Czy można żyć “po staremu”, ale z nową świadomością?

Tekst autorstwa Doroty Tu i Tam analizuje nieodwracalny proces wewnętrznej przemiany, który następuje po wejściu na ścieżkę świadomego rozwoju osobistego. Autorka przekonuje, że raz zdobyta nowa wiedza o sobie i świecie uniemożliwia powrót do dawnych schematów myślenia czy ignorowania rzeczywistości. Choć proces ten bywa bolesny i wiąże się z konfrontacją z trudnymi doświadczeniami oraz utratą relacji, przynosi on wyzwolenie z iluzji i ograniczeń. Historia Adama służy jako dowód na to, że mimo trudności, duchowa ewolucja i dbanie o własną energię są wartościowsze niż trwanie w bezpiecznym, ale ograniczającym zastoju. Ostatecznie artykuł stanowi przestrogę i zachętę, by przed zadaniem kluczowych pytań o sens istnienia, być gotowym na całkowite przeobrażenie swojego dotychczasowego życia.

Zapraszamy na blog: Dorota Tu i Tam

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Witaj w przestrzeni Dorotyczyszczonik. Słowa z bloga Dorotuitam odnajdują swój głos. Usiądź, poczuj i posłuchaj. Zapraszam na ucztę dla Twojej duszy.

SPEAKER_02 0:17

Wiesz co, zazwyczaj, kiedy w ogóle myślimy o nauce czegoś nowego, o zdobywaniu wiedzy czy jakiejś tam pracy nad sobą, to traktujemy to trochę jak, no nie wiem, pobranie kolejnej aplikacji na ten nasz wewnętrzny smartfon.

SPEAKER_01 0:30

Dokładnie. Po prostu instalujemy sobie nową umiejętność, sprawdzamy, jak działa, i może używamy jej przez kilka dni.

SPEAKER_02 0:39

Właśnie. A jeśli nam się to nie spodoba, jeśli stwierdzimy nagle, że ten cały nowy system przekonań zajmuje nam za dużo pamięci i jakoś spowalnia codzienne działanie, to po prostu go usuwamy.

SPEAKER_01 0:53

Tak, i koszt jest wtedy praktycznie zerowy.

SPEAKER_02 0:56

No jasne, no i żyjemy dalej. Tylko że problem polega na tym, że ten taki prawdziwy rozwój osobisty, to głębokie przebudzenie, o którym dzisiaj tak wiele się mówi, wcale nie działa jak taka mała, niegroźna aplikacja.

SPEAKER_01 1:10

O, zdecydowanie nie.

SPEAKER_02 1:11

Z tekstu, który dziś tak dogłębnie bierzemy na warsztat w naszej analizie, wynika coś znacznie bardziej radykalnego. Esej autorstwa blogerki, która pisze jako Dorota tu i tam, zatytułowany Czy można żyć po staremu, ale z nową świadomością, stawia sprawę bardzo jasno, mianowicie, że prawdziwa zmiana to jest nieodwracalna, całkowita aktualizacja oprogramowania. Taka po której powrót do tych starych nawyków z wczoraj jest po prostu fizycznie i psychicznie niemożliwy i ja jestem tym niesamowicie wręcz podekscytowany, bo to jest fascynująca podróż po tych koncepcjach rozwoju duchowego.

SPEAKER_01 1:52

Jasne, to ekscytujące, ale ja bym tu od razu trochę ten entuzjazm stonowała.

SPEAKER_02 1:58

Okej, dlaczego?

SPEAKER_01 2:00

Bo to trafne ujęcie z tą aktualizacją, ale ono od razu zderza nas z takim, wiesz, twardym sednem problemu. Nie ma to obietnicy, że to będzie miły spacer połące czy jakieś weekendowe odcięcie się od problemów biuroch. Jest za to bardzo poważne ostrzeżenie przed procesem, który tak naprawdę na zawsze zmienia całą architekturę naszego życia. Z tym się wiąże naprawdę trudna praca.

SPEAKER_02 2:25

Dobra, rozumiem. I to jest ten moment, w którym musimy cofnąć się do samej iskry zapalnej. Bo zanim w ogóle człowiek zderzy się z tymi konsekwencjami zmiany, to w jego głowie pojawia się pierwsza wątpliwość, prawda?

SPEAKER_01 2:39

Zgadza się taki impuls.

SPEAKER_02 2:41

Chęć zadania, pytania o sens. I autorka stawia w tekście tezę, która wydaje mi się niesamowicie mocna, twierdzi, że samopostawienie pytania o poznanie siebie i sens istnienia, to już jest zmiana.

SPEAKER_01 2:56

Tak.

SPEAKER_02 2:56

Zmiana, która została tam określona jako uwaga, ruch w przestrzeni. I przyznam ci szczerze, że to mi brzmi odrobinę mistycznie. Kiedy słyszę o ruchu w przestrzeni, to zastanawiam się, co to właściwie ma oznaczać dla kogoś, kto nie wiem, po prostu jedzie we wtorek rano tramwajem do pracy i zaczyna się zastanawiać nad swoim życiem.

SPEAKER_01 3:19

Jasne, rozumiem to Twoje wyczulenie na powiedzmy, ezoteryczny żargon.

SPEAKER_02 3:24

No trochę tak to brzmi.

SPEAKER_01 3:25

Ale to, co jest tutaj fascynujące, to fakt, że autorka wcale nie widzi tej zmiany jedynie jako działania fizycznego. Jeśli rozłożymy to pojęcie na czynniki pierwsze, to zyskuje ono bardzo konkretny wymiar. Ten ruch w przestrzeni nie oznacza, że ty fizycznie jedziesz do Indii, albo rzucasz te pracę z dnia na dzień.

SPEAKER_02 3:46

Okej, czyli co to jest?

SPEAKER_01 3:48

To jest po prostu takie fundamentalne przesunięcie punktu percepcji, z którego ty obserwujesz własne życie. Autorka pisze tam o takim zbliżaniu się do informacji. Kiedy człowiek zaczyna w ogóle zadawać pytania, szukać tego, czym jest dla siebie, to staje w takiej przestrzeni, gdzie nie ma już wymówek. Staje się świadomy i wtedy ta rzeczywistość dookoła po prostu musi zacząć wyglądać inaczej.

SPEAKER_02 4:11

Okej, rozpakujmy to trochę, bo to mi przypomina sytuację z takiego codziennego życia. To jest trochę tak, jak wiesz, z przeczytaniem w internecie spoilera do filmu, który zamierzało się obejrzeć wieczorem.

SPEAKER_01 4:25

O świetne porównanie.

SPEAKER_02 4:26

No bo kiedy twój mózg już przyswoi te informacje o tym, że ten główny bohater tak naprawdę od początku nie żyje, tak, ten słynny plot twist. Cały sens oglądania tego filmu ulega drastycznej zmianie. Zaczyna się zauważać te wszystkie ukryte detale, jakieś spojrzenia w tle. Krótko mówiąc, traci się tę niewinność widza.

SPEAKER_01 4:48

I to jest doskonała wręcz analogia do tego, co ona opisuje jako tę nieodwracalność procesu. Ponieważ nasz mózg po prostu fizycznie zmienia swoją strukturę pod wpływem nowej wiedzy.

SPEAKER_02 5:01

No tak?

SPEAKER_01 5:01

Więc udawanie, że czegoś nagle nie wiemy, wymagałoby po prostu ogromnego nakładu energii. Ta wiedza to nie jest tylko jakiś tam klik tekstowy.

SPEAKER_02 5:10

Ale to przecież rodzi potężny problem.

SPEAKER_01 5:12

Dlaczego potężny?

SPEAKER_02 5:13

Jeśli zdejmiemy te symboliczne klapki z oczu, to od razu pojawia się dylemat, który jest zawarty w samym tytule tego esejju. Co się stanie, gdy z tym nowym, wyostrzonym spojrzeniem spróbujemy funkcjonować dokładnie tak samo jak wczoraj.

SPEAKER_01 5:27

Aha, czyli w starych ramach.

SPEAKER_02 5:28

No tak, w tej samej pracy, w tych samych relacjach domowych autorka przecież stawia sprawę na ostrzu noża pisząc, że nie da się żyć, żyć po staremu i tu robi się naprawdę ciekawie. Bo my przecież żyjemy w kulturze, która usilnie nas przekonuje, że jest inaczej.

SPEAKER_01 5:44

To prawda, mamy ten kult szybkiego dopasowywania się.

SPEAKER_02 5:48

No dokładnie, ta kultura popularna wręcz krzyczy: słuchajcie, jedźcie sobie na głęboki warsztat oddechowy w Bieszczady, popaczcie, uwalniajcie emocje, ale w poniedziałek rano załóżcie marynarkę i z uśmiechem do tego toksycznego biura.

SPEAKER_01 6:03

Tak, jakby można było mieć ciastko i zjeść ciastko.

SPEAKER_02 6:07

Właśnie o to pytam. Oczekuje się, że będziemy tak płynnie przeskakiwać między tymi światami, kompletnie bez zgrzytów. Tymczasem autorka sugeruje, że jak znikają iluzje, cudze ścieżki, to zostaje nam tylko nasza własna droga i pełnia konsekwencji, nie można czekać do emerytury. Więc czy autorka nie jest tu zbyt radykalna, tak w ogóle odbierając nam prawo do tego powrotu.

SPEAKER_01 6:29

Jeśli odniesiemy to do takiego szerszego kontekstu psychologicznego, to autorka nie jest radykalna, ona jest po prostu szczera. Ona tam dekonstruuje ten cały psychologiczny koszt udawania. Koszt udawania wyjaśnia głębsze powody, dla których powrót do starych wzorców myślenia powoduje fizyczny i psychiczny ból. Zjawisko, o którym my tutaj teraz mówimy, to jest nic innego jak potężny dysonans poznawczy. W starym życiu my funkcjonowaliśmy w oparciu o pewne mechanizmy obronne. Tolerowaliśmy tę powierzchowność, toksyczność szefa, bo tłumaczyliśmy to sobie. No takie jest życie, każdy tak ma, po prostu trzeba zacisnąć zęby. To były nasze tarcze. A nowa świadomość znosi te projekcje, uwalnia nas od nich.

SPEAKER_02 7:21

Czyli to jest trochę tak, wracając do mojej metafory, jak ze starym komputerem. Kiedy instalujemy ten powiedzmy nowy, superpotężny system operacyjny świadomości, a potem próbujemy odpalić na nim przestarzałe oprogramowanie z naszej dawnej codzienności, to cały system zaczyna ci się zawieszać. No właśnie.

SPEAKER_01 7:41

Dładnie tak to działa. Ten ból, o którym autorka wspomina, to jest efekt tego ciągłego uruchomiania w tle procesów, które po prostu ze sobą walczą. Bycie przebudzonym w toksycznym środowisku wymaga od ciebie stałego tłumienia samego siebie, a to tłumienie to jest gigantyczny wydatek energetyczny dla organizmu.

SPEAKER_02 8:00

O rany.

SPEAKER_01 8:01

Kortyzol ci rośnie, ciało jest w permanentnym stresie, dlatego powrót do tych dawnych ram nie jest bezpiecznym kompromisem. On staje się aktem autoagresji?

SPEAKER_02 8:11

Wow. Okej, to rzuca absolutnie nowe światło na całą tę koncepcję odrzucania iluzji. Skoro udawanie jest aż tak wyczerpujące, a wyjście na tę nową drogę przynosi autentyczność, to naturalnie pojawia się tu pewien paradoks?

SPEAKER_01 8:29

Jaki paradoks?

SPEAKER_02 8:30

No bo dlaczego w takim razie tak ogromna liczba osób z całą wręcz stanowczością odmawia wejścia w ten proces zmiany? Przecież logicznie rzecz biorąc, każdy chciałby zrzucić ten ciężar, uwolnić się od tego bólu.

SPEAKER_01 8:44

To rodzi ważne pytanie o to, dlaczego tak łatwo nam oceniać osoby, które nie chcą się zmieniać. Zwróć uwagę na empatię autorki w tym tekście. Ona wprost przyznaje, że są osoby, które chcą pozostać w iluzji. Czasem to jest zły moment życiowy, czasem ten obecny stan im wystarcza. Ale przede wszystkim pojawia się tam jeden motyw: to jest gigantyczny lęk. Strach przed dotykaniem własnych traum. Najważniejsza zasada z tekstu brzmi: nikogo nie można zmieniać na siłę. Jedyne co możemy robić dla innych, to oczyszczać z ciemnych przestrzeni wokół. Nic więcej. Wymuszanie transformacji staje się po prostu manipulacją.

SPEAKER_02 9:28

Czajaj, zatrzymajmy się na sekundę. Znowu mamy tu takie sformułowanie: oczyszczanie ciemnych przestrzeni wokół.

SPEAKER_01 9:35

W ujęciu psychologicznym to oczyszczenie przestrzeni to jest konsekwentne stawianie własnych granic. Pilnowanie, by cudze projekcje, ten cudzy chaos nie wnikały do naszego ogrodu. Jeśli ktoś chce siedzieć w ciemnym pokoju, ok. My tylko dbamy, by nie wnosił tego mroku do nas. Próba ciągnięcia kogoś na siłę przeczamej idei świadomego rozwoju.

SPEAKER_02 9:57

To jest brutalnie wręcz szczere. Nie możemy nikogo ratować na siłę. I wiesz co, to świetnie nas prowadzi do chyba najważniejszej części tego materiału: do historii Adama. Dokładnie, żeby te wszystkie nasze rozważania o odrzucaniu iluzji jakoś sprowadzić do poziomu doświadczenia drugiego człowieka, musimy przyjrzeć się temu studium przypadku źródła: historii Adama.

SPEAKER_01 10:22

Tak, to jest wręcz kwintesencja całego tekstu. Pamiętasz początek tej jego historii?

SPEAKER_02 10:26

Pamiętam. Autorka, zanim cokolwiek się zaczęło, daje Adamowi krótkie ostrzeżenie: już nic nie będzie takie samo. I jak on reaguje? On się tylko naiwnie uśmiecha.

SPEAKER_01 10:38

Tak, dokładnie.

SPEAKER_02 10:40

Ale to uśmiech kogoś, kto nie wiem, myślał, że czeka go luksusowe spa, a dostał bilet w jedną stronę na jakiś morderczy obóz przetrwania w dżungli. Kompletnie nie wiedział, co go czeka. Jak bardzo to odbiega od tego popkulturowego obrazu samych sukcesów, prawda?

SPEAKER_01 10:56

To prawda. Rozwój wcale nie odcina od problemów. Adam musiał przez długie miesiące uczyć się pracy w przestrzeni, by w ogóle ochronić swoje ciało przed chorobami, przed manipulacjami otoczenia i uwolnić się z dolegliwości skumulowanych przez lata.

SPEAKER_02 11:11

I to jest znowu moment, gdzie ja muszę zapytać. Dlaczego? Dlaczego zmiana myślenia u Adama nagle wywołała fizyczną chorobę? Przecież mówi się, że jak żyjesz w zgodzie ze sobą, to ciało zdrowieje, a on tam zderzył się z jakimiś chowającymi się ciemnościami, siłami ciemności. Co to są za ciemności na poziomie psychiki?

SPEAKER_01 11:35

To ma głębokie uzasadnienie naukowe, na przykład w teorii poliwagalnej. Kiedy przez lata żyjesz w rygorze, masz zamrożone emocje, ciało trzyma gardę. Twój organizm to napięcie trzyma w tkankach, jego ciało dostało sygnał. Okej, odrzucamy iluzję, stwarzamy bezpieczną przestrzeń. I co się dzieje? Puszczają tamy. Uwalnia się stres z całych dekad. Często to się manifestuje fizycznym załamaniem.

SPEAKER_02 12:01

Czyli to ciało jako całość musiało odchorować ten dawny tryb przetrwania.

SPEAKER_01 12:06

Właśnie tak. Konfrontacja z tym to jest potężna walka.

SPEAKER_02 12:09

Ale wiesz, koszty Adama na tym się wcale nie skończyły. Materiał precyzuje, że ta walka kosztowała go utratę dawnych relacji. I znowu się zastanawiam, dlaczego ludzie zaczęli od niego odchodzić, skoro on z założenia stawał się coraz bardziej ugruntowanym i spokojnym człowiekiem, przecież chcemy przybywać z takimi osobami.

SPEAKER_01 12:28

Z reguły chcemy, ale pamiętaj o dynamice systemów społecznych. Wcześniejsze relacje Adama mogły opierać się na tym, że on nie potrafił odmawiać. Że brał cudze problemy na siebie.

SPEAKER_02 12:41

Czyli spełniał dla tych ludzi pewną wygodną funkcję.

SPEAKER_01 12:44

Dokładnie. A kiedy przestał dawać się wciągać w ich dramaty, zaczął pilnować granic, to stał się z ich perspektywy usterką w systemie. Dawni znajomi, którzy chcieli zostać w swoim starym mroku, musieli odejść. Dysonans był dla nich zbyt silny.

SPEAKER_02 13:02

Odrzucili go, żeby samemu nie musieć patrzeć w lustro.

SPEAKER_01 13:06

Właśnie tak.

SPEAKER_02 13:07

Wow, no i to ostatecznie maluje nam niesamowicie trudny obraz tej całej podróży. Podsumowując tę powiedzmy, listę kosztów Adama. Ból fizyczny, konfrontacja z trudnymi głębokimi ciemnościami. Mimo tych potężnych kosztów, Adam twierdzi, że on sobie w ogóle nie wyobraża powrotu. Mówi, że teraz z tym nowym sensem żyje mu się po prostu łatwiej. Jak to w ogóle możliwe po tym wszystkim?

SPEAKER_01 13:34

Kiedy on przebił się przez ten bolesny lastrę i emocji, znalazł się w miejscu, gdzie rzeczywistość zgadza się z jego wnętrzem. Nie musi już tracić resztek energii na podtrzymywanie tej starej iluzji. Rozwój to po prostu narzędzia do lepszej pracy z rzeczywistością.

SPEAKER_02 13:51

Więc co to wszystko właściwie dla nas oznacza? Zbliżając się do końca naszej dzisiejszej głębokiej analizy, rozwój to proces pełen konsekwencji. Autorka jasno zaznacza, że to nie jest tylko spacer połące pełnej uśmiechów, ale też wydobywanie z siebie tego, co najcięższe do zmiany.

SPEAKER_01 14:12

Dokładnie, trzeba być gotowym na utratę, żeby zyskać tę autentyczność, nie ma drogi na skróty.

SPEAKER_02 14:19

I to skłania mnie do takiej dość prowokacyjnej myśli na koniec, myśli, z którą chciałbym zostawić wszystkich słuchających. Bo jeśli to wejście na drogę samoświadomości faktycznie jest całkowicie nieodwracalne i niemal zawsze wiąże się z tak bolesną utratą dotychczasowych relacji oraz koniecznością konfrontacji z ukrytym cieniem, to czy ta powszechna dzisiaj na świecie chęć ciągłego samorozwoju nie jest w rzeczywistości aktem najgłębszego, wręcz bardzo ryzykownego buntu przeciwko naszej bezpiecznej egzystencji? A i zasadnicze pytanie brzmi, czy naprawdę każdy z nas jest na taki punkt gotowy. Zostawiamy was z tym przemyśleniem, dziękujemy za dzisiejsze spotkanie.

SPEAKER_00 15:05

Dziękuję ci za wspólnie spędzony czas. Niech to co usłyszałeś, pracuje w tobie łagodnie. Jeśli czujesz, że ta treść może kogoś wesprzeć, podaj ją dalej. Zapraszam Cię też do subskrypcji. Do powodzenia w odkrywaniu własnej prawdy do usłyszenia.