Energia, która mówi (Przestrzenie Istnienia)

Tekst Doroty Czyszczonik z książki „Przestrzenie Istnienia” analizuje koncepcję ludzkiego ciała jako żywego zapisu energetycznego, który gromadzi historie nasze oraz naszych przodków. Autorka wyjaśnia, że niewidzialne informacje manifestują się poprzez fizyczne odczucia i wibracje, wpływając na nasze codzienne relacje oraz stan emocjonalny. Poprzez historię Kamili ukazano, jak międzypokoleniowe traumy mogą ukrywać się w podświadomości, czekając na odpowiedni moment, by zostać zrozumianym i uzdrowionym. Kluczem do wewnętrznej przemiany jest uważna obecność oraz zastąpienie ogólnych narzekań konkretnymi pytaniami, które otwierają drogę do samoświadomości. Według źródła, duchowość nie jest oddzielnym światem, lecz przenika każdy aspekt codziennego życia, od pracy po relacje z bliskimi. Autorka zachęca do świadomego wyboru energii, którą emanujemy, podkreślając, że zrozumienie własnego systemu informacji wewnętrznej prowadzi do odzyskania spokoju i równowagi.

Zapraszamy na blog: Dorota Tu i Tam

Transcript

SPEAKER_02 0:00

Witaj, zapraszam Cię do rozmów o książce Doroty czyszczonik. Przestrzenie istnienia. Usiądź wygodnie i posłuchaj.

SPEAKER_00 0:08

Wchodzi się do jakiegoś pomieszczenia, powiedzmy do zwykłego pokoju, w którym przed zaledwie momentem trwała ostra, bardzo emocjonalna kłótnia klasyk. Otwieramy drzwi, nikt już nie krzyczy, panuje absolutna cisza, fizycznie nikt się nawet nie rusza, ale w powietrzu wisi coś tak gęstego, takie niewytłumaczalne napięcie, że niemal można je kroić nożem.

SPEAKER_01 0:35

Zgadza się. Albo wiesz, inna sytuacja, wita się zupełnie obcą osobę, wyciąga rękę i natychmiast bez żadnego logicznego powodu pojawia się w ciele dziwny dyskomfort.

SPEAKER_00 0:46

Tak, taki ucisk w żołądku. Irracjonalna chęć ucieczki.

SPEAKER_01 0:50

I zazwyczaj takie odczucia od razu zrzuca się na karp zwykłego zmęczenia albo przypadku. No bo jako ludzie mamy tę ogromną, wbudowaną wręcz potrzebę, żeby wszystko racjonalizować, prawda? Próbujemy zamknąć w bezpiecznych, logicznych i najlepiej mierzalnych ramach to, co wymyka się samej logice?

SPEAKER_00 1:10

Dokładnie.

SPEAKER_01 1:10

Skoro nie mamy przed oczami twardych wykresów pokazujących poziom stresu w pokoju, to po prostu uznajemy, że nasz mózg płata nam figlę.

SPEAKER_00 1:18

No właśnie, ale chwileczkę. Co jeśli to wcale nie jest przypadek ani żaden błąd naszego logicznego oprogramowania? Co jeśli to, co wtedy odczuwamy, to bardzo konkretny mechanizm biologiczny i fizyczny?

SPEAKER_01 1:33

O to jest świetne pytanie.

SPEAKER_00 1:34

Dzisiaj bierzemy ten temat pod lupę i rozkładamy na czynniki pierwsze koncepcje tego, że nasze ciała i przestrzenie, w których żyjemy, to takie potężne, twarde dyski. Opieramy to dzisiejsze głębokie zanurzenie na koncepcjach z książki Przestrzenie istnienia autorstwa Doroty Czyszczonik.

SPEAKER_01 1:53

Fantastyczna pozycja.

SPEAKER_00 1:55

Misją na dzisiaj jest zrozumienie, jak dokładnie ludzkie ciało zapisuje emocje, dlaczego reaguje na niewidoczne napięcia. No i oczywiście, jak zarządzać tym całym bagażem. Przy okazji patrząc na Twoje otoczenie, na tę przytulną bibliotekę pełną światła, muszę przyznać, że to wnętrze idealnie oddaje motyw przestrzeni, o którym zaraz będziemy mówić.

SPEAKER_01 2:23

Bardzo dziękuję. Bo wiesz, przestrzeń wokół nas to znacznie więcej niż tylko architektura. To nie jest tylko zbiór ścian i mebli. Kiedy analizowałem te materiały, uderzyło mnie, jak bardzo propozycja autorki zmienia postrzeganie codzienności.

SPEAKER_00 2:39

Jasne, ale żeby to pojąć, musimy chyba zrozumieć pewien mechanizm, prawda?

SPEAKER_01 2:44

Dokładnie. Chodzi o to, żeby spojrzeć na przestrzeń i ciało jako naczynia na informacje. Energia, czyli na przykład wyrzut adrenaliny, czy złość podczas tej kłótni w pokoju, jest z natury ulotna.

SPEAKER_00 2:59

Przemyka przez nas i znika?

SPEAKER_01 3:01

Właśnie, podnosi tętno i opada. Ale uwaga, informacje, które ta reakcja niesie ze sobą, wcale nie znikają. One się w nas osadzają. Ciało staje się tu dosłowną przestrzenią zapisu.

SPEAKER_00 3:15

Okej, zatrzymajmy się na moment. Skoro energia mija, a informacja zostaje, to jak to fizycznie wygląda? Bo kiedy o tym myślałam, przygotowując się dzisiaj, to od razu przyszła mi do głowy analogia ze świata technologii.

SPEAKER_01 3:29

Śmiało zamieniam się w słuch.

SPEAKER_00 3:31

Wyobrażam sobie, że nasze ciało to trochę taki wielki skompresowany plik zip z danymi. Gigantyczna paczka informacji, która od zawsze była zapisana na naszym wewnętrznym dysku. Emocje, jakieś nieprzepracowane stresy z dzieciństwa, ukryte lęki. To wszystko tam jest. Ale żeby w ogóle zobaczyć zawartość, żeby ten plik rozpakować, to chyba potrzebujemy odpowiedniego oprogramowania, który ten plik otworzy, prawda?

SPEAKER_01 3:58

To jest po prostu znakomita analogia, bo dokładnie tak działa nasza pamięć somatyczna, czyli inaczej pamięć ciała. Autorka posługuje się tu z kolei genialną w swojej prostocie metaforą matryoszki.

SPEAKER_00 4:12

O tych drewnianych lalek nakładających się na siebie?

SPEAKER_01 4:16

Właśnie tych lalek. Nasz układ nerwowy jest na tyle inteligentny, że nie pozwala nam zobaczyć wszystkiego naraz. Te informacje, czyli te twoje skompresowane pliki, mogą leżeć całkowicie uśpione przez dekadę w naszych narządach - niesamowite. Tak, w napięciu powiezi czy w chronicznych bólach. Rozwój to proces powolnego zdejmowania kolejnych warstw. Otwieramy pokój, który był w nas zawsze, ale nagle widzimy go z innej perspektywy, bo wreszcie pada na niego inne światło.

SPEAKER_00 4:50

Czyli to światło albo hasło do pliku ZIP, to może być cokolwiek, na przykład przeczytana książka, film, spotkanie kogoś po latach.

SPEAKER_01 4:59

Dokładnie tak, cokolwiek, co wywoła rezonans.

SPEAKER_00 5:02

Ale dlaczego ten system jest aż tak opóźniony, skoro noszę w sobie plik z napięciem, dlaczego mój własny mózg ukrywa go przede mną? Nie lepiej byłoby to po prostu załatwić od razu.

SPEAKER_01 5:14

Mogłoby się tak wydawać. Ale to jest potężny mechanizm obronny. Układ nerwowy to absolutny mistrz przetrwania. Wiedza i ukryte, często bolesne emocje ujawniają się dopiero w tym dokładnie momencie, kiedy nasza świadomość jest na to gotowa.

SPEAKER_00 5:30

Gotowa biologicznie?

SPEAKER_01 5:31

Biologicznie i psychologicznie. Tak, gdybyśmy zrzucili z siebie od razu wszystkie matryoszki naraz, system uległby całkowitej awarii.

SPEAKER_00 5:40

Załamanie nerwowe.

SPEAKER_01 5:41

W rzeczy samej otwieramy tylko ten plik, na który mamy odpowiednią pojemność w danej chwili.

SPEAKER_00 5:47

Rozumiem. I tu dochodzimy do momentu, który moim zdaniem wywraca wszystko do góry nogami w tej książce. Bo skoro ciało to dysk pełen plików czekających na otwarcie, to musimy zapytać, czy wszystkie te pliki na pewno należą wyłącznie do nas?

SPEAKER_01 6:04

O tak, to jest ten moment, gdzie robi się naprawdę głęboko.

SPEAKER_00 6:08

Tu pojawia się ta absolutnie wstrząsająca historia Kamili. Z tego co czytałam, Kila przyszła do autorki, by porozmawiać o dylematach związanych z rodzicielstwem, o brakach z dzieciństwa i o tym, jak bardzo przytłacza ją myśl o byciu matką.

SPEAKER_01 6:24

Tak, to jest w ogóle kluczowy punkt tej analizy. W trakcie ich rozmowy zaczął pojawiać się pewien specyficzny obraz. Kiedy autorka opisała go Kamili w najdrobniejszych szczegółach reakcja była natychmiastowa.

SPEAKER_00 6:36

Płacz, prawda?

SPEAKER_01 6:37

Niezwykle gwałtowny płacz, ale uwaga! Ten płacz nie wynikał ze strachu, on wynikał z nagłego olśnienia. Kamila zrozumiała, że ten ogromny ciężar, te samotne, przytłaczające myśli o rodzicielstwie, one w ogóle nie należały do niej. Dokładnie. Należały do jej mamy.

SPEAKER_00 6:58

O rany, to jest po prostu niewiarygodne.

SPEAKER_01 7:01

To były dylematy matki, która przed laty musiała podjąć dramatyczną, bardzo samotną decyzję dotyczącą życia Kamili. I Kamila wchodząc w ten obraz fizycznie spotkała się z przestrzenią swojej matki, zrozumiała, że przez całe życie nosiła w sobie zapis tamtego ogromnego stresu.

SPEAKER_00 7:18

Okej, muszę tu wyjść w słowo, bo od razu włącza mi się bardzo silny sceptycyzm. I podejrzewam, że nie tylko mi. Z perspektywy lajka to brzmi wręcz mistycznie. Jak to w ogóle działa w rzeczywistości? Mówi się tu o słowie wibracja albo zapis, a to dla wielu osób brzmi strasznie ezoterycznie. Czy to jakaś magia?

SPEAKER_01 7:39

To kluczowe pytanie, żebyśmy nie wpadli w pułapkę magicznego myślenia. Nie mówimy tu o magii, mówimy o zjawiskach, które dziś potrafi już opisać nauka, na przykład epigenetyka czy neurobiologia interpersonalna?

SPEAKER_00 7:52

Czy to nie jest przerażające? Myśl, że jesteśmy jakimiś chodzącymi archiwami potężnego stresu naszych przodków?

SPEAKER_01 7:59

Zależy, jak na to spojrzeć.

SPEAKER_00 8:00

No, szczerze mówiąc, brzmi to jak strasznie niesprawiedliwy bagaż. Dlaczego ktokolwiek z nas ma płacić za traumy czy dylematy pokoleń wstecz, skoro większość ludzi ledwo radzi sobie z wyzwaniami własnego życia?

SPEAKER_01 8:13

To jest bardzo naturalny bunt, ale z perspektywy tej koncepcji to wcale nie jest wyrok czy kara za grzechy przodków. To jest raczej zaproszenie do przerwania łańcucha. Przerwania łańcucha, to znaczy, dlaczego natura w ogóle wyposażyła nas w ten mechanizm? Bo nosimy te zapisy do momentu, w którym wreszcie ktoś w linii rodowej zechce się zatrzymać, poczuć ten ból i zrzucić z siebie tę nie swoją matryoszkę.

SPEAKER_00 8:38

Aha, czyli robimy z tym wreszcie porządek.

SPEAKER_01 8:40

Właśnie. Kamila dostała szansę, by uwolnić nie tylko siebie, ale też oddać ten ciężar symbolicznie swojej matce.

SPEAKER_00 8:47

Bo skoro uświadamiamy sobie, że mamy w sobie ten obcy kot, te stare pliki, to pierwszą reakcją jest panika. Jak się tego szybko pozbyć? I tu wchodzi koncepcja, przed którą autorka mocno przestrzega: Mówię tu o turystyce duchowej.

SPEAKER_01 9:02

O tak, to jest bardzo trafna i bolesna diagnoza współczesności. Widzimy ogromne zniecierpliwienie wokół nas.

SPEAKER_00 9:10

Ludzie uciekają od bólu, szukając szybkiego oświecenia.

SPEAKER_01 9:14

Dokładnie tak, mówią, byłem na jednym warsztacie nie zadziałało jadę na następny, albo muszę zmienić metodę, muszę jechać do Indii i spróbować nowej techniki oddechowej. To mechaniczne zaliczanie kolejnych stadiów samorozwoju. Autorka mówi o tym, pyk pyk, tu byłem, to odhaczyłem, to odkryłem.

SPEAKER_00 9:34

Ta turystyka duchowa to jest dla mnie trochę jak bezrefleksyjne skrolowanie TK. Tylko w poszukiwaniu sensu życia. Oglądamy filmik z pięknym cytatem, przez chwilę czujemy się bardzo udokowieni i przesuwamy do kolejnego bodźca.

SPEAKER_01 9:50

Świetne porównanie, bo to jest oparte na dopamienie, a nie na wglądzie w siebie.

SPEAKER_00 9:56

Zbieramy certyfikaty, ale to się w ogóle nie osadza w ciele, bo unikamy konfrontacji z tym, co jest trudne.

SPEAKER_01 10:03

Układu nerwowego nie da się oszukać zmianą scenerii. Zmienianie miejsc z poziomu ucieczki kompletnie nic nie daje. Kluczem nie jest to, co i gdzie robimy, ale z jaką jakością obecności to robimy.

SPEAKER_00 10:17

Uważność i cisza.

SPEAKER_01 10:19

Tak, wtedy nasza wewnętrzna przestrzeń wreszcie zaczyna do nas mówić. Autorka ma tu odważne podejście do bólu. Zazwyczaj bierzemy metaforyczną tabletkę. Uciekamy. Tymczasem ból to informacja z tego dysku twardego.

SPEAKER_00 10:33

To nie awaria, to droga.

SPEAKER_01 10:34

Dokładnie. Ból krzyczy: zwróć uwagę na tę matrioszkę, której jeszcze nie rozpakowałeś.

SPEAKER_00 10:40

Czyli zamiast uciekać od trudnej konfrontacji, mamy po prostu w niej stanąć. Ale to chyba wymaga uznania, że ta cała przestrzeń duchowa i nasza twarda fizyczna rzeczywistość wcale nie są oddzielone. One się przenikają.

SPEAKER_01 10:54

Absolutnie, ale to jest bardzo konkretna przestrzeń operacyjna organizmu, która posługuje się własnym językiem. Miłość rozwiązuje konflikty i zmienia naszą neurobiologię zupełnie inaczej niż siła i opór. Z perspektywy danych uderzanie głową w mur po prostu nie działa.

SPEAKER_00 11:13

Dobrze, to zejdźmy z tym na ziemię do czystej praktyki. Co zrobić, kiedy ten ból, stres z pracy po prostu nie ustępują? Co kiedy wszystko wali się na głowę i człowiek czuje bezradność. Autorka rewelacyjnie opisuje to jako syndrom, czemu znowu ja.

SPEAKER_01 11:32

O tak.

SPEAKER_00 11:33

Od razu słyszę w głowie piosenkę znowu w życiu mi nie wyszło.

SPEAKER_01 11:36

Ten stan umysłu to jedno z największych zagrożeń. Pojawia się cała seria obciążających myśli. Mam dosyć życia. Dlaczego we wszystkim jest mi tak ciężko?

SPEAKER_00 11:45

Co ze mną jest nie tak? To są strasznie dołujące pytania.

SPEAKER_01 11:50

Bo z psychologicznego punktu widzenia to są pytania, które w ogóle nie szukają odpowiedzi. One są energetyczną czarną dziurą, zamykają nas na rzeczywistość.

SPEAKER_00 12:00

I to jest moment na moje ulubione narzędzie z całej tej koncepcji. To są dosłownie takie koła ratunkowe, których można się złapać, żeby wyrwać się z tego narzekania. Zamiast pytać, dlaczego życie jest takie ciężkie, kontrujesz własny mózg pytaniem, a jak ja dzisiaj pomagam innym, by ich życie było choć odrobinę lżejsze.

SPEAKER_01 12:22

Mocne.

SPEAKER_00 12:23

Zamiast co w moim życiu jest nie tak, pytasz z pełną świadomością, a co w nim jest na tak? Czujesz, że otacza cię masa rozczarowań, zapytaj siebie wprost, a czy ja sam kogoś nie zawiodłam i dlaczego to zrobiłam? Zmiana perspektywy jest po prostu natychmiastowa.

SPEAKER_01 12:41

Mechanizm stojący za tym kodem jest fascynujący naukowo, bo zmuszamy nasz mózg, a dokładnie układ siatkowaty, który filtruje informacje z otoczenia, do szukania zupełnie innych danych.

SPEAKER_00 12:54

Czyli dosłownie przeprogramowujemy filtry.

SPEAKER_01 12:57

Dokładnie. To promuje postawę takiej radykalnej stuprocentowej odpowiedzialności za własny los. Przekształcamy narrację biernej ofiary w postawę aktywnego badacza. Pytanie, co ja tworzę, wyciąga nas z pułapki odzyskujemy sprawczość nad własną przestrzenią.

SPEAKER_00 13:13

Ta skoro mówimy o przestrzeni i codziennej sprawczości, to chyba płynnie przechodzimy do wniosku, który przynosi ogromną ulgę. Ta cała głęboka praca ze świadomością wcale nie wymaga wyjazdu w góry i odcięcia od świata. To jest koncepcja pełnego uziemienia duchowości.

SPEAKER_01 13:31

W rzeczy samej to jest zrozumienie, że nie funkcjonujemy w oderwaniu od rzeczywistości.

SPEAKER_00 13:37

Nie trzeba golić głowy, zakładać lnianych szat i medytować godzinami nad rzeką, prawda? My jesteśmy istotami duchowymi w każdym nawet najbardziej prozaicznym momencie. Kiedy kroimy cebulę na zupę, kiedy wkurzamy się stojąc w korku, kiedy odkurzamy dywan w soboterano.

SPEAKER_01 13:55

Bo każdego dnia w tych tysiącach najdrobniejszych interakcji wybieramy jakość informacji, jaką wysyłamy do otoczenia. Przestrzeń natychmiast odpowiada na nasze wewnętrzne ułożenie, albo robi się lekko, co jest sygnałem równowagi, albo powietrze gęstnieje i pojawia się opór.

SPEAKER_00 14:13

Taki codzienny poligon doświadczalny.

SPEAKER_01 14:16

O bardzo dobre określenie. Na tym poligonie możemy zadawać sobie podstawowe pytania. Czy to środowisko mi dzisiaj służy, co mnie w tym człowieku przyciąga, a co odpycha.

SPEAKER_00 14:28

Fascynuje mnie to podejście. Ono zdejmuje z nas presję bycia jakimś mistrzami sen na pełen etat. Wystarczy absolutnie szczera uwaga i świadomość w chwili, gdy po prostu w milczeniu parzy się kawe.

SPEAKER_01 14:40

I to jest właśnie to, co buduje długofalową harmonię. Rozpoznawanie odczuć w ciele na bieżąco. O zacisnęła mi się szczęka, albo czuje ucisk w klatce piersiowej. I nazywanie tego bez oceniania - zwykła obecność. Tak. Stała cicha praktyka, która nie wymaga żadnej wielkiej ceremonii, a jedynie niefiltrowanej obecności tu i teraz. Skoro jako ludzie stanowimy system tak ściśle połączonych naczyń, to jakie dokładnie archiwum energetyczne i jaką wibrację zupełnie nieświadomnie tworzymy dzisiaj w naszych domach dla pokoleń, które nadejdą po nas?

SPEAKER_00 15:16

Czy zostawiamy im w spadku nasze gęste dylematy i wyparte lęki, skazując na rozpakowywanie cudzych matryoszek w przeszłości? Czy może jednak wykonujemy dzisiaj tę trudną pracę, by tworzyć przestrzenie, w których od razu już od samego progu czuć prawdziwą lekkość. Z tą refleksją zamykamy dzisiejsze głębokie zanurzenie w temat.

SPEAKER_02 15:37

Dziękuję za wspólną chwilę w przestrzeniach istnienia. Jeśli czujesz niedosyt, książka jest dostępna na stronie dorotatu.pl do następnego spotkania.