S1afl6: Rollercoaster

In een oogwenk van rust naar een rollercoaster. Het kan iedereen overkomen in een split second. Mariëlle en Ellis overkwam het een tijdje terug ook en daarom was deze podcast even niet in de lucht. Na een tijdje afwezigheid doken Ellis en Mariëlle afgelopen week weer de studio in voor een nieuwe opname. Een serieuze, maar dat hoort ook bij het leven. Werd er dan helemaal niet gelachen? Natuurlijk wel! Je kent ze inmiddels toch wel (een beetje)? 

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Dankzij onze MooiroyPlus leden komt deze lokale podcast tot leven. Word ook lid via Moooi.nl Slash Plus en ervaar veel mooie voordelen. Slechts 30 euro per jaar.

SPEAKER_02 0:15

Baxke buurten met bubbels en ballen. Alice en Marielle die gezellig zitten te buurten over alles wat het leven als vrouw meebrengt. Van alledaagse serieuze dingen tot hilarische situaties. Ze vermijden de humor niet, maar ze haam ook gerust wat dieper op de thema's in als het zo uitkomt. Informeel, open, eerlijk, met humor, een aanstekelijke lach en herkenbaarheid.

SPEAKER_04 0:41

Dat is even geleden. Veel te lang, eigenlijk wel. Maar ja, het had helaas een reden: minder goede reden. Het begon natuurlijk bij het feit dat ik zeven weken naar Portugal ging. Dat werd toen niet langer. Dat was natuurlijk een hele fijne reden. Dus daar hadden we die andere ook iets eerder opgenomen, en die werd in april uitgezonden. Toen hadden we een afspraak staan om weer een nieuwe op te nemen. En toen heb je mij denk ik een paar dagen voor zou nemen. Ja, ik kan even niet komen. Ja, ik was zeven weken in Portugal. En eigenlijk twee dagen voordat ik en Henk, ik was samen met Henk en met vrienden van ons weer terug zouden reizen. Na, heerlijke tijd hebben gehad. Want dat moet ik ook vooral niet vergeten. Want ik had het echt heerlijk. Op een gegeven moment dacht ik van, voel me eigenlijk helemaal niet zo lekker. En ik was niet echt ziek of zo. Maar heel moe. En ik was al een paar dagen steeds duizelig als ik opstond. Ik denk, ik ga gewoon eens lekker. Op tijd naar bed of even niet te slapen. S'avonds voelde ik me echt zo raar en zo duizelig. En toen ben ik inderdaad ook flauw gevallen. Toen keihard met mijn hoofd tegen de deur aan geknald. Dus ja, Henk en onze vrienden schokken natuurlijk enorm. En oh, weet je wel, let op, let op. En ik dacht, ik heb alleen mijn kop pijn, dacht ik. Maar goed, dat was natuurlijk eigenlijk wel heel raar. Want ik denk, waarom vlieg je zomaar even zo onderuit? Ik voelde me nog steeds raar. Maar ik was niet ziek in die zin. Ik dacht van joh, ik heb buikpijn of ik heb iets anders. Nou, toch maak ik gewoon weer naar bed en ik denk, nou, de volgende dag zien we wel weer. En s'nachts ging ik net wakker en toen dacht ik, ja, ik voelde me eigenlijk nog steeds raarder. Dan ging ik even overeind zitten en dacht ik, oh, nee, proef terugleggen, want dat is geen succes. To de volgende ochtend, moest ik naar het toilet en denk, daar kan ik helemaal niet naartoe lopen. Want ik ben echt zo. Ik voel me echt gewoon. Ik denk, iedere keer als ik echt overeind kwam. Ik viel gewoon terug op bed. Het was gewoon echt helemaal blijkbaar dus zo'n lage bloeddruk. Want al had ik een darmbloeding. Waarschijnlijk hoog in de darm. Daar hebben ze nu nog niet helemaal kunnen ontdekken, omdat die dunne darm dan niet helemaal wordt gezien. Wat blijkbaar dat ik al wel een tijdje aan het zijpelen was of zo. Maar uiteindelijk heb ik wel ruim twee liter bloed verloren. En ja natuurlijk mijn toeter en Bellen naar het ziekenhuis. Ja, trouwens zelf, van toeter en Bellen, die rijden daar wel maar naar het verkeerde ziekenhuis. Nou, lang verhaal. Zal ik niemand iedereen mee vermoeien. Maar ik ben natuurlijk in een privé ziekenhuis terecht gekomen of naartoe gebracht. Dan was dat allemaal goed. Ja, dan lig je daar. En ik stotte daar eigenlijk ook letterlijk voor de EHBO. Hoe noem je dat nou? De eerste hulp? Ja de eerste hulpjaar, dan stotte ik ook echt letterlijk neer. Want die dame, die verpleegkundige, zei van: oh nee, ga maar in de rolstoel zitten. Dus ik lag in die auto. Ik zei, dat kan ik niet. En Hank zei nog zo: nee, ze moeten brandkaar hebben. En maar goed, hij zei, nou, heel lief van, je kan doet het Honey, je kan doet Honey. Nou ja, deze honnie zei tegen Henk: van ik zal eventjes, ik zal wel laten zien wat ik kan. Ik denk, ja, weet je, dan ben ik je toch op de goede plek. Ik kijk wel hoe het uitpakt. En inderdaad, ik zet mijn voetjes op de grond. Ik heb mijn hoofd zo nog tegen de auto. De Dorppolofding aan. En ik pak zo met mijn handen die rolstoel was en ik wilde er eigenlijk inschuiven, maar ik val echt zo vroeg voor eigenlijk zo'n half in die rolstoel neer. En ja, het volgende wat ik weet, was dat ik dus met allemaal mensen aan mijn lijf wakker of eigenlijk weer bijkwam. En het eerste wat ik dacht was, oh, ik ben dat nog. Dat was echt wel. Ja, ik was echt zo geschrokken. En ik had zo, ze zeggen dan wel eens ooit van dat je. Ik weet nog dat eigenlijk op het moment dat ik net voordat ik ook wegging, dacht ik, oh, een vredige plek. Ja, dat klinkt heel raar. Of nou niet raar, het was gewoon zo. herinneren, maar ik had wel ook wel meteen zoiets van: oh, ik ben er nog, dat is ook wel heel fijn. Toen dacht ik van mijn tijd nog niet. Maar dat gaat wel even zo snel door je hoofd. En voor de rest dacht ik gewoon, nou, weet ik veel, in fusje en dan ga ik vanavond wel weer naar huis. Lekker naef. Dus ik heb een week daar in het ziekenhuis gelegen. En toen nog ruime week ongeveer daar geweest. Toen een beetje hersteld, krijg je fit to fly. En een fitness to fly, dan krijg je dan van een arts als je dan weer een laatste controle hebt gehad. En toen begon natuurlijk die repatriering. Daar vind ik altijd heel chique klinken. Da is het ook best. Want ik mocht niet alleen naar huis, zo moest verpleegkundige mee. Dus die werd nog ingevlogen. Dat vond ik natuurlijk ook allemaal veel. Ja, ik denk waarom, maar toen zij er eenmaal bij was, was het eigenlijk toch wel heel fijn. Want ik kon natuurlijk helemaal nog niks. Ik was nog zo slap als een tot. En als ik daar dan op die heerlijke plek in die tuin op een stoeltje zat, dan dacht ik dat de hele wereld aan kon. Maar ik kon eigenlijk helemaal niks. En toen lang heb je dan totaal in het ziekenhuis gelegen? Ik heb een week in het ziekenhuis gelegen. En toen zijn wij op dinsdag daarna. Bijna twee weken langer ben ik in Portugal geweest. Ze zijn heel veel bloed verloren ook. Ja, twee liter. En dat weet ik, dat weet ik. Omdat ik dus echt heel erg, ik begon het bloed te verliezen. Het leek net leek wel een slagtuis, was echt verschrikkelijk. En het was wel een beetje digested bloed, zoals ze dat al noemen. Dus ze heeft al al een tijd in de darm gezeten. Maar op een gegeven moment zei ik van oh, ik zeg, ja, hebben jullie een Emmer, dan kan ik nog een beetje op een Emmer gaan zitten, en ik laag echt met mijn hoofd op ja, sorry, mensen, het is echt niet smakelijk. Als je het niet wilt weten, dan moet je maar doorspelen. Maar de mensen waar wij logeren, André, André en Erik, ze hebben echt een prachtige plek naar een Portugal, en die is van ouds van verpleegkundige. En die had met zijn Emmer, wat Henk uiteindelijk, en die kwam ook echt heel snel naar mij toe en heel lieve van mij allemaal goed gezorgd. Maar die had gezegd van nou, ja, ik ga nu eens even op onderzoek uit. Kijken wat nou eigenlijk is. En die zei ook ja, het was eigenlijk bijna helemaal geen ontlasting, maar vooral echt inderdaad, heel veel bloed. En dan zei hij, ik had wel gezien dat er echt wel ruim twee liter van Emmer al zat. En ik had van tevoren natuurlijk al. Maar dat zijn de vieze details. Da gaan we het niet. Nee, daar hoeven we mensen niet meer last te doen. Maar wel heftig. Maar het was heel heftig. En vooral toen Henk op een gegeven moment zei: en dat was na twee dagen of zo, en die kwam natuurlijk heel trouw en ik lag daar in bed en denk je, ik kon echt niks verslap als het tot. Toen zei Henk op een gegeven moment van nou, ik heb echt wel heel even, heel even gedacht, ik ben jou kwijt. En die kwam bij mij zo binnen, omdat je zelf een beetje in zo'n sfeer bent van. Ik ben er weer en ik kom er weer. Terwijl hij natuurlijk erbij stond en daarna keek. En dat was natuurlijk wel. Het was voor een partner dan ook heel heftig om de machteloos toe te moeten kijken. Ja, absoluut. Absoluut. degene die hen kennen, een hele rustige man. En die gaat toch gewoon even heel goed nadenken. Wat moet ik doen? Hoe ga ik die regelen? Dus dat is heel fijn. Maar ik schrok daar wel heel erg van. We hebben daar aan gelukkig wel echt fijn over gesproken. Omdat ik echt wel in de gaten had hoe ernstig het was. Maar ik heb het natuurlijk allemaal zelf niet gezien. Ik heb daar ook nog de trap naar beneden moeten gaan. Alleen op eigen kracht wat ik niet echt had. Dus ik heb me een beetje zo half zo mijn rondjes steeds laten vallen. Want hij kon ook niet optillen. Ik was echt zo. En ik al dacht van nou ja, ik ben beneden en ik moet gewoon door. Ik moet door, want ik moet naar het ziekenhuis. En hij keek en ik weet nog altijd hij op een gegeven moment toen tegen mij zei van oh, Marielle, wat ben jij voor mij een bikkel? En dan zei eerlijk aan de andere van jeetje, wat ben jij een bikkel? Wat ben jij een bikkel? En nou ja, goed, dan vond ik dan toch wel een compliment. Want ja, ik had geen keuze. Maar wat fijn, want jij was natuurlijk de eerste weken alleen en Henk is de laatste tweeënhalve week ook gekomen. Dus het was eigenlijk maar heel goed dat Henk bij jou was. Want daar zei hij nou tegen mij ook. Hij zei, ik had er toch niet aan moeten denken dat ik thuis was. Maar hij was nou bij jou. Echt, dat is gewoon zo. Ja, dan denk ik altijd, heeft hij zo moeten zijn. Dat weet ik niet. Maar ik denk van ja, het is geen toeval. Daar geloof ik dan ook in. En ja, weet je, ik ga ook nooit nadenken over als dan. Want dat was het niet. Hij was er gewoon, en dat was gewoon heel fijn en heel vertrouwd, natuurlijk. En anders had ik daar met een van die andere mannen hadden ook al iets voorbij. Daar is het overgekomen. Maar nu was ik nog meteen bij. Dus ja, dus toen ben ik, goed, toen kwam ik thuis. Dus heb ik eigenlijk gewoon de eerste week heb ik alleen maar geslapen. Dan ging ik af en toe een keer even naar de winkel. Dan moest ik me echt naar die winkel trekken. Want dan dacht ik van nou. En de tweede weken ging ik al zo even rustig met Henk even op het terrasje zitten. Ja, het is gewoon lekker. Het was trouwens een paar dagen heel mooi weer. Even nog, lang geleden, nu ook weer vandaag, maar we hebben toch veel regen gehad. Maar goed, dat zeiden. En nu heb ik eigenlijk zo sinds kijken, nu is het woensdag. Ja, vorige week de hele week zou wel zo'n kleine anderhalve week, dat ik echt denk van ja, ik begin echt weer de ouder te worden. En ik had ook zijn bloeduitslagen, die waren daar weer goed. Maar je had ook bloed bijgehad. Ja, ik had zes units bloed bij gehad. Plasma en ijzer. Ja, ze hebben me gewoon weer vol gepompt. Want jij zei, ook daar moet jouw lichaam aan wennen. Als je wist ik ook niet hoor, maar als je dan bloed bij krijgt, dan kan ook je lichaam tegenstribelen, zeg maar. Ja, dat had ik ook helemaal niet in de gaten. Want ik denk, dan krijg je gewoon bloed bij en dan ben je helemaal happy. Maar ik kreeg ook echt meteen koorts toen ik bloed bijkreeg. Maar dat is natuurlijk gewoon dat het wel jouw bloedgroep is, maar niet jouw lichaams eigen bloed, dus eigenlijk hetzelfde effect, een beetje. Ja, kijk, donatie afstoot ik eigenlijk, dat is het dan. Maar goed, bij bloed is dat. Maar dat betekent wel dat op het moment dat je koort krijgt, dat je dan niet alweer de volgende unit kunt krijgen. Dus dan moet je weer wachten. Dan moet je weer zoveel uurtjes of 24 uur volgens mij weer kort vrij zijn. En dan krijg je weer de volgende bij. Ik had natuurlijk op de EHBO wel meteen twee units gehad. En de rest in de dagen daarna. En dan kreeg ik weer vocht. En ik zeg altijd, ja, helemaal moeten we toch de wereld rond. Want dan stuurde ik een foto, weet je wel, naar een vriendgroep of zo, dan zei ik van ja, jullie hebben een vrijdagmiddagborrel. Jullie denken dat ik hier alles vocht ligge. En dat klopt. Ik zit hier aan de vodka. En kleurloze watka. En dan de volgende was: ze hebben me nu aan de rode pot gehangen, als er dan weer bloed bij kwam. Want ja, we maken er toch maar goed. Een grapje van. Het is niet anders. En weet je, er zijn veel ergere dingen in het leven. Het is natuurlijk even wel flink en echt al erg schrikken geweest. Maar ik ben daar weer fijn. Superfijn dat je terug bent. En jij had natuurlijk niet de enige reden. Want deze aflevering is ook de roller coaster, dat je van een dat je denkt, het is allemaal fijn en het is rustig, en dat echt in een seconde je leven ineens op zijn kop staat. Maar jij had het natuurlijk met je darming. En ja bij ons was er ook wel aan de hand waarom we de podcast moesten verzetten want mijn schoonmoeder werd ineens heel ziek. Zondags nog leuk een barbecue gehouden, omdat mijn schoonvader, die paar jaar is overleden, had een barbecue aan om zijn leven te vieren. Zo'n moeder enorm van genoten. Toen hebben we nog foto's gemaakt. En voor de flauwen keul gezegd: wat wil jij voor muziek op je uitvaart? Nou, met een lach natuurlijk opgeschreven. Ja, schrijf op, schrijf op. Nou, opgeschreven. Smaad s'avonds belden ze me nog op, want ze had nog een liedje van Corrie Konings. Roze die bloeien. En dinsdag s'avonds. Toen zei ze nog dat ze zo genoten had van die middag. En dinsdag s'avonds wordt hij gebeld door de thuiszorg. Of ik alsjeblieft snel wil komen, want ze heeft het heel benauwd en ze hebben de huisartsen pas gebeld. Nou, toen ben ik gekomen en het was echt, ja, ze was heel ziek. En na de huisartsen pas spoeds in hulp zijn we gebracht met de ambulance. En daar bleek ze een begin de longsteking te hebben. En die in het begin ook wel een beetje aan te slaan. De eerste dag ze was wel ziek, maar het ging toch wel redelijk. Tot ik de dag daarna kwart over zeven, ik zat al in mijn sportkleder klaar, gebeld werd door het ziekenhuis of ik met spoed wilde komen. En dat werd me zeker drie keer gezegd: niet alleen. Want het ging heel slecht. En toen is ze echt heel ziek geweest, hebben ze wel met een zware keur en ook dat ons wel gezegd werd dat er een hele grote kans was. Dat is het niet zo redder. Dan ineens staat je leven op zijn kop. Ik werk natuurlijk als ZP-uitvaartleider bij Dela. En toen dacht ik ook, jeetje, toen heb ik ook een collega gebeld. Want we dachten echt, we moeten daar iets gaan reden. Dus ik heb ook een collega gebeld. En uiteindelijk begon die Q toch wel weer aan te slaan. We hebben ook een paar nachten iemand bijna moeten blijven. En toen moest ze naar het revalidatiecentrum. Maar er werd wel gezegd, ze zal nooit meer worden. Dus zo'n klap die ze gehad hebben. Want die longsteking werd een zware longsteking. Het zal nooit meer worden wat het was. Toen mocht ze naar U de duin. Echt een fantastische realisatie. Ja, bij schoon is ze daar ook geweest. Nou ja, wonderen, we staan. Ze knapt eigenlijk op. En ja, ze is sinds vorige weken weer thuis. En ze is zelfs zondag met een vriendin naar het bos geweest om elkaar aan te steken naar de Sint-Jan. Ja, kijk, ze is nog wel zwak en ze moeten nog niet al. Maar dat je van een rollercoaster in eentje. Ja, ik zei het wel ineens. Dat is ook heel raar in je hoofd dat je denkt, we moeten echt een burafenis gaan regelen. En dan zit in de Sint-Jan in het bos met elkaar aan te steken. En het schaarbeeld eten, dat is heel. Dat is eigenlijk wel mooi, inderdaad. Ik wil daar eigenlijk al even op reageren. Want ik zat vanmiddag in mijn tuintje, afheerlijk in de zon. En want ik moet ook een beetje een Portugese kleuren hebben. Ja, want die neer natuurlijk zo vanaf. Maar toen zat ik nog te bedenken van, en heb ik ook in Portugal nog een keer bedacht: van hoe ingenieus een menselijk lichaam in elkaar zit. Soms heb je natuurlijk hulp nodig met medicijnen of op een andere manier. Maar als ik toch zie van dat, ik weet ook dat de acht tegen mij zei van zeg maar, hoe kan zo'n bloeding stoppen? Als je in je vingers slijt het bloed, op een gegeven moment stolt het bloed, het gaat gedenzen en dan gaat het weer dicht. Zo moet je dat eigenlijk ook zien als je een darmbloeding krijgt, dus dat er een aardtje springt of gaat zijpelen of zoiets. En toen dacht ik nog van nou oké, dan kom ik al in het ziekenhuis terecht. Maar uiteindelijk heeft dat lichaam het zelf die bloeding laten stoppen. En natuurlijk heb ik hulp nodig gehad. Net zoals jouw schoonmoeder met medicijnen, maar hulp nodig gehad om inderdaad dat bloed op peil te krijgen. En ook je bloeddruk weer op pijl te krijgen. En eigentabletjes daarna nog en goed, alles wat erbij komt kijken. Maar zij zeggen ook, ze willen ook eigenlijk altijd proberen om jouw eigen lichaam. Zo snel mogelijk ook dat bloed weer, die rode bloedplasma, wat heb ik dan ook nog bij gehad, maar dat het lichaam daar zelf weer op gaat pakken. En als je dan toch ziet, hoe ingenieus en jij zou te vertellen, denk ik, bij Markt je ook en dat is zo'n kun je, maar dat dan toch je lichaam, terwijl ze echt zei, het zal nooit meer beter worden. Of ja, anders. Ja, dat zo'n lichaam, maar rollercoasters hè. Echt rollercoaster. En dat vond ik ook, want toen kwam ook, dat is dan ook, dat komt alles tegelijk. Want ik had ook verteld dat ik zou gaan starten om als uitvaartspreking. En die opleiding startte rond die tijd. En toen was mijn eerste opdracht, moest je dan een tekst inleveren van een uitvaart. En als je dat nog niet gedaan had, want taalde ik dus nog niet, dan moest je maar de tekst. Ja, moest je maar de tekst voor zinnen. Ja, daar ken ik erg over wie ik ben gaan schrijven. Hoevecht je het? Maar die ligt nou nog een laatste liedje. Want ik kan ze wel even kijken. Maar wat ik gedaan had, en dat gebruik ik echt iedereen aan. Ik heb er geïnterviewd. Dus ik heb mijn luidspreker op mijn telefoon aangezet en toen ben ik haar gaan interviewen en heb ik opgenomen. En is eigenlijk ook een soort podcast geworden. Want dat is wel heel. En toen dacht ik, wow, ja, zo hoor je en wel heel veel dingen. Die hadden ze eigenlijk niet hoor. Ja, is het dan wel goed gekomen. En we zijn ook nog lekker een weekje op vakantie geweest. En toen kwam ik wel weer rustig. Je hebt er wel jouw passie in gevonden in het werk bij Delay's. On ontzettend mooi mooi. Moet ik ook wat zo mooi over vertellen. Ik vind het zo fijn om een beetje om de familie. Tuurlijk hebben die mensen veel verdriet en veel zorgen. Maar als je dan toch een beetje als steun kunt zijn en een beetje kan ontzorgen. Het is echt zo mooi om te doen. Ik heb trouwens wel bloed heet. Ik heb mijn jurk al een beetje omhoog. Ik val juist weten. Ik heb groen zweet in mijn oogs. Er is natuurlijk zo'n liedje. Ik vroeg net nog aan je roep. Wat is er hier eigenlijk eens gekomen? Maar ik denk het niet. En dan hebben we vandaag nog geen 30 graden. Maar het is wel benodd, buiten. Oh, nee, ik ga niet klagen. Nee, nee, nee. Ik kwam nog even de door te roller coasteren. Want daar hadden ze het ook over. Ja, want ik was natuurlijk net thuis. En toen was mijn moeder gevallen, de heup gebroken. Maar goed, toen is mijn broer naar het ziekenhuis gegaan. Want ik was toen nog steeds zo slap als het totje. Maar goed, toen is mijn broer naar het ziekenhuis gegaan. Ik ben uiteindelijk bij mijn schoonsus s'avonds nog naar haar toe gegaan met spulletjes. Dus nou ja, mijn moeder is geopereerd. Heeft ernstige osteoporose. Dus die is nu op de Waterstegen Vechel. Hele fijne plek trouwens, waar ze is. Want ze mag haar been niet belasten. Alleen aantippen, zeg maar. Dus nu geloof ik ergens begin juli of zo moet ze opnieuw een foto en bij de chirurg een afspraak om te kijken hoe het allemaal zit. En of ze dan kan gaan revalideren. Want daar is ze dus nu nog steeds niet aan het doen. Dus die zit daar in een rolstoel. Daar ongeveer elke dag naartoe. Ja, nu iets minder. Maar dat is toch ook alweer even zo'n rowlijke consie. Ja, daar anders voor een keer natuurlijk over. Over de ouders en de zorgen en die energie. Ja, dat blijf je ook. Nou, gelukkig met Spam gaat het weer de goede kant op. Die had lijker iedere zondag met vriendinnen heerlijk eten op Ozendaal. Oh, leuk, dat moet ook heel vaak. En dat is dan ook wel weer fijn. Ja, ze leveren toch in. En het is denk ik ook lastig. Want dan zijn ze pas zo. Het is ook lastig om dat te accepteren. Tuurlijk. Ik denk dat wij dat ook krijgen. Maar het genieten van het leven. Als ze die dingetjes pakt, dan ben ik dan toch aan het spijen. Al span die zegt ook hoor: van ja, nu zit ik hier. Ja, ik weet het ook niet. Zeg je man, ik weet het ook niet. Ik zeg, maar ja, nou ja, de tijd zal nu even uitwijzen hoe het met jouw bordjes is gesteld en hoe broos die zijn. En ik had een chirurg gesproken. En toen vroeg ik er ook naar. En toen zei ze van: Ja, je moet er echt wel. En ja, daar wisten ze natuurlijk al wel, maar wel echt zeer ernstige osteoporose. Niet alleen haar rug is ingezakt. Maar ook haar bekken en haar benen zijn inmiddels een heel klein poppetje geworden, zeg maar. En daar heb ik ook nog steeds een beetje over gehouden. Dat is niet alleen de overgang, maar nu ben ik even weer de draad kwijt. Ja, laat er maar mee. Dat is ook een onnewerk van gehad. Ik had een HB van vier. En dan mag dat. Dat is een goed excuus. Het is vandaag de zesde keer. Ik heb eigenlijk een keer vier gehaald in mijn leven. Dan moet denk ik tijd van jou om misschien zijn schoonheid van oneindloos te gaan weer zijn. Want dan ga jij. Ja, ik heb lizet leren kennen en dat was met. Ja, daar gaat ze weer. Samenloop voor hoog. Ik zat toen met haar samen in Teamerving. Toen leer ik haar kennen, eigen salon, en eigenlijk ook vlak bij mij. Maar toen was zij net naar begonnen in haar eigen huis of in haar garage. Ja, heeft een hele mooie salon. Ja, gewoon lesalon, eindeloos, even mensen. Rijken van zo'n kesselaan. Nou, inmiddels uitgegroeid tot een flinke salon die kwam oppervlakte. Ik weet wel dat er een mens ligt van Liset. Maar in ieder geval een team van drie dames. Lisette, Fem en Celina. Ja, absoluut. Dat is hartstikke mooi. En weet je wat leuke is? Ik zeg altijd van top tot één. Want ik laat haar elke vijken mijn pedicure doen. En dan lag ze ook nog mijn nageljes heel mooi. En dan één keer in de zoveel tijd natuurlijk even een keer het gezichtje eraan. Maar de grappige was, ik luister, was ik met Henk ta geweest, een duobehandeling. Dat kan je daar ook. Dat is ook heerlijk. Echt grappig. En Henk zei van oké. En hoe zei hij? Nee, dit vind ik wel lekker. Dus ze had een beetje gebasseerd. En hebben we uitgekneed. Maar toen op het allerlaatste. Dat was wel heel grappig. Want hij had een beetje Koeperoos. En dan zei dus ook, dat is echt die huidverbetering. Een beetje Koeperoos. En toen zei hij tegen Lisette van ik zeg: oh, kun jij niet met de elektrisch naaltje zo? Dus toen was ik helemaal klaar en helemaal ontspannen. Toen wilde ik even met een naaldje te prikken, want ik ben nou. Die kan het ook definitief ontharen. Dus als je dingen overtje, ik weet niet of dat overal pijn doet, maar dat lijkt mij wel. En die kan je mooi op laten maken. Het is natuurlijk ook vertrouwen, fysie of voorbeeld ontspanning en schoonheid samenkomen, vind ik ook. Gewoon een hele fijne plek. Fijne plek. En die zetten ze in hele fijne, lieve lekker codaten tanten. En ze heeft echt gewoon het vak in de bloed zitten. Want normaal beginnen we altijd met stomme dingen. Het is heel stoms gedaan. Nou, ik ben benieuwd. Ik pak hier, ik heb een waaier nee. Ik doe wel even zo. Ga jij maar praten, doe ik wel even wapper. Wij waren, Zon werkte natuurlijk in Wiegen. En we hadden een prachtige plek op een camping, vlak bij Nijmegen. Had Soms Morsker van meegenomen. Ooh, heerlijk mooi. Ja, jullie kunnen zien lekker. Maar mensen zien het niet. Maar ze houdt er kipje tegen. En ik dacht, dan ga ik lekker op de fiets. Zouden ik even meenemen naar Wiegegangen ga ik lekker op de fiets. Zen even een momentje voor mezelf. Op mijn gemak fietsen. Ik had een bakje koffie. Een koffiebeker bij. Oh, lekker. Ik was echt aan het genieten. En toen kwam ik in U. Ik had er denk ik 18 kilometrozit. Het stond als een bankje bij een wijk. Ik denk, nou, hier ga ik even zitten. En ik had het warm. Ik had een bodywarmen onder mijn jas, want het was toen was wel een beetje koud. Ik zet altijd echt heel stom, als dat hij voor me fiets op slot. Dat doe ik ook hoor. Ik had er ooit eentje. Ik heb ooit gezien dat ze bij iemand de fiets weg hadden. Dus dat doe ik dan wel. Dus dat moet even goed onthouden. Dat doe ik dan wel. Dus ik heb een kop koffie en mijn jas uitgedaan. Dat heb je niet gedaan. Ik fiets weer door. En ik ben denk ik zeker twee kilometer verder. En ik dacht. Shit, ik kan nog iets van mijn nek hangen. M' tas. En in mijn tas zat alles in: mijn rijbewijs, mijn idee, mijn pinpas en mijn geld. Alles. Dan is Hoezetmoment echt wel even voorbij, ja.

SPEAKER_03 23:46

Nou, ik kan jij zeggen dat je.

SPEAKER_04 23:49

En ik had en dan graag terug. En ik heb natuurlijk een heel gekleurd tasje. Maar dat tasje haak gelukkig niet bij, maar ik heb ook een beetje een bronskleurig tasje. En dat tasje haak ik wel bij. En die bank was ook een beetje bronskleur. Ton is hier tonden. En ik kom aan. En eerst dacht ik, ik zie niks. Ik zie niks. Nee, dan komt. Die tas viel niet op. En ik kom aan en hij lach en. Dat is er nog in. Ik heb echt. Toen heb ik echt een uur bij moeten komen. Dus langzaam gefietst. Maar dan ben je wel wel heel blij. Maar dan ben je nog niet zin in hè? Ook al heb je die tas. Want heb je schuldgevoel? Hoe stomde zo stom zijn? Kan ik zijn? Ik heb wel mijn fiets op slot met mijn tas bij mijn huwen laat ik erin zitten. Echt? Daar zijn van die dingen. Ik kan me heel voorstellen dat ik over fiets en denk ik denk: hoe kaak? Ja, nou dat. Maar ik had hem weer en ik heb daarna heel genoeg van feelatie. Oh, lekker ja. Ja, dat is nog iets soms gedaan. Ja, ik heb het heel stoms gedaan. En ik was natuurlijk dus in Portugal. Eerst een paar weken als ik alleen naar toe kwam, een hele lieve vriendin van mij die kwam een paar dagen. En ja, het was echt zo jammer. Het was het hier echt prachtig weer. En in Portugal regende het echt pijpen stelen. En ja, dat is niet fijn. Als een vriendin dan komt die toch al eigenlijk niet heel veel vakantieplannen had een jaar. En ik kom lekker een paar dagen naar Portugal en dan vervolgens mijn bakken uit de hemel komt. Maar goed, ik ga haar s'avonds ophalen. Donker. Dat is toch al een beetje lastig als je oude wordt. Ik zie niet meer zo heel goed in het donker s'avonds. En dan vind ik het eigenlijk ook niet zo heel fijn om auto te rijden. Als het dan ook nog eens zo regent. Nou, in ieder geval, ik ga haar ophalen, natuurlijk al helemaal. Ik zeg, oh, sorry dat het rekent echt te verschuldigen voor het feit dat het daar regende. En vervolgens stap ik in de auto en ik had een heel veel fijwaadje. Mooi zo'n nieuwe Citroën C3. En rij rijden. En hoe ik dan rij, dan moet ik op een gegeven moment een rotonde. Om dan eigenlijk een afslag naar rechts te kunnen doen. Als je heen gaat, ja lekker ingewikkeld, maar in ieder geval, je kunt niet rechtstreeks die weg op. Dus bij die rotonde, even rijden die rotonde, maar terwijl ik op de rotonde zit en het rekt nog steeds knetterhard, en begin ik te denken. Oh shit, het is helemaal niet de goede rotonde. Je moet ik helemaal niet draaien. Dat bij de volgende rotonde pas. En terwijl ik daar zo mee bezig ben, hoor ik ineens aan de zijkant van de auto.

SPEAKER_03 26:17

Mijn vriendin en ik zo. Het is allemaal verzekelijke. Dus ik dacht natuurlijk van echt het hoola.

SPEAKER_04 26:30

Nou ja, ik door gereden natuurlijk. Inderdaad, was het de verkeerde rotonde dus die rotonde weer afgereden na de volgende rotonde en toen omgedraaid. Vervolgens toen natuurlijk zo hard regenen. Ze zijn we gewoon echt naar binnen gevlucht. De volgende ochtend op een gegeven moment, ze lekker ontbeten, ik zal even naar die auto gaan kijken. En toen eens benieuwd wat er te zien is. Dus ik kijk, ik zie echt helemaal niks. Helemaal niks. Ik zeg nou, niks aan de hand. Ik zeg, ik weet niet wat is geweest, maar ik zie helemaal niks. En waarop mijn vriendin zegt: Heb je ook naar de Velgen gekeken? Ik zeg, oh, nee, dat niet. Dat had je nog aan. Helemaal in elkaar. We bekrastd helemaal. Ja, dan had ik helemaal niet naar gekeken. Dus ik dacht, nou ja, het is maar een velgje, het zal wel. Vervolgens gewoon doorgereden. Ik denk dat ik straks als die auto erin leefden, dan komt het allemaal wel netjes en het zal allemaal wel goed zijn. Maar goed, toen kwam Henk eenmaal, en toen zei ik van over die velg en die ging kijken, ha, ze zijn dus geen velg is gewoon zo'n plastic wieldop. Dus dat komt wel goed. Was er blijkbaar ook nog een ander een beetje beschadigd. En toen had Henk ook nog echt? Ja, dat was ook wel grappig. Die dacht op een gegeven moment, want dat was dus al aangetekend dat twee wieldjes een beetje beschadig waren. Maar toen had Henk ook nog die wield gewisseld. Dus bij de autobrieg snapte er helemaal niks meer van. Maar uiteindelijk kwamen ze erachter dat er dan twee beschadigd waren. Of even 262 euro over wilden maken. Voor plasticke wieldop. Maar goed. We gaan naar de vraag van noor. Of nee, het is een dilemma deze keer.

SPEAKER_01 28:07

Oh, die vond ik heel gaaf.

SPEAKER_04 28:09

Komt ie? Komtje?

SPEAKER_01 28:11

Ja, dag dames. Da zijn we weer. Ik heb jullie gemist. Ik ben nu aan het wandelen en in één keer schot er een dilemma in mijn hoofd. Wat kies je eerder? En je moet kiezen, want de vorige keer toen ik die dilemma voorschoten. Toen kwam er niet echt het antwoord uit. Of nooit meer wijn drinken, of nooit meer uit eten. Nou, ik hoor het graag.

SPEAKER_04 28:36

Ik weet het wel, denk ik. Voor mij is dan toch, denk ik. Het moet hè hoor. Ik vind het alle twee heel leuk, maar ik denk nooit meer uit eten. Ik vind een wijntje toch ook wel heel lekker. Op zijn tijd. En ik kan ook thuis met een barbecue aan. Dan gaan we gewoon eerst voordrinken en dan uit eten. Ik dacht zo. Ik had precies hetzelfde. Maar deze kan nooit geen wijn meer drinken. Dan heb ik niet meer. En deze wil nooit geen wijn meer drinken. Ik vind uit eten heel gezellig. Dat doe ik dan wel goed. Nee, ik kan wel goed met een gin tonik.

SPEAKER_03 29:14

Ze zijn wijn.

SPEAKER_04 29:18

Nee, maar ik vind uit eten was ik dat dan een keer niet. Ik vind het veel tijd. Ja, ik merk dat ik als ik dat niet heb. Nee, ik kan mij dan ook altijd als ik uit eten schulden voelen of ik dan aankom of zo. Dus nee, dan doe mij dan maar het wijntje. Dus dat? Ja, nou ik doe dan het wijntje. Ja, dat is eigenlijk heel stoer. Maar ik zou het zeker niet makkelijk vinden, maar ik zou dan toch het uiteten vol willen houden. Ja, dan Lunzen valt natuurlijk ook onder uit eten. En daarvan kun je wel gezellig. Ik kies het wijn en jij kiest voor het eten. Dan heb Noorme hebben we toch goed gedaan. En iedereen die nou hoort, die denkt. Ik ben benieuwd wat de luisteraars van. Ik probeer altijd filmpjes te maken van onze podcast. Maar dan ben ik er weer vergeten aan te zetten. Nee, helemaal niet. Maar ik kreeg opslagruimte voor. Mijn iPhone is vol. Oh ja, dat had ik pas ook. We zitten bijna de 30 minuten. Jij moet nog iets aan je tas halen. Ja, dat is wel heel leuk. Ik had toevallig net te kijken. Trouwens, deze lippenstift, die is ook al. Nee, één ding, één ding. Je wilt alles meer. Oh, wat moet je zoeken? Ja. Dat is hier al. Ja, ik heb een heel klein tasje mee, hè. Heel klein tasje, een ramvol. Dit is een nieuwe nepukie. Ja, maar waar ligt hij? Ik had hem net in mijn handen. Je had hem net in je handen. Nou, echt, mensen. Nou, dan zeg maar wat het is, want ik had het wel gezien. Het is een. Oh, hier. Kijk, hij hangt hier aan mijn sluising. Hij is magnetisch. Ja, nou mensen, jullie zien het niet. En dit wordt nou ook niet opgenomen, maar het is in de pinzet. Waarom heb je die bij? Altijd in de tas. Nou, omdat je, zeker als je oude wordt, zomaar ineens op bepaalde plekken bepaalde haren krijgt, je kind. Net onder je neus. Op je wang. Nou, dan denk ik, als ik het voel, het laatst trouwens ook altijd bij halen. Maar dan is het echt zo: dan hebben ze alles met mijn nagels, maar dan vind ik hem nog. Maar ik heb geen nagels. Ja, echt hè? Ja, die is gewoon echt heel fijn, dus dan zit ik ooit zo. En als ik hem dan niet bij me heb, heb dan zien. Ja, dan zit je rechts uit aan. Dus dames, als jullie iets ouder worden, of meisjes, jongemijen, iedereen, zet je in je tas. Dan ga ik even vlucht naar de wc om dat ding eruit. Dat doe ik gewoon aan tafel. En als je dan kwijt bent in je tas, dan hangt hij dus gewoon aan je magnetische sluiting van je tasje. Want die misselijke haren, die komen ook alles op dezelfde plek weer terug. En als hun donkere. Daar wou ik net zeggen. Of ze zijn heel donker, of ze zijn spierwit. En dik. En dik, ja, dat sowieso. Dan zit je zo'n metje in de gedaan. Weet je hoe dat komt? Want als je vrouwelijke hormonen afneemt, krijg je meer mannelijke hormonen. En daardoor krijg je die haren gooi. Nou, ook weer bedankt mannen. En dan de eerste zet ze weer op. Volgende keer wordt die. Ja, dan komt misschien meer van ik weet het niet. Wat zeg je nou? Hij was wel wat zwaarder deze keer, maar we hadden ook een zwaarder leven af. We waren niet niks even uit de lucht, maar we zijn er weer. Dus we gaan in ieder geval de twee kan voetballen volgen. Nee, echt niet. Vik je klappen aan. Nee, hoeft echt niet te zien. Ik vind dat je een hout aan. Ik ben bij de zon op niks meer. Heb je nog een mooie laatste quote. Oh, ze zit te denken, dat hebben we niet. Ja, die heb ik gevlogen. In best heb ik tien ook bedacht en nou ben ik hem kwijt. Nou, weet je wat ik dan denk ik. Waar we nou alle twee mee hebben gemaakt, denk je gewoon gezondheid. Denk aan je gezondheid. Zorg goed voor elkaar en zorg goed voor jezelf. Precies, zorg goed voor jezelf, zoals Sonja altijd zei. En morgen gezond weer al gezond weer op. Dat wensen wel iedereen. Nou, tot de volgende keer! Tot de volgende keer.