Czy martwienie w czymś pomoże?

Ten tekst stanowi refleksję nad różnicą między lękowym zamartwianiem się a konstruktywną troską, podkreślając ich odmienny wpływ na naszą energię życiową. Autorka argumentuje, że ciągły niepokój niesie ze sobą niskie wibracje i strach, które mogą negatywnie oddziaływać na nasze samopoczucie oraz relacje z innymi. Zamiast ulegać paraliżującym obawom, publikacja zachęca do wybierania czułości, uważnej obecności i delikatnej opieki, które budują wspierającą przestrzeń. Nawet na odległość możemy przekazywać bliskim pozytywne emocje i spokój, co okazuje się znacznie bardziej pomocne niż samo tkwienie w problemach. Wpis na blogu promuje świadome zarządzanie własnym stanem emocjonalnym oraz dbanie o energetyczną higienę codzienności. Całość służy jako krótki przewodnik po zamianie lęku na miłość, co ma przynieść ulgę zarówno nam, jak i osobom w naszym otoczeniu.

Zapraszamy na blog: Dorota Tu i Tam

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Witaj w przestrzeni Dorotyczyszczonik. Słowa z bloga Dorota Titam odnajdują swój głos. Usiądź, poczuj i posłuchaj. Zapraszam na ucztę dla Twojej duszy.

SPEAKER_01 0:16

Kiedy bliski człowiek łamie nogę, to sprawa wydaje się, no niezwykle prosta do ogarnięcia.

SPEAKER_02 0:24

Prawda? Absolutnie. Widać problem gołym okiem.

SPEAKER_01 0:28

Właśnie. Mamy konkret: jest prześwietlenie, jest ten gips, no i pojawiają się kule rehabilitacyjne.

SPEAKER_02 0:35

I natychmiast włącza się w nas taka wiersz naturalna potrzeba fizycznej pomocy.

SPEAKER_01 0:39

Dokładnie tak. Trzeba przynieść jakieś ciężkie zakupy, ugotować obiad, pomóc wejść po schodach. To wszystko jest takie absolutnie namacalne. Zgadza się. Instrukcja obsługi takiego kryzysu jest dla każdego w zasadzie jasna i czytelna. Witamy serdecznie w dzisiejszej analizie z tej strony.

SPEAKER_02 0:58

Mhm.

SPEAKER_01 1:00

No właśnie, będziemy dzisiaj głęboko wchodzić w temat, który jest trochę mniej namacalny niż ten przysłowiowy gips. No właśnie, mózg uwielbia to, co widzi. Daje to takie ogromne poczucie kontroli i sprawczości. Co w sytuacjach stresowych jest niezwykle kojące dla tej osoby pomagającej?

SPEAKER_02 1:19

Oczywiście. Ale rodzi się pytanie, co się dzieje, kiedy ten sam bliski człowiek przechodzi przez kryzys, którego no jakby nie widać na żadnym zdjęciu rentkienowskim.

SPEAKER_01 1:30

No właśnie. Kiedy mowa na przykład o załamaniu emocjonalnym.

SPEAKER_02 1:35

Albo wypaleniu zawodowym.

SPEAKER_01 1:38

Albo jakimś trudnym momencie w relacji.

SPEAKER_02 1:40

Tak, czy jakiejś po prostu wewnętrznej blokadzie. Nagle ta przejrzysta instrukcja nam znika, nie ma gipsu, który można tak fizycznie założyć i co się wtedy najczęściej uruchamia?

SPEAKER_01 1:51

Panika. O, to to. Zaczyna się panika i zaczyna się takie bardzo intensywne, wiesz, głośne martwienie się.

SPEAKER_02 1:58

I to jest fascynujące z punktu widzenia psychologii, bo kulturowo panuje takie przekonanie, że to nasze, znaczy to głębokie martwienie się jest odpowiednikiem tego gipsu. Dokładnie. Że to jest ta najwyższa forma naszej pomocy i wsparcia.

SPEAKER_01 2:15

Tylko warto w tym miejscu zadać sobie pytanie, czy ten powiedzmy sobie, emocjonalny gips, czy on w ogóle cokolwiek leczy.

SPEAKER_02 2:22

Z mojej perspektywy, patrząc na te mechanizmy psychologiczne, to bardzo często okazuje się, że jest to jedynie taki dodatkowy, niepotrzebny balast, który zupełnie nieświadomie zresztą kładziemy tej cierpiącej osobie na plecy.

SPEAKER_01 2:36

Czyli zamiast usztywniać złamanie, to odbieramy jej możliwość ruchu.

SPEAKER_02 2:40

Misją dzisiejszej dyskusji jest przyjrzenie się tej różnicy.

SPEAKER_01 2:44

Różnicy między martwieniem się a troską. Ponieważ nagminnie te dwa stany wrzucamy po prostu do jednego worka. A to błąd. Potężny błąd. Bazą do naszej dzisiejszej analizy jest krótki, ale no niesamowicie wręcz esencjonalny tekst. Pochodzi z bloga pod tytułem Dorota tu i tam, wpis jest zatytułowany wprost i tu zacytuję: Czy martwienie w czymś pomoże. Wyobraźmy sobie taki proces martwienia się jako wiesz, intensywne bujanie się w fotelu na biegunach.

SPEAKER_02 3:16

OK.

SPEAKER_01 3:17

Wkłada się w to ogromne ilości wysiłku. Mięśnie są napięte, tętno nam rośnie, oddech przyspiesza, prawda? Mamy tu ciągłą akcję, ciągły ruch.

SPEAKER_02 3:26

Człowiek się spala, spala za soby.

SPEAKER_01 3:28

Dokładnie. Ale popatrzmy na finał tej akcji. Po godzinie, po dwóch czy tam pięciu godzinach takiego intensywnego bujania się, fotel nadal stoi w tym samym punkcie w pokoju.

SPEAKER_02 3:39

Nie posunął się nawet o milimetr.

SPEAKER_01 3:42

Ani o milimetr. Cały ten wysiłek generuje wyłącznie zadyszkę i pogłębiający się niepokój, absolutnie nie rozwiązał żadnego problemu. I tu się pojawia gigantyczny znak zapytania. Dlaczego kulturowo tak mocno zespawaliśmy to bezproduktywne, wyczerpujące bujanie się w fotelu z miłością, z byciem zaangażowanym.

SPEAKER_02 4:03

Ten kulturowy bagaż to jest w ogóle fascynujący wątek, bo historycznie my po prostu utożsamiamy wysiłek emocjonalny zlojonnością, z oddaniem.

SPEAKER_01 4:12

Że jak cierpię razem z tobą, to znaczy, że mi zależy.

SPEAKER_02 4:16

Właśnie. Cierpienie współdzielone wydaje nam się jakieś takie szlachetniejsze. Pokutuje to przekonanie, że jak nie widać po kimś niepokoju, no to relacja chyba nic dla niego nie znaczy.

SPEAKER_01 4:28

Ale jak przyłożymy to na język autorki z tego wpisu, to obraz się drastycznie zmienia.

SPEAKER_02 4:33

Tak, tam pada bardzo mocne zdanie, że martwienie się to, i tu cytat, przekazywanie już obarczonych strachem emocji o bardzo niskiej wibracji. Jak uruchamia się w nas martwienie, to główną emocją napędową powiedzmy sobie szczerze, nie jest czysta miłość. Tylko głęboki strach. To jest ten lęk, że komuś nie wyjdzie, po prostu skończy się katastrofą.

SPEAKER_01 4:59

Czyli pod tym płaszczykiem deklaracji typu Ja tylko chcę dla Ciebie dobrze, bo cię bardzo kocham, w zasadzie wysyła się taki podskórny, mocny komunikat.

SPEAKER_02 5:08

Jaki komunikat?

SPEAKER_01 5:09

Nie wierzę, że sobie z tym poradzisz. To jest wotum nieufności wobec możliwości drugiej osoby.

SPEAKER_02 5:15

Uderzyłeś w sam rdzenie problemu. Jak pomyślimy o tym na poziomie czystej biologii, no to strach to są spiąte ramiona. To jest spłacony oddech, nerwowy ton głosu, wiesz, taka chaotyczna mowa ciała, plus natłok pytań uderzających z prędkością karabinu maszynowego. I teraz wyobraźmy sobie człowieka w samym środku potężnego kryzysu. Jego własny układ nerwowy jest już przeciążony.

SPEAKER_01 5:41

Człowiek przysłowiowo tonie.

SPEAKER_02 5:43

Tonie i nagle w jego przestrzeni pojawia się bliska osoba, żeby rzucić to koło ratunkowe. Tak, tylko że ta osoba emanuje chaosem, wnosi własne lęki, własne napięcie i spłacony oddech. Intencja jakby była najczystsza pod słońcem.

SPEAKER_01 5:58

Ale efekt tej akcji ratunkowej jest taki, że ta tonąca osoba musi od teraz utrzymać na powierzchni nie tylko siebie, ale i tego spanikowanego ratownika. Zamiast dawać stabilny grunt, relacja zostaje obciążona nowym ciężarem. Ten ratownik martwiący się, staje się w zasadzie kolejnym problemem do rozwiązania.

SPEAKER_02 6:17

Ten mechanizm zarażania emocjonalnego tak właśnie działa.

SPEAKER_01 6:21

No dobrze, skoro tak wyraźnie widać, że to całe martwienie się to po prostu sypanie piasków w tryby, no to pojawia się pytanie o alternatywę.

SPEAKER_02 6:31

I tu autorka tekstu nie zostawia nas bez diagnozy. Pisze krótko, zamień właśnie martwienie się w troskę.

SPEAKER_01 6:39

Brzmi jak bardzo ładny, poetyczny wręcz slogan, tylko jak to zrobić? Tak czysto operacyjnie. Przecież nie da się pstryknąć palcami i przestać czuć emocji, zwłaszcza jak chodzi o bliską osobę.

SPEAKER_02 6:52

I tutaj właśnie blok okazuje się bardzo praktyczny. Bo sprowadza ten wielki koncept do małych kroków. Autorka proponuje dwa wymiary. Pierwszy, kiedy dzieli nas odległość fizyczna, drugi, kiedy jesteśmy obok.

SPEAKER_01 7:05

W przypadku odległości wskazówka jest, wiesz, może dla niektórych zaprosta, żeby po prostu wysłać kilka radosnych słów.

SPEAKER_02 7:12

Że taki drobny komunikat to w zupełności wystarcza.

SPEAKER_01 7:16

Tak, ale o wiele ciekawsze moim zdaniem jest to, co dzieje się, gdy jesteśmy obok, fizycznie. Autorka sprowadza troskę do niemalże banalnej czynności.

SPEAKER_02 7:26

Do zrobienia kubka ciepłej herbaty, prawda?

SPEAKER_01 7:29

Dokładnie. Ale pada tam też kilka słów, które budują zupełnie inną powiedzmy architekturę emocjonalną. Pada słowo opieka, czułość, i co ważne, znalezienie czasu na ciszę.

SPEAKER_02 7:40

Zatrzymanie się przy słowie czułość jest tu absolutnie kluczowe.

SPEAKER_01 7:44

To zupełnie inna galaktyka niż głośne martwienie się.

SPEAKER_02 7:48

O tak. Bo czułość wyklucza z definicji pośpiech i napięcie. Wymaga zwolnienia tempa, rozluźnienia ciała, miękłości głosu. I ten kubek herbaty to fascynujący mechanizm regulacji emocjonalnej.

SPEAKER_01 8:01

Zastanawiałem się nad tym, dlaczego właśnie herbata.

SPEAKER_02 8:05

Bo parzenie herbaty wymaga czasu, wymaga takich powolnych, fizycznych, monotonnych wręcz czynności. Musisz zagotować wodę, musisz poczekać aż napar na bieże mocy. Samopodanie tego ciepłego kubka działa na zmysły. Ciepło fizycznie rozluźnia napięte mięśnie.

SPEAKER_01 8:26

A samotopicie, połykanie jakby zmusza do głębszego oddechu, przełknięcia śliny.

SPEAKER_02 8:32

Co z kolei stymuluje nerw błędny, a on odpowiada za uspokojenie organizmu.

SPEAKER_01 8:38

Czyli to nie jest tylko taki miły gest na odczepnego, to jest realne narzędzie do zmiany stanu fizjologicznego obu osób w pokoju.

SPEAKER_02 8:45

Dokładnie.

SPEAKER_01 8:47

Brzmi to sensownie, bardzo sensownie, ale muszę tu podrzucić małe wyzwanie dla tej koncepcji, odegrać takiego trochę adwokata diabła.

SPEAKER_02 8:55

Proszę bardzo.

SPEAKER_01 8:55

Jak się czyta ten fragment o herbacie i tej ciszy, jest tam pewne zdanie. Autorka mówi, czasem musisz po prostu poczekać i być na długo, tyle, ile trzeba. A teraz, gdybyśmy wyobrazili sobie kogoś, kto patrzy na bliską osobę, która jest pogrążona w głębokim dole, w apatii. Przecież naturalnie buzuje w nas potrzeba ewolucyjna wręcz, żeby coś natychmiast zrobić, szarpać, podsuwać plany ratunkowe.

SPEAKER_02 9:25

Posiedź w ciszy i czekaj.

SPEAKER_01 9:27

No właśnie, z perspektywy ratownika to brzmi niemal jak jakaś kapitulacja, jak bierna obserwacja tonącego statku.

SPEAKER_02 9:35

Ten opór jest całkowicie naturalny, wpojono w nas taką kulturę działania, prawda? Jak nic nie robisz fizycznie, to znaczy, że ignorujesz problem.

SPEAKER_01 9:44

I zmiana tej perspektywy wydaje się, no bardzo trudna. Szukając jakiegoś obrazu, który by pomógł zrozumieć ten brak fizycznego pośpiechu, wpadłem na metaforę ogrodnika.

SPEAKER_02 9:55

O, ciekawe, jak to widzisz?

SPEAKER_01 9:57

Wyobraźmy sobie sadzenie nasiona w doniczce. Wiadomo, natura potrzebuje czasu na wykiełkowanie. Jak by to wyglądało, gdybyśmy chcieli ten proces przyspieszyć poprzez takie nasze martwienie się?

SPEAKER_02 10:13

Prawdopodobnie byśmy to zepsuli.

SPEAKER_01 10:15

No ogrodnik stałby nad tą doniczką z zaciśniętymi pięściami i krzyczał. Rośnij! Dlaczego nic się nie dzieje? A co jak zgniłeś w tej ziemi? Pokaż korzenie.

SPEAKER_02 10:26

I zacząłby grzebać palcami w ziemi.

SPEAKER_01 10:28

Rozgrzebywać, sprawdzać postępy. Przy okazji niszcząc te delikatne, mały pędy, no czysty absurd.

SPEAKER_02 10:36

Absolutny absurd, przecież nie zmusimy rośliny do wzrostu krzykiem.

SPEAKER_01 10:40

Dokładnie. Narzędzia ogrodnika to zapewnienie odpowiednich warunków. Woda na słonecznienie to jest nasz odpowiednik tej troski i kubka ciepłej herbaty.

SPEAKER_02 10:51

A jak już te warunki zapewni?

SPEAKER_01 10:53

To staje z boku i pozwala procesom toczyć się w ich własnym, spokojnym tempie. Po prostu czeka.

SPEAKER_02 11:01

Z inną metaforą z tekstu, bo autorka używa sformułowania w przestrzeni przekazuj powietrze i z tym ogrodnikiem to nabiera pełnego sensu, bo czym jest to przekazywanie powietrza, kiedy wpadamy do pokoju z własnym lękiem, ze stoma pytaniami, torbą nieproszonych rat, to zachowujemy się jak ten panikujący ogrodnik. Właśnie. I co wtedy robimy? Dosłownie wysysamy tlen z pomieszczenia. Robi się duszno, ciężko, klaustrofobicznie.

SPEAKER_01 11:31

Odbieramy tej osobie przestrzeń na zaczerpnięcie oddechu, nie ma szans na własne rozwiązanie problemu, bo przestrzeń została całkowicie zduminowana przez niepokój ratownika.

SPEAKER_02 11:41

Otóż to, przekazywanie powietrza to jest ten świadomy, bardzo celowy krok w tył.

SPEAKER_01 11:47

Krok w tył, który komunikuję jestem tu.

SPEAKER_02 11:50

Tak, jestem bezpieczną przystanią, mam tę czułości herbatę, ale mam też głębokie zaufanie do Twojej siły. Nie zejjecie swoją paniką.

SPEAKER_01 12:00

To jest metafora takiego otwarcia okna w zaduchu.

SPEAKER_02 12:04

To wspólne milczenie nad herbatą, to jest chyba najtrudniejsza forma pracy nad sobą. Zauważ, jak żelaznej samokontroli to wymaga.

SPEAKER_01 12:12

O, potężnej trzeba opanować ego, które po prostu krzyczy, ja to muszę naprawić, muszę poczuć się potrzebny.

SPEAKER_02 12:19

Rezygnacja z tego odruchu, żeby dać komuś spokój, to wyższy poziom inteligencji emocjonalnej.

SPEAKER_01 12:26

Czyli to pozorne nic nie robienie okazuje się wręcz najcięższą robotą do wykonania. Zaczyna to mieć mnóstwo sensu.

SPEAKER_02 12:34

A to prowadzi nas prosto do ostatniego i być może najbardziej rewolucyjnego punktu dzisiejszej analizy.

SPEAKER_01 12:39

Bo dotąd skupialiśmy się na odbiorcy tej troski o sobie w kryzys. Ale co ta transformacja daje nam, osobom pomagającym.

SPEAKER_02 12:48

Konkluzja autorki jest bardzo krótka, ale trafia w sedno.

SPEAKER_01 12:52

Zgadza się, tekst podsumowany jest takimi słowami: krótko, bo i nie ma o czym więcej. Troszczcie się o swoją przestrzeń.

SPEAKER_02 13:00

To zdanie obraca obiektyw kamery o 180 stopni.

SPEAKER_01 13:04

Odwraca perspektywę całkowicie. Zastąpienie martwienia się troską to nie jest tylko ładny gest w stronę potrzebującego, ale potężna tarcza ochronna dla nas samych.

SPEAKER_02 13:16

Dla naszego własnego układu nerwowego.

SPEAKER_01 13:18

Pomyślmy o tym w kontekście tych niskich wibracji. Wpadając w spirale zamartwiania się o innych, dobrowolnie, podłączamy własny system do potężnego źródła lęku.

SPEAKER_02 13:29

Zaczynamy rezonować tą samą energią.

SPEAKER_01 13:32

Tymczasem dbanie o swoją przestrzeń to jak instrukcja obsługi stawiania żelaznych granic.

SPEAKER_02 13:38

Umiejętność oddzielenia swoich emocji od cudego chaosu obok, bo nie można przecież wyciągnąć kogoś z ruchomych piasków, jeśli z solidarności wskoczy się z nim do tego samego bagna.

SPEAKER_01 13:51

Wtedy mamy dwie tonące osoby.

SPEAKER_02 13:54

Dokładnie. Ten ostateczny werdykt jest bezlitosny, nie można być dla kogoś stabilnym oparciem, jeśli samemu traci się fundament pod nogami. Dbanie o swoją przestrzeń to rygorystyczne zarządzanie własnymi zasobami, równy oddech, pielęgnowanie ciszy.

SPEAKER_01 14:09

Zbliżając się do końca naszej analizy, spróbujmy to jakoś zebrać w całość. Ten z pozoru prosty w pis to w gruncie rzeczy lekcja ewolucji.

SPEAKER_02 14:18

Przejścia z takiego hałaśliwego, podszytego ego martwienia się na troskę.

SPEAKER_01 14:23

Troskę, która jest cicha, lekka, oparta na zaufaniu do drugiej osoby. Sztuka zaparzenia herbaty i zrobienia tego kroku w tył.

SPEAKER_02 14:33

I to wnosi niezwykle ważną rzecz do naszej codzienności.

SPEAKER_01 14:37

Przynosi ogromną ulgę zdejmuje z barków cały ciężar.

SPEAKER_02 14:41

Tak, bo to znaczy, że można zdjąć z siebie obowiązek ratowania całego świata, zachowując empatię, można emanować ciepłem, oferować małe gesty, a jednocześnie nie pozwalać, by czyjś dramat rujnował nasz spokój wewnętrzny.

SPEAKER_01 14:56

To faktycznie uwalniająca recepta na pomaganie bez takiego samospalenia.

SPEAKER_02 15:02

Absolutnie tak. Zmienia to zasady gry.

SPEAKER_01 15:04

Zdecydowanie. Rozbraja cały ten kulturowy wymóg, żeby udowadniać miłość jakimś pokazowym cierpieniem. Bardzo dziękujemy za wspólny czas podczas dzisiejszej analizy.

SPEAKER_02 15:15

Dziękujemy i życzymy samych przynoszących ulgę odkryć, mnóstwa czułości i bezpiecznej, wolnej odlęku przestrzeni.

SPEAKER_00 15:23

Do usłyszenia dziękuję ci za wspólnie spędzony czas. Niech to co usłyszałeś, pracuje w tobie łagodnie. Jeśli czujesz, że ta treść może kogoś wesprzeć, podaj ją dalej Zapraszam Cię też do subskrypcji: Powodzenia w odkrywaniu własnej prawdy: do usłyszenia! Daduję.