Szczerość

Niniejszy tekst analizuje wartość szczerości w relacjach międzyludzkich oraz trudności wynikające z wypowiadania bezpośredniej prawdy. Autorka opisuje negatywne reakcje otoczenia, takie jak wyparcie czy wrogość, które często dotykają osoby decydujące się na całkowitą otwartość. Ważnym elementem tekstu jest przedstawienie somatycznych objawów, poprzez które ciało reaguje na energetyczny opór lub niechęć rozmówców. Rozważania prowadzą do wniosku, że brak gotowości odbiorców na przyjęcie faktów sprawia, iż bycie szczerym bywa ryzykowne i bolesne. W konsekwencji autorka sugeruje, że czasem bardziej korzystne jest zachowanie milczenia, aby uniknąć konfliktów i chronić własne samopoczucie. Ostatecznie tekst zachęca do świadomego decydowania, komu i w jakich okolicznościach warto powierzać swoje autentyczne przemyślenia.

Zapraszamy na blog: Dorota Tu i Tam

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Witaj w przestrzeni Dorotyczyszczonik. Słowa z bloga Dorota tuitam odnajdują swój głos. Usiądź, poczuj i posłuchaj. Zapraszam na ucztę dla Twojej duszy.

SPEAKER_01 0:17

Ok, rozpakujmy to. Wszyscy wokół ciągle powtarzają, że chcą usłyszeć nagą, brutalną prawdę.

SPEAKER_02 0:24

To chyba jedna z najczęstszych deklaracji we współczesnych relacjach.

SPEAKER_01 0:28

No właśnie. Ale co jeśli powiedzenie komuś tej prawdy prosto w oczy nie tylko niszczy nasze więzi, ale sprawia, że w niewyjaśnionych okolicznościach zaczynamy fizycznie chorować.

SPEAKER_02 0:41

Brzmi to niemal jak scenariusz filmów, a nie jak codzienna komunikacja.

SPEAKER_01 0:45

Dokładnie. Dzisiejsza dogłębna analiza zawiera nas w niezwykle osobiste, no i szczerze mówiąc, bardzo niewygodne rejony psychologii i energetyki. Misją naszego dzisiejszego spotkania jest zbadanie ukrytych, bardzo zaskakujących kosztów bycia w 100% szczerym. To absolutnie nie jest kolejny typowy poradnik o asertywności. Bierzemy dzisiaj na warsztat tekst z bloga Dorota Tutaj zatytułowany Szczerość czy szczerość się opłaca.

SPEAKER_02 1:16

Ten tekst bardzo płynnie łączy psychologi, powiedzmy, behawioralną, z mocną ezoteryką i pracą z ludzką energią.

SPEAKER_01 1:25

I to zderzenie jest niesamowite. Główny dylemat zarysowuje się od samego początku. Prjaciłka autorki stwierdza bez ogródek, że bycie szczerym zwyczajnie się nie opłaca, ponieważ to zawsze boli i grozi potężnym rykoszetem.

SPEAKER_02 1:40

Właśnie pojęcie rykoszetu jest tutaj kluczowe. Autorka stawia brutalną tezę, że większość z nas absolutnie nie jest gotowa na przyjęcie prawdy, nawet jeśli sami bardzo głośno się jej domagamy.

SPEAKER_01 1:53

Zanim w ogóle wejdziemy w te energetyczne sprawy, zastanówmy się, dlaczego ludzie tak źle reagują na coś, o co sami z własnej woli proszą.

SPEAKER_02 2:03

Zjawisko to autorka doskonale tłumaczy na przykładzie własnej osobistej transformacji. Pisze, że przez długi czas była w swoich relacjach klasyczną dyplomatką. Uważnie dobierała słowa, jedynie delikatnie wskazywała kierunek, żeby broń Boże nie urazić rozmówcy.

SPEAKER_01 2:19

Ale z czasem z tego zrezygnowała. Postanowiła zrzucić dyplomatyczną maskę i zaczęła mówić bezpośrednio.

SPEAKER_02 2:25

No i eksperyment przyniósł bardzo ciekawe rezultaty.

SPEAKER_01 2:28

Oj, przyniósł! Kiedy ludzie proszą, wiesz, w stylu bądź ze mną wreszcie szczera, a potem faktycznie zderzają się z tą prawdą, następuje wielka cisza, obraza, zaprzeczenie, albo to zjawisko, które autorka nazywa taką wrzutką energetyczną.

SPEAKER_02 2:44

Dokładnie, ten moment uderzenia w ścianę to jest esencja problemu.

SPEAKER_01 2:49

Przypomina mi to trochę sytuację, wyobraźmy sobie wyjście do meksykańskiej restauracji. Ktoś zamawia najostrzejsze, po prostu piekielnie ostre danie w menu.

SPEAKER_02 3:00

Żeby się popisać.

SPEAKER_01 3:02

Tak, wszyscy chcą tego spróbować, dają radę, ale gdy przychodzi co do czego i gość bierze pierwszy kęs, no to podniebienie płonie i nagle pojawia się wielki żal i awantura w stronę kucharza, że zaserwował coś takiego.

SPEAKER_02 3:16

Fantastyczna analogia. Bardzo trafna, bo ten kucharz podał dokładnie to, o co go poproszono. Co fascynujące w tym przypadku z psychologicznego punktu widzenia, ludzie domagający się opinii rzadko szukają obiektywnej perspektywy.

SPEAKER_01 3:31

A czego szukają?

SPEAKER_02 3:33

Walidacji. Głównie tak, szukają klepnięcia po plecach, szukają potwierdzenia własnej iluzji. Kiedy słyszą fakty, rozbijające tę iluzję, budzi się u nich ogromny ból psychiczny, co oznacza, że ewidentnie brakuje im dystansu do siebie.

SPEAKER_01 3:50

Czekaj, zaraz wrócę do tego sformułowania wrzutka, bo z jednej strony mamy taką psychologiczną defensywę, gdzie ego krzyczy, że nie ty nie masz racji, ale źródło mówi też o wrzódce. Czy to jest po prostu obrona czy coś grubszego?

SPEAKER_02 4:05

Zdecydowanie coś grubszego. Autorka analizuje ten brak równowagi u odbiorców i zauważa, że słuchacz, nie mogąc znieść tej prawdy, wytwarza negatywną, bardzo ciężką emocję. I on nie zostawia je w sobie.

SPEAKER_01 4:19

Znaczy co, celuje nią we mnie?

SPEAKER_02 4:21

Właśnie. Dosłownie przerzuca tę ciężką wibrację, złość, lęk na nadawc, który miał czelność powiedzieć mu prawdę. Słuchacz zachowuje się jak ktoś, kto rzuca oskarżeniami na lewo i prawo, oddając swój dyskomfort osobie szczerej.

SPEAKER_01 4:37

O wow! Czyli uderza w nas rykoszetem po prostu dlatego, że odpowiedzieliśmy na zadane pytanie. I tu robi się naprawdę ciekawie, bo wchodzimy na nowy poziom. Autorka twierdzi, że ta wrzutka energetyczna ma natychmiastowe odzwierciedlenie w naszej fizjologii.

SPEAKER_02 4:52

Zgadza się: ciało jako radar energetyczny.

SPEAKER_01 4:55

Brzmi niesamowicie. Ciało natychmiast odpowiada na ukryte intencje i myśli naszego rozmówcy. Tekst podaje bardzo specyficzne, no powiem szczerze, dość zbijające stropu przykłady.

SPEAKER_02 5:07

Ciekawy jestem, jak ty do nich podchodzisz jako gospodyni.

SPEAKER_01 5:10

Z ogromnym entuzjazmem, ale i lekkim dystansem. Autorka podaje przykład spuchniętej kostki albo nagłego bólu nogi. Twierdzi, że pojawia się to w momencie, gdy rozmówca chce nas pociągnąć za sobą w dół, albo sprawić, żebyśmy znaleźli się w tej jego niechcianej, trudnej sytuacji? Wyobraźmy to sobie w praktyce. Siedzimy na kawie z przyjaciółką, mówimy jej bolesną prawdę, ale w środku kipi, a nam nagle puchnie noga. No, bo jako osoba, która jednak lubi twarde fakty, zastanawiam się, czy to w ogóle możliwe, żeby jedno zdanie wywołało u nas taki objaw: czy moje ciało psuje się od cudzych wibracji?

SPEAKER_02 5:51

To naturalne, że to budzi sceptycyzm, ale spójrzmy na to z innej strony. Jeśli połączymy to z szerszym obrazem, na przykład z dziedziną psychosomatyki, to nabiera to sensu.

SPEAKER_01 6:02

W jakim sensie? Ciało jako maszyna reagująca na stres?

SPEAKER_02 6:06

Dokładnie. W ujęciu holistycznym i energetycznym ludzkie ciało jest traktowane jak najczulszy wręcz bezbłędny wykrywacz kłamstw i niewypowiedzianych intencji.

SPEAKER_01 6:17

Mhm. Czyli rejestruje więcej niż głowa.

SPEAKER_02 6:20

Zdecydowanie szybciej: Ciało odbiera napięcie i drugiego człowieka podświadomie, autorka używa języka pracy z energią, mówiąc o zawiązaniu nogi, ale to w istocie manifestacja potężnego stresu, wywołanego przebywaniem w toksycznym, atakującym nas polu.

SPEAKER_01 6:37

Okej, to jeszcze potrafię w jakiś sposób przyjąć to nagromadzenie stresu, ale idźmy dalej, bo to nie koniec medycznych anomalii z tekstu.

SPEAKER_02 6:47

Co jeszcze wyłapałaś?

SPEAKER_01 6:49

Katar autorka opisuje sytuację, w której nagle mamy zatkane z jednej strony nos. Padł tam przykład, że dzieje się to na przykład po prośbie o ponowne zastanowienie się nad wspólnym spotkaniem.

SPEAKER_02 7:01

Bardzo precyzyjna diagnoza.

SPEAKER_01 7:03

No i tu znowu moja lewa półkula protestuje. Słucham kogoś i nagle mój układ odpornościowy odcina mi oddychanie, bo rozmówca chce mnie zmanipulować. Naprawdę mamy traktować katar jako alert o złych intencjach?

SPEAKER_02 7:19

Jeśli zatrzymamy się na dosłowności, to oczywiście brzmi to jak magia, ale przesłanie autorki zachęca nas do czegoś niezwykle pożytecznego. Zachęca do radykalnej, krytycznej samoobserwacji.

SPEAKER_01 7:29

Znaczy, żeby łączyć kropki między tym, z kim rozmawiamy, a jak się potem czujemy.

SPEAKER_02 7:35

Otóż to, wiele systemów wschodnich łączy obszar zatok i gardła z procesem komunikacji, z przepływem myśli. Jeśli po trudnych, rzekomo szczerych rozmowach permanentnie odczuwamy spadek odporności, zmęczenie czy takie mikro urazy, to może warto przestać zrzucać to na przeciąg w kawiarni?

SPEAKER_01 7:52

Ciało po prostu krzycze, że ta relacja nam szkodzi.

SPEAKER_02 7:55

Tak, to zaproszenie, by podejść do własnych dolegliwości jak do sygnałów alarmowych z naszego wewnętrznego radaru.

SPEAKER_01 8:01

Więc skoro reakcje innych potrafią być tak gwałtowne i destrukcyjne dla obu stron, to czym właściwie z perspektywy autorki jest ta cała szczerość, która to powoduje?

SPEAKER_02 8:13

I tu mamy kolejne zaskoczenie: bo źródło kompletnie odziera szczerość z jakiejkolwiek wielkiej filozofii czy patosu.

SPEAKER_01 8:20

Nie ma w tym wiesz, bycia rycerzem na białym koniu.

SPEAKER_02 8:23

Żadnych rycerzy. Autorka twierdzi, że szczerość to po prostu prawda. Dużą literą, ale w rozumieniu najprostszego obrazu sytuacji.

SPEAKER_01 8:31

Zwykła informacja zwrotna.

SPEAKER_02 8:33

Tak, to jest po prostu to, co ktoś widzi, co słyszy i co czuje w danym momencie. Suchy zestaw danych wysłany do drugiej osoby.

SPEAKER_01 8:41

Ale no właśnie, niestety, zamiast przeanalizować ten, jak to autorka świetnie określiła, fakt autentyczny, ludzie wpadają w emok.

SPEAKER_02 8:49

Kracą głowę, zamiast zadać sobie pytanie, dlaczego w ogóle czują złość słysząc ten fakt.

SPEAKER_01 8:54

Tekst mówi, że ludzie w takich sytuacjach stają się, cytuję, wirtuozami zaprzeczeń i wypierania.

SPEAKER_02 9:03

To fantastyczne określenie, bardzo obrazowe.

SPEAKER_01 9:06

Jest genialne, bo wirtuoz zaprzeczeń to ktoś, kto potrafi zagrać na poczekaniu całą symfonię wymówek z pełną sekcją dętą i smyczkami, byle tylko nie przyznać racji rzeczywistości.

SPEAKER_02 9:21

Skomponuje każdy utwór, żeby zagłuszyć fakty, z którymi nie chce się skonfrontować. I co gorsza, autorka wskazuje na bardzo nowoczesną, zaktualizowaną wersję tego zjawiska. Ci mistrzowie wyparcia dzisiaj rzadko rzucają się z jawnymi wyzwaniami. Oni często chowają się za frazesami zaczerpniętymi wprost z gabinetów terapeutycznych.

SPEAKER_01 9:43

Klasyka gatunku: zamiast się przyznać do błędu, słyszymy przecież ja to już mam dawno przerobione, albo no wiesz, to uderza w moje granice.

SPEAKER_02 9:53

Dokładnie to. Autorka obnaża tę fasadę. Zauważa, że pomimo rzucania takimi świadomymi hasłami, te osoby są w rzeczywistości całkowicie oblepione niskimi wibracjami.

SPEAKER_01 10:07

Czuć od nich ten gniew na kilometr, a oni udają zen.

SPEAKER_02 10:11

Tak, pod płaszczykiem pracy nad sobą ukrywają wściekłość, że ktoś obnażył ich słabe punkty. To wirtuzeria ucieczki przed odpowiedzialnością.

SPEAKER_01 10:21

Dobrze, no to skoro otacza nas tylu wirtuozów, pojawia się najważniejsza lekcja płynąca z tego bloga. Co my mamy z tym zrobić, zwłaszcza gdy to my jesteśmy po stronie odbierającej szczery, ale bolesny komunikat.

SPEAKER_02 10:36

Z tego źród płynie bardzo mocne wezwanie do samoobserwacji, o której trochę już wspomnieliśmy. Recepta jest jasna: zamiast z automatu rzucać się w wir dyskusji, odpierać zarzuty i udowadniać swoje racje, musisz wykonać krok wstecz.

SPEAKER_01 10:52

Sprawdzić, jak odczuwamy tę informację w ciele?

SPEAKER_02 10:55

Dokładnie. Przenieś uwagę z rozmówcy na własne ciało i własne emocje. Autorka radziby zamiast wchodzić w polemikę, zapytać siebie, dlaczego w ogóle czuje móz obrony.

SPEAKER_01 11:07

Dlaczego to mnie tak mocno uwiera?

SPEAKER_02 11:10

Co konkretnie we mnie sprawia, że wchodzę w dyskusję. I najważniejsze, co powinienem sobie zmienić, przepracować? Żeby to konkretne stwierdzenie, ten rzekomy atak, przestał wywoływać we mnie tak potężną, bolesną reakcję.

SPEAKER_01 11:23

O, to jest potężne narzędzie. Czyli zamiast atakować kucharza za to, że podał nam ostre danie, powinniśmy się zastanowić, dlaczego w ogóle o to danie poprosiliśmy. Dokładnie. No dobrze, ale biorąc to wszystko pod uwagę, te bolesne rykoszety wracające do nadawcy, niewyjaśnione spuchnięte kostki, katary i starcia z wybitnymi wirtuozami zaprzeczeń. Wracamy do początkowego pytania z tytułu wpisu.

SPEAKER_02 11:47

Czy to się opłaca?

SPEAKER_01 11:48

Właśnie. Czy to w ogóle jest tego warte? Płacić taką cenę za to, żeby nazywać rzeczy po imieniu?

SPEAKER_02 11:55

I tu odpowiedź autorki może być dla wielu osób ogromnym zaskoczeniem. Po całej tej analizie dochodzi do bardzo ostrożnego, wycofanego wniosku.

SPEAKER_01 12:05

Mówi wprost, że milczenie bardzo często jest po prostu złotem. Szczególnie gdy czujemy, że rozmówca nie ma w sobie absolutnie żadnej równowagi i nie jest gotowy na przyjęcie faktów.

SPEAKER_02 12:17

Właśnie po to, żeby po pierwsze uniknąć zadawania mu niepotrzebnego bólu, ale po drugie, by chronić siebie przed potężną, negatywną energią zwrotną.

SPEAKER_01 12:27

Czyli to jest po prostu strategia przetrwania, lepiej przeczekać, pozwolić, by dana osoba sama na własnej skórze doświadczyła konsekwencji swoich decyzji.

SPEAKER_02 12:36

Samodzielnie zauważyła prawdę, a co jeśli ktoś nie zdąży tego zrobić w tym życiu. Tekst konkluduje to z ogromnym spokojem: cóż, widocznie tak ma być. Ostateczny wniosek brzmi: sam bardzo świadomie decyduj, co mówisz, a co najważniejsze, komu decydujesz się to powiedzieć.

SPEAKER_01 12:55

Niezwykle ważne jest to świadome zarządzanie własną energią w kontaktach z ludźmi. Przestajemy ratować wszystkich wokół na siłę.

SPEAKER_02 13:03

Zgadza się.

SPEAKER_01 13:04

To naprawdę świetny impuls do tego, by wziąć na warsztat własne reakcje.

SPEAKER_02 13:09

Rozwijając tę myśl, można rzucić wyzwanie naszym własnym przemyśleniom.

SPEAKER_01 13:13

No właśnie, prowadzi.

SPEAKER_02 13:15

Właśnie. Czy nie ryzykujemy zbudowania całkowicie sterylnego świata, opartego wyłącznie na uprzejmych, gładkich iluzjach, świata, w którym każda trudniejsza wymiana zdań jest ucinana, a przez to prawdziwa, głęboka i autentyczna więź między ludzka staje się po prostu niemożliwa.

SPEAKER_01 13:33

Kiedy odpuścić i chronić swoje granice, a kiedy zaryzykować rykoszec, by jednak dotrzeć do drugiego człowieka. Zostawiamy was z tym dylematem. Dziękujemy za dzisiejsze wspólne, dogłęb zanurzenie w ten temat. Do usłyszenia.

SPEAKER_00 13:46

Dziękuję ci za wspólnie spędzony czas. Niech to co usłyszałeś, pracuje w tobie łagodnie. Jeśli czujesz, że ta treść może kogoś wesprzeć, podaj ją dalej. Zapraszam Cię też do subskrypcji. Powodzenia w odkrywaniu własnej prawdy. Do usłyszenia!