, πώ οι αρχέ οι Έλληνε το επιτύναν χωρί στη σύγχρονη τεχνολογία είναι πραγματικά ένα μυστήριο. Δεν ξέρω αν έχει κάτι για να μα πει.

SPEAKER_00 25:31

Κυπίζω. Θα το λύσουμε και αυτό. Λοιπόν, εδώ να σα πω, Βασούλα. Οι αρχή οι Έλληνε. Ωραία, πέτυχαν εξαιρετικά την ακουστική χάρη στο προσεκτικό σχεδιασμό, τη χρήση του φυσικού τοπίο, όπω είπαμε, και τα κατάλληλικά, χωρί να χρειάζονται τη σύγχρονη τεχνολογία. Τώρα θα πω εδώ για τη σύγχρονη τεχνολογία, ότι για τι κατασκευέ τι πλαγέ των λόφων, το σχήμα και την διάταξη των καθισμάτων, τι υλικέ κατασκευέ. Και φυσικά θα πω ότι οι ορχήστρα βρισκόταν στο κέντρο και οι οποίοι μιλούσαν προ το κοινό. Έτσι διάταξή αυτή επέτρεπε στη φωνή να ταξιδεύε εύκολα όλο το θέατρο. Να το πούμε έτσι. Και μια και μιλάμε για το πώ οι αρχαίε Έλληνε το επιτύναν χωρί τη σύγχρονη τεχνολογία. Θα ήθελα να αναφερθώ στα βασικότερα τεχνικά μηχανικά του αρχαίου θεάτρου. Όπω ήταν υπερίακτη. Υπερκοι ήταν δύο καξίνα πλησματική στήλη, δύο πισματική στήλη με πίνακε, οι οποίε ήταν ανάλογα με το θέμα του έργου. Έτσι. Ήταν από ένα μέχρι τρει. Δηλαδή υπήρχαν τρει πίνακε πάνω στου περιέκτεου. Οπότε ήταν δύο ξύλιναπματα. Λοιπόν, εκείνα του πίνακε πάνω και γύριζαν τον άξονα και άλλαζαν τα σκηνικά. Ήταν εξαιρετικό αυτό. Επίση να πω για το εκκύκλημα. Οπότε ένα φορεί που τοποθετούσαν τα ομιώματα των εκρών. Όπω γνωρίζουν, σπάνια βλέπουμε το θεατή να βλέπει ένα φόνο ή μια αυτοκονία. Άρα του φαίναν νερού και χρησιμοποιούσαν το εκκλημα. Επίση υπήρχε το θεωλογίο, που ήταν ένα είδο εξώστη στη στέγη τη κοινή, όπου μιλούσαν οι θεοί και οι μύθε. Τώρα θα πω για μια μηχανή, η μηχανή ή ειόρημα, το λέγαν αυτό, που ήταν ένα είδο ξύλινου χερανού, με ένα καλάθι που κρεμόταν ένα σκοινί και το χρησιμοποιούσαν για να παρουσιάσουν του θεού ή του ήμθε. Από εκεί υπάρχει και η φράση που λέμε από μηχανή θεω. Όχι με αυτό το ξύλινο κατασέβασμα, που ήταν μια μηχανή ειώρημα το λένε. Ήταν πολύ βασικό. Υπήρχε οι χαρόνι κλίμακε ή αλλιώ οι σκάλε του χάρον, που ήταν ένα είδο καταπακτή που επέτρεπε την άνοιση στη σκηνή από τον εκρόν, όταν το πετούσε το σενάριο, βέβαια, ανεβαίναν από το ναύτη απάνω αυτό. Χρησιμοποιούσαν γι' αυτό τι χαρόνιε κλίμακε. Ήρχε το βροντίδιο και το κεραυνοσκοπείο. Ήταν δύο μηχανήματα που λειτουργούσαν μαζί. Το βροντίο ήταν σιδερένιο βοχή απλό που πετούσαν μέσα πέτρε και όπω το γύριζαν έκαναν αυτό τον ήχο τη βροντίζ, μια μείξη του ήχου τη βροντί. Και παράλληλα, γύρίζαν ένα άλλο. Γυρίζαν ένα άλλο περιακτο, που είχαν πάνω ζωογραφή του κεραφνού σε διάφορε στάσει. Έτσι όταν ερχόταν γύρω, φαινόταν σαν να έπεφταν οι καιρανοί και συγχρονίζουν με το βροντίδιο και από βροντέ και αστραπέ, έβλεπε.

SPEAKER_01 29:28

Δεν έχουμε τι ευκολίε που έχουν σήμερα, δηλαδή. Ήταν ένα κουμπάκι και να παίζει ο ήχο του καιραφού.

SPEAKER_00 29:36

Ακριβώ, ακριβώ, αλλά εγώ θα πω ότι για μένα είναι πολύ σημαντικό, όχι η εξέλιξη του θεάτρου στο σήμερα, είναι φοβερό. Δηλαδή, οι φωτισμοί για μένα είναι το 50% μια παράσταση. Τώρα εδώ θα μιλήσω για το φωτισμό που ήταν φυσικό. Δεν υπήρχε. Ήταν φυσικό. Γιατί τα θέατρα, τα αρχαία θέατρα ήταν ανοιχτά και επέζονταν οι παραστάσει την ημέρα, όχι το βράδυ. Και το φω προερχόταν αποκλειστικά από τον ήλιο. Άρα, οι αρχέ τραγουδία στην Αθήνα παρουσιάζουν κατά τη διάρκεια τη ημέρα σπάντα, κυρίω τι πρωινέ και μεσημερινέ ώρε, και ξεκινούσαν με την έλευση του κοινούριων των θεατρών, δηλαδή, που ερχόταν νωρί το πρωί. Και υπάρχει χρόνο να αναφερθώ λίγο το τι φορά. Έχει χρόνο λίγο στη χρήση τη μάχα, που είναι σημαντικό. Εδώ, γιατί, όπω ξέρουμε, δεν υπήρχε ένα μικρόφωνα. Έτσι, γι' αυτό θα πω ότι η μάσκα βοηθούσε πάρα πολύ στην εκφορά του λόγου και του πώ ήθελε να παίξει ένα παίξιο υτοίω έναν ήρα. Πώ έπρεπε να τον παίξει. Βοηθούσε αρκετά. Μάλλον πριν ξεκινήσω από τα βασικά για τη μάσκα, α ξεκινήσω από κάτω προ τα πάνω, α πάω από τι φορούσαν ω παπούτσια. Στην τραγωρία εθοποίηση φορούσαν ψηλά παπούτσια στην τραγωδία. Με πολύ πολύ χοντρό πέλμα για να μεγαλώνουν λίγο το αναστημά του που λέμε, ώστε να φαίνονται πιο επιβλητικοί, πιο μεγαλοπρεπή. Και αυτά τα παπούτσια αργότερα ονομάστηκαν και κόθοι. Στην κομμοδία έχουμε διαφορετικά ήδη παπουτσίων. Λέγονται εμβάδε και είναι χαμηλά, είναι πολύ απλά υποδύματα και είναι σε αντίθεση με του οικοθόνου, χαμηλά πολύ. Και η ενδασία τη τραγωρία, θα πω ότι ήταν πολύχρομη, πολύ πλούσιοι χειτώνε, μανδύε ζώνε, ανάλογα βέβαια τι δίλωναν τον ήρωα, δηλαδή το αξιώμα των ιρών. Κάποιε φορέ μάλιστα, ανάλογα με τον ρόλο, έβαζαν διάφορα παραγγελίματα από κάτω στα ενδήματα και έτσι του έκανα λίγο πιο μεγάλο σωμώ.

SPEAKER_01 32:12

Ένα τον ρόλο, φαντάζω.

SPEAKER_00 32:14

Ένα λογαριασμό. Στην κομμοί.

SPEAKER_01 32:16

Και για του ήταν η ρόλοι, όλοι του έπεσαν άντρε ή πυλλοντική.

SPEAKER_00 32:22

Ναι, θα το πούμε και αυτό, η ενδυμασία τη κομδία ήταν πιο κοντιχητόμε. Δεν ήταν μακρί και αποκάλυψαν λίγο το σώμα. Φορούσαν παραμορφο, μαξιλάρια στην κοιλιά, τα οπίστη, χρησιμοποιούσαν φαλλού. Ήταν το σύμβολο τη γονημότητα, του γέλιου, οφαλώ. Και είχαν διάφορα αξεσουάρα, όπω ήταν τα σκύπτρα, ταξίφοι και οι αρχέ τραγουδεί και οι αρχέ κομμαδίε. Δώρα τα τόξα. Περόνε και άλλα. Και τώρα πάμε στη μάσκα και τη χρήση τη, που είναι απαραίτητη για την αλλαγή των ρόλων, όπω είπα και πριν, γιατί εδώ τώρα ένα υποκριτή έπαιζε πολλού ρόλου. Και επίση χρήσιμε πολύ, πιστεύει πολύ και για την ενίσχυση τη φωνή. Στην τραγωρία ήταν σοβαρά οι μάχε, δηλαδή ήταν σοβαρέ, ενώ στην κομμαδία ήταν λίγο πιο καρικατούρε, πιο αστείε. Όμω χάρη στο προσωπεί αυτό ο υθοπικό απομακρύνεται από την καθημερινότητά του και μεταφέρεται σε έναν άλλο κόσμο. Και αυτό είναι το ωραίο για μα του ειδοποιού. Όπου οι ήρωε δρούουν εκεί. Μάλιστα το προσωπίο, επειδή δεν σου επιτρέπεται να κάνει μορφασμού γιατί ποιο θα το δει πίσω από τιμά και τι μορφασμό κάνει. Η υποκριτική του στηρίζονταν σε κηνησία και φωνητικά μέσα. Άρα έπρεπε να χρησιμοποιούν να κάνουν μεγαλύτερε χειρονομίε, να παίρνουν μια μεγάλη οπρεπή στάση, κάπω έτσι, για να μπορούν να δώσουν στον ρόλο το χρώμα που λέμε. Επίση να πω ότι στην αρχότητα δεν υπήρχαν γυναίκε εδώ θα το πούμε αυτό είχα πείγει, και έτσι του γενικού ρόλου υποδίονταν οι άντρε, όπω πολύ σωστά είπε, χρησιμοποιώντα μάσιμε με τη γυναική αμοφί.

SPEAKER_01 34:35

Πολύ ενδιαφέρον.

SPEAKER_00 34:37

Θέλω να ξέρουμε ένα βράδυ, αλλά.

SPEAKER_01 34:40

Όχι σημαντικά όλα αυτά. Λοιπόν, και όλα αυτά μα οδηγού στο σήμερα για να κλείνουμε τι μπορούμε να μάθουμε σήμερα από το αρχαίο ελληνικό θέατρο για την από και τότε. Είχε και ένα πολύ ουσιαστικό ρόλο στην κοινωνία, γιατί το θέατρο συνέβε στην εκπαίδευση, την εθνική πεδία, όπω και την πολιτική, όπω έχει αναφέρει τη θρησκία. Αλλά το διαβάζουμε το θέατρο, όχι μόνο ειθοποιεί, αλλά και όλο ο κόσμο, στην εκπαίδευση. Κάποιο θα μα χρησιμοποιεί αυτό, μα βοηθά, μαθαίνουμε αρκετά τα έλεγα.

SPEAKER_00 35:23

Μπορώ να πω λίγα λόγια για αυτό για το πώ το θέατρο συνέβαλε στην εκπαίδευση, την εθνική, την πεδία ή την πολιτική ζωή των πολιτών. Γιατί το θέατρο, στην αρχαία Ελλάδα δεν ήταν μόνο διασκέδαση. Ήταν ένα μέσο μάθηση και προβληματισμού. Και βοηθούσε του πολίτε να καλλιγήσουν τη σκέψη, την ηθική του και την πολιτική του συνίτηση. Έχει σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση και την ειδική διαπεδαγόση και την πολιτική ζωή των πολιτών, πάρα πολύ. Η εκπαίδευση και η γνώση μέσα από τι θεατρικέ παραστάσει, οι πολίτε γνώριζαν μύθου, ξεχνά ιστορίε και ιδέε για τη ζωή. Την δικαιοσύνη, τι ανθρώπινε σχέσει, μέσα δηλαδή από το θεατρικό έργο υπήρχε και μια εκπαίδευση. Η δική πεδία όπω τραγωγίε παρουσιάζουν ανθρώπινα λάθει, συγκρούσει. Και συνέπειε, με τι συνέπειε βέβαια των πράξεών του όλοι, υπάρχει μια μάθηση για την ειδική παιδί εκεί. Έτσι θετέ μάθαν αξίε όπω η δικαιοσύνη, η ευθύνη να έχει ευθύνει, το σεβασμό προ τον νόμο, όλα αυτά. Επίση στην πολιτική σκέψη. Οικομονδίζει συχνά σχολείζαν την πολιτική κατάσταση, σατήριζαν πρόσωπα αποφάσει τη πόλη που παίρνουν. Αυτό υπάρχει έντονα βέβαια στον Αριστοφάνη και στην πολιτική σάτιρα επίση. Και η συμμετοχή στην κοινωνία γιατί το θέατρο ήταν δημόσιο γεγονό όπου συγκεντρώνον πολλοί πολίτε. Έτσι αποτελούσε έναν χώρο κοινή εμπειρία. Συζητήσει, προβληματισμού στέματα τη πόλη. Αυτό.

SPEAKER_01 37:19

Και υπάρχουν. Θα σε ρωτήσα προσωπικά, ένα συγκεκριμένο χώρο, αρχαίο, θέατρο που αγαπά ιδιαίτερα και παραστάσει ή χώροι γενικά όπου μπορούμε να δούμε αρχία έργα στην αρχική του μορφή.

SPEAKER_00 37:41

Ναι. Υπάρχουν παραστάσει και χώρι σήμερα που μπορούμε να δούμε έργα στην αρχική του μορφή. Είναι αρκετή η χώρη στην Ελλάδα και διεθνώσει που μπορούν να παρακολουθήσουν αρχαία ελληνικά έργα. Είναι παραστάσει που σέβονται στην αρχική του μορφή και πνεύμα. Υπάρχουν πολλέ ομάδε δηλαδή που ανεβάζουν παραστάσει στην αρχική μορφή. Στην Ελλάδα και στο εξωτερικό θεατρικέ ομάδε είπαμε, αλλά είναι έργα που χρησιμοποιούν επίση και τα υλικά, δηλαδή τι απαιτικέ τολέ, τι μάκε, τα σκηνικά. Βέβαια όχι με τον παλιό τον τρόπο, αλλά με το σύγχρονο, αλλά χρησιμοποιούν αρκετά. Με μπορεί να δει σε μια αρχαία ελληνική τραγουδία μια ομάδα που σκηνοθετεί να δει χλαμίδα. Ναι, μπορεί να δει τι πόρτε. Και πιο πολύ το κάνουν για να διατηρηθεί η αίσθηση τη αρχαία παράσταση. Αυτή την αίσθηση θέλουν να περάσουν. Και ορισμένα διεθνεί φεστιβάλ, αλλά παράγουν ελληνικά έργα σε ανοιχτού χώρου με τη χρήση του ελληνικού δραματικού κειμένου. Τώρα, η αρχαία θέατρα. Εγώ αγαγω και έχω συμμετάσχει στο παρελθόν. Έγαπω πολύ φυσικά το αρχαίο θέατρο τη Σεπιστάβου και το ελληνικό φευγάλ διοργανώνει πάρα πολύ ωραίε παραστάσει κάθε καλοκαίρι που βρίσκεται στην ομορβολήδα. Το αρχαίο θέατρο του Διονίσου είναι πάρα πολύ ωραία που είναι στην ακρόπολη. Μάλιστα χωρούσε, υπήρχε αν θέσει παλιά. Η θέση του ήταν 16.00 για 16.000 αδέλλε, 17, 17 νομίζω ήταν, 17. Υπάρχει το θέατρο των δερφών, το αρχαίο θέατρο Φιλίπων, τη Δοδόνη, το αρχαίο θέατρο δοδώνη, το αρχαίο θέατρο των Ινδιάδων, ένα καταπληκτικό αρχαίο θέατρο. Είναι κοντά στο μισολόγιο, είναι ο καταναλία, το οποίο έχει εκεί σε μια παράσταση με το Αμφιέτατρο του Σπρανύριο Ευαγκελάτου, στην Ανδρομάχη, θυμάμαι. Εξαιρετικό. Πολύ φυσικό στη φύση. Δεν έχει ούτε να αλλάξει. Δηλαδή, ήταν προ τα φτενά. Ήταν υπαίρολο χώρο. Και υπάρχουν και άλλα θέματα. Η Ελλάδα δεν είναι γεμάτο και το εξωτερικό του βίντεο. Στην Σύσσιλική στην Εικηλία, υπάρχει το θέμα τη Ορμή. Έχουν εμπνευθεί ακριβώ. Έχουν ενευθεί πολύ από το αρχαίο ελληνικό θέατρο. Πάρα πολλά θέματα. Η Ευρώπη και όλα.

SPEAKER_01 40:36

Και στην Ιταλία στη Κελία, όπω είπε, ακόμη και ρώτη. Λοιπόν, τελικά το αρχαίο ελληνικό δράμα δεν είναι απλό στο κομμάτι τη ιστορία μα. Είναι μια ζωντανή πηγή έμπνευση που συνεχίζει να μα διδάσκει και σήμερα. Σε ευχαριστώ θερμά για αυτή την ενδιαφέρουσα συζήτηση αγγελική. Είμαι σίγουρη ότι θα μάθουν πάρα πολλά οι ακροατέ όπω είναι το Helenic Voice σε αυτό το επεισόδιο. Η μεγάλη μου χαρά που σε είχαμε.

SPEAKER_00 41:13

Ευχαριστώ πάρα πολύ και ελπίζω να του αρέσει και πραγματικά εδώ είμαστε για τα υπόλοιπα για την πολλά δεδομένη.

SPEAKER_01 41:24

Μια γεύση, μία γεύση που ήταν αυτή σήμερα.

SPEAKER_00 41:28

Δεν μιλήσαμε ούτε για τα μεγάλα διονίσια ούτε για τα λίνα, ούτε για τα θεστήρια, αλλά υπάρχουν στο μέλλον. Εγώ θέλω να σε ευχαριστήσω πάρα πολύ για την πρόσκληση ξανά. Χαίρομαι πάρα πολύ που στηρίζει και αγαπά στην τέχνη. Και αυτό το ξέρω. Και θέλω να κλείσω με ένα κομμάτι από τον ορισμό τη τραγουδία από την ποιητική του Αριστοτέλη, αν μου επιτραπή.

SPEAKER_01 41:56

Βεβαίω.

SPEAKER_00 42:00

Έστει ούτραγω μίμισή πράξιο, σπουδαία και τελία. Μέγεδο εξούσει ένα ειδισμένο λόγο χωρί εκτονιδών τη μυρίντο και ούδιο επαγγελία, διαλαίου και φόβου που παρένωσα την παθημάτων κάθρηση.

SPEAKER_01 42:24

Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ, αγγελικοί, και είμαι σίγουροι θα τα πούμε ξανά σε ένα άλλο επεισόδιο του Helenic Voice. Και φτάνομαι στο τέλο ⁇ αυτού του επεισόδιο του Helenic Voice. Είμαι Βασούνα Χριστοδούλου, και θέλω να ευχαριστήσω θερμά την αγγελική Πέτροπεξιότη για την υπέροχη εξενάγειση στον κόσμο του αρχαίο ελληνικού δράματο. Ελπίζω να σα ⁇ ενέπνε όπω ⁇ και μένα και να σα ⁇ δώσει αφορμή να δείτε το θέατρο με νέα ματιά. Μέχρι το επόμενο επεισόδιο να είστε καλά. Θα σα ⁇ ευχαριστούμε που είχατε το HELLEME TOSELK. If we stay at the ESPO, it is all the time. If we make it small to the kids, you can see that.