S.2 Ep.3 - Stad vol verhalen, mensen vol passie

Wat maakt ondernemen in een stad als Brugge vandaag zo uitdagend én boeiend? In deze aflevering duiken we in de wereld van horeca, ambacht en beleid.

Van pure keuken en lokale producten tot maatwerk en stadsontwikkeling: samen met Veronique De Kock delen Louis Van Hecke (Bistro Refter), Mike Vanbelleghem (Passion 4 Wood) en Dirk De fauw (Burgemeeste Brugge) hun ervaringen, inzichten en toekomstvisie.

Een open gesprek over keuzes maken, kwaliteit bewaken en blijven vernieuwen in een veranderende omgeving.

Transcript

SPEAKER_03 0:05

Welkom bij een nieuwe aflevering van Burgemeesters Ontmaskert. Ook vandaag in deze aflevering weer drie heel sterke profielen samengezet. We hebben natuurlijk over beleid, gastronomie en vakmanschap. Drie werelden die samenkomen met één passie hier in West-Vlaanderen. Heren, een hele fijne middag. Welkom om te beginnen voor de thema's op jullie afvuren gaan we even vragen wie jullie precies zijn en wat jullie doen.

SPEAKER_00 0:30

Hallo, ik ben Maike van Bellen. Ik ben zaakvoerder van Pasion voor Wood, opgericht in 2009. Wij maken vooral verlichting, handgemaakt in de auto. In opdracht van klanten, van restauranthouders, privé-pakes.

SPEAKER_02 0:47

Ik ben Louis van Ecke. Ik baat Rifter en zetjes samen mijn ouders en mijn vrouw uit. En we doen het veel in Brugge. We doen het met veel lief en passie.

SPEAKER_03 0:58

Dat is fijn. En de overkant van de tafel?

SPEAKER_01 1:01

En ik ben met vuur en passie, burgemeester van Brugge. Ik ben er de foud.

SPEAKER_03 1:06

We gaan een aantal thema's met jullie bespreken. Het eerste is denk ik iets wat jullie alle drie wel aanbelangt. Dat is het ondernemerschap en passie. Kijk even naar onze restaurateur. Louis, wat heeft jou eigenlijk gemotiveerd om Bistro Reftor te starten en bewust te kiezen voor dat concept in het Haartje van Brugge.

SPEAKER_02 1:25

Ik heb dat eigenlijk niet gestart. Je ouders. Mijn ouders heb na start. Ik zat in Frankrijk, ik heb een jaar in Frankrijk gewerkt, ben teruggekomen. Ik heb dan een jaar in La Durie gewerkt at Twister Sternen en Niezenheam. En ik kan een plaats in Parijs bij Peige. Maar ik kwam al zes maand speling, en de Bistro ging in die periode gestonden, en ik zei, een opstart van de restaurant wilden dat wel doen, en ben eigenlijk daar niet mee weg geweest. Het was ook iets. Het was nieuw toen in je tijd, Andri Stelje een bistro begon. Dat had had nog bijna nog niemand gedaan in België. En dat was zondan dat explodeerde. Ik was onmisbaar. En ja, bleef een plaan. Ondertussen 17 jaar, maar dat was mijn eigen identiteit ingestoken ondertussen.

SPEAKER_03 2:14

Je eigen accent. Wat is tegenwoordig? Want je doet nu al 17 jaar, wat is het verschil dat je merkt, de grootste uitdaging tegenwoordig, om echt kwalitatief te kunnen blijven presteren, Horica?

SPEAKER_02 2:24

We moest zoeken. We werken ook graag met onze plaatselijke boeren. De goeie producten producten, de Mullen, die ervoor zit, die prachtige tomaat, dat we de Province die vind. Ongelooflijk, die mensen het met passie. En daar gaan we dan iedere week gaan we daar onze tomaatjes omdat dat product hier nergens is. En dat is eigenlijk ookgeen wat we willen doen met onze restaurant van oké, je wil niets aanbinden dat kwalitatief is, juist vlees, juist de goede vis. De harnaan huis gepaald.

SPEAKER_03 3:02

De grote uitdaging voor de kwaliteit is echt weten waar je precies moet zijn, voor net die goede producten.

SPEAKER_02 3:08

Ja, inderdaad, dat klopt. We hebben verschillende leveranciers. Voor ons, voor onze producten aan te leveren, en ook het interieur, mensen tregen van naar je zaak te komen. Regelmatig investeringen doen, opfrissing. Om te vernieuwen om te vernieuwen.

SPEAKER_03 3:23

De Frize wind. Maaik, ook een vraag naar jou toe. Hoe en wanneer is voor jou zo die passie voor dat vakmanschap ontstaan?

SPEAKER_00 3:31

Wanneer in 2009. Maar ik ben oorspronkelijk als ingenieur. Daar heb ik 15 jaar gewerkt in de telecomssector. Maar ik had zo een break nodig. En ik ga beginnen denken aan die andere woorden. Ik ben op reis geweest naar een paar landen, zoals in Bank ook in Indonesië en ben ik in contact gekomen met een aantal mensen, vooral in de designwereld. En ik ben van het een naar het ander overschakelijk en ik ben met die mensen in contact gekomen en gezegd van oké, ik ga jullie producten en ik vind dat mooie product aan jullie hebben, maar ik ga dat verkopen, ik ga verdelerspelen in België en Europa in feite. Zo is dat gestart. Ik heb gewoon containers binnengepakt en gekocht. Maar dan na een jaar of twee kreeg ik contact met architecten. En die krijgen architecten vroegen van ik heb dit product of iets anders of zo. En ik ben gekregen omdat ik heel creatief ben. Ik ben denken, oké, je kan ze zelf maken en ik ga vooral verlichting. Ik ben echt gespecialiseerd in verlichting. Ik ga verlichting maken voor jullie, had een verlichting maken, niche in de verlichtingsbranche. En dat sloeg aan. Dus ik ben sinds 2010 in feite bond met mijn eerste lampen. En dan nu, een jaar of tien geleden, ben ik volledig overschakeld naar volledig aandachtelijk verlichting te maken, heb ik die distributie eest opgezet. En nu werk ik in mijn eigen atelier? Eigen creaties. En die verkoop ik aan via Architecten, of aan wie het wel, maar ook heel veel restaurants, onder andere in Burg. Maar wereldwijd in feite.

SPEAKER_03 5:07

Als we spreken over ondernemen, hoe helpt eigenlijk de stad, of hoe helpen jullie eigenlijk de uitdagingen van nieuwe mensen die willen ondernemen? Hoe staan jullie die bij?

SPEAKER_01 5:20

Op meerdere vlakken, het is inderdaad niet altijd eenvoudig om hen de juiste locatie te kunnen aanbieden. Want er is eigenlijk een groot tekort aan plaats om een bedrijf te kunnen starten in onze regio. Het is niet alleen in Bruge, helemaal in West-Vlaanderen zitten we met een tekort aan industriegrond, een tekort aan ambachtelijke zones. Maar eenmaal dat we toch iets gevonden hebben, proberen we hen zo goed mogelijk te zwanëren. Dat betekent, ze hebben nogal wat vergunningen nodig, dat we hen naar de juiste dienst doorverwijzen en op een heel klantvriendelijke manier proberen hen te begeleiden totdat ze de vergunning hebben. En ook als stadsbestuur dan zelf, als scheepcollege, indien wij de vergunning kunnen uitreiken om dit zo vlag mogelijk te doen. Dat is eigenlijk het haastvrij naar het ondernemers toe. Uiteraard zijn we heel wat mensen die in het centrum van Brugge zelf willen ondernemen, voornamelijk in de toeristische sector. En daar moeten we af en toe wat de rem op zetten. We hebben uiteraard heel graag dat er toeristen komen. Er zijn ongeveer een 8 miljoen bezoekers per jaar. Maar we wensen niet dat deze stad alleen maar een toeristenzaak is. Men moet ook in de stad kunnen shoppen, gewoon kledij kunnen kopen, schoenen kunnen kopen, kunst kunnen kopen, maar niet alleen souvenirs, niet alleen chocolade en bier. Dat proberen we zoveel mogelijk teen te houden.

SPEAKER_03 6:46

In die stad heeft daar natuurlijk ook wel van.

SPEAKER_01 6:48

Maar we proberen ook te zorgen dat niet alles een horecazaak wordt. We hebben graag horecazaken. De bestaande horecazaken proberen we ook zo goed mogelijk te zwaneren. En dat zijn klassevolle horecazaken. Maar we hebben niet graag dat het afgeleid tot het heel goedkope. In die zin moeten we een beetje standing kunnen houden in onze stad. En ook zorgen dat er een goede mix is tussen horeca en shopping. Want mochten we mensen allemaal vrijlaten, dan zou dit betekenen dat in heel veel straten er alleen maar horeca meer is. En dat moeten we vermijden. De mix tussen horeca, die we voornamelijk zien op Pleinen, die hebben we heel graag. Maar daarnaast moet er ook plaats zijn voor het gewone winkelen en de creativiteit proberen we voornamelijk ook te stimuleren. Bijvoorbeeld hebben we iets als handmade in Brugge. En inmiddels zijn er in onze stad meer dan 100 mensen die dit label mogen dragen. Dit zijn mensen zoals u, die heel creatief te werk gaan. Dat kan een bakker zijn, maar dat kan ook een slager zijn, die eigenlijk streekproducten bijna maakt en iets typisch maakt voor Brugge, iets dat je niet in de supermarkt vindt, maar alleen maar daar vindt. Ook mensen die handtasten maken, die op een heel eenvoudige manier met lederen werken en meer, die creëren het label van handmade in Brugge. En die willen we absoluut de kansen geven, we stellen zelfs ruimte ter beschikking om aan een heel goedkope prijs hun producten aan de man te brengen.

SPEAKER_03 8:19

En welke uitdagingen zie je dat zo lokale handelaars enorm mee te maken krijgen?

SPEAKER_01 8:24

Voornamelijk is dit de druk van het toerisme. Ik herinner de periode toen in de Katleinstraat, toen er nog niet zoveel toerisme was. Dat was er een winkel waar je eieren, melk, keppen, konijnen konkopen. En plot komt dat toerisme er. En die man zegt: ik denk dat ik moet overschakelen van producten en die begint ook wat bier te verkopen. En op een bepaald moment zijn eieren, melk en konijnen en dergelijke zijn verdwenen. En het is nog alleen maar bier dat je daar kunt kopen. Dus volledig gerecht op het toerisme. En dat is een beetje de vrees die wij hebben, dat in bepaalde zones van de stad met gewoon de normale producten die men nodig heeft, absoluut gaat wegduwen en alleen maar gerecht op de toeristen.

SPEAKER_03 9:09

Thema 2, de klantbeleving, de ervaring. Louis, kijk meteen naar jou. Natuurlijk, bij een restaurant, hoe slaag je er toch in dat mensen niet. Het eten is één ding, natuurlijk, maar hoe slaag je erin om die klanten telkens opnieuw naar jou te lokken? Om die ervaring terug te beleven.

SPEAKER_02 9:26

Goed vrouw. Die stad in de service, die tracht de mensen. De klant te ontvangen en gelukkig te maken. En ik doe het dan dat de anderen dat koken.

SPEAKER_03 9:42

Hoe belangrijk is dan sfeer in die persoonlijke aanpak, zoals gezegd, door je vrouw?

SPEAKER_02 9:48

Ik voorbeeld dat je zegt. We werken ook niet aan toeristisch gerecht. Wij werken vooral op ons vast cliënteel. En we hebben nu ondervonden. Vroeger waren wij altijd opent tijdens Bovenlof. We gaan er niet afscheid van nemen, we gaan nu sluiten naar bovenlof, omdat dat onze slechtste weken waren van het jaar. Normaal is dat explodeert dat met inderdaad, allemaal toerisme. Maar dat is niet meer ons cliënteel. Maar je rent ons vooral op onze vaste mensen van Kokken, Dammen, Oostkamp, Roodbruggen. En dat zijn onze klanten waar ik wel op inspel.

SPEAKER_01 10:26

Maar ik misschien daar voor hem iets aan toevoegen, wat wij zo bijzonder waarderen in hun zaken, van vader en zoon, is eigenlijk die producten, die zijn heel gewone producten, maar die ze op een fantastische manier bereiden. Het zijn inderdaad, de producten van bij ons, hester een stukje witloof en wat gas. Dat is eigenlijk wat we normaal noemen witloof in de kaas, maar dan op een andere manier bereik. Heel lekker. Maar men ziet eigenlijk wat men eet. Anders kan natuurlijk in de bereding in sommige restaurants een prachtig schilderetje maken van je bord. Maar op een bepaald moment weet je eigenlijk niet meer wat je nu allemaal eet. Jij is het echt nog natureel wat men eet. Je weet ook dat die producten. En jullie kiezen daar heel bewust voor dat deze ook van hier komen. Het is niet uit de sciatische producten zomaar waarvan je niet bij had.

SPEAKER_02 11:29

Maar sommige dingen kan je ook niet een lammetje van de Perine heen komen. Sommige denken kan je de truffeltjes komen vanuit Carpentras, vanuit de Provence. Daar waar het kan, kracht zoveel mogelijk inderdaad. We werken ook bijvoorbeeld. Ik werk met een Brustsen zat. Het is van Bruin. Ik vind het dat niet per meteen aan je leven heeft, moet een Brustje zat even. Ik vind dat belangrijk. Een beetje chauvinistisch zin. Dat mag niet te veel natuurlijk.

SPEAKER_03 11:57

Dat mag. Er is niks fout aan. Maar hoe doe jij dat? Hoe speel jij eigenlijk hier op die beleving van je klanten?

SPEAKER_00 12:04

Oorspronkelijk ben ik begonnen met een winkel, maar door noodzaak, omdat die winkel verhuurd. Ik huurde de winkel, maar die winkel werden verkocht, dus ik moest weg. Ik heb een nieuw band gekocht. Maar ik heb een band gekocht zonder etalage. Dus mensen komen bij mij in feite. Via social media, via beurzen, die kennen ze mij, ook via mondopie, met name. Ook omdat ik heel veel aanwezig ben in restaurants. Dan komen ze bij mij terecht, dan moeten ze de rote poor open doen. Dan lopen ze door de hanger. En dan komen ze in een atelier terecht. Dus ik ontvang de mensen in mijn atelier. Ze komen direct in contact met het materiaal, met de grondstoffen, met de tafels, met de machines die gebruikt worden om alles te maken, en dan zien ze ook, het hangt daar vol met verlichting. En dan krijgen ze direct zoiets van wow, wat is dat hier? En op die manier krijgen ze direct het gevoel van oké, ik is iemand die lokaal werkt, maar ik werk ook met mensen die echt lokale producten vervaardigen en ik probeer die te integreren in mijn producten. En ja, dat geeft direct een klik, oftewel houden er van, oftewel houden er niet van. En de mensen die echt afkomen en de deur open doen, naar binnen stappen, meestal zijn ze al verkocht voor.

SPEAKER_03 13:10

Persoonlijk advies voor jou, is toch wel veel belangrijker dan de online werkkoop.

SPEAKER_00 13:14

Ik heb vroeger via winkels gewerkt in Brugge, in Brussel, in Antwerpen en ook in Nederland verschillende winkels gehad. Die hebben allemaal gestopt, omdat die contact houden rechtstreeks met de mensen. En dat verkoopt veel beter, want het is geen goedkoop product dat ik verkoop. En ze willen ook iets terug hebben. Ze willen contact met mij hebben, ze willen weten wie het ontworpen heeft. En ja, dat geeft overtuig dat overtuigt meer mensen dan dat via. Ja, dat snap ik.

SPEAKER_03 13:39

Zeg en hoe bewaart Bruge eigenlijk die verhouding, die balans tussen het toeristische, enerzijds die beleving. En toch de leefkwaliteit in Brugge.

SPEAKER_01 13:48

Dat is een uitdaging. We zijn daar veel mee bezig. Ook discussies bij het schepcollege: hoe moeten we dat evenweg bewaren? Want we moeten eerlijk zijn: tot voor corona stelde die vraag zich niet in Brugge. In corona was het paniek van waar zijn ze naartoe, die toeristen, dus we moeten ze terugkrijgen. En na corona is het alsof ze met veel meer zijn teruggekeerd. Ondanks het feit dat dit niet waar is, heeft men toch de indruk. Het gevoel is dat de toerist wel meer en meer de bovenhand krijgt op de inwoner van de stad. Wij doen dat op meerdieren. Ten eerste, er is een totaal verbod op nieuwe grote hotels in de binnenstad van Brug. Dus buiten het centrum mag men wel nog hotels bouwen, maar niet meer in het historische centrum. Ten tweede, er is een verbod op vakantiewoningen. Anders verdr je de normale huurmarkt en de gewone woningmarkt. Als iedereen zegt, ja, ik ga dat huis kopen en dan verhuren als vakantiewoning, dan brengt het natuurlijk meer op dan dat je het gewoon verhuurt. Maar dit wensen te voorkomen. Ten derde, we proberen ook de leefbaarheid in die stad te houden. En bijvoorbeeld waar de bruglingen zich gaan erkeren, dat zijn de grote groepen. De volledige bus, 50, zesde man, die achter een man met een man of een vrouw met een vagtje rondlopen, dit is storend. En die gaan dan ergens een positie gaan innemen. De het staat te vertellen in een smal straatje, niemand kan nog voorbij. Nu hebben we een reglement dat ingaat op 1 maart, waarbij de groepen beperkt worden tot 20 personen. Dus elke hit, en de hetsen zijn daar eigenlijk wel tevreden mee, dat ze slechts met 20 personen op stap mogen gaan. En er zijn ook bepaalde plaatsen waar ze geen halt mogen houden. Dus je mag vertellen, ik geef een voorbeeld: de Blinde-Ezelstraat, dat is juist naast het stadhuis. Het is heel mooi, maar als je daar zelfs met 20 personen staat, dan kan er geen andere voetganger of kan er geen fietsen. Dat mag niet meer. Men mag dan op het Burgplein staan en alles vertellen. Trouwens, die hersenen hebben eigenlijk nog fotoboeken mee en dergelijke. Dus ze kunnen die uitleg geven, maar dit willen we absoluut vermijden. En ook een ander aspect is, we hebben uiteraard de haven van Zeebruge, waar heel wat cruises toe komen. Ook daar hebben we een duidelijke afspraak. Er kunnen maximaal twee cruiseschepen per dag aanmeren. Want mochten jij bijvoorbeeld vier cruiseschepen hebben, reken dan 3000 à 4000 mensen per cruischep. Dat is overweldigend wanneer die allemaal samen in de stad komen.

SPEAKER_03 16:18

Ja, dat snap ik. Oké, meteen op naar het volgende thema: de creativiteit in onderscheid. Creativiteit. Ik kijk meteen aan jullie allebei, want dat is toch wel het ding, ook bij jullie in de keuken en bij jou ook, bij het houdt. Hoe pak je dat aan om daar toch telkens in te vernieuwen? Hoe slaag je daarin? Steel je soms met je ogen.

SPEAKER_02 16:38

Houden we er eens naartoe aan altijd steeds kijken, waar gaan we gaan in voordat we voordat we het beroepsvormen. Voor we zien in Alon met de kindjes. We gaan toffe Indië. Nooit Chinezen doen dat zo echt, maar voor iets maand te leren. Het is niet klakloos na te doen, maar tof te zijn. Ah, tja, dat is wel tof. We kunnen daar iets mee werken of iets mee doen. Hetzelfde. Dus dan mee heel veel weg. Parijs zijn veel toffe zaken. En dan denk ik echt, ik klopt in ieder geval van de kosten en altijd handen. Zo van die toffe bistroots, die kijkt van ik kan kijken. Die luxeusrestaurants ook. Van die chef zou je het goed over, ja, dan kan je wel eens zeggen van, je kunt er ook een toffe bistroep plaat mee maken. Dan moeten we ook niet altijd. Eigenlijk daar al een beetje de creativiteit en natuurlijk ook.

SPEAKER_03 17:26

En ook de presentatie, inderdaad.

SPEAKER_02 17:30

En museums ook, kunstmuseums. Ik vind dat ook nog altijd de kleuren. Dat interesseert ons heel heel erg veel. Kunst. We gaan dat dan altijd met combineren met museum en lekker aan eten.

SPEAKER_03 17:46

Hoe vernieuwend is jouw kaart? Staan daar meestal zo klassiekes op, of durf je dat noemen.

SPEAKER_02 17:51

We gaan altijd ons klassiek zijn en soms gaan we ook out of the box, maar niet. Dat van nog. Maar wij werden vooral zeer streek gebonden en ook seizoensgebonden. Dus bij ons kan je niet asperges beginnen van nu kijken. Ik heb vandaag een mailtje gekregen van onze groenteleverancier. Aspers is dat jong, het is nog januari, ik zou het toch niet beginnen. Ik zal wel gaan van die groenteliverancier om door het feit dat je dat je die mail stuurt. Ik vind dat niet oké.

SPEAKER_03 18:23

Als je bij jouw klanten dan kijkt naar wat ze bestellen, kiezen ze dan toch eerder voor de klassieke keuken? Of ja, toch wel?

SPEAKER_02 18:32

Ik vind de laatste tijd dat hip is een beetje draid. Dat is weer naar de back to basic aan, en de pure keuken.

SPEAKER_03 18:42

Ja, ik ben ook zo.

SPEAKER_02 18:44

Maar je ondervindt toch wel dat dat best marcheert eigenlijk. Ja, dat snap ik. Ik vind dat ook interessant van de andere zaak je ook dat dat eigenlijk echt weer constant vol. En dat marcheert weer. Waarom dat gewoon de pure natuurlijke keuken is en niet toezen. En keuzen. Keuzen is ook heel belangrijk. Dacht van vandaag Rand enkel nog een menu. En ja, oké, dat kan, maar ik vind dat je rest had mee kunnen kiezen.

SPEAKER_03 19:11

Dat is nodig. Zeg maar, hoe maak je eigenlijk dat onderscheid? Want jullie zijn exclusief. Hoe vecht je eigenlijk tegen bijvoorbeeld die grote winkels en de grote kens?

SPEAKER_00 19:21

Ja, ik moet daar niet tegen vechten de mensen komen. En die grote kens, ja, fabrikanten en feesten. Die hebben echt een reeks lampen en die daar moet ik niet mee bezig zijn. Ik heb een niche. Mensen komen bij mij, we spreken. Ik heb een collectie van lichten dat ik kan betonen. Maar daarnaast kunnen de mensen perfect gaan variëren. Dus ik heb het liefst heb ik het feit dat mensen afkomen met een idee.

SPEAKER_03 19:46

Ah, ja, dat was ook net vragen.

SPEAKER_00 19:48

Ik zou een idee zijn, ik heb een grote ruimte, of ik heb een trappenhaal en ik wil iets creatiefs hebben. Ik wil iets hebben die opteert. En daar ga ik tegen. En ja, dan maak je het allemaal. Dat zijn de plezantste zaken. Ik werk ook heel veel samen met kunstenaars tegen. Niet enkele verlichting, maar we doen ergens installaties ook. Een van de grootste installaties die we gedaan hebben gezimus, Maxim van Bezin, kun je misschien dat je gezien hebt de Enzorg, die grote Enzorghoofden, op het Stationsplein van de Stende. Daar hebben we jaren al gewerkt. Dat zijn van die uitdagende projecten waar ik graag binnenneem. Ik heb er aan meegewerkt. De kunstenaar zelf is degene die creatief was. Ik heb meegewerkt, maar dat leidt wel tot verschillende andere ideeën en mogelijkheden, hoe dat je terug terugdenkt in verlichting. In Oostmie, heb je de Cultus-vereniging, die de cultuur en de business in feite samenbrengt. En ga je kijken wat zij plezant vinden. Wij hebben de nood aan cultuur om onze business in feite een beetje te gaan opwaarderen. En het ene brengt het andere aan. Met die projecten ben ik me ook bezig. Dus dat is echt wel mogelijkheden dat.

SPEAKER_03 21:02

Heeft Bruge, misschien een overbodige vraag, heeft Bruge een eigen merkidentiteit?

SPEAKER_01 21:06

Ja, zeker was. We hebben daar eigenlijk al aan gewerkt. Citymarketing is van belang, maar eigenlijk ook niet alleen voor het buitenland of voor de toeristen, maar ook voor onszelf. We hebben nu eigenlijk gesteld, we hebben een drie zinnen gemaakt. Brugge is een thuishaven. Dat betekent eigenlijk dat iedereen die in Brugge komt, zich goed moet voelen. Zowel de inwoner moet zich goed voelen in de stad. Maar ook de toeristen die er komt, moet zich goed voelen. Dus iedereen die de stad bezoekt, komt met nu jongeren die naar school lopen of men komt er werken, iedereen moet zich goed voelen. Ten tweede, we zijn een stad van wereldklasse. We zijn erkend als UNESCO Werelderfgoed. Dus we wensen inderdaad dat we in de klasse uitstralen. Dus niet goedkoop. En daarom, bijvoorbeeld, onze reclameverording, in het openbaar domein. Veel strenger dan deze Roeselaar of in Ostende of zelfs in Brussel. Wij wensen absoluut dat het klasse uitstraalt. En we zijn er ook van overtuigd dat het niet is omdat je bord nu vier, vierkante meter groot is, dat je daarom meer gaat verkopen dan dat dat bord maar twee, vierkante meter groot is. Neonreclame verbieden we in de historische binnenstad. Dit is voor niks nodig. Je hebt dat niet nodig. Zo'n zaken, we wensen een werkelijke van klasse. En we zijn een stad van alle tijden. Dat betekent dat wij niet alleen reflecteren naar ons rijke verleden. Wruge was uiteraard een zeer rijke stad in de middeleeuwen. We hebben nog vorige weken een zilverende schaal in ontvangst mogen nemen van de vrienden van de musea. Dat men zei, ja, Brugge was in de jaren 1400, 1500 een stad van wereldklasse op het vlak van houtbewerking en zilverbewerking. Dus een prachtige monstransen, die in Bruge zijn gemaakt. We zijn vier op ons verleden, maar we kijken ook naar de toekomst. En daarom is iets waar ik nu bijzonder vier op ben, is dat wij er geslaagd zijn om in de historische binnenstad, ondanks het feit dat het UNESCO werelddervoed is, een heel moderne tentoonstellingsruimte te bouwen. Die in mei gaan daar de eerste tentoonstellingen open, Brus, waarin het eigen ruzachtige zalen is. De ene zaal is 804k, de andere 1604 km. Het is een gebouw volledig in glas, dus de buitenkant beton en glas. Helemaal niet rood, want normaal gezien is de vierheid van Pruj had altijd naar de rode dakpannen. Nee, het is groen. Groen en glas. Iedereen zegt state of the art, dit is prachtig dit gebouw. Daar ben ik bijzonder fier op dat dit kan in de Brugse Binnenstad. Ondanks dit alles. En het is ook de bedoeling om in deze tentoonstellingsruimte niet alleen de antieke kunst en onze Vlaamse primitieven te brengen, maar nee, er moeten ook heel moderne kunst daar komen. En zo starten we bijvoorbeeld in mei, op 8 mei, starten er twee tentoonstellingen. Eén die gaat over Bruge en zijn rijke verleden, Bruge en de zee ook. De kunstwerken die hier in Bruge gemaakt zijn en die dan verspreid zijn over heel de wereld. Er komen kunstwerken uit New York, uit Parijs, uit Londen, uit Madrid, die komen voor die tentoonstelling terug naar Bruge, tijdelijk dan. Maar anderzijds is er ook een tentoonstelling van meneer Anatol, en dat is een Turks-Amerikaanse videokunstenaar, die eigenlijk met AI. Die heeft niet minder dan 250 foto's van Bruge. Die hij in een computer steekt. En die worden dan eigenlijk gemixt en worden op een reusachtig scherm getoond. Het is een tentoonstelling, hij maakt elke telkens een tentoonstelling voor de plaats zelf. Maar dat is de laatste tentoonstelling waar nu in Bilbouw, in Studart en overal ter wereld trekt die man rond met zijn videokunst. En dus twee tentoonstellingen duidelijke tijd om duidelijk te tonen. Bruge kijkt naar zijn verleden.

SPEAKER_03 25:10

Volgende thema is een beetje een open vraag. Wat maakt zowel leven als werken in West-Vlaanderen zo'n uitdaging en zo leuk om te doen? Open vraag. Mag voor iedereen. Ik begin bij de Burgemeester.

SPEAKER_01 25:23

West Vlaanderen, ik ben ook een tijd lang gedeputeerde geweest van de provincie, dus ik ken de provincie zeer goed. Het is eigenlijk een heel leuke provincie. Het enige wat we niet hebben, is Bergen. Buiten de rode bergen en de Kamerbergen. Heuvels. Maar ook in deze strik hebben we nu al Wijnhaarden. Maar je hebt ook altijd het vlak. Dat heb je heel mooi. Heb heel kleine poderderpen, die dan toch wel heel mooi zijn, want onze kleine dorpen. Je hebt altijd de aanwezigheid van de zee. Dus je moet denken, waar je ook woont in West-Vlaanderen, een drie kwartier rijden en je bent aan de zee. En ook voor mij, ik vind dat altijd heel lekker zondag naar middag, zoals ik dan een keer een vrij moment heb, zeg je, wat gaan we doen? We gaan even aan de zee gaan wandelen. En nog liefst in de winterperiode. Niet zozeer in de zomer, wanneer er heel veel volk is. Maar voornamelijk in de winterperiode is dat zalig om te kunnen uitwaien.

SPEAKER_03 26:22

Leven in West-Vlaanderen is echt wel in. En voor jullie het leven en werken in West-Vlaanderen. Waarom is dat voor jullie uniek?

SPEAKER_02 26:29

Ik kom in Morenko aansluiten, maar in burmeester. Ik vind dat in dat directe alles zet je dat ik zou zijn. Je hebt de Kust, leek ook ook uit, een kwartiertje één, zijn we aan de zee. De polderdapjes, dat je zet, het dame die prachtig is, zit zodat nog veel te zien. Maar ik denk dat vanuit West-Vlanderen ze uit, heb je meer promotie gemaakt worden over West-Vlaanderen. Want eindelijk is het niet alleen maar Bruin, maar alles wat er nog rond is, van de kust naar Bruin, is er enorm veel te doen. En daar moet misschien als ik het meer rond.

SPEAKER_03 27:00

Beetje reclame rond.

SPEAKER_02 27:01

Ja, ik vind dat wel. Weindelijk Bruin is de stad voor twee dagen. Maar eigenlijk moet iets van kijken, fietsen door de poders, lesuën, noem maar op, knokken, Blankenbergen. Heeft zo dan nog veel te doen, en daar wordt er te weinig reclame rond. En ik denk dat je daarmee.

SPEAKER_03 27:22

Je moet misschien wel sovinistischer zijn.

SPEAKER_01 27:25

En eigenlijk bij ons ook, wij willen eigenlijk het verblijfstoerisme stimuleren. Het eendagstoerisme, dat is niet zo goed voor dat zorgt voor heel veel volk, maar daar heb je niet zoveel aan. Het verblijfstoerisme is wel van groot belang. En daarom proberen we eigenlijk ook de regio te promoten. Waarom kan je inderdaad niet vanuit Brugge naar Knokken gaan? Of waarom kun je niet een dagje naar Rieper gaan, waar je dan de kerkoven hebt van de Eerste Wereldoorlog. Dat is fantastisch. Maar ook even naar Veuringen of naar Rostende. Er is zoveel mogelijk. Maar misschien zijn we een beetje te gesloten en zeggen van: kom naar Brugge en blijf in Brugge. Nee, nee, nee. Bekijk maar de ruime omgeving. Ga naar Dammen of naar Bernham. Je hebt daar eigenlijk kastelen. Ongelooflijk veel kastelen die je kunt bezoeken, waardoor je door de bossen kunt wandelen. Er is zoveel te zien in onze regio.

SPEAKER_03 28:18

En dan stel ik de vraag ook naar jou. Waarom is ondernemen in West-Vlaanderen zo fijn?

SPEAKER_00 28:24

Ik ben van Ostende, ik ben geboren en toor in Oostende.

SPEAKER_03 28:27

Je speelt een thuismatch vandaag.

SPEAKER_00 28:29

Ik speel thuis, tussen Vruggelingen blijkbaar. Ik vind Ostende goed dan ook, heeft heel veel te bieden. We hebben de toeristische sector, die heel veel mensen vanuit Hans-Europa brengen naar O Stande. Ik heb mensen die naar O Stende komen die dan een dagje naar Brugge gaan, sorry, maar die zijn een dagje naar Buggingen. Maar doordat ze allemaal naar Oste komen en ook in contact komen op het internet zit, kunnen ze ook heel veel in contact met lokale bedrijven. En dat vind ik plezant. Je hebt een diversiteit van. Ze komen van overal en het is niet enkele de lokale bevolking die de bedrijven lokaal leren kennen, maar het zijn ook externe bedrijven. En ook sterne mensen die naar Rostenda komen en veel lokale bedrijven leren kennen. Dat vind ik plezant. En ook heel veel culturele activiteiten bij ons. Je hebt het Theater AZ, je hebt de Rode Bosch, je hebt het museum, in deze moment heel wel in verwoning. Maar er is heel veel te doen ook hier. En dat vind ik Oostentse stad ook, AZ, en er is heel veel te doen. En dat vind ik toch.

SPEAKER_03 29:35

Volgende thema is het beleid. Nu zit je met twee vugelingen. Dus ik ga de vraag even tussen jullie laten pingpen. Louie, wat zou volgens jou beter kunnen, natuurlijk?

SPEAKER_02 29:44

Maar ik denk dat je een dom voorbeeld hebben. We zijn met een dode boom. En die gaat omvallen in de parking van de karmiet. Maar dat zondaan rondsloomt. Ik denk dat dat gewoon algemeen niet. Maar dat dat al een stedenboom is, dat je dan zeg van dat is dringend. Krijg dat dan een lijst van die formulier die je moet invullen. De omtrek van de boom op 10 meter, weet ik dat niet. Dan bel ik terug, dan komt er misschien niet, want het is echt dringend. En daar krijg je dan geen hoor op. En dat is wel een frustratie. Maar ik denk dat ik zei, dat is niet alleen in Buggen dat dat gewoon algemeen is.

SPEAKER_03 30:25

Een beetje te veel romp.

SPEAKER_02 30:26

Want het wordt iets doms eigenlijk dat we eindelijk het zelf gaat ooit om, en dan hebben we een probleem. En dan ja, gelukkig, mijn mailtjes zijn verstuurd van de aanvraag van een bomen, een bomenkender of een boom voor dat komen doen. Maar ja, ik heb nog niets van respons gehad ondertussen.

SPEAKER_01 30:43

Je zit echt streeks bij de bron. De reglementering is enorm streng geworden op dat vlak. Voor al je een kapvergunning krijgt, grondig onderzoek, de manier waarop je hem gaat kappen. Er is dus een reglementering die zegt dat je een omgevingsvergunning moet hebben om je boom te snoeien. Dus dat is heel vervelend. We hebben in bepaalde straten, waar de bomen staan. En de takken van die bomen sliepen bijna tegen de gevers van de woningen. En zeiden: we willen dat snoeien. Ah, dat mag niet. Eerst de vergunning aanvragen. Dus ook als stadbestuur moeten wij een vergunning aanvragen om een boom te mogen snoeien.

SPEAKER_03 31:16

Dus op dat vlakje is er misschien wat.

SPEAKER_01 31:18

Ja, er is geen brugse reglementeering, dus een Vlaamse reglementering.

SPEAKER_03 31:22

Daar moeten we het hoger op gaan zoeken. Klopt. Dan het Lifestyle-Vlaamboek. Jullie zien ze natuurlijk op tafel. Jullie maken allemaal wel deel uit van het boek West-Vlaanderen. Ondernem, creatievelingen, die staan er helemaal in. Sterke verhalen, worden allemaal samengebracht in het boek. Wat zijn volgens jullie nu die grootste voordelen van het bestaan van zo'n boek? Hoe ervaar je dat?

SPEAKER_00 31:49

Ik vind het boek wel prachtig. Ik vind het feit dat je dat ook kan personaliseren en vooraan over in die over kunt schrijven, dat vind ik wel een troef. Ik hoop het toch dat je toch bij veel mensen thuis ligt, ook in de kabinetten, bijvoorbeeld thuis ligt, op die manier in het kabinet van de dokter bijvoorbeeld, die kun je dan perfect bladeren. Die gaan toch wel niet meenemen en gaan ze wel laten liggen. En op die manier krijg je een breed product. Een breed hamma van mensen die kunnen bekijken. Dat vind ik wel een goede formule.

SPEAKER_03 32:20

Er wordt een breed netwerk rondgebouwd. Merk je dat ook aan jouw klanten? Nog niet.

SPEAKER_02 32:30

Dat kan. Waarschijnlijk mijn Schoon is specialist daar ook in staat. Ik kan wel kennen door haar. Ik kom nu ook bij mee. Het werkt wel natuurlijk. Het zijn allemaal ondernemers die in een boek staan die elkaar uitje, we kunnen er ook naartoe gaan. Of dan kunnen we bij die mensen aan, denk ik wel dat dat wel werkt.

SPEAKER_03 32:51

Als afsluiter zou ik toch nog even vooruit willen kijken, even de toekomst in, laten we zeggen, binnen 10 jaar: waar sta jij dan, Mike?

SPEAKER_00 33:01

Ik ben een pensioen. Ja, nee, bij een 10 jaar ben ik effectief 65 gepasseerd, maar het kan misschien al 67 zijn, denk ik dan.

SPEAKER_03 33:12

Heb je een visie? Ik zeg nu maar 10 jaar, maar heb je voor jezelf een visie dat je zegt van ik wil dan dat en dan dat. Heb je zoiets uitgestippeld?

SPEAKER_00 33:20

Nee, ik leef van dag tot dag. Ik ben creatief bezig. Ik ga niet stoppen op mijn 65 of 66. Ik ga effectief ook wel doorgaan. Maar ik groei meer en meer naar de krant van de kunstenaars. Ik groei meer naar mensen die wil gaan samenwerken met andere mensen. Dus ik wil het doorgeven aan de scholen bijvoorbeeld, of aan mensen die echt ook in de creatieve sector zijn, die iets willen meeleren. Dus ik ben van plan om mijn atelier met de tijd open te trekken en mensen te komen laten werken bij mij. Maar op individueele basis dat ze kunnen gebruik maken van mijn kennis of van de doelstellen. Maar ik wil echt wel blijven doorgaan.

SPEAKER_03 34:08

Louie, ik kijk even naar jou.

SPEAKER_02 34:10

Ja, tien jaar.

SPEAKER_03 34:11

Waar zit hij eerst er dan?

SPEAKER_02 34:13

Dan kijk achter, dus ik ben nog redelijk jongen, stap is nog jong. Mijn zoon had dan een jaar of twintig zijn, dus dan zie je ook al van had hij dat verder doen, had hij dat niet verder doen.

SPEAKER_03 34:26

Zou je dat graag hebben als er opvolging is?

SPEAKER_02 34:28

Dat is doen dat ze wel.

SPEAKER_03 34:28

Oké, dat maakt niet uit.

SPEAKER_02 34:30

Een kapper zegt dat die maar geen kap wordt, een bakker zegt dat hij geen bar wordt. Een schreenwerker zegt dat hij maar geen strainwerker wordt. Maar op een moment moet ze niks meer doen. Dat is ook een optie.

SPEAKER_03 34:39

Wat je het leuk vinden?

SPEAKER_02 34:41

Maar ik ben ook niemand die graag op mijn werk, denk ik. Ik kan graag bezigbliven tot je nog jong is. Maar ik zie dat ik voel dat. Ik ben niemand die zegt: ik verlang niet achter stoppen met werken. Dat zegt me niks.

SPEAKER_03 34:54

Dat is omdat je graag doet wat je doet.

SPEAKER_02 34:56

Waarschijnlijk wel klopt, klopt.

SPEAKER_03 34:58

Er zijn genoeg mensen die tegen hun zin gaan werken, 9 tot 5. Nee, nee.

SPEAKER_02 35:02

Nee. Wel nog met je ruiken? We zien wel, dat is tien jaar. Voet 6, doe het niet meer. Je weet dat eigenlijk niet.

SPEAKER_03 35:10

Wat gebeurt er? Maar als het aan jou ligt, dan ben je nog wel even bezig in die poting. En onze burgemeester?

SPEAKER_01 35:18

Op kortere termijn zou ik het liefst hebben dat er iets minder wagens door de stad rijden. Dat betekent, ik zou graag meer randparkings hebben. Voornelijk de toeristen parkeren, en dat zij dan zelfs met gratis shuttlebussen naar het centrum van de stad kunnen gebracht worden.

SPEAKER_03 35:36

Dat is toekomstmuziek voor de stad. Is onze burgemeester binnenkort?

SPEAKER_01 35:42

Dat weet ik niet, want ik ben inmiddels 68. Dus binnen tien jaar zal ik wel geen burgemeester meer zijn.

SPEAKER_03 35:47

Wat zou je dan willen doen? Genieten?

SPEAKER_01 35:49

Ja, voornamelijk genieten. En ik hoop dat ik de gezondheid heb om nog heel veel te reizen, want ik hou ongelooflijk veel van reizen. Avantuurlijk reizen. Dit is waar ik het meest van hoop.

SPEAKER_03 36:00

Ik wens het u van gaan z harten, eigenlijk voor iedereen, natuurlijk, de toekomstmuziek. Dankjewel voor jullie komst vandaag. Jullie natuurlijk daar bedankt om te kijken en te luisteren. Op naar een volgende aflevering. Tot ziens.